Tarih boyunca dünya, sözde kraliyet kanından gelen torunlar tarafından yönetilmiştir. Soylar kutsal metinlerde de önemli bir rol oynar. Tevrat, Kutsal Kitap ve Kur'an'ın hepsi, zaman boyunca gelen Peygamberler ve Elçiler silsilesinin aslında kutsal kanla birbirine bağlı bir zincir olduğuna işaret eder.
İlk Peygamberlerin sırasını, hepsinin birbiri ardınca gelen ve Adem'e kadar uzanan torunlar olduğunu belirten Tekvin Kitabı'nı düşünün. Diğer kıssalar da aynı modeli izler. Peygamber Süleyman, Davud'un oğluydu. Yusuf, İshak'ın oğlu olan Yakup'un oğluydu. Vaftizci Yahya, Zekeriya'nın oğluydu.
Bu, Kur'an'ın söyledikleriyle örtüşür:
Muhakkak ki Allah, Adem'i, Nuh'u, İbrahim ailesini ve İmran ailesini âlemlere üstün seçti - Birbirinden gelen bir soy olarak. Allah işitendir, bilendir.
Kur'an-ı Kerim, 3. Sure (Al-i İmran), 33-34. Ayetler
Bu, Adem'in zamanından günümüze kadar Allah'ın bütün Elçilerinin, İsa Mesih de dâhil olmak üzere, kutsal kandan tek bir soydan geldiği anlamına gelir.
Tarihe göre İsa evli değildi. Ve kesinlikle bir baba değildi. Yoksa öyle miydi?
İsa'nın aslında bir çocuğu olmuş olması mümkün mü?
Gizli Bir Soy mu?
Bazıları, hakikat çok tehlikeli olduğunda bir hikâyeyi anlatmak için efsaneye başvurulduğunu söyler — çağlar boyunca sırları korumak için… ve tarih boyunca Kutsal Kâse efsanesinden daha büyüleyici olduğu kanıtlanmış pek az efsane vardır.
Peki o tam olarak nedir? “Grail” kelimesinin kendisi, kase, kap ya da kupa anlamına gelen Eski Fransızca “graal” (gra-al or growl) ya da “greal” kelimesinden gelir. Çoğu anlatıma göre bu, İsa ve havarilerinin Son Akşam Yemeği sırasında içtikleri kupadır. Ve dünyanın dört bir yanında, kutsal kupanın ya da kabın kendisi olduğunu iddia eden pek çok sözde kutsal emanet vardır.
Kutsal Kâse Efsanesi
Bu, 2003'te yayımlandığında insanların hayal gücünü ateşleyen ve hiç de az olmayan bir tartışmaya yol açan hikâyenin merkezindeki sorudur. Bu, Dan Brown'ın yazdığı Da Vinci Şifresi adlı kurgusal bir romandır. Ancak Brown'a göre hikâyenin büyük bölümü aslında gerçeklikten alınmıştır.
Da Vinci Şifresi, asırlık bir efsaneye — gizemli Kutsal Kâse arayışına — yepyeni bir bakış açısı sundu… ama bundan çok daha fazlasını yaptı. Da Vinci Şifresi okurlardan ayrıca Katolikliğin temellerini sarsacak alternatif bir gerçekliği düşünmelerini istedi; İsa'nın evli olduğu, bir çocuk babası olduğu ve gizli bir soyu bulunduğu bir gerçeklik. Katolik Kilisesi bunu yalnızca bilmekle kalmamış, yüzyıllar boyunca örtbas etmişti.
Bu küçük bir iddia değil. Ve bu, Hristiyanlık ile İslam arasındaki uzun zamandır kayıp olan halkayı sağlayabilecek bir hikâyedir.
Kupa
Valensiya'nın Kutsal Kadehi (Valen-sia); León'daki Aziz Isidoro Bazilikası'nın Kâsesi; Hawkstone Kâsesi. Her birinin kendi takipçileri vardır. Her biri Kutsal Kâse olduğunu iddia eder. Bunlardan biri gerçek olabilir mi? Yoksa hepsi tarihin en büyük aldatmacası mı? Belki de bu hikâyenin en başta nasıl başladığını öğrenmemiz gerekiyor…
Her şey Fransa'nın güneyine uzanır. Orta Çağ'da, 12. yüzyılın sonlarında, Fransız yazar Chrétion de Troyes şimdiye kadar yazılmış ilk romanlardan birini kaleme aldı. Adı Conte du Graal, yani Kutsal Kâse'nin hikâyesiydi ve bu, Kâse'nin dünyanın herhangi bir yerinde yazıya ilk geçişidir.
Bu hikâyeye göre, İsa ve havarilerinin Son Akşam Yemeği'nde içtikleri kupanın, ondan içen herkese ebedî hayat verme mucizevi yeteneğine sahip olduğuna inanılıyordu. Bu hikâyenin karakterleri Kutsal Kâse'yi aramaktadır. Hikâye şöyle gelişir: Yuvarlak Masa şövalyelerinden biri olan Percival kendini gizemli bir şatoda bulur ve orada görkemli bir alayı seyreder. Güzel bir genç kız, mücevherlerle süslenmiş altın bir kase, yani Kutsal Kâse taşıyarak belirir. Ama Percival ertesi sabah uyandığında alaydan hiçbir iz kalmamıştır. Bunun üzerine Kutsal Kâse'nin sırlarını keşfetmek için Kral Arthur ile birlikte bir arayışa çıkar. Peki sonra ne olur? Garip bir şekilde, hikâye tam da orada sona erer.
Yazar Chrétien, hikâyenin geri kalanını açıklayamadan gizemli bir şekilde öldü… ve böylece yüzyıllardır süren kalıcı bir merak başladı… Kutsal Kâse'nin gizemi.
Kâse gerçekten bir kase ya da kupa mıydı? Yoksa bu hikâye sembolik sırlarla mı şifrelenmişti? Belki de cevap, yazarının dinî inançlarına bağlıdır.
Tarihçilere göre Chrétien de Troyes, muhtemelen Katarlar olarak bilinen gizli bir Hristiyan tarikatının parçasıydı. Roma Katolik Kilisesi'nin yok etmeye ant içtiği bir grup.
Katar Komplosu
Erken Orta Çağ'da, Güney Fransa'da küçük bir dağ köyü olan Languedoc'ta, Mesih'e inanan bir topluluk olan Katarlar yaşıyordu. Ama onlar sıradan bir Hristiyan grubu değildi. Orta Çağ'daki Hristiyanların çoğunun aksine, İsa'nın yeryüzünde yürüyen son Peygamber olduğuna inanmıyorlardı.
Anlatıldığına göre, İsa'dan kısa bir süre sonra Babil topraklarında başka bir Peygamber ortaya çıktı ve kendisini “İsa'nın Elçisi” olarak adlandırdı. Adı Mani'ydi ve kendisini İsa Mesih'in halefi olarak görüyordu. Ve bir şekilde, nesiller sonra, Güney Fransa'nın Katarları onun takipçileri oldu.
Peki bu gizemli Babilli Peygamber kimdi ve neye inanıyordu? Günümüzün Katolikleri ve Müslümanları gibi Mani de halefliğin önemini vaaz etti. Kendisini, aralarında Hanok, Nuh, İbrahim, Zerdüşt, Buda, Eflatun ve İsa'nın da bulunduğu, Tanrı tarafından yönlendirilen insanlardan oluşan kesintisiz bir zincirin bir halkası olarak görüyordu.
Mani (aleyhisselam) bir keresinde şöyle demişti:
“Tanrı'nın elçileri birbirini izleyen zamanlarda sürekli olarak hikmet ve ameller getirmişlerdir. Bir çağda bunlar elçi Buda tarafından Hindistan diyarına, başka bir çağda Zerdüşt tarafından İran'a, başka bir çağda da İsa tarafından Batı'ya getirildi. Şimdi bu vahiy indi ve bu peygamberlik, bu son çağda, hakikat Tanrısının elçisi olan ben, Mani tarafından Babil'e ilan edilmektedir.”
Kaynak
Mani, İsa'nın mesajını memleketinde ve ötesinde yaymaya çalıştı. Ama onun Mesih'in mesajına dair yorumu, Roma Katolik Kilisesi'ninkinden oldukça farklıydı. Mani üç farklı İsa'yı öğretti – Nurlu İsa, Mesih İsa ve Acı Çeken İsa. Nurlu İsa, İsa'nın ruhu, onun özü gibidir. Mesih İsa, Elçi İsa'dır; vaftiz edildiği andan itibaren onun fiziksel bedenidir. Böylece hem beden hem ruh kapsanmış olur; yine de Mani üçüncü bir İsa'yı öğretti – Acı Çeken İsa; çarmıha gerilmeye katlanan kişi. Ve Mani'ye göre bu İsa bir yanılsamaydı.
İsa'nın elçisi Mani, Hristiyanlığın temellerini sarsmakla tehdit eden bir şey öğretti – İsa'nın çektiği acıların, ölümünün ve dirilişinin yalnızca görünüşte olduğunu; insanlığın çarmıha gerilmeyle ebediyen kurtarılmadığını. Mani sapkın damgasını yedi ve iktidardakiler onu susturmaya çalıştı… ama onun mesajının yayılmasını durduramadılar.
Yüzyıllar sonra Güney Fransa'nın Katarları bu tartışmalı inancı benimsedi. Katolik rahipliğini ve Papa'nın otoritesini “değersiz ve yozlaşmış” diyerek reddettiler. Bunun yerine, İsa'nın gerçek halefi olduğuna inandıkları başka bir halefi izlediler – Peygamber Mani'yi (aleyhisselam).
Orta Çağ Katolik piskoposlarının şatafatlı servetinin aksine, Katar rahipleri sade bir hayat sürer ve hiçbir mülke sahip olmazlardı… kadınları ve erkekleri eşit kabul ederlerdi. İlk Hristiyanların çoğunun inandığı, ama Roma Katolik Kilisesi'nin reddetmeyi seçtiği bazı şeylere inanıyorlardı… reenkarnasyon ve dünyanın iki ayrı güç – iyi ve kötü – arasındaki bir çatışma tarafından yönetildiği inancı gibi; bu inançların kökeni Peygamber Mani'nin (aleyhisselam) öğretilerine uzanır.
Mani takipçilerine başka ne aktardı? Yerel efsanelere göre Güney Fransa'nın Katarları, İsa hakkında çok önemli bir sırrın muhafızlarıydı. Belki de bu yüzden Katolik Kilisesi yetkilileri Katarları sapkın bir tarikat olarak damgaladı ve onları ortadan kaldırmaya karar verdi.
1208'de Papa III. Innocentius, Güney Fransa Katarlarının toptan imha edilmesini emretti. 40.000 kişilik bir ordu, her şeyi yok etme yetkisiyle Fransa'nın güneyine indi. 20 yıl boyunca Haçlılar Katarlara karşı acımasız, kanlı bir savaş yürüttü.
Her şey, Montségur Şatosu'nda Haçlılar ile Katarlar arasındaki bir kuşatmayla doruğa ulaştı. İki taraf da sonun yakın olduğunu biliyordu. Katarlar 14 gün boyunca yerlerinden kıpırdamadılar, sonra Paskalya'yı kutlayıp teslim olarak şatodan çıktılar. Erkeklerden, kadınlardan ve çocuklardan oluşan ağırbaşlı bir sıra alevlere götürüldü.
Engizisyon bu grubu yok etmek için neden bu kadar büyük çaba harcadı?
Sonunda binlerce Katar öldürüldü; görünüşe göre inançları uğruna şehit olmuşlardı – bu tarihî bir gerçektir. Ama bazıları onların bir sırrı korumak için ölüme yürüdüklerine inanır – kilisenin temellerini tehdit edebilecek kadar tehlikeli bir sır. Yüzlerce yıl boyunca gizli kalan bir sır. Efsanenin birdenbire yeniden canlandığı 20. yüzyıla kadar.
Romanlardaki Fikirler
Son on yıllarda romanlar Kutsal Kâse Efsanesini bir kez daha kamuoyunun hayal gücünün ön sıralarına taşıdı. 1982'de “Kutsal Kan ve Kutsal Kâse” adlı kurgu dışı bir kitap yayımlandı. Ve her şeyi değiştirdi. Neden? Kutsal Kâse'nin Mesih'in kanını içeren bir kupa olduğuna dair 800 yıllık teoriyi altüst etti ve İsa Mesih'in kökten farklı bir imgesini sundu.
