Pavlus kimdi ve Hristiyan öğretisinde nasıl büyük bir isim hâline geldi?
Bugün yeryüzünde yaşayan yaklaşık her üç kişiden biri Hristiyan olduğunu söyler. İsa Mesih'in kendi “efendileri ve kurtarıcıları” olduğunu iddia ederler; peki gerçekten öyle midir? Bugün Hristiyanlar gerçekten İsa'nın öğrettiği dini mi takip ediyor, yoksa onun daveti yol boyunca bir yerde ele mi geçirildi?
Unutmayın: İsa bize sahte öğretmenlere, koyun postuna bürünmüş kurtlar olarak görünen aldatıcılara karşı dikkatli olmamızı söyledi; bu, en tehlikeli düşmanların güvenebileceğinizi düşündükleriniz olduğunu, sürüye sızıp onu içeriden yiyip bitirenler olduğunu hatırlatır. İyi çoban Mesih, kendisinden sonra kimi takip etmemiz gerektiğini bize tam olarak söyledi. Baş havarisi Simun Petrus'u halefi olarak adlandırdı; O'nun kilisesinin üzerine inşa edileceği kaya. Ama bir şekilde, Simun Petrus değil başka bir adam Hristiyanlığın baskın sesi hâline geldi. Yeni Ahit'in sayfalarını dolduran kitapların yaklaşık yarısı tek bir adam tarafından yazıldı. İsa ile hiç karşılaşmamış bir adam. Hristiyanlara karşı derinlere kök salmış bir nefret besleyen bir adam. Tarsuslu Saul adında, bugün daha çok Pavlus olarak bilinen bir adam. Pavlus'un öğretileri o kadar etkilidir ki, bazıları ona “Hristiyanlığın kurucusu” lakabını bile takmıştır.
Ama onun öğretisi çoğu zaman İsa'nın mesajıyla çelişir; bu da şu soruyu akla getirir… Pavlus bir elçi miydi yoksa bir sahtekâr mı? Mesih'ten gelen bir haberci mi, yoksa dünya nüfusunun üçte birini yoldan çıkarmış bir deccal mi?
MS 36 yılında, bir zamanlar Mesih'in öğretilerinin havada yankılandığı Kutsal Şehir Kudüs'te, öfkeli bir kalabalık İstefanos adında Allah'tan korkan bir adama yöneldi. Kalabalık onu şehrin dışına sürükledi ve taşlamaya başladı. Kaftanlarını, İstefanos'un ölümüne tamamen razı olan ve daha sonra şunu itiraf eden Tarsuslu Saul adında genç bir adamın önüne bıraktılar:
“Şehidin İstefanos'un kanı döküldüğünde, ben de orada durmuş onay veriyor ve onu öldürenlerin giysilerini bekliyordum.”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 22. Bölüm, 20. Ayet
Bu, Saul'un ellerini kana buladığı ne ilk ne de son seferdi. Katı bir Yahudi ailesinde doğan Saul, gençliğini ünlü Haham Gamaliel'in yanında öğrenim görerek geçirdi; Gamaliel onu bir Ferisi olarak yetiştirdi. İsa'nın “engerekler” ve “iblisin oğulları” olarak nitelendirdiği aynı Ferisiler.
Saul'un “kanun gayreti” onu Kudüs Tapınağı kâhinliğinin bir engizitörü yapmıştı. Bir av köpeği gibi olan Saul, pek çok Hristiyanı acımasızca kovalayıp öldürdüğünü itiraf etti. Elçilerin İşleri Kitabı'na göre Saul,
“…hâlâ Rab'bin öğrencilerine karşı ölüm tehditleri savuruyordu”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 9. Bölüm, 1. Ayet
Ancak sözde Şam yolunda dönüştürücü bir deneyim yaşadı: dirilmiş İsa'nın bir görümü. İddiaya göre her şeyi değiştiren bu deneyimdi. Saul, Pavlus oldu ve kendini Mesih'in yeni iman etmiş bir elçisi ilan etti. Ama bu hikâyede bir sorun var: Pavlus ayrıntıları bir türlü tutarlı anlatamıyor.
Bir kişinin hikâyesini bir türlü tutarlı anlatamaması bir tehlike işareti değil midir? Bir suçu çözerken dedektifler tanıkları anlatımlarının tutarlılığı açısından sınarlar. Hikâye sürekli değişiyorsa şüpheler doğar. Bizzat İsa'nın bir görümünün, birinin hafızasında kalacak kadar akılda kalıcı olacağını varsayabilirsiniz. Ama sözde elçi Pavlus, Şam Yolu'ndaki görünüşünün Elçilerin İşleri Kitabı'nda kaydedilmiş 3 farklı versiyonunu anlatır.
Pavlus'un, İsa'yı gördüğü iddia edilen görümüne dair üç farklı anlatımı vardır.