“Kutsal Kan ve Kutsal Kâse”, eski Fransız efsanesi gibi, Kâse'nin bir kadın — Mecdelli Meryem — tarafından taşındığını iddia ediyordu. Ama bu bir tabak ya da kupa değildi, bu bir bebek idi.
Kitaba göre İsa ve Mecdelli Meryem evliydiler ve bir çocukları oldu; bu da İsa Mesih'in Davud soyundan gelen gizli bir soyunu doğurdu. Kitap, Katarların bu tehlikeli sırra yalnızca vâkıf olmakla kalmadıklarını, bu bilgiyi korumanın ve muhafaza etmenin dinlerinin temel ilkelerinden biri olduğunu öne sürer.
Katolik Kilisesi'nin Engizisyon aracılığıyla yok etmeyi bu kadar çok istediği sır buydu. Ve günümüzde de hâlâ bastırmak istedikleri bir hikâyeydi. “Kutsal Kan ve Kutsal Kâse” Katolik Kilisesi tarafından sapkınlık olarak kınandı ve birçok Katolik Ülkede yasaklandı.
Bu hikâye, yeni binyılda dünyayı kasıp kavuran başka bir kitaba ilham verdi – Da Vinci Şifresi. Kilise Da Vinci Şifresi'ne karşı da sesini yükseltti. Vatikan'ın içinden konuşan Kardinal Kardinal Tarcisio Bertone, Katoliklere kitabı okumamaları için yalvardı. Neden bu kadar korkuyorlardı?
Son Akşam Yemeği
Milano'daki Santa De La Grazia kilisesinin duvarlarında Leonardo DaVinci'nin “Son Akşam Yemeği” resmedilmiştir — Da Vinci Şifresi'nin komplo gizeminin merkezindeki tablo. Kitap bu tabloyu, ana temasının bir örneği olarak kullanır: Mecdelli Meryem'in İsa'nın baş havarisi olduğu; Mesih ile evli olduğu ve onun kutsal soyunu taşıdığı.
Leonardo'nun, İnciller'de anlatılan hikâyeye dayanan Son Akşam Yemeği tablosuna bakarsanız – Kutsal Kitap anlatısına göre İsa, yoldaşlarından birinin kendisine ihanet edeceğini, bunun da ölümüne yol açacağını duyurur. Masada somunlar ve bir kupa şarap vardı.
“Onlar yemek yerken İsa ekmeği aldı, şükrettikten sonra onu böldü ve havarilerine vererek dedi ki: ‘Alın; bu benim bedenimdir.’
Sonra bir kupa aldı, şükrettikten sonra onlara verdi ve hepsi ondan içtiler.
Onlara dedi ki: ‘Bu, birçokları için dökülen ahdin kanımdır.’”
Kutsal Kitap, Markos Kitabı, 14. Bap, 22-24. Ayetler.
Bu tabloya bakarsanız, İsa'yı ve havarilerini ekmek bölerken görürsünüz. Ama bir şey göze batacak şekilde eksiktir… kupa.
Mecdelli Meryem
Tarih bize Mecdelli Meryem hakkında ne söyler? Batı dünyası onu bir fahişe olarak görmüştür; bu, 6. yüzyılda Papa Gregorius tarafından ona atılmış bir iftiradır. Papalık daha sonra hatasını kabul etti ve 1969'da bu ifadeyi geri aldı. Peki kutsal metinler bize Mecdelli Meryem hakkında ne söyler?
İnciller, onun muhtemelen yüksek sosyal statüye ve servete sahip bir kadın olduğunu açıkça ortaya koyar. Ne de olsa Luka İncili, onun İsa'yı ve havarilerini kendi imkânlarıyla geçindirdiğini bildirir.
O, çarmıha gerilmeye tanıklık eden nadir havarilerden biriydi. Çarmıha gerilenin bedenini defin için hazırladı… ve günler sonra İsa'yı canlı gören ilk kişi oldu. Kutsal Kitap'ın Yeni Ahit'inde Meryem'e son kez atıfta bulunulduğunda, İsa ona bir görev verir.
Şöyle der:
“Bana tutunma, çünkü henüz Baba'nın yanına yükselmedim. Bunun yerine kardeşlerime git ve onlara de ki: ‘Benim Babam'a ve sizin Babanız'a, benim Tanrım'a ve sizin Tanrınız'a yükseliyorum.'”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 20. Bap, 17. Ayet
O da tam olarak bunu yaptı. Bu nedenle ona “elçilerin elçisi” denir.
Mecdelli Meryem, çarmıha gerilme olayları boyunca önemli bir rol oynadı. Çarmıha gerilmeden sonra, İsa havarilerine şunu söylediğinde:
“Gidin ve bütün milletleri öğrenci yapın.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 28. Bap, 19. Ayet
Meryem'in, onun hizmeti boyunca her zaman olduğu gibi, ön saflarda yer alacağı akla yatkındır. Ancak tarihe göre Mecdelli Meryem gizemli bir şekilde ortadan kayboldu. Elçilerin mektuplarının hiçbirinde yer almaz. Ona ne olduğu hakkında kesin olarak hiçbir şey bilinmemektedir.
Ve belki de hiçbir zaman bilemeyecektik… eğer 70 yıl önce bir mağaradan gün yüzüne çıkarılan bir sır olmasaydı. Hem Mecdelli Meryem'e hem de İsa Mesih'e dair anlayışımızı kökten değiştiren bir sır.
Kayıp İnciller
Aralık 1945'te Muhammed Ali es-Sammad adında köylü bir çiftçi, Hristiyanlığın tarihini değiştiren bir keşif yaptı. Muhammed, Nag Hammadi denilen bir yerin yakınındaki Mısır çölünde, gübre olarak kullandıkları gevşek toprağı arayarak kazı yapıyordu. Onun yerine uzun, toprak bir küp buldu. Küpü kırdığında, içinde 52 el yazması bulunan, deriyle kaplı 13 papirüs kitap buldu. Bunları eve götürdü, annesi bazılarını yaktı, geri kalanını ise ya sattı ya da verdi. Muhammed Ali, bugün gnostik İnciller olarak bilinen metinleri keşfetmiş ve neredeyse yok etmişti. Yüzyıllar boyunca gömülü ve gizli kalmış sırlarla dolu metinler.
Tomas İncili şu ilgi çekici satırla başlar:
“Bunlar, yaşayan İsa'nın söylediği gizli sözlerdir…”
Tomas İncili, Söz 0
Diğer pek çoğu gibi bu İncil'de de Mecdelli Meryem artık yan bir karakter değildir; başrolde yer alır. İsa'nın en yakın havarisi olarak ve çok daha fazlası olarak tasvir edilir… Tomas İncili'nde İsa, Mecdelli Meryem'e eşsiz bir övgüde bulunur.
Simun Petrus onlara dedi ki: “Meryem bizden ayrılsın, çünkü kadınlar hayata layık değildir.” İsa dedi ki: “Onu erkek kılmak için ona bizzat ben yol göstereceğim; böylece o da siz erkeklere benzeyen yaşayan bir ruh olsun. Çünkü kendini erkek kılacak her kadın göklerin krallığına girecektir.”
Tomas İncili, Söz 114
Meryem İncili'nde o, diğerlerine verilmemiş öğretilere sahip olduğunu iddia eder. O, İsa'nın daha derin öğretisini emanet ettiği yakın havarisiydi. Filipus İncili, Meryem'i tanımlamak için ortak ya da yoldaş anlamına gelecek şekilde tercüme edilebilecek bir kelime kullanır.
Şöyle der:
“Rab ile her zaman birlikte yürüyen üç kişi vardı: annesi Meryem, onun kız kardeşi ve onun yoldaşı denilen Mecdelli. Kız kardeşi, annesi ve yoldaşının her biri birer Meryem'di. ”
Filipus İncili
Bu ifade tek başına bile çok şey anlatır – çünkü tarihin o döneminde ‘yoldaş” kelimesi eş anlamına geliyordu. Ama Filipus İncili daha da ileri giderek şunu açıklar:
Ve [...] yoldaşı Mecdelli Meryem. [... onu] [bütün] havarilerden daha çok [severdi ve] onu [sık sık] [...] öperdi. [Havarilerin] geri kalanı [...]. Ona dediler ki: “ Onu neden hepimizden daha çok seviyorsun?”
Filipus İncili
Havarilerin geri kalanı Meryem'in İsa'ya olan yakınlığını kıskanıyordu…
Kurtarıcı onlara cevap verip dedi ki: “Neden sizi onu sevdiğim gibi sevmiyorum? Bir kör ile gören biri karanlıkta birlikte olduklarında, birbirlerinden hiçbir farkları yoktur. Işık geldiğinde ise gören ışığı görecek, kör olan ise karanlıkta kalacaktır.”
Filipus İncili
Mısır çölündeki o tesadüfi keşif olmasaydı, Mecdelli Meryem hakkındaki gerçeği asla bilemeyecektik. Onun hikâyesi bastırıldı. Ama neden? Her şey Roma Katolik Kilisesi'ne dayanır. Bu İncillerin kaderi, Katolik Kilisesi Roma İmparatorluğu'nun gücüyle iç içe geçip direnişin parçası olmaktan siyasi düzeni desteklemeye geçtiğinde mühürlendi.
Yozlaşma Konsili
Hristiyanlık artık yüzyıllardır vardır. Onu başka türlü hayal etmek zordur. Ama İsa'dan sonraki ilk yüzyıllara geri gidebilseydiniz, dinin çok farklı göründüğünü görürdünüz.
Mezhepler yoktu. Ne Katolikler ne de Protestanlar. Kesin bir kutsal kitap bile yoktu – yalnızca İsa'nın elçileri tarafından ve elçilerine yazılmış çeşitli kitaplar dolaşımdaydı. Ama bu kitaplar her konuda hemfikir değildi. Mesih'e inananlar da öyle. Bildiğimiz şekliyle Kutsal Kitap'ın oluşumuna tek bir adam başkanlık etti… ve o bir Hristiyan bile değildi, bir Pagandı… Roma imparatoru Konstantin.
Onun saltanatı sırasında giderek büyüyen dinî bir kargaşa Roma'yı parçalıyordu. Zaman boyunca Romalılar kendi tanrılar kadrosuna tapınmışlardı. Sonra İsa adında bir adam ortaya çıkıp tek bir Tanrı'yı vaaz etti. Takipçileri Roma İmparatorluğu'nun elinde aşırı zulme uğradı, ama sonunda işler tersine döndü.
Birkaç yüzyıl sonra Hristiyanlık yükselişteydi. Ve Mesih'in takipçileri Paganlara karşı dinî bir savaş başlatmışlardı. Çatışma, Roma İmparatorluğu'nu parçalamakla tehdit edecek noktaya kadar büyüdü… ama Konstantin'in bir planı vardı.
325 yılında Roma'yı tek bir din altında birleştirmeye karar verdi: Katoliklik. Ama bir sorun vardı. İnancın kendisi pek çok önemli konuda bölünmüştü; belki de en önemlisi İsa'nın ilahlığıydı.
Bugün Mesih'in ilahlığı sorgulanmaz… ama İnciller'de İsa kendisinden bir kez bile “Tanrı” olarak söz etmez. Ve 4. yüzyıla kadar bir Kutsal Üçlü'nün üçte biri olarak görülmüyordu. İlk Hristiyanlar onun ilahi doğasının nasıl anlaşılacağı konusunda ihtilafa düşmüşlerdi.
Bazı inananlar İsa'nın Tanrı'nın ölümlü bir peygamberi olduğunu savunuyordu.
“Bu, Celile'deki Nasıra'dan gelen peygamber İsa'dır.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 21. Bap, 11. Ayet
“O, Tanrı'nın ve bütün halkın önünde sözde ve işte güçlü bir peygamberdi.”
Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 24. Bap, 19. Ayet
İsa – tevhidi, yani tek ve Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'ya ibadeti öğreten kişi…
“Tanrın olan Rab'be tapın ve yalnızca O'na kulluk et.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 4. Bap, 10. Ayet
“Ben kendim için yücelik aramıyorum; ama onu arayan biri vardır ve hüküm veren O'dur.”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 8. Bap, 50. Ayet
İsa, “Bana neden iyi diyorsun?” diye cevap verdi. “Tanrı'dan başka iyi olan kimse yoktur.”
Kutsal Kitap, Markos Kitabı, 10. Bap, 18. Ayet
Diğerleri ise İsa'nın ilahi olduğunu savunuyor ve ona Tanrı diyorlardı. Bu, Mesih'ten sonraki ilk yüzyıllarda Roma siyasetinin renk verdiği bir inançtı. Romalıların imparatorlarına “Tanrı” demeye başladıkları tam da aynı dönemde, bazı Hristiyanlar da İsa'ya “Tanrı” demeye başladı. İznik Konsili ile Konstantin bu tartışmaya son vermeye ve Mesih'in ilahlığını kesin olarak tesis etmeye çalıştı.
Bunu yapmak, sözde iki Tanrı'nın – Mesih'in kilisesinin ve imparatorun – gücünü birleştirecekti. Bunu yapabilmek için Kutsal Kitap'ın kitaplarının uyum içinde olması gerekiyordu.
Bugün kilisenin öne sürdüğü standart görüş, gnostik İncillerin bir şekilde Kutsal Kitap'taki İncillerden daha az güvenilir olduğudur; ama bu kesinlikle doğru değildir. Yeni Ahit, “pseudepigrapha” (sud-a-pa-grapha) olarak sınıflandırılan mektuplarla doludur; yani bunlar iddia ettikleri gibi Petrus ya da Pavlus tarafından yazılmamıştır. Sadece bu da değil, bazı mektuplar gnostik metinlerden sonra, 2. yüzyıl kadar geç bir tarihte yazılmış olabilir. Oysa gnostik Tomas İncili MS 60 kadar erken bir tarihte yazılmıştır. Başka bir deyişle, elinizde tuttuğunuz Yeni Ahit, Nag Hammadi metinlerinden – Tomas, Filipus ya da Meryem İncillerinden – daha güvenilir olmayan “kutsal metinler” içerir.
Peki kitaplar havari kökenine göre seçilmediyse, neden bazı kitaplar dâhil edilip diğerleri dışarıda bırakıldı?
Mesih'in ilahlığını tesis etmek, imparatorluğun daha da birleşmesi ve Papa'nın Roma'daki yeni güç temeli için kritikti. Ve Mesih'in ölümlü değil de ilahi olabilmesi için belirli bir şekilde görülmesi gerekiyordu. Bekâr olarak görülmesi gerekiyordu — sözde gnostik İncillerin sorguladığı bir şey. Bu kitaplar yalnızca Kutsal Kitap'ın kanonundan çıkarılmakla kalmadı, Katolik Kilisesi onları sanki hiç var olmamışlar gibi tarihin sayfalarından silmeye çalıştı.
Sansür tehlikeli bir şeydir; genellikle kurgusal distopik hikâyelere, beyin yıkamanın ve gücün yozlaştırıcılığının tehlikelerine dair ibretlik hikâyelere özgüdür. Ama inkâr edilemez gerçek şu ki sansür, bugün bildiğimiz şekliyle Hristiyanlığın şekillenmesinde çok gerçek bir rol oynamıştır.
4. yüzyılda Roma Katolik Kilisesi gnostik İncilleri ortadan kaldırmak için büyük bir kampanya yürüttü.
367 yılında İskenderiye Başpiskoposu Atanasius, uzak kiliselere bir Paskalya mektubu göndererek onlardan “o gayrimeşru, gizli kitaplardan kurtulmalarını” istedi. Kilise, bugün Yeni Ahit'te bulunanlar dışındaki bütün kitapları yok etmek için kütüphanelerin tamamını yakmaya girişti. Ama görünüşe göre manastırdan biri onları kütüphaneden aldı, eski bir küpün içine mühürledi ve korumak için uçurumda sakladı… orada yaklaşık 1600 yıl boyunca gizli ve unutulmuş olarak kaldılar.
Roma Katolik İmparatorluğu
Nag Hammadi kütüphanesinin keşfi bize kaybolmuş bir tarih parçasını geri verdi. Bu İnciller bize Hristiyanlığın alternatif bir versiyonunun, kilisenin sonsuza dek silmeye çalıştığı bir versiyonun var olduğunu gösterdi.
Bugün sahip olduğumuz Hristiyanlık yorumu, Roma Katolik Kilisesi tarafından özenle derlenip düzenlenmiştir. Peki meyveleri nelerdir? Bu, İsa Mesih'in öğretilerini gerçekten yansıtan bir din midir? Vaaz ettiklerini kendileri uyguluyorlar mı?
İsa, takipçilerinden dünyevi hazinelerinden vazgeçmelerini istedi ve şöyle dedi:
“Eğer kusursuz olmak istiyorsan, git, malını mülkünü sat, parasını yoksullara ver; böylece göklerde hazinen olur. Sonra gel, beni izle.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 19, Ayet 21
Öyleyse, İsa'nın halefi olduğunu iddia eden Papa neden bir sarayda oturuyor? Neden mücevherlere bürünmüş… altın cüppeler ve yüzüklerle süslenmiş? Neden elinde altın bir asayla dolaşıyor (papal ferula)? Ya da altın bir taht üzerinde taşınıyor (sedia gestatoria)?
Dünyanın dört bir yanında sıradan insanlar evsiz, aç ve acı içindeyken, neden Vatikan milyarlarca dolarlık varlığın üzerinde oturuyor ve bankası yolsuzluk skandallarına bulaşmış durumda? Güya Vatikan Şehri'nin merkezinde gömülü olan Aziz Petrus, bugün orada olup biteni görebilseydi ne derdi?
Papa'nın gözetimi altında yaşanan çocuk istismarı vakaları dalgası hakkında İsa ne derdi? Kayıtlar, en azından II. Ioannes Paulus'a kadar uzanan papaların bunu yalnızca bilmekle kalmadıklarını, aynı zamanda kilisenin yönetimiyle ilgili bilgileri koruyan bir gizlilik kuralı olan “papalık sırrı” perdesinin ardında gizlenmesine de yardım ettiklerini göstermektedir.
Roma Katolik Kilisesi, İsa'nın zamanındaki dini otoritelere mi benzedi? Onlar hakkında şöyle uyarmıştı:
“Din bilginleriyle Ferisiler Musa'nın kürsüsüne oturmuşlardır. Bu nedenle size ne söylerlerse, dikkatle hepsini yapmalısınız. Ama onların yaptıklarını yapmayın; çünkü söylediklerini kendileri uygulamazlar.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 23, Ayet 2-3
“Vay başınıza, ey ikiyüzlü din bilginleri ve Ferisiler! Siz badanalı mezarlara benziyorsunuz; dıştan güzel görünürler, ama içleri ölü kemikleriyle ve her türlü pislikle doludur. Aynı şekilde siz de dıştan insanlara doğru görünürsünüz, ama içiniz ikiyüzlülük ve kötülükle doludur.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 23, Ayet 27-28
Kilise neden İsa'nın sözlerine ihanet ediyor? Ve neden Mesih'in ikinci gelişinden hiç söz etmiyorlar? İsa, dönüşüne hazırlıklı olunmasını söyledi: “Öyleyse uyanık durun, çünkü Rabbinizin hangi gün geleceğini bilmiyorsunuz.” O hâlde kilise neden İsa'nın ikinci gelişinin yakınlığını önemsizleştiriyor?
İsa'nın sözünü ettiği alametlerin ortaya çıkmasına rağmen, Papa Benedictus daha birkaç yıl önce neden şunu söyledi:
“İsa dünyanın sonunu tasvir etmez ve kıyamete dair imgeler kullandığında bir “kâhin” gibi davranmaz. Tam tersine, her çağdaki öğrencilerinin tarihler ve kehanetler konusunda meraka kapılmasını önlemek ister; bunun yerine onlara derin ve esaslı bir yorumun anahtarını vermek ve her şeyden önce, sonsuz yaşama girmek için bugün ve gelecekte yürünecek doğru yolu göstermek ister.”
Papa XVI. Benedictus, 18.11.2012, Aziz Petrus Meydanı
Oysa İsa, Papa'nın onun ele almadığını söylediği konuyu bizzat ele aldı. Başka şeylerin yanı sıra şöyle dedi:
“Savaş gürültüleri ve savaş haberleri duyacaksınız. Sakın telaşlanmayın! Bunların olması gerekir. Ama bu, henüz son demek değildir. Ulus ulusa, krallık krallığa savaş açacak. Yer yer kıtlıklar ve depremler olacak. Bütün bunlar doğum sancılarının başlangıcıdır.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 24, Ayet 6-8
Öyleyse kilise neden İsa Mesih'in dönüşünü önemsizleştiriyor? Belki de onu hiç beklemiyorlar. Belki de onun davetini çaldılar. Ve belki de İsa, şunu söylediğinde bizi baştan beri uyarıyordu:
“Vay başınıza, ey ikiyüzlü din bilginleri ve Ferisiler! Göklerin Egemenliği'nin kapısını insanların yüzüne kapıyorsunuz. Kendiniz girmediğiniz gibi, girmeye çalışanları da bırakmıyorsunuz.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 23, Ayet 13-14
Sessiz tutumunda Roma Katolik Kilisesi yalnız değildir. Diğer dinlerin amel etmeyen âlimleri de sessiz kalmıştır. Hristiyanlar gibi Müslümanlar da İsa'nın ikinci kez geleceğine inanırlar. Kehanetlere göre o, ahir zamanda vaat edilen kurtarıcı İmam Mehdi ile birlikte dönecektir. Ancak sözde Müslüman âlimler bütün alametleri görmezden geliyor ve beklenen kurtarıcının yolunda engel hâline geliyorlar. Bütün bunlar kehanetin gerçekleşmesidir.
Bu, defalarca tekrarlanmış bir hikâyedir. Allah'tan bir elçi ne zaman ortaya çıksa, dini otoriteler –onu beklediklerini iddia eden aynı kişiler– onu reddeder ve kendi güçlerine sarılırlar. Yahudi âlimlerin İsa'yı inkâr ettiği gibi, Müslüman âlimlerin de İmam Mehdi'yi inkâr edeceği önceden haber verilmiştir. Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), ahir zaman âlimlerinin dini ele geçireceği konusunda uyarmıştır.
O (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu:
“…benim dinim, sünnetim, yolum ve şeriatım üzere olduklarını iddia ederler; ama onlar benden beridir, ben de onlardan beriyim.”
Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 74, s. 99
Amel etmeyen âlimler yanıltıcı olabilir. Ancak Allah bu dünyayı rehberliksiz, bir rehber olmadan bırakmaz. Öyleyse soru şu: O nerede? Belki de bu sorunun cevabı bir kelimede saklıdır.
Kraliyet Kanı
Kutsal Kâse'ye dair Kral Arthur efsanesinde şövalyeler, İsa'nın kanını içeren bir kabı ararlar. Onlara sonsuz yaşam verme gücüne sahip bir şeyi. Bu, İsa'nın sözlerine benzemiyor mu? İncil'de İsa birçok kez, Allah'ın yeryüzündeki temsilcisi olarak kendisinin sonsuz yaşama ulaşmanın anahtarı olduğunu söyledi.
Şöyle dedi:
“Size doğrusunu söyleyeyim, sözümü dinleyip beni gönderene iman edenin sonsuz yaşamı vardır. O yargılanmaz, ölümden yaşama geçmiştir.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 5, Ayet 24
“Koyunlarım sesimi işitir. Ben onları tanırım, onlar da beni izler. Ben onlara sonsuz yaşam veririm. Asla mahvolmayacaklar. Onları hiç kimse elimden kapamaz.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 10, Ayet 27-28
Demek ki doğru çobanı, başka bir deyişle Allah'ın yeryüzündeki seçilmiş temsilcisini izlemek, sonsuz yaşamın anahtarıdır.
Şöyle denmektedir:
“Çünkü Allah dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi; öyle ki, O'na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 3, Ayet 16
Peki ya o oğul İsa değil de İsa'nın oğluysa? İsa Mesih'in gerçek dini, bilinmeyen bir varis aracılığıyla ayakta kalmış olabilir mi? Bugün dünyanın bir yerinde, İsa'nın soyundan gelen gerçek bir kral, gerçek bir halef var mı? Mesih'in kanı?
İsa'nın dediği gibi,
“Çünkü açığa çıkmayacak gizli bir şey yoktur; bilinmeyecek, aydınlığa çıkmayacak saklı hiçbir şey yoktur.”