"Yolculuğunda Şam'a yaklaşırken birdenbire gökten bir ışık çevresinde parladı. Yere düştü ve kendisine şöyle diyen bir ses duydu: “Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun?” Saul, “Sen kimsin, Rab?” diye sordu. O da şöyle karşılık verdi: “Ben senin zulmettiğin İsa'yım. Şimdi kalk, şehre gir; ne yapman gerektiği sana söylenecek.” Saul'la birlikte yolculuk eden adamlar dilleri tutulmuş hâlde orada durdular; sesi duydular ama kimseyi görmediler."
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 9. Bölüm, 3-7. Ayetler
“Öğleye doğru Şam'a yaklaştığımda birdenbire gökten parlak bir ışık çevremde parladı. Yere düştüm ve bana şöyle diyen bir ses duydum: ‘Saul! Saul! Neden bana zulmediyorsun?’ “‘Sen kimsin, Rab?’ diye sordum. “ ‘Ben senin zulmettiğin Nasıralı İsa'yım’ diye karşılık verdi. Yol arkadaşlarım ışığı gördüler, ama benimle konuşanın sesini anlamadılar."
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 22. Bölüm, 6-9. Ayetler
Not: Kutsal Kitap'ın King James Versiyonu'nda 9. ayet şöyle der: 'Benimle birlikte olanlar ışığı gerçekten gördüler ve korktular; ama benimle konuşanın sesini duymadılar.'
"Öğle vakti, Kral Agrippa, yoldayken gökten güneşten daha parlak bir ışığın benim ve yol arkadaşlarımın çevresinde parladığını gördüm. Hepimiz yere düştük ve Aramice bana şöyle diyen bir ses duydum: ‘Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun? Üvendireye çifte atmak senin için zordur."
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 26. Bölüm, 13-14. Ayetler
Açıkça görebileceğimiz gibi, bu üç anlatım birbiriyle tamamen çelişir; ve bu önemlidir, çünkü Pavlus'un sözde bir 'elçi' olarak bütün geçerliliği bu hikâyeye dayanır.
Bu, insanları İsa tarafından gönderildiğine ikna etmek için kullandığı tek kanıttır. Oysa İsa ile bedenen hiç karşılaşmamış olduğu için elindeki tek dayanak budur. Ve tesadüfe bakın ki bu, hiç kimse tarafından doğrulanamaz. İncillerde ne İsa ne de başka biri Pavlus'tan söz eder. Pavlus'a, Pavlus'un kendisi dışında hiç kimse elçi unvanını vermedi. Pavlus'un elçilik iddiası İsa'nın öğrettikleriyle doğrudan çelişir.
Not: Hristiyan ilahiyatçılar Elçilerin İşleri Kitabı'nın yazarının Luka olduğunu söylerler; oysa Luka Şam yolunda Pavlus'la birlikte değildi. Dolayısıyla Elçilerin İşleri'nin yazarı Luka idiyse, ya üç versiyonun hepsini Pavlus'tan almıştır ya da en azından bir versiyonu almış, sonra bunu kendi nedenleriyle değiştirmiş ve üç farklı bağlama yerleştirmiştir.
Şimdi, İsa'nın sözde Hananya'ya Pavlus'un iman edişini bildirdiğini söyleyenler var. Ancak Hristiyanlara önemli bir soru sormalıyız: Elçilerin İşleri Kitabı'nı kim yazdı? Bunun, İsa ile bedenen hiç karşılaşmamış bir başka kişi olan Luka olduğunu görüyoruz. Üstelik Luka'nın kendisi bile Pavlus'un iman edişinde orada değildi ve buna tanık olmadı. Aksine Luka, Pavlus'un hikâyesini yalnızca tek bir kişiden alıyor: Pavlus'tan.
İsa Diyor ki: On İki Elçi Olmalıdır
İsa'nın hizmeti boyunca pek çok öğrencisi oldu. Bir noktada binlerce takipçi topladı. Ama her zaman İsa'nın bizzat seçtiği 12 adamdan oluşan bir iç çevre vardı. Bu sayı, 12, bir tesadüf değildi. Arkasında belirli bir amaç vardı. İkinci gelişinden söz ederken İsa şöyle dedi:
“Size doğrusunu söyleyeyim, her şeyin yenilendiği zaman İnsanoğlu yüce tahtına oturduğunda, beni izlemiş olan sizler de on iki taht üzerine oturup İsrail'in on iki kabilesini yargılayacaksınız.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 19. Bölüm, 28. Ayet
Bu sözler kutsal 12 sayısının önemini aydınlatır. 11 ya da 13 elçi 12 kabileyi nasıl yargılayabilirdi? Bunun hiçbir anlamı olmazdı. Ve bu yüzden havariler bu sayıyı korudular. İsa onlardan ayrıldıktan sonra geriye kalan 11 elçi, aralarından düşen Yahuda İskariot'un yerine birini koymaya koyuldular. İlahi rehberlik için dua eden adamlar kura çektiler ve sonunda Allah'ın on ikinci havari olarak Mattias'ı seçtiğini bildirdiler. Ama herhangi biri seçilemezdi. Seçilenin şu olması gerekiyordu:
“…Rab İsa'nın aramızda yaşadığı bütün süre boyunca, Yahya'nın vaftizinden başlayarak İsa'nın aramızdan yukarı alındığı zamana kadar bizimle birlikte bulunmuş adamlardan biri.”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 1. Bölüm, 21-22. Ayetler
Yıllar sonra Pavlus çıkıp kendini 13. havari olarak denkleme soktuğunda 12 havarinin yaşadığı şaşkınlığı bir düşünün. İsa ile hiç karşılaşmamış bir adam olan Pavlus, kesinlikle onlardan biri olmaya uygun değildi. Elbette ilk Hristiyanlar Pavlus'u 12'ler ile aynı hakka sahip bir otorite olarak görmüyorlardı. Ama bu, Pavlus'un İsa'nın dininde bazı köklü değişiklikler yapmasına engel olmadı.