Kutsal Kitap, Luka İncili, Bölüm 8, Ayet 17
Ve İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam) ile oğlu, İkinci Mehdi Eba Sadık (minhusselam), sözü edilen bu doğrulayıcı kanıtlarla İsa'nın (aleyhisselam) gerçekten de bir soyu olduğunu açığa çıkarmışlardır. Peki İsa'nın (aleyhisselam) ailesi kimlerdi ve bütün bunların Kutsal Kâse ile ne bağlantısı var?
En popüler ve en eski Kral Arthur efsanelerinden birine göre, Kutsal Kâse'ye gizli bir mesaj şifrelenmişti.
Hikâyeye göre kâse, kelimenin gerçek anlamıyla bir kap ya da kadeh değildi… kadeh, kutsal bir çocuğu, İsa Mesih ile Mecdelli Meryem'in bedensel varisi ve oğlunu taşıyan rahimdi.
Kutsal Kâse'ye ve İsa'nın gizli soyuna dair gerçeği ortaya çıkarmak için bir arayışa koyulduk. Yol boyunca Hristiyanlığın alternatif bir yorumunu keşfettik. Roma Katolik Kilisesi'nin gömmek için elinden geleni yaptığı bir yorumu… ancak Hristiyanlığın bu yorumu 1945'te Mısır'da, Nag Hammadi mağaralarının yakınında gün yüzüne çıkarıldı. Bu meşhur yazıtlar Nag Hammadi Yazıtları –ya da “Kayıp İnciller”– olarak bilinir ve bu İnciller'in içinde, Roma Katolik Kilisesi'nin bu yazıları tarihin sayfalarından neden silmek istediğini çok çabuk anlarız.
Ruh
Bilinmeyene dalmadan önce, tanıdık bir konuya göz atmalıyız: Mesih'in öğrencilerine… çünkü on iki öğrenci, İsa'yı içinden gördüğümüz gözlerdir. Ne de olsa geride bıraktıkları öğretiler bize Yeni Ahit'in İncillerini vermiştir.
İsa Mesih ile birlikte yürüyen adamlar, bugün bildiğimiz şekliyle Hristiyanlığın temelini attılar. Peki bu temel ne kadar sağlamdı?
İsa'nın sırları vardı… herkesin kaldıramayacağı sırlar. Bir keresinde şöyle demişti:
“Sırlarımı, sırlarıma [layık olan] kimselere söylerim”
Tomas İncili, 62. Söz
Hristiyan kilisesine şekil veren adamların, yani öğrencilerin layık olduğunu düşünebilirsiniz… ama yanılırsınız. İsa'nın gizli bilgisine yalnızca tek bir kişi vâkıftı ve bu kişi o 12 adamdan biri değil, bir kadındı: Mecdelli Meryem.
Meryem İncili'nde Simun Petrus, Meryem'den İsa'nın yalnızca ona açtığı sırları açıklamasını ister:
Petrus Meryem'e dedi ki: “Kız kardeşim, Kurtarıcı'nın seni diğer kadınlardan daha çok sevdiğini biliyoruz. Bize Kurtarıcı'nın hatırladığın sözlerini söyle; senin bildiğin ama bizim bilmediğimiz, duymadığımız sözleri.”
Meryem İncili
Öğrenciler neden dışarıda bırakıldı? Kusursuz bir öğretmenleri olmasına rağmen öğrenciler çoğu zaman İsa'yı doğru anlayamadılar. Örneğin İsa, yalnızca 7 somunla binlerce kişiyi mucizevi biçimde doyurduktan sonra, öğrencileriyle birlikte bir tekneye bindi ve onları uyardı:
İsa onları uyararak, “Dikkat edin!” dedi. “Ferisiler'in mayasından ve Hirodes'in mayasından sakının.”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 8, Ayet 15
Öğrenciler onun sözlerini harfiyen anladılar.
Kendi aralarında bunu konuşup, “Ekmek getirmediğimiz için böyle söylüyor” dediler.
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 8, Ayet 16
İsa, sözlerinin derin anlamını kavrayamadıkları için onları azarladı.
Ama onları kendi şaşkınlıkları içinde bıraktı:
Konuştuklarını fark eden İsa onlara sordu: “Neden ekmeğiniz olmadığından söz ediyorsunuz? Hâlâ görmüyor, anlamıyor musunuz? Yürekleriniz katılaştı mı?”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 8, Ayet 17-18
Kilisenin üzerine kurulduğu “kaya” olan Simun Petrus bile efendisini anlamadı. İsa bir keresinde öğrencilerine sordu:
“Siz benim kim olduğumu söylüyorsunuz?” Petrus da şöyle cevap verdi: “Sen Mesih'sin.”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 8, Ayet 29
Petrus doğru kelimeyi kullanmıştı –Mesih ya da Hristos– ama bir Mesih'in ne yapacağına dair yanlış bir fikre sahipti. İsa acı çekmekten ve ölümden söz ettiğinde, Petrus öğretmenine karşılık verdi.
Ama İsa onu sertçe azarlayarak şöyle dedi:
“Çekil önümden, Şeytan!” dedi. “Sen Allah'ın işlerini değil, insanların işlerini düşünüyorsun.”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 8, Ayet 33
İşte pek çok kişinin çoğu zaman gözden kaçırdığı, İncil'deki bir ayet… Öğrencilerin tam olarak kim olduklarını, nasıl olduklarını anlamak önemlidir… çünkü bugün bildiğimiz şekliyle Hristiyanlığa onlar şekil verdiler. Ve öğrenciler arasında, ilk Katolik papa olarak kabul edilen Simun Petrus'tan daha etkili olanı yoktu…
Bütün yolların Roma'ya çıktığı söylenir ve Petrus'un hizmeti sayesinde bütün Hristiyan mezhepleri de kökenlerini oraya dayandırır… Peki ya hiçbir zaman böyle olması amaçlanmadıysa?
Gizli Kitap
Yakup'un Gizli Kitabı, İsa'nın hizmetinin başlangıcına dair çarpıcı biçimde farklı bir bakış sunar. Bu gizli kitap, tesadüf eseri, Katolik Kilisesi'nin yok etmeye çalıştığı Nag Hammadi Kütüphanesi'nin kitaplarından biridir. Ve anlattığı hikâye her şeyi değiştirir…
Yıl MS 35 – çarmıha germeden 550 GÜN SONRA… Öğrenciler toplanmış… İsa'nın onlara söylediği her şeyi hararetle yazıya geçiriyor, sözlerini kitaplar hâlinde düzenliyorlardı… İşte o sırada İsa bizzat içeri girdi. Evet, doğru duydunuz! Çarmıha germeden 18 AYDAN FAZLA SONRA İsa, bir kez daha öğrencileriyle yüz yüze geldi.
Geleneksel olarak kilise, İsa'nın çarmıha germeden sonra yalnızca 40 gün göründüğünü, ardından bir daha görülmemek üzere onlardan ayrıldığını öğretmiştir; oysa burada, İsa'nın çok daha sonra, apaçık hayatta olarak yeniden göründüğünü belirten bir Hristiyan metni var.
Ve ölümden dirilişinin üzerinden beş yüz elli gün geçtiğinde ona dedik ki: “Ayrılıp bizden uzaklaştın mı?” Ama İsa dedi ki: “Hayır, ama geldiğim yere gideceğim. Benimle gelmek isterseniz, gelin!” Hepsi cevap verip dediler ki: “Eğer bize emredersen, geliriz.” O dedi ki: “Doğrusu size derim ki, hiç kimse benim emrimle göklerin egemenliğine asla girmeyecek, (ancak) siz kendiniz dolu olduğunuz için gireceksiniz.”
Yakup'un Gizli İncili
Demek ki İsa “ayrılıp” dünya âlemini terk etmemişti; ancak uzakta, başka bir yerdeydi. Oraya geri dönecekti ve öğrencilerinin de gelmesini istiyordu.
İsa'dan kaçtıktan… İsa'yı inkâr ettikten ve İsa'yı kaybettikten sonra, öğrencilerin İsa'yı her yere izlemek ve işleri yoluna koymak için bu çok önemli, mübarek ve son derece merhametli fırsata hemen atlayacaklarını düşünebilirsiniz… ama öğrenciler “Eğer bize emredersen, geliriz” diye mi cevap verdiler?
Öğrenciler İsa'yı izlemek istemediler… bunun yerine kendi yollarını çizmek istediler; İsa'nın adına kitaplar yazmak, halka vaaz vermek ve kehanette bulunmak.
İsa en sevdiklerini –Simun Petrus ile Yakup'u– bir kenara çekti ve onlara sordu:
“Merhamete erdiniz [çevrilemeyen parçalar] Öyleyse dolmayı arzulamıyor musunuz? Ve yüreğiniz sarhoş; öyleyse ayılmayı arzulamıyor musunuz?”
Yakup'un Gizli İncili
Ama Petrus öğretmenine karşılık vererek dedi ki:
“İşte, bize üç kez ‘[Dolu] olun’ dedin; [ama] biz doluyuz.” Petrus vaaz vermeyi sürdürmek istiyordu. İsa'ya sordu: “Efendim, bizden kendilerine kehanette bulunmamızı isteyenlere kehanette bulunabilir miyiz? Bize ricayla gelen ve bizim hükmümüzü duymak için bize bakan pek çok kişi var.”
Yakup'un Gizli İncili
Petrus vaaz vermeyi sürdürmek istiyordu. İsa'ya sordu:
“Rab, bizden kendilerine kehanette bulunmamızı isteyenlere nasıl kehanette bulunabileceğiz? Çünkü bize soran ve bizden bir kehanet duymak için bize bakan pek çok kişi var.”
Yakup'un Gizli İncili
İsa onun isteğine olumsuz cevap verdi ve dedi ki:
“Kendinizi yabancılara benzetin; onlar sizin şehrinizin gözünde nasıldırlar? Kendi isteğinizle kendinizi dışarı atıp şehrinizden ayırdığınızda neden huzursuz oluyorsunuz? Neden kendi isteğinizle yurdunuzu terk edip, orada oturmak isteyenler için hazır hâle getiriyorsunuz? Ey sürgünler ve kaçaklar, vay hâlinize, çünkü yakalanacaksınız!”
Yakup'un Gizli İncili
Şöyle dedi:
“Ve ben sizinle olduğum sürece bana kulak verin ve bana itaat edin; ama sizden ayrıldığımda beni hatırlayın. Ve beni hatırlayın, çünkü ben sizinle iken beni tanımadınız.”
Yakup'un Gizli İncili
Petrus ile Yakup'a şöyle dedi:
“İşte, sizden ayrılıp gideceğim ve artık sizinle kalmak istemiyorum, tıpkı sizin de bunu istemediğiniz gibi.”
Yakup'un Gizli İncili
Roma bir günde kurulmadı… ama kesinlikle bir günde yıkılabilir… Bu yürek parçalayıcı hikâye, Roma Katolik Kilisesi'nin tam kalbine saplanan bir ok gibidir. Petrus'un hiçbir zaman Roma'ya gitmesinin amaçlanmadığını gösterir. Onun görevi İsa ile birlikte yürümek… İsa nereye gidiyorsa onunla birlikte yolculuk etmekti. Peki orası tam olarak neresiydi?
Güya beden ve ruhuyla göğe yükseltilmesinden bir buçuk yıl sonra İsa yeryüzünde nasıl hâlâ hayattaydı? Ve bütün bu süre boyunca neredeydi?
Bu soruları cevaplayabilmek için başa dönmemiz gerekir… İsa'nın tutuklandığı geceye.
Çarmıhın Sırları
İsa, Getsemani bahçesinde yalnız oturuyordu. Her an tutuklanabileceğini biliyordu.
“İsa daha konuşurken, Onikiler'den biri olan Yahuda çıkageldi. Yanında, başkâhinler, din bilginleri ve ileri gelenler tarafından gönderilmiş, kılıç ve sopalarla donanmış bir kalabalık vardı.”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 14, Ayet 43
İhanet havada asılı duruyordu. İsa için sonun böyle olması gerekmiyordu.
Daha üç yıl önce İsa, öğrencilerini eski hayatlarını geride bırakıp kendisini izlemeye çağırmış ve hizmeti başlamıştı. Tarih boyunca peygamberler ve elçiler bir Mesih'in zuhurunu önceden haber vermiş ve dünyayı buna hazırlamışlardı. Ve o kurtarıcı İsa'dan başkası değildi… Simun Petrus da Matta İncili'nde, sıkça alıntılanan ama gerçek anlamı gözden kaçırılan bir konuşmada bunu ilan etmişti.
“İsa, Filipus Sezariyesi bölgesine gelince öğrencilerine, “İnsanlar İnsanoğlu'nun kim olduğunu söylüyor?” diye sordu. Öğrenciler, “Kimi Vaftizci Yahya, kimi İlyas, kimi de Yeremya ya da peygamberlerden biri diyor” dediler. İsa, “Ya siz?” dedi. “Siz benim kim olduğumu söylüyorsunuz?” Simun Petrus, “Sen, yaşayan Allah'ın Oğlu Mesih'sin” diye cevap verdi.
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 16, Ayet 13-16
Bunu bir düşünün: “Kimi Vaftizci Yahya, kimi İlyas, kimi de Yeremya ya da peygamberlerden biri diyor.” Açıkça görülüyor ki İsa'nın zamanındaki Yahudi halkı yalnızca reenkarnasyona değil, ruhların hemen başka bedene geçişine de inanıyordu. Aksi takdirde bu söz nasıl anlam taşıyabilirdi? İsa, kabaca kendi yaşıtı olan, İsa ile birlikte yürüyen, İsa'yı vaftiz eden ve kısa süre önce ölmüş olan aynı adamın, Vaftizci Yahya'nın ruhunu nasıl taşıyabilirdi? Bu ayet, tam da Kutsal Kitap'ın Yeni Ahit'inde saklı duran ve çarmıha germe olayları sırasında gerçekte ne olduğuna dair gerçeği ortaya çıkarmamıza yardım eden önemli bir ipucudur.
İsa Mesih'ti, ama zuhur ettiğinde, onu beklediklerini iddia eden kişilerin ta kendileri onu reddetti. İsa, insanların hiç de beklediği gibi değildi. Görünüşe bakılırsa sıradan bir gençti; bir âlim ya da güçlü bir yetkili değildi. O zamanki insanlar, tıpkı bugünkü insanlar gibi, dini kurumlarının Mesih'i bağrına basacağını bekliyordu. Ama işler öyle gelişmedi.
İsa, dini düzeni alt üst etmek için gelmiş bir devrimciydi. Allah'ın dininin âlimler tarafından bozulduğunu öğretiyordu. Ve onun idealleri onların gücü için büyük bir tehdit oluşturuyordu. İsa'nın görevinin bir kısmı, yeryüzünde “Allah'ın Hâkimiyeti”ni kurmaktı: başkâhinlerin ya da zalim kralların değil, Allah'ın yeryüzündeki temsilcisinin yönettiği egemen bir devlet. Bu, İsa'nın Mesih olarak gerçekleştirmesi gereken pek çok şeyden yalnızca biridir. Ve kehanetlere göre, kurban olarak ölmesi de gerekiyordu.
İsa'nın çarmıhta ölmesi gerekiyordu –hizmetinin sonunda– ama henüz değil. Yalnızca üç yıl geçmişti, ama insanlar onu çoktan terk etmiş ve Yahuda ona ihanet etmişti. İsa o zaman dünyadan ayrılmış olsaydı, hayatı ve mesajı çok erken yarıda kalırdı. Peki İsa ne yaptı?
Allah'a dua etti. Matta İncili'nde İsa yüzüstü yere kapanır ve dua eder:
“Babam, mümkünse bu kâse benden uzaklaştırılsın. Yine de benim değil, senin istediğin gibi olsun.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 26, Ayet 39
İsa'nın duasının anlamı nedir? Pek çokları bunu, acıdan ve ıstıraptan kaçınma isteğinin olağan, insani bir ifadesi olarak nitelendirmiştir. Ama bu nasıl olabilir? İsa bundan daha üstündü. İlahi olan tarafından desteklendiğini biliyordu.
Nitekim Simun Petrus'a şöyle demişti:
“Yoksa Babam'a yalvaramayacağımı mı sanıyorsun? Yalvarırsam, O hemen buyruğuma on iki tümenden fazla melek verir.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 26, Ayet 53
Ve İsa, ancak kendi seçimiyle öldürülebileceğini açıkça ortaya koydu. Şöyle dediğini unutmayın:
“Babam beni bu nedenle seviyor: Canımı, onu yeniden almak üzere veriyorum. Kimse onu benden alamaz; ben onu kendiliğimden veriyorum. Onu vermeye de yeniden almaya da yetkim var. Bu buyruğu Babam'dan aldım.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 10, Ayet 17-18
Korku ve tereddüt ondan çok uzaktı. Hayatını feda etmeye hazır ve istekliydi. Ve tam olarak bunu yaptı… ama insanların çoğunun anladığı şekilde değil…
Bugün kilise İsa'nın çarmıhta öldüğünü öğretir, ancak ilk Hristiyanların hepsi bunun doğru olduğuna inanmıyordu. Hatta Gnostik İncillerin birkaçı –Kutsal Kitap'tan yasaklanmış kitaplar– İsa'nın çarmıhta ölmediğini açıkça belirtir. Aksine, bu bir yanılsamaydı.
Petrus'un Vahyi'nde İsa şöyle der:
“Ağacın üzerinde sevinçli ve gülerken gördüğün kişi, yaşayan İsa'dır. Ama ellerine ve ayaklarına çivi çaktıkları bu kişi onun bedensel parçasıdır; o, utandırılan ikamedir, onun benzerliğinde var olandır. Ama ona ve bana bak.’ Ben ise baktığımda dedim ki: ‘Rab, kimse sana bakmıyor. Bu yerden kaçalım.’ Ama o bana dedi ki: ‘Sana söyledim: ‘Körleri kendi hâllerine bırak!’ Sen de gör, ne söylediklerini nasıl bilmiyorlar.”
Petrus'un Vahyi
Çarmıhta asılı olan adam İsa değil, bir ikameydi, “onun benzerliğinde var olan”. Bu şaşırtıcı bir fikir gibi görünse de, farklı kutsal metinlere göz attığımızda net bir tablo ortaya çıkmaya başlar.
Markos İncili'nde İsa şöyle dedi:
“Kim ardımdan gelmek isterse kendini inkâr etsin, çarmıhını yüklenip beni izlesin. Çünkü canını kurtarmak isteyen onu yitirecek; ama benim uğruma canını yitiren onu kurtaracaktır.”
Kutsal Kitap, Markos İncili, Bölüm 16, Ayet 34-35
Benzer şekilde İslami rivayet şunu kaydeder:
“Allah İsa'yı kendine yükseltmek istediğinde, o arkadaşlarının yanına gitti; evde havarilerden on iki adam vardı. Saçından ve başından su damlarken onlara dedi ki: … şüphesiz sizden, bana iman ettikten sonra on iki kez beni inkâr edecek olanlar vardır. Hanginiz benim benzerliğimi almaya, benim yerime öldürülmeye ve benimle aynı derecede olmaya razıdır? Hadisin, bir gencin gönüllü olduğu ve onun da ‘O sensin’ dediği kısmına kadar.”
Gönüllü olan, öğrencilerden biri değildi –İsa'ya iman ettikten sonra onu inkâr eden on iki adamdan, İsa'nın sıkça “ey imanı kıt olanlar” dediği adamlardan biri değildi. Ama on ikiden biri değilse, o zaman kim olabilirdi? Gerçek şu ki İsa'nın başka öğrencileri de vardı –bedensel değil, ruhani öğrencileri. Ve bunun kanıtı Kutsal Kitap'tadır.
“Altı gün sonra İsa, Petrus'u, Yakup'u ve Yakup'un kardeşi Yuhanna'yı yanına alarak onları ayrıca yüksek bir dağa çıkardı. İsa orada onların gözü önünde başka bir görünüme büründü. Yüzü güneş gibi parladı, giysileri ışık gibi bembeyaz oldu. O anda onların önünde Musa ile İlyas belirdi; İsa'yla konuşuyorlardı. Petrus İsa'ya, “Ya Rab, burada bulunmamız ne iyi! İstersen burada biri sana, biri Musa'ya, biri de İlyas'a olmak üzere üç çardak kurayım” dedi. Petrus daha konuşurken parlak bir bulut onları gölgeledi ve buluttan gelen bir ses, “Sevgili Oğlum budur, O'ndan hoşnudum. O'nu dinleyin!” dedi. Öğrenciler bunu duyunca dehşete kapılıp yüzüstü yere kapandılar. İsa yanlarına gelip onlara dokundu. “Kalkın” dedi. “Korkmayın.” Başlarını kaldırınca İsa'dan başka kimseyi görmediler.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 17, Ayet 1-8
Yalnızca bir anlığına, İsa'nın öğrencileri görünmeyeni bir an için gördüler. İsa'yı gerçek nur suretinde gördüler. Ve İsa'nın başka öğrencilerini de gördüler. Sanki Musa ile İlyas karşılarında duruyor gibiydi. Öylesine gerçek görünüyorlardı ki öğrenciler onlar için çadır kurmak istediler. İsa'ya İlyas'ın ve Musa'nın ruhlarının eşlik ettiğini biliyorsak, peygamberlerin daha fazla ruhunun da onu izlemiş olması akla yatkın değil mi? Gerçekten de izlediler. Ve çarmıhta İsa'nın yerini almaya gönüllü olan genç de onlardan biriydi.
İsa öğrencilerinin önünde saf nura dönüştüğü gibi, su üzerinde de yürüdü, hastaları iyileştirdi ve suyu şaraba çevirdi. İnciller, İsa'nın mistik ve harikulade yeteneklerini öne çıkaran hikâyelerle doludur. Çarmıha germe, İsa'nın görünüşte imkânsız olanı yaptığı bir başka hikâyeden ibarettir. Hatta o gün tüm zamanların en büyük kaybolma gösterisini gerçekleştirdiğini bile söyleyebilirsiniz…
Gnostik İncillerden birinde İsa şöyle dedi:
“Ve ben aslanların ağzındaydım. Ve onların Hata'larını ve akılsızlıklarını salıvermek için benim hakkımda kurdukları plan – onların planladığı gibi onlara boyun eğmedim. Ama hiç de acı çekmedim. Orada olanlar beni cezalandırdı. Ve ben gerçekte değil, görünüşte öldüm; onlar tarafından utandırılmayayım diye, çünkü bunlar benim akrabalarımdır… Ödü ve sirkeyi içen bir başkasıydı, onların babasıydı; ben değildim. Beni kamışla dövdüler; çarmıhı omzunda taşıyan bir başkasıydı, Simun'du. Başına dikenli tacı koydukları bir başkasıydım ben. Ama ben yücelerde, arkhonların bütün zenginliği ve onların hatasının, boş görkemlerinin zürriyeti üzerinde sevinç içindeydim. Ve onların cehaletine gülüyordum.”
Büyük Set'in İkinci Risalesi, Nag Hammadi Derlemesi
İsa, onun yerini alanın bir başkası, Simun olduğunu söyledi. Peki Simun kimdir? Bu soruyu cevaplamadan önce onun sözlerini hatırlayın: layık olmak isteyen herkes çarmıhını yüklenmeye, kaldırmaya ve onu izlemeye hazır olmalıdır. Bütün hizmeti boyunca bunu tam olarak yapan yalnızca bir adam oldu. Ve onun adı Simun'du.
İsa, çarmıhı sırtında taşıyarak kendi ölümüne doğru yürürken zincire vuruldu, dövüldü ve işkence gördü; ta ki bedeni yığılıp kalana ve bir adam mucizevi biçimde ortaya çıkıp yardım eli uzatana kadar.
“Dışarı çıkarlarken Kireneli Simun adında birini gördüler ve onu, İsa'nın çarmıhını taşımaya zorladılar.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 27, Ayet 32
Bu olaylar dizisi İsa'nın benzetmesini hayata geçirdi. İsa'nın yere düştüğü ve Simun'un çarmıhı kaldırdığı bu an derin anlamlarla doludur. Yuhanna İncili'ndeki şu ayeti hatırlayın:
“İnsanoğlu'nun yüceltileceği saat geldi. Size doğrusunu söyleyeyim, buğday tanesi toprağa düşüp ölmedikçe yalnız kalır. Ama ölürse çok ürün verir.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 12, Ayet 23-24
İsa yere düştüğünde, bir anlamda gerçekten öldü. Çünkü tam o anda değişim gerçekleşti. İsa'nın ruhu bedeninden ayrıldı… ve bir başka bedene girdi… çarmıhı taşıyan bedene.