Elçilerin İşleri'nde şunu okuruz:
"Bu nedenle, Rab İsa'nın aramızda yaşadığı bütün süre boyunca, Yahya'nın vaftizinden başlayarak İsa'nın aramızdan yukarı alındığı zamana kadar bizimle birlikte bulunmuş adamlardan birini seçmek gerekir. Çünkü bunlardan biri, bizimle birlikte onun dirilişinin tanığı olmalıdır.” Böylece iki adamı aday gösterdiler: Barabba denilen (Yustus olarak da bilinen) Yusuf'u ve Mattias'ı. Sonra şöyle dua ettiler: “Rab, sen herkesin yüreğini bilirsin. Yahuda'nın ait olduğu yere gitmek için bıraktığı bu elçilik hizmetini üstlenmek üzere bu ikisinden hangisini seçtiğini bize göster.” Sonra kura çektiler ve kura Mattias'a düştü; böylece o on bir elçiye eklendi."
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 1. Bölüm, 23-26. Ayetler
Not: Bu ayetin kendisi, Pavlus'un Allah'ın bir elçisi olmadığının büyük bir kanıtıdır. Eğer Pavlus bir elçi idiyse ve sözde görümü doğruysa, özellikle havariler 12. havarinin kim olması gerektiğini doğrudan Allah'a sorduklarında, Allah nasıl olur da diğer elçilere Pavlus'un bir elçi olacağını bildirmedi?
Yıllar sonra Pavlus çıkıp kendini 13. havari olarak denkleme soktuğunda on iki havarinin yaşadığı şaşkınlığı bir düşünün. İsa ile hiç karşılaşmamış bir adam olan Pavlus, kesinlikle onlardan biri olmaya uygun değildi.
İsa Diyor ki: Kanuna Uyun
Pavlus'un Hristiyanlığa getirdiği en dikkat çekici yeniliklerden biri Eski Ahit kanununun kaldırılmasıydı. Mesih adına konuştuğunu iddia eden Pavlus şöyle dedi:
“Çünkü günah artık size efendilik etmeyecek; çünkü siz kanun altında değil, lütuf altındasınız.”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 6. Bölüm, 14. Ayet
Şunu iddia etti:
“Mesih bizim için lanetlenmiş olarak bizi kanunun lanetinden kurtardı; çünkü şöyle yazılmıştır: “Direğe asılan herkes lanetlidir.”
Kutsal Kitap, Galatyalılar Kitabı, 3. Bölüm, 13. Ayet
Temelde Pavlus, İsa öldüğünde kanunun da öldüğünü savundu. Allah ile insan arasındaki eski ahit yeni bir ahit lehine bozuldu. Bu yeni ahitte, yalnızca “İnanıyorum” diyen kişinin bütün günahları ebediyen silinir. Pavlus'un mantığında tek bir sorun var: Matta İncili'ne göre İsa çarmıha germeden sonra 12'lere göründü ve şunu söyledi:
“Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencim yapın; onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin ve size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. Ve işte ben, çağın sonuna dek her zaman sizinle birlikteyim.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 28. Bölüm, 19-20. Ayetler
Ve İsa onlara buyruklara uymalarını açıkça emretti.
“Kanun'u ya da Peygamberler'i ortadan kaldırmaya geldiğimi sanmayın; onları ortadan kaldırmaya değil, yerine getirmeye geldim.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 5. Bölüm, 17. Ayet
İsa bir ıslahatçıydı. Görevi, işleri ilahiyatın eski yollarına geri döndürmekti. İnsanları Allah'ın dinine geri yönlendirmek için geldi. Yahudilerin uzun zamandır beklediği Mesih olan İsa, kendisinden önceki İbrani peygamberlerin mesajını doğruladı. Yahudi kanununa bağlı kaldı ve Eski Ahit peygamberlerinin kanununun kaldırılacağını ya da kaldırılması gerektiğini bir kez bile ima etmedi.
Aslında şöyle dedi:
“Yerin ve göğün ortadan kalkması, Kanun'dan bir kalem darbesinin bile düşmesinden daha kolaydır.”
Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 16. Bölüm, 17. Ayet
Öyleyse Pavlus neden ortaya çıkıp bunun tam tersini öğretti? Tıpkı İsa'nın şöyle dediği gibi:
“…Yaşama girmek istiyorsan buyruklara uy.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 19. Bölüm, 17. Ayet
Pavlus şöyle dedi:
“Bu nedenle hiç kimse kanunun işleriyle Tanrı'nın gözünde doğru sayılmayacaktır; aksine, kanun aracılığıyla günahımızın bilincine varırız.”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 3. Bölüm, 20. Ayet
Bunun hiçbir anlamı olamazdı. Meğerki Pavlus'un başka bir gizli amacı olsun… Pavlus başlangıçta kendisiyle aynı dinî geçmişe sahip insanlara, yani Yahudilere vaaz etti; ama pek çoğunu İsa'nın ilahi olduğuna ikna edemeyeceğini görünce İsrail'in dışına, Yahudi olmayanlara gitti. Ama yine zorlukla karşılaştı. Mesih'i kabul etmeye açık olan Yahudi olmayanlar Yahudi kanununa uymuyorlardı. Yiyecekleri koşer değildi. Ama Pavlus'un Yahudi olmayanlarla karşılaştığı en büyük engel sünnet kanunuydu; Allah ile müminler arasında peygamber İbrahim'e kadar uzanan ahit. Pavlus başta Yahudi olmayanlardan iman edenleri kanuna uymaya teşvik etti. Elçilerin İşleri 16'da doğrulandığı gibi, yol arkadaşı Timoteos'u bile sünnet ettirdi. Ama yol boyunca bir yerde tavrını değiştirdi. Kanun önünde duran bir engeldi, bu yüzden onu bir kenara attı.
İsa dedi ki: Kanuna harfiyen uyun; ama Pavlus tam tersini söyledi. Yalnızca onun zorunluluğunu kaldırmakla kalmadı, kanuna uymanın zararlı olduğunu söyleyecek kadar ileri gitti.
“Sözlerime dikkat edin! Ben Pavlus size söylüyorum: Sünnet olmaya razı olursanız, Mesih'in size hiçbir yararı olmaz. Sünnet olmaya razı olan her adama yine bildiriyorum: O bütün kanuna uymakla yükümlüdür. Kanun aracılığıyla aklanmaya çalışan sizler Mesih'ten uzaklaştınız; lütuftan düştünüz.”
Kutsal Kitap, Galatyalılar Kitabı, 5. Bölüm, 2-4. Ayetler
Bunu nereden alıyordu? Kesinlikle İsa'nın halefi olarak adlandırdığı adamdan, Simun Petrus'tan değil.
İsa Dedi ki: Simun Petrus'u İzleyin
İsa artık uzun süre aralarında olmayacağını bildiğinde krallığın anahtarlarını halefi Simun Petrus'a verdi ve şöyle dedi:
“Ve sana şunu söylüyorum: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kaya üzerine kuracağım; Cehennemin kapıları ona karşı galip gelmeyecek. Göklerin krallığının anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde bağladığın her şey gökte de bağlanmış olacak, yeryüzünde çözdüğün her şey gökte de çözülmüş olacak.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 16. Bölüm, 18-19. Ayetler
Pavlus'un, İsa ile bedenen birlikte yaşamış ve ondan öğrenmiş olan Petrus'tan ve diğer adamlardan öğrenme fırsatına hemen atılacağını düşünebilirsiniz. Ama Pavlus'un yaptığı bu değildi. Pavlus nihayet Kudüs'te Simun Petrus ile karşılaşmadan önce çarmıha germenin üzerinden tam on yıl geçti. Ardından Pavlus, MS 50 civarında Kudüs'e yeniden dönmeden önce on yıl daha Küçük Asya'da kendi “müjdesini” vaaz edip öğretti. Pavlus geri kalan 12 elçi ile ancak o zaman, çarmıha germeden 20 yıl sonra ilk kez karşılaştı. İsa sürüsünün izlemesi için Petrus'u açıkça bir çoban olarak belirlemiş olsa da Pavlus, kendisine yayması için yeni bir müjde verildiğini savundu.
Şöyle dedi:
“Ben de bu müjdenin habercisi, elçisi ve öğretmeni olarak atandım.”
Kutsal Kitap, 2. Timoteos Kitabı, 1. Bölüm, 11. Ayet
Onun müjdesi 12 havarininkinden farklıydı; bu da kendisi ile Kudüs Kilisesi arasında özellikle tek bir konuda sürekli sürtüşmeye yol açtı: kanun. Gerilimler sonunda taştı ve Petrus ile Pavlus'un kavgaya tutuşmasına neden oldu. Petrus Antakya'yı ziyaret ettiğinde, Yahudi olmayan Hristiyanların kanuna uyması gerekip gerekmediği konusunda Pavlus'la çatıştı. Hikâyenin yalnızca Pavlus'un tarafını duyabiliyoruz; ama onun mektubunu kelimesi kelimesine kabul edersek, iki adam bir anlaşmaya vardı: Pavlus “Yahudi olmayanların elçisi” olarak yola çıkacak, Petrus ise “sünnetlilere” vaaz edecekti.
Ama burada bir sorun var. Pavlus'un sözünü ettiği anlaşma, Yahudi olmayanlara hizmet etmek üzere Allah tarafından Pavlus'un değil Petrus'un seçildiğini bildiren Elçilerin İşleri Kitabı ile çelişir.
Petrus şöyle dedi:
“Kardeşler, bir süre önce Tanrı'nın, Yahudi olmayanlar müjdenin mesajını benim ağzımdan duyup iman etsinler diye aranızdan bir seçim yaptığını biliyorsunuz.”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 15. Bölüm, 7. Ayet
Yine de Pavlus, Petrus'un ve diğer elçilerinkinden farklı bir müjdeye –sünnetsizlerin müjdesine– sahip olduğunu iddia etti; bu öyle bir müjdeydi ki o,
“…onu hiçbir insandan almadı, ona öğretilmedi de…”
Kutsal Kitap, Galatyalılar Kitabı, 1. Bölüm, 12. Ayet
Onun müjdesi tamamen vahiyden geliyordu ve bu nedenle hiç kimse tarafından doğruluğu teyit edilemezdi. Ama yine de Pavlus'un yeni müjdesi Hristiyan inancını iki ayrı mezhebe böldü: biri Yahudilikte köklenmiş, diğeri ise Yahudi olmayanlar için uyarlanmış bir versiyon.
Galatyalılar'ın bu bölümünü sonuçlandırırken Pavlus kendi yolunun doğru yol olduğunu savunur. Çünkü İsa şöyle demiş olsa da,
“Bana ‘Rab, Rab’ diyen herkes göklerin krallığına girmeyecek; yalnızca göklerdeki Babamın isteğini yerine getiren girecek.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 7. Bölüm, 21. Ayet
Pavlus kurtuluşun amellerle değil, yalnızca imanla geldiğini öğretti.
“Çünkü Tanrı için yaşayayım diye kanun aracılığıyla kanuna göre öldüm. Mesih'le birlikte çarmıha gerildim ve artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor. Şimdi bedende sürdürdüğüm yaşamı, beni seven ve kendini benim için feda eden Tanrı'nın Oğlu'na imanla yaşıyorum. Tanrı'nın lütfunu geçersiz kılmıyorum; çünkü doğruluk kanun aracılığıyla kazanılabilseydi, Mesih boşuna ölmüş olurdu!”
Kutsal Kitap, Galatyalılar Kitabı, 2. Bölüm, 19-21. Ayetler
İsa Diyor ki: Tek Bir Allah Vardır
Bugün neredeyse bütün Hristiyanlar İsa'yı Allah'ın insan bedenindeki tecellisi, kutsal bir Teslis'in bir parçası olarak kabul eder. Ama her zaman böyle değildi. İlk Hristiyanlar bu konuda hemfikir değildi. Aslında 4. yüzyıla kadar Hristiyanlar iki kampa ayrılmıştı: İsa'nın Allah'ın ilahi bir Elçisi olduğuna inananlar ve İsa'nın hem tamamen insan hem de tamamen Tanrı olduğuna inananlar. İsa'ya dair bu kökten farklı anlayışlar nasıl gelişti? Belki de bu gizemi çözmenin en iyi yolu İsa'nın sözlerine bakmaktır. İsa kendisine hiç Tanrı dedi mi? Cevap: hayır, bir kez bile. İsa tek bir Allah olduğunu ve bunun kendisi olmadığını söyledi.
İsa, “Neden bana iyi diyorsun?” diye karşılık verdi. “Yalnızca Tanrı'dan başka iyi olan yoktur.
Kutsal Kitap, Markos Kitabı, 10. Bölüm, 18. Ayet
İsa, Kutsal Kitap boyunca birçok kez kendisini Allah'tan ayırır ve şu gibi şeyler söyler:
“Ben kendiliğimden hiçbir şey yapamam; yalnızca duyduğum gibi yargılarım ve yargım adildir; çünkü kendimi değil, beni göndereni hoşnut etmeye çalışırım.”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 5. Bölüm, 30. Ayet
Ve şunu da söyler:
“Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım; söylediğim her şeyi söylememi bana beni gönderen Baba buyurdu.”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 12. Bölüm, 49. Ayet
İsa kendisine hiçbir zaman Tanrı demediyse, nasıl Tanrı olarak bilinir hâle geldi? Pavlus'un mektupları İsa'yı Tanrı ile özdeşleştiren ifadelerle doludur; Pavlus İsa'dan şöyle söz eder:
“Her şeyin üzerinde Tanrı olan Mesih”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 9. Bölüm, 5. Ayet
Ve ona şöyle de der:
“Tanrımız ve Kurtarıcımız İsa”
Kutsal Kitap, Titus Kitabı, 12. Bölüm, 13. Ayet
Bu apaçık bir çelişki gibi görünür; ama belki de insanları yoldan çıkarmaya yönelik büyük gizli amacına uygun düşüyordu. İnsanlar İsa'ya Tanrı olarak tapıyorlarsa, O'na başkalarını ortak koşuyorlar ve tektanrıcılığın temelini sarsıyorlar demektir. Pavlus yalnızca Mesih'e Tanrı demekle kalmadı, Mesih'in imajını da yeniden biçimlendirdi. İsa Tanrı idiyse sıradan bir adam olarak görülemezdi.