“Bedensel bir meskeni ziyaret ettim. İçinde ilk önce bulunanı dışarı attım ve içeri girdim. Ve arkhonların bütün kalabalığı huzursuz oldu. Ve arkhonların bütün maddesi, yeryüzünün bütün doğurulmuş güçleriyle birlikte, karışık olduğu için Suret'in benzerliğini gördüğünde sarsıldı. Ve içinde olan benim; içinde ilk önce bulunana benzemiyorum.”
Büyük Set'in İkinci Risalesi, Nag Hammadi Derlemesi
İsa, Golgota yolunda korkunç bir eziyete maruz kaldı… onu esir alanların elinde kırbaçlandı, dövüldü ve ölümün eşiğine gelene dek kamçılandı. Ama düşmanlarının yapamadığı bir şey vardı: canını alarak onu utandıramadılar. Tıpkı söylediği gibi İsa kendi canını verdi ve onu yeniden aldı. Ve bu, Katolik Kilisesi'nin sizin bilmenizi istemediği bir hikâyedir.
Hatta olayların bu anlatımı, kilisenin eylemleri yüzünden neredeyse sonsuza dek silinmişti. Yüzyıllar boyunca Hristiyanlar onun var olduğunu bile bilmediler. Ama biz, İsa'nın o gün çarmıhta ölmediği müjdesini vermek için buradayız. Bir meleğin ruhu, İsa'nın işkence görmüş bedenine girdi; böylece onun ruhu yoluna devam edebildi. Ardından İsa'nın ruhu bedenden bedene geçti….
“Ve onların bütün güçlerini boyun eğdirdim. Çünkü aşağıya inerken kimse beni görmedi. Zira şekillerimi değiştiriyor, suretten surete geçiyordum. Ve bu yüzden onların kapılarındayken onların benzerliğine büründüm. Çünkü sessizce yanlarından geçtim, mekânları seyrediyordum; ne korktum ne de utandım, çünkü lekesizdim. Ve onlarla konuşuyor, benden olanlar aracılığıyla onlara karışıyor, onlara sert davrananları gayretle çiğniyor ve alevi söndürüyordum. Ve bütün bunları, yücelerdeki Baba'nın iradesiyle arzuladığımı gerçekleştirme arzum yüzünden yapıyordum.”
Büyük Set'in İkinci Risalesi, Nag Hammadi Derlemesi
Birden pek çok şey anlam kazanıyor. Örneğin güya öldükten sonra İsa'nın görüldüğüne dair bütün o gizemli kayıtlar… İncillere göre çarmıha germe bir cuma günü gerçekleşti ve üç gün sonra, bir pazar günü İsa geri döndü. İlk olarak Mecdelli Meryem'e göründü, ama Meryem onu tanımadı.
“Bunu söyledikten sonra arkasına döndü ve orada duran İsa'yı gördü, ama onun İsa olduğunu anlamadı. İsa ona, “Kadın, neden ağlıyorsun? Kimi arıyorsun?” dedi. Meryem O'nu bahçıvan sanarak, “Efendim, eğer O'nu sen götürdüysen, nereye koyduğunu söyle, ben O'nu alayım” dedi. İsa ona, “Meryem!” dedi. Meryem O'na doğru dönerek Aramice, “Rabbuni!” dedi.
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 20, Ayet 14-16
Meryem sevgili öğretmenini nasıl tanıyamazdı? Ancak artık İsa'ya benzemiyorsa. Onu fark edemeyen tek kişi Meryem değildi. Öğrencilerine birkaç kez göründü ve onlar da her seferinde onu tanıyamadılar.
“Bundan sonra İsa, Taberiye Gölü kıyısında öğrencilerine yine göründü…. Sabah olurken İsa kıyıda duruyordu, ama öğrenciler onun İsa olduğunu anlamadılar. İsa onlara, “Arkadaşlar, hiç balığınız yok mu?” diye seslendi. “Yok” dediler. İsa, “Ağı teknenin sağ yanına atın, bulacaksınız” dedi. Atınca, balıkların çokluğundan ağı çekemez oldular. İsa'nın sevdiği öğrenci Petrus'a, “Bu Rab'dir!” dedi. Simun Petrus O'nun Rab olduğunu duyunca, çıkarmış olduğu üst giysisini üzerine geçirip kendini suya attı. Öteki öğrenciler balık dolu ağı sürükleyerek teknenin içinde geldiler; çünkü kıyıdan uzak değil, yaklaşık yüz metre ötedeydiler. Karaya çıkınca orada yanan kor bir ateş, üzerinde balık ve biraz ekmek gördüler.
İsa onlara, “Biraz önce tuttuğunuz balıklardan getirin” dedi. Simun Petrus tekneye binip ağı karaya çekti. Ağ büyük balıklarla, 153 balıkla doluydu. Bu kadar çok balık olduğu hâlde ağ yırtılmamıştı. İsa onlara, “Gelin, kahvaltı edin” dedi.
Öğrencilerden hiçbiri O'na, “Sen kimsin?” diye sormaya cesaret edemedi. O'nun Rab olduğunu biliyorlardı. İsa gelip ekmeği aldı, onlara verdi; balığı da öyle. Bu, İsa'nın ölümden dirildikten sonra öğrencilerine üçüncü görünüşüydü.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 21, Ayet 1-14
Bu, İsa'nın çarmıha germeden sonra öğrencilerine üçüncü görünüşüydü; onu nasıl tanıyamazlardı? Ancak… ruhu her seferinde farklı bir bedende göründüyse….
Ve gerçekten de Kutsal Kitap'ın ayetleri, bunun o dönemde olağan bir inanç olduğunu doğrular.
Anlatıldığına göre İsa, çarmıha germenin ardından 40 gün boyunca ortalıkta kaldı. Ama aynı yerde, aynı insanlarla kalıp aynı hikâyeyi tekrarlayamazdı. Bu yüzden o 40 günün ardından Yahudiye'den ve tarihin sayfalarından sessizce çıktı. İsa Mesih'in hikâyesi sona erdi, ama bitmiş olmaktan çok uzaktı…
Gizemli Havari
İslami rivayette İsa hakkında birkaç soru işareti vardır. Bunlardan biri, İsa'yı hiç ziyaret etmediği bir topraklara yerleştiren ilginç bir hadistir…
“…Ve İsa (aleyhisselam) kavmine bir hitapta bulundu, onlar bunu kaldıramadılar ve Tikrit'te ona karşı ayaklandılar; ve böylece onunla savaştılar, o da onlarla savaştı ve onları öldürdü…”
Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 7, s. 284
Tikrit nerededir? Encyclopaedia Britannica'ya göre Tikrit, Irak'ın kuzey-orta kesiminde bir şehirdir. Dicle Nehri'nin batı kıyısında, Bağdat'ın yaklaşık 100 mil kuzeybatısında yer alır.
Kutsal Kitap anlatısına göre İsa, Kudüs'ün hemen güneyindeki Beytlehem'de doğdu, ardından Celile'deki Nasıra kasabasında büyüdü ve hayatını Roma'nın Yahudiye eyaletinde geçirdi. Tarih, hiçbir metinde İsa'nın Mezopotamya'da yaşadığını, hatta orayı ziyaret ettiğini bile kaydetmez. Bu da ancak tek bir anlama gelebilir. Bu rivayetin sözünü ettiği İsa artık İsa diye çağrılmıyordu.
Bugün, sıkı biçimde düzenlenmiş dünyamızda bunu hayal etmek zor olabilir, ama İsa'nın zamanında ne pasaport, ne bilgisayar, ne de kontrol noktası vardı. O dönemde bir adamın yeni bir isim alması, yeni bir diyara gitmesi ve yeni bir hayat yaşaması kolaydı. Ve İsa'nın yaptığı da buydu….
Merak ediyor olabilirsiniz: Hangi ismi kullandı? Nereye gitti? Ve ne öğretti? Bütün bu soruların cevapları, Hristiyan tarihinde göz önünde saklı duruyor.
İsa onlardan ayrıldıktan sonra öğrencilerin kurtarıcının müjdesini dünyanın dört bir yanına yaydıkları iyi bilinir. Genç inancın tohumlarını ektiler, ancak pek çok güçlü şahsiyeti dine döndürmeyi ya da kitleleri inanmaya yöneltmeyi başaramadılar… ta ki İsa'nın bir havarisi olduğunu iddia eden gizemli bir adam ortaya çıkana dek.
Hikâye, din tarihçisi Kayserili Eusebius tarafından Kilise Tarihi'nde kaydedilmiştir. İsa'nın hizmet yıllarında, Dicle ile Fırat nehirleri arasında kurulmuş Edessa adlı bir diyarda Abgar adında bir kral vardı. Kral çok hastaydı ve İsa'nın insanları iyileştirmedeki mucizevi yeteneğini duydu. İsa'ya yardım isteyen bir mektup yazdı. İsa ona cevap yazarak bulunduğu yerde tamamlaması gereken işler olduğunu söyleyip daveti geri çevirdi. Ama krala bir de söz verdi:
“Beni görmeden bana iman eden sen ne mutlusun. Çünkü benim hakkımda yazılmıştır ki, beni görenler bana iman etmeyecek, beni görmeyenler ise iman edip kurtulacaklardır.”
Kilise Tarihi (Kilisenin Tarihi), Kayserili Eusebius
İsa bu sözünü yerine getirdi. İsa'nın adına krala bir havari geldi. Kralın huzuruna çıktığında Abgar olağanüstü bir görüntü gördü. Havarinin yüzü parlak bir nura dönüştü. Kral hemen onun önünde secdeye kapandı. Havari ardından ellerini Abgar'ın üzerine koydu ve onu iyileştirdi. Tarihçiler bu kralın adının IX. Abgar olduğu konusunda hemfikirdir ve onun saltanatı döneminde Hristiyanlık Edessa'nın resmî dini oldu… peki gizemli “İsa'nın Havarisi” kimdi?
Zaman içinde farklı tarihçiler ona farklı isimler verdi: Yahuda, Tomas, Didimus, Taddeus, Lebbeus ve Addai bunlar arasındadır. Bu, son derece karmaşık bir unvanlar derlemesi gibi görünse de, burada farklı dillerde pek çok tekrar vardır: Taddeus, Lebbeus ve Addai “büyük yürek” anlamına gelir. Tomas ve Didimus ise her ikisi de “ikiz” anlamına gelir.
Böylece isimler yalnızca üçe indirgenebilir: Yahuda, Tomas ve Addai. Bu isimlerin en öne çıkanı Tomas'tı.
4. yüzyılda Edessa'ya giden Madam Egeria adlı bir gezgin, anlatımlarında Taddeus'tan ya da Addai'den hiç söz etmedi. Gizemli havarinin Tomas olduğunu doğrudan varsaydı. Benzer şekilde, Edessa'nın antik mezarlıklarından Kirk Magara'dan gelen ve 5. yüzyıla tarihlenen Addai hikâyesinin bir kopyası “Tomas olan Taddeus”tan söz eder. Tomas, 1. yüzyıla kadar uzanan Süryanice literatürde anılır.
Edessa, bu Mezopotamya şehrinde Hristiyanlığın kurucusu olarak müjdelendiği için “Tomas'ın Şehri” olarak tanındı. Ama yalnız hareket etmiyordu… efsaneye göre, Aziz Mari adında, kendisi kadar ele geçmez bir öğrencisi ve talebesi vardı.
Aziz Mari kimdir? Hayat hikâyesine dair pek bir şey bilinmez. Suriye'ye ve İran'a gelen büyük havarilerden biri kabul edilmesine rağmen, Mari'nin ilk yılları hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmez. Tarihin bu noktasında, Mezopotamya'da birdenbire ortaya çıkar. Onun hakkında gerçekten bildiğimiz tek şey, Tomas ile olan bağı ve apokrif metin Mar Mari'nin İşleri'nde kaydedilen yolculuk güzergâhıdır.
İşler, Mari'nin, bugün Irak toprakları olan bölgede –Ninova, Nusaybin boyunca ve Fırat nehri kıyısında– vaaz verdiği güzergâhı izler. İşler'e göre Mari, ilk Hristiyan kilisesini Helenistik şehir Seleukeia'nın yakınında kurdu.
Demek ki karşımızda iki gizemli karakter var: Tomas ve Mari. Ve efsaneye göre ikisi de İsa'nın öğrencileridir. Ama hikâyenin gerçekten ilginçleştiği yer burası. Mari'nin ilk kiliseyi kurduğu şehir olan Seleukeia, bu hikâyedeki bir başka önemli şahsiyetin doğum yeridir: İsa'nın havarisi Peygamber Mani. Ve Doğu Hristiyan geleneğine göre Mani'nin, davetini bütün dünyaya yayan üç öğrencisi vardı. Bunlardan ikisinin adı Tomas ve Mari'ydi.
Çeşitli geleneklere göre İsa'nın öğrencileri ile Mani'nin öğrencileri aynı yolculuk güzergâhlarını bile izlediler. Bu karakterler bir ve aynı kişiler olabilir mi?
Bu mantıklı bir sonuç gibi görünse de tek bir sorun var… Mani, İsa'dan kuşaklar sonra, 216 yılında doğdu. Bu iki adamın aynı çağdaşları paylaşması nasıl mümkün olabilir? Bu basitçe anlamsız olurdu. Ancak… tarihin zaman çizelgesi tam olarak doğru değilse.
Son yıllarda Roma Katolik Kilisesi bunun böyle olduğunu doğruladı ve Mesih'in doğumunun yanlış kaydedildiğini kabul etti. Muhtemelen MÖ'den MS'ye geçişten yıllar önce doğmuştu. Takvimdeki hatalar yılların kaybolmasına yol açtı. Ve unutmayın, o zamanlar ellerinde akıllı telefonlar, hatta kişisel takvimler bile yoktu. Tarihi kaydetmek için tarihçilere güveniyorlardı. Çoğu zaman olaylar gerçekleştikten yüzlerce yıl sonra kaleme sarılan tarihçilere. Ve tarihçilerin yazdıklarının çoğu, zaman çizelgesinde bir karışıklığa işaret eder.
Tarihçiler, hikâyedeki Kral Abgar'ın 179'dan 214'e kadar hüküm süren IX. Abgar olduğu konusunda hemfikirdir; oysa hikâyenin bütün kurgusu kralı İsa ile aynı zamana yerleştirir. Hatta İsa'ya bir mektup yazmış ve bir cevap almıştır. Zaman çizelgesindeki karışıklığın başka işaretleri de tarihî yazılardan çıkarılabilir.
4. yüzyılda, Kudüslü Kyrillos döneminde sapkınlıkla mücadele, Gnostik Tomas İncili'ne karşı çıkarak şunu belirtti:
“Hiç kimse Tomas'a göre İncil'i okumasın; çünkü o on iki havarinin değil, Mani'nin üç kötü öğrencisinden birinin eseridir.”
Kudüslü Kyrillos, Katekez V
Mani ve 'İkiz'
Bu gizemli şahsiyetlerin –İsa'nın havarisi Tomas ile Tomas'ın havarisi Mari'nin– gerçeğini çözmek istiyorsanız, önce Mani'nin hikâyesindeki bazı anlamlı ayrıntılara göz atmalıyız. Çünkü bu gizemin kilidini açan anahtar odur.
Mani kendisini “İsa'nın havarisi” olarak adlandırdı; bu da derinden kişisel bir ilişkiye, belki de İsa tarafından bizzat kurtarıldığına dair bir inanca işaret eder. Mani hakkındaki bir başka ilginç gerçek, ilahi vahyi nasıl aldığıdır. Mani kendi yazılarında, Allah'ın onunla “Göksel İkiz” ya da “İkiz Ruh” dediği bir şey aracılığıyla iletişim kurduğunu kaydetti. Buradaki anahtar kelime, Tomas'taki gibi, İkiz'dir.
Mani'nin hikâyesinde saklı bir başka küçük sır da annesinin kimliğidir. Kısa bir araştırma, annesinin adının son derece tanıdık olduğunu keşfetmeye yeter. Onun adı Meryem'di.
Tesadüf diye bir şey yoktur. Bütün bu gerçekler, gerçeğin dağınık parçalarıdır ve yalnızca onları bir araya getirecek doğru kişinin gelmesini beklemektedir.
Gerçek şu ki İsa, Yahudiye'den ayrıldığında yeni bir isim aldı; içine bir ipucu şifrelenmiş bir isim: “ikiz” Didimus Yahuda Tomas. Bu isim, Tomas İncili de dâhil olmak üzere pek çok kitapla ilişkilendirilir. Bu İncil'in şu büyüleyici giriş cümlesine bir bakın: “Bunlar yaşayan İsa'nın söylediği ve Didimos Yahuda Tomas'ın kaydettiği gizli sözlerdir.” Birinin ölü olduğu varsayılmıyorsa, neden yaşadığı özellikle belirtilsin?
İncil şöyle devam eder:
“Ve dedi ki: “Bu sözlerin yorumunu keşfeden ölümü tatmayacaktır.” İsa dedi ki: “Arayanlar bulana kadar aramayı bırakmasın. Bulduklarında sarsılacaklar. Sarsıldıklarında hayrete düşecekler ve her şeye hükmedecekler..”
Tomas İncili, 1-2. Sözler
Biri bu ayetlerin yorumundan neden sarsılsın? Belki de İsa hakkında bildiğimizi sandığımız her şeyi değiştirdikleri için. Örneğin, Mecdelli Meryem'in kaderi hakkında önemli bir ipucu içeren şu ayeti ele alın.
Simun Petrus şöyle dediğinde:
“Meryem aramızdan ayrılsın, çünkü kadınlar hayata layık değildir.” İsa şöyle cevap verdi:
“Onu erkek kılmak için ona bizzat ben yol göstereceğim; böylece o da siz erkeklere benzeyen yaşayan bir ruh olabilecek.”
Tomas İncili, 114. Söz
Bu, belki de İsa'nın Mecdelli Meryem hakkında söylediği en şaşırtıcı sözdür. Ve anlamı iki yönlüdür. İsa bir keresinde evliliğin iki bireyi, erkeği ve kadını bir bütüne dönüştürme gücünden söz etmişti.
“Kutsal Yazılar'ı okumadınız mı?” diye cevap verdi İsa. “Onlar, Allah'ın başlangıçtan ‘insanları erkek ve dişi olarak yarattığını’ kaydeder.” Ve dedi ki: “‘Bu nedenle adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak ve ikisi tek beden olacak.’ Artık iki değil, tek bedendirler. Bu nedenle Allah'ın birleştirdiğini kimse ayırmasın.”
Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 19, Ayet 4-6
Şimdi onun sözlerini hatırlayın: “Ona bizzat ben yol göstereceğim”… Yani, “Onunla bizzat ben evleneceğim”… ve ikisi bir olacak. Meryem İsa olacak, İsa da Meryem olacak. Sözlerinin bir de harfî anlamı vardır. Meryem yalnızca içeriden değil, dışarıdan da erkek oldu.
Mecdelli Meryem, İsa gibi, Yahudiye'den ayrıldı ve yeni bir kimliğe büründü. Meryem, Yahuda Tomas Addai'nin yol arkadaşı Mari oldu. Kamuya karşı İsa'nın bir öğrencisi, ama özelde Peygamber'in eşiydi.
İslami gelenek, evliliğin Allah'ın sünneti olduğunu öğretir. Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu:
“Evlilik benim sünnetimdir; kim sünnetimden yüz çevirirse benden değildir.”
Mizanu'l-Hikme (Hikmet Terazisi), Muhammed Reyşehri, c. 2, s. 1178
Ve Allah Kur'an'da şöyle buyurdu:
“Ve Allah'ın yolunda asla hiçbir değişiklik bulamazsın.”
Kur'an-ı Kerim, 48. Sure (Fetih), Ayet 23
Ve gerçekten de tarih boyunca bütün peygamberler ve elçiler bu sünneti sürdürmüşlerdir. İsa da bir istisna değildi.
İsa ile Mecdelli Meryem evlendiler ve bir aile kurdular. Tomas İncili'nde İsa şöyle dedi:
“Babayı ve anneyi bilen kişiye bir fahişenin oğlu denecektir.”
Tomas İncili, 105. Söz
Tarihin, eşini bir fahişe olarak yanlış tanıtacağına dair açık bir kehanet.
Ve onların baba ve anne olduklarına dair bir işaret. Çağlar boyunca korunan efsanelerde olduğu gibi, İsa ile Mecdelli Meryem'in bir oğlu oldu ve çocuğa Mani adını verdiler.
Ve birden her şey anlam kazanıyor. Kral Abgar'a görünen ve koca bir krallığı Hristiyanlığa döndüren adam bizzat Mesih'in kendisiydi. Mani'nin öğretmeni, onun göksel ikiz ruhu, bedenen İsa'dan başkası değildi. Kutsal Kâse efsanesi. Mani'nin takipçileri olan Katarların koruduğu sırlar. Artık Roma Katolik Kilisesi'nin onları neden bu kadar umutsuzca yok etmek istediğini biliyoruz. Ve Tomas İncili ile sözde diğer bütün Gnostik İncilleri neden Kutsal Kitap'tan ve tarihten çıkarmak istediğini. Bütün bunlar, tüm zamanların en büyük gizeminin ve en büyük örtbasının bir parçasıydı. Kaybolan ve sonra zamanın kumları arasından gün yüzüne çıkan önemli bir tarih parçası. Dünyanın en büyük iki dini, Hristiyanlık ile İslam arasındaki boşluğu kapatan bir gerçek.
İsa'dan (aleyhisselam) Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun)
İsa'dan yaklaşık 600 yıl sonra Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), Arabistan'da zuhur etti ve İbrahim, Musa ve İsa da dâhil olmak üzere Allah'ın gönderdiği uzun bir adamlar zincirinin halefi olduğunu iddia etti.
İsa, yeryüzüne gelecek olan Allah'ın son hücceti olmadığını açıkça ortaya koydu; sık sık, gelecek olan, Yardımcı ya da hakikat Ruhu denen bir şahsiyetten söz etti.
“Ne var ki O, yani Gerçeğin Ruhu gelince sizi bütün gerçeğe yöneltecek. Kendiliğinden konuşmayacak, yalnız duyduklarını söyleyecek ve gelecekte olacakları size bildirecek.”
Kutsal Kitap, Yuhanna İncili, Bölüm 16, Ayet 13
Ama Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) geldiğinde, Hristiyanlığın dönüştüğü şeye meydan okudu. İsa'nın yanlış anlaşıldığını, sözlerinin çarpıtıldığını öğretti. Onun Yüce Allah değil, Allah'ın bir peygamberi olduğunu. Ama hepsi bu değil… İsa'nın çarmıhta ölmediğini de öğretti. Kur'an'da şöyle buyrulur:
“Ve ‘Biz Allah'ın Elçisi, Meryem oğlu Mesih İsa'yı öldürdük’ demeleri yüzünden. Oysa onu ne öldürdüler ne de çarmıha gerdiler; ama onlara öyle göründü. Gerçekten de onun hakkında ihtilafa düşenler, bu konuda şüphe içindedirler.”
Kur'an-ı Kerim, 4. Sure (Nisa), Ayet 157
Ve bugüne dek herkesin gözünden kaçmış olsa da Kur'an, İsa'nın gizli ikinci hayatına dair gerçeği şu ayette açığa vurmuştur:
“Hani melekler, "Ey Meryem, şüphesiz Allah seni kendisinden bir kelimeyle müjdeliyor; onun adı Meryem oğlu Mesih İsa'dır; dünyada ve ahirette seçkindir ve [Allah'a] yakın kılınanlardandır.” Ve beşikteyken de yaşlılığında da insanlarla konuşacak ve salihlerden (olacak).’."
Kur'an-ı Kerim, 3. Sure (Âl-i İmran), Ayet 45-46
İsa bu dünyadan 33 yaşında ayrıldıysa, insanlarla yaşlı biri olarak nasıl konuşabilirdi?
Bugün bu, en tartışmalı konulardan biridir: Hristiyanlık ile İslam arasındaki en acı veren farklılık. Ama belki de bu farklılığı uzlaştırmanın zamanı gelmiştir. İsa'nın çarmıhta ölmediği fikri 7. yüzyıl Hristiyanlarını şaşkına çevirmiş olabilir, ama bu fikir Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile ortaya çıkmadı. Gnostik İncillerin kanıtladığı gibi ilk Hristiyanlara kadar uzanır. Bunu İsa'nın halefi Peygamber Mani de öğretmişti.
Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dininin Hristiyanlıktan kökten farklı olduğu görünmüş olabilir. Ama anlaşılan o ki onda kökten farklı hiçbir şey yoktu. Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) öğrettiklerinin çoğu, ilk olarak ondan öncekiler tarafından uygulamaya konulmuştu.