Bekâr olarak görülmesi gerekiyordu.
Pavlus Bekârlığa Çağırıyor
Bugün İsa hakkında bir şey biliyorsanız, o da İsa'nın, kendisinden önceki ve sonraki bütün Elçilerin aksine, sözde bekâr olduğudur. Peki kutsal yazılar tam olarak ne der? Cevap: kesinlikle hiçbir şey. İnciller İsa'nın evli mi bekâr mı olduğunu hiçbir zaman belirtmez. Bekârlığın bir şekilde evlilikten üstün olduğu fikri tamamen Pavlus'tan geldi.
Bekârlık hakkında şöyle yazdı:
“Keşke hepiniz benim gibi olsaydınız.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 7. Bölüm, 7. Ayet
Evlenme arzusunu önlemeye yardımcı olmak için Pavlus şöyle dedi:
“Erkeğin bir kadınla cinsel ilişkiye girmemesi iyidir.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 7. Bölüm, 1. Ayet
Pavlus'un cinsel çileciliği, bugün bildiğimiz Hristiyan inancını biçimlendirdi ve ona rengini verdi. Bekârlık Roma Katolik Rahipleri ve Rahibeleri tarafından uygulanır. Peki Pavlus bu tutumu nereden aldı? Kesinlikle İsa'dan değil. Çünkü Pavlus'un bizzat itiraf ettiği gibi:
“Şimdi erdenlere gelince: Rab'den bir buyruğum yok, ama Rab'bin merhametiyle güvenilir biri olarak görüşümü bildiriyorum.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 7. Bölüm, 25. Ayet
İsa bekâr olsaydı, Pavlus bekârlığı savunurken onu kesinlikle örnek gösterirdi. Ama göstermez. Pavlus bir kez bile, İsa bekâr olduğu için Hristiyanların da bekâr olması gerektiğini savunmaz. 12 elçinin evli olduğunu biliyoruz. Aslında İncillerde kaydedildiği gibi İsa, Simun Petrus'un kaynanasını ölümden diriltmesiyle ünlüdür. Ve Matta İncili, İsa'nın Eski Ahit Kutsal Yazısı'ndan alıntı yaparak evliliğin kutsallığını onayladığını kaydeder:
“Okumadınız mı,” diye karşılık verdi, “Yaratan başlangıçta ‘onları erkek ve dişi yarattı’ ve ‘Bu nedenle adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak ve ikisi tek beden olacak’ dedi? Böylece artık iki değil, tek bedendirler. Bu nedenle Tanrı'nın birleştirdiğini kimse ayırmasın.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 19. Bölüm, 4-6. Ayetler
İsa'nın söylediklerine rağmen Pavlus, Korintliler'e yazdığı mektupta bütün bekârların evlenmeye çalışmaması gerektiğini söyledi. Pavlus neden bu bekârlık öğretisini yaymak istemiş olabilir? Bu Hristiyanlığın geleceği için ne anlama gelirdi? Evlilikler durursa çocuklar da durur. Bu da dünyaya gelen Hristiyanların sayısını önemli ölçüde azaltır.
Pavlus kendini bekâr yaşamın bir örneği olarak gösterdi. Hiçbir zaman bir kadınla evlenmedi. Pavlus'un kadınların konumu hakkında söylemek zorunda olduklarını duyduğumuzda bu pek de şaşırtıcı olmayan bir gerçektir.
Pavlus Diyor ki: Kadınlar Sessiz Kalmalıdır
Birinci yüzyılda Yahudi kültürü kesinlikle ataerkildi; ama İsa geldiğinde bu geleneği tepetaklak etti. İncillerin hepsi, İsa'nın kültürel normların aksine kadınlara saygıyla davrandığına tanıklık eder. Kadınlarla toplum içinde konuştu, kadınları iyileştirdi, kadınların ayaklarının dibine oturup ondan öğrenmelerine izin verdi. Ve Luka İncili'nden biliyoruz ki İsa, kadın öğrencilerin de bulunduğu bir kervanla köyden köye yolculuk etti.
“Meryem (Mecdelli denilen) […] Kuza'nın karısı Yohanna […] Suzanna; ve diğer birçokları. Bu kadınlar kendi olanaklarıyla onlara destek oluyorlardı.”
Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 8. Bölüm, 2-3. Ayetler
Markos İncili, çarmıha germe sırasında orada bulunan kadınların, İsa Celile'deyken onu izlemiş ve ona hizmet etmiş olduklarını belirtir.
“Bazı kadınlar da uzaktan bakıyorlardı. Aralarında Mecdelli Meryem, küçük Yakup'la Yose'nin annesi Meryem ve Salome vardı. Bu kadınlar Celile'de onu izlemiş ve ihtiyaçlarını karşılamışlardı. Onunla birlikte Kudüs'e gelmiş olan başka birçok kadın da oradaydı.”
Kutsal Kitap, Markos Kitabı, 15. Bölüm, 40-41. Ayetler
O dönemde Yahudi kadınların Kutsal Yazıları öğrenmesine, hatta evlerinden çıkmasına bile izin verilmediği düşünülürse, İsa'nın mesajı kadınlar için belirgin şekilde farklı ve özgürleştiriciydi. Dolayısıyla İsa'nın gerçek bir elçisinin kadın önderliğini de benimseyeceği akla yatkındır. Ama Pavlus'un yaptığı hiç de bu değildi. İsa'nın aksine Pavlus kadınların sessiz kalması gerektiğini söyledi. Korintliler'e yazdığı mektupta Pavlus şöyle der:
“Kadınlar kiliselerde sessiz kalmalıdır. Konuşmalarına izin verilmez; kanunun dediği gibi boyun eğmelidirler. Bir şey öğrenmek isterlerse evde kendi kocalarına sorsunlar; çünkü bir kadının kilisede konuşması utanç vericidir.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 14. Bölüm, 34-35. Ayetler
Ve şöyle dedi:
“Kadının öğretmesine ya da erkek üzerinde yetki kullanmasına izin vermiyorum; sessiz kalmalıdır.”
Kutsal Kitap, 1. Timoteos Kitabı, 2. Bölüm, 12. Ayet
Ama bu, İsa'nın davranışlarıyla açıkça çelişmiyor mu? Çarmıha germeden üç gün sonra İsa geri döndüğünde, ilk önce Petrus'a, hatta diğer 12 adamdan birine bile görünmez. Bir kadına, Mecdelli Meryem'e görünür ve onu bir görevle gönderir:
“İsa şöyle dedi: “Bana dokunma, çünkü henüz Baba'nın yanına yükselmedim. Bunun yerine kardeşlerime git ve onlara de ki, ‘Benim Babam ve sizin Babanız, benim Tanrım ve sizin Tanrınız olanın yanına yükseliyorum.’ ” Mecdelli Meryem öğrencilerin yanına gidip haberi verdi: “Rab'bi gördüm!” Ve İsa'nın kendisine bunları söylediğini onlara anlattı.”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 20. Bölüm, 17-18. Ayetler
Bu nedenle Meryem'e “elçilerin elçisi” denir. Ama Pavlus onu bu onurdan yoksun bırakmaya ve rolünü tarihten silmeye çalıştı. Korintliler'e yazdığı mektupta Pavlus, İsa'nın önce Petrus'a, sonra on iki elçiye göründüğünü açıkça söyledi.” Sonra 500 kişiye ve en son da kendisine. Mecdelli Meryem'den hiç söz etmez. Ama bu, Pavlus'un kadın hakları konusundaki, günümüz Hristiyanlarının itiraz edebileceği tartışmalı hükümlerinden yalnızca bir örnektir. Pavlus kadınların başlarını bir örtüyle örtmelerini de şart koştu.
Ve bu ayetin yalnızca o dönemin Korint halkı için olduğunu söyleyen Hristiyanlar var; ancak tanınmış Amerikalı papaz Voddie Baucham gibi, kadınların öğretmesine izin verilmediğini söyleyen bir dizi papaz da buluyoruz.
Pavlus Başörtüsünü Zorunlu Kılıyor
Bugün başörtüsü ya da örtü bir İslami gelenek olarak görülür; ama İslam diniyle ortaya çıkmamıştır. Kökeni, kadınların dua ederken saçlarını örtmeleri gerektiğini açıklayan sözde elçi Pavlus'un sözlerine dayanır; bunun amacı iffet değildir, çünkü Pavlus'a göre kadınlar erkeklerden aşağıdır. 1. Korintliler'de Pavlus şöyle yazdı:
“Ama bilmenizi isterim ki, her erkeğin başı Mesih'tir, kadının başı erkektir ve Mesih'in başı Tanrı'dır. Başı örtülü olarak dua eden ya da peygamberlik eden her erkek başını onursuz kılar. Ama başı açık olarak dua eden ya da peygamberlik eden her kadın başını onursuz kılar; bu, başını tıraş ettirmekle aynıdır. Çünkü bir kadın başını örtmüyorsa, saçını da kestirsin; ama saçını kestirmek ya da başını tıraş ettirmek kadın için utanç vericiyse, başını örtsün. Erkek başını örtmemelidir, çünkü o Tanrı'nın suretidir ve yüceliğidir; ama kadın erkeğin yüceliğidir. Çünkü erkek kadından değil, kadın erkekten gelmiştir; erkek de kadın için değil, kadın erkek için yaratılmıştır.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 11. Bölüm, 3-9. Ayetler
İsa bu doğrultuda hiçbir şey söylememiş olsa da Roma Katolik Kilisesi Pavlus'un buyruğunu benimsedi. Pavlus'un bir öğrencisi olan ikinci Katolik Papa Linus, MS 70 yılında kadınlar için baş örtmeyi zorunlu bir uygulama hâline getirdi. Ve bu, 1983 yılına kadar Katolik Kanun Kodu'nda resmî bir hüküm olarak kaldı:
“…ancak kadınlar başları örtülü ve iffetli giyimli olacaklardır, özellikle Rab'bin sofrasına yaklaştıklarında.”
Ve bunun yalnızca o dönemde ortaya çıkmış kültürel bir uygulama olduğunu ve kadınların başlarını yalnızca dua ederken ya da bir dinî ayine katılırken örtmeleri gerektiğini iddia eden Hristiyanlar var. Ancak bunun evrensel olduğunu ve kültürel bir mesele olmadığını söyleyenler de var
https://www.youtube.com/watch?v=M7vsDo_X-2E&ab_channel=DanielRoman
Bütün bunlar Hristiyanlığın İsa'nın mesajının özünden ne kadar saptığını gösterir.
Zamanla Pavlus'un öğretisi İsa'nın sözlerini o kadar gölgede bıraktı ki Pavlus, belki de Batı Medeniyeti tarihinin en etkili kişisidir.
İsa Diyor ki: Karşılıksız Verin
Bu dünyanın İsa'nın uyardığı pek çok tuzağı vardır; bunların arasında para ve iktidar sevgisi de bulunur. İsa için paranın ve onun yozlaştırıcı cazibesinin dinde yeri yoktu. Öğrencilerine şunu öğretti:
“Hastaları iyileştirin, ölüleri diriltin, cüzamlıları temizleyin, cinleri kovun. Karşılıksız aldınız; karşılıksız verin.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 10. Bölüm, 8. Ayet
Başka bir deyişle, vaaz etmek ve öğretmek için ücret kabul etmeyin. Öte yandan Pavlus, insanların Allah'ın sözü için ödeme yapması gerektiğini söyledi:
“Aynı şekilde Rab, müjdeyi yayanların geçimlerini müjdeden sağlamalarını buyurmuştur.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 9. Bölüm, 14. Ayet
Bugün bildiğimiz Hristiyanlık İsa'nın değil, Pavlus'un izinden gitmiştir. Din, mega kiliseleri ve ünlü vaizleriyle milyar dolarlık bir sektör hâline gelmiştir. İsa öğrencilerinden mallarını satıp parayı yoksullara dağıtmalarını isterken, Joel Osteen, Kenneth Copeland ve benzeri papazlar özel jetlerle dünyayı dolaşıyor, malikânelerde yaşıyor ve yüz milyonlarca doları kendileri için biriktiriyorlar. Bu, İsa'nın takipçilerine “karşılıksız verin” diye emrettiğinde uyardığı yozlaşmanın ta kendisi değil mi? Öyleyse Pavlus neden tam tersini öğretti? Dindeki aşırı zenginlikten söz edip Roma Katolik Kilisesi'nden söz etmemek imkânsızdır. Gösterişli kıyafetleri ve süslemeleriyle tanınan Vatikan, milyarlarca dolarlık varlığın üzerinde oturmaktadır. Papa İsa'nın değil, Pavlus'un sözlerini örnekler. Dahası, Papa'nın elleri bu dünyanın zalimleriyle tokalaşmaktan kirlidir.
Pavlus Diyor ki: Zalimlere İtaat Edin
İsa dünya milletlerinin şeytanın egemenliği altında olduğunu öğretti. Matta İncili'nde Şeytan İsa'ya dünyanın krallıkları üzerinde hüküm sürme yetkisi sunar, ama İsa bunu reddederek şöyle der:
“Çekil önümden, Şeytan! Çünkü şöyle yazılmıştır: ‘Tanrın Rab'be tap ve yalnızca O'na kulluk et.'”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 4. Bölüm, 10. Ayet
İsa, boyun eğmenin yalnızca Allah'a olması gerektiğini öğreten bir devrimciydi. Öyleyse Pavlus neden zulme boyun eğmeyi vaaz etti? Romalılar'a yazdığı mektupta şöyle yazdı:
“Herkes yönetimdeki yetkililere bağımlı olsun; çünkü Tanrı'nın kurduğu yetkiden başka yetki yoktur. Var olan yetkililer Tanrı tarafından kurulmuştur. Bu nedenle yetkiye karşı ayaklanan