Müslümanlar günde beş kez Allah'ın huzurunda eğilirler… ama Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) bu namazları yerleştirmeden yüzlerce yıl önce Mani tam olarak aynı şeyi getirmişti. Tarihçilere göre Mani, her gün belirli vakitlerde kılınan dört ile yedi arasında farz namaz belirlemişti. Daha da büyüleyici olanı, bunların İslami namazlarla birebir örtüşmesidir. Âlimlerden İbnü'n-Nedim'e göre namazlardan biri gün ortasında kılınıyordu; bu tam olarak “Öğle” namazının vaktidir. Nitekim “Zuhr” “öğle” anlamına gelir. Bir başka namaz ikindi ortasında başlıyordu; bu da “İkindi” namazına karşılık gelir. Sonraki namaz, “Akşam” namazı gibi güneş batımından hemen sonraydı ve son namaz, “Yatsı” namazıyla aynı vakitte, gece çökerken kılınıyordu.
Mani, namaz kılmadan önce İslam'daki abdeste benzer şekilde su ile ritüel bir abdest alınması gerektiğini öğretti. Namaz kılma eyleminin kendisi, her namazda on iki kez yere secde edip yeniden kalkmaktan oluşuyordu; tıpkı Müslümanların İslami namazda “sücud” ile secde etmeleri gibi. Ve tıpkı Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) yaptığı gibi Mani de bir kıble, yani namaz yönü belirledi. Mani, tıpkı Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Ramazan ayını uygulamaya koyması gibi, kutsal bir oruç ayı getirdi. Ve Mani, tıpkı Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sadakayı İslam'ın bir şartı kılması gibi, sadaka vermeyi temel bir kutsal ayin hâline getirdi.
Kur'an, Gnostik İncillerde de bulunan gizli hikâyeler içerir. Çarmıha germe yanılsaması gibi. Ama hepsi bu değil.
“Ve [hatırla] hani sana yazıyı, hikmeti, Tevrat'ı ve İncil'i öğretmiştim; ve hani benim iznimle çamurdan kuş biçimine benzer [bir şey] tasarlıyordun, sonra ona üflüyordun da benim iznimle kuş oluyordu.”
Kur'an-ı Kerim, 5. Sure (Maide), Ayet 110
Bu hikâye, Tomas'ın Çocukluk İncili'nde de kaydedilmiştir.
“Ve yumuşak bir çamur yapıp ondan on iki serçe biçimlendirdi… İsa ellerini çırptı ve serçelere seslenip onlara dedi ki: Gidin! Ve serçeler uçup cıvıldayarak gittiler.”
Tomas'ın Çocukluk İncili
Açıkça görülüyor ki Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) yeni bir dinin mucidi değildi. Aksine, o Allah'ın dininin meşalesini taşıyan kişiydi: zamanının Papa'sı. Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) İsa'nın sonraki yıllarında öğrettiği sırları bildiği gerçeği başka nasıl açıklanabilir?
İsa, gelecek olana yol açmak için geldi ve tam olarak bunu yaptı! İsa oğluna birebir öğretti. Mani 12 yaşındayken İsa ona geçmişinin sırlarını açtı. Sonraki 12 yıl boyunca oğlunu davetinin halefi olmaya hazırladı. Ve 24 yaşında Mani hizmetini vaaz etmek üzere yola çıktı.
Kırk yıl boyunca Mani öğretisini dört bir yana yaydı; ta ki çarmıha germeyi andıran bir ölümle, zalimce ve alışılmadık bir sonla karşılaşana dek. Diri diri derisi yüzüldü, derisi doldurulup bir çarmıha çivilendi. Mani gerçeği öğrettiği için en ağır bedeli ödedi… ama hayatı, İsa'nın görevinin bir kısmını gerçekleştirdi.
İsa'nın hayatındaki bu sonraki bölüm, hizmetinin gelişip serpilmesi için ikinci bir fırsat sağladı. Ama belki de en önemlisi, bu fazladan yıllar İsa'nın gerçek mesajını korumasına imkân verdi. Baştan beri İsa'nın belirli bir bilgiyi iletmesi gerekiyordu; sonraki yıllarında nihayet bunu yapabildi. Onun öğretileri kaydedildi. Ve Mani'nin öğretileri kaydedildi. Ve Hristiyanlık ile İslam arasındaki kayıp halkayı sağlayan öğretiler bunlardır.
Yüzlerce yıl boyunca gerçek gömülü kaldı. Ve yalnızca birkaç on yıl önce, tam da tarihin bu noktasında, ahir zamanın bütün alametleri dünyada ortaya çıkmışken gün yüzüne çıkarıldı. Ve bu, kehanetin gerçekleşmesidir.
Tomas İncili'nde İsa şöyle dedi:
“İsa dedi ki: Önünde olanı tanı, senden gizli olan sana açılacaktır; çünkü açığa çıkarılmayacak gizli hiçbir şey yoktur.”
Tomas İncili, 5. Söz
Benzer şekilde, Mani'nin zamanında yazılmış bir Maniheist kehanet şöyle der:
“Bin kitap korunacak ... adil ve sadık olanların eline geçecekler: İncil ve Hayat Hazinesi, Pragmateia ve Sırlar Kitabı, Devler Kitabı ve Mektuplar, Mezmurlar ve efendimin Duaları, onun İkonası ve Vahiyleri, Meselleri ve Sırları ... Kaç tanesi kaybolacak? Kaç tanesi yok edilecek? Bini kaybolacak, bir başka bini geri bulunacak; çünkü onları sonunda bulacaklar. O zaman onları öpecekler ve diyecekler ki: "Ey Büyüklüğün Hikmeti, ey Nur Havarisi'nin Zırhı! Sen kaybolduğunda ... seni nerede buldular?" ... Ve onları, aralarında [her kitabın] adını anarak yüksek sesle okurken bulacaksın: efendisinin adı .. ve [yazılması için] her şeyini verenlerin adı ve onu yazan kâtibin adı... ve onu noktalayanın... (Vaazlar 23.13 - 25.19)”
Karanlıktan Çıkış: Maniheist Kaynakların Kurtarılması Üzerine İncelemeler, Paul Mirecki ve Jason BeDuhn, s. 7
Bu kitaplar, son saatte samimi hakikat arayıcıları ve İsa'nın gerçek sevenleri, onun geride bıraktığı mirası bulup izleyebilsinler diye ayakta kaldı.
Soy Ağacı
İsa'nın mirası, soy ağacı izlenerek takip edilebilir. Kur'an'da şöyle buyrulur:
“Şüphesiz Allah, Adem'i, Nuh'u, İbrahim ailesini ve İmran ailesini âlemlere üstün kıldı. Birbirinden gelen bir zürriyet olarak. Ve Allah işitendir, bilendir.”
Kur'an-ı Kerim, 3. Sure (Âl-i İmran), Ayet 33-34
Ve bu ayetin tefsirinde İmam Muhammed Bakır (minhusselam) şöyle buyurdu:
“Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) peygamberliğini tamamlayıp günleri sona erdiğinde, Yüce Allah ona şöyle vahyetti: ‘Ey Muhammed, şüphesiz sen peygamberliğini tamamladın ve günlerin sona erdi. Öyleyse yanındaki ilmi, imanı, ism-i azamı, ilim mirasını ve peygamberlik ilminin emanetlerini Ehl-i Beyt'inde Ali bin Ebu Talib'e (aleyhisselam) bırak. Çünkü şüphesiz ben ilmi, imanı, ism-i azamı, ilim mirasını ve peygamberlik ilminin emanetlerini senin soyunun zürriyetinden asla kesmeyeceğim; tıpkı seninle baban Adem arasındaki peygamberlerin hanelerinden kesmediğim gibi.’”
El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, c. 8, s. 117
Adem'in zamanından beri, bu yeryüzünde aramızda yürüyen bir Allah hücceti olmaksızın tek bir gün geçmemiştir. Bir veli, bir baba, bir papa. Ve bu adamlar, zaman boyunca gelen papalar, daima tek bir soy ağacından gelmişlerdir. İsa'dan oğlu Mani'ye, onun soyundan gelen Muhammed'e ve bugüne dek süren bir zincir.
Peki bugün kimi izleyeceğimizi nasıl bileceğiz? Bu sorunun cevabını Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyeti verir. Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: “Gelin, size bir yazı yazayım ki ondan sonra asla sapmayasınız.” Yani onun Vasiyeti, kendisine uyan kişi için hidayeti güvence altına alır. Rivayet, Peygamber'in haleflerinin, on iki İmam'ın isimlerini kaydeder, İmam Mehdi ile sona erer ve ardından şöyle der:
“Bunlar on iki İmam'dır. Sonra ondan sonra on iki Mehdi olacaktır; ona ölüm geldiğinde onu oğluna, mukarrebinin ilkine teslim etsin; onun üç ismi vardır, biri benim ve babamın ismi gibidir: Abdullah (Allah'ın Kulu), Ahmed (Övülen) ve üçüncü ismi El-Mehdi'dir (Hidayete Erdirilen); o, müminlerin ilkidir.”
Gaybetu't-Tusi, Şeyh Tusi, c. 1, s. 174; Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 53, s. 148
Bu sözün içinde, bu çağda İsa'nın haleflerinin kimlikleri saklıdır. İmam Mehdi, İmam Ahmed El-Hasan ve Abdullah Haşim Eba Sadık (Selam Onlardandır): Hepsi gerçek papalar, birbiri ardınca gelen haleflerdir.
Muhammed'in Ailesi (Selam Onlardandır) rivayetlerinin içinde çoğu zaman yalnızca kendilerinin çözebileceği gizli bilgiler bırakırlar. Ve İmam Ahmed El-Hasan, bir değil üç adamı, ilk üç Mehdi'yi –Ahmed, Abdullah ve El-Mehdi'yi (Selam Onlardandır)– adlandıran bu cümlenin gerçek anlamını açığa çıkardı.
Bir kitapta, bir sayfada yer alan bu tek rivayet, Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) günümüze ulaşan tek Vasiyetidir. Ve Ahmed ile Abdullah'ı isimleriyle anar. Ve bırakıldığından bu yana geçen 1.000 yılı aşkın sürede, İmam Ahmed El-Hasan ile Abdullah Haşim Eba Sadık (Selam Onlardandır) dışında hiç kimse onu sahiplenmemiştir.
Ve onlar ortaya çıkıp onu birlikte sahiplendiler. Ve yine, Vasiyet sahte iddiacılara karşı ilahi olarak korunmaktadır.
İmam Cafer Sadık (minhusselam) şöyle buyurdu:
“Bu emri, hak sahibinden başkası iddia etmez; yoksa Allah onun ömrünü keser.”
El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, c. 1, s. 373, Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 25, s. 112
Abdullah ismi “Allah'ın Kulu” anlamına gelir. Ve bu onun kaderidir. Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), İsa Mesih'in soyundan gelen gerçek haleftir. Tahtın meşru varisi. Ve yalnızca kutsal metinlerde değil, her yerde papalığın çehresinin bir değişimin eşiğinde olduğuna dair alametler var. Yalnızca birkaç yıl önce HBO, farklı türden bir papayı –insanları Allah'a geri çağıran genç bir Amerikalıyı– konu alan alışılmadık yeni bir dizinin galasını yaptı. Ve bu dizinin içinde önemli bir mesaj saklıdır.
Gizli sürpriz dediğiniz böyle olur… Mısırlı yüreğine sahip bir Amerikalı. Bir Müslüman ve bir Hristiyan. Gizli papa artık gizli değil.
Seçim
Gerçeği örttüler; insanlığı bölünmüş tutmaya çalıştılar; ve bize birbirimizden farklı olduğumuzu söylediler.
Bizi İslam'ın Allah'ının Yahudiliğin ya da Hristiyanlığın Tanrısı olmadığına inandırmaya çalıştılar. Kur'an'ın İsa'sının, Kutsal Kitap'ın İsa'sından bir şekilde farklı olduğuna.
Ama biz biriz. Ve tek bir önderin altında birleşmemizin zamanı geldi. Tek bir gerçek papa. Ve şimdi bir seçimle karşı karşıyasınız.
Mesih'in kanını reddetmek ya da ona iman etmek. İsa'nın zamanında başkâhinleri izleyen, yıpranmış geleneklerine ve beklentilerine sarılan Yahudi halkı gibi olmak. Ya da İsa'nın takipçileri gibi olmak.
Şimdi iki Papa'nız var. Kimi izleyeceksiniz?
Düzeni mi, direnişi mi?
Bir kral gibi yaşayan papayı mı? Yoksa Allah'tan başka kral olmadığını söyleyen papayı mı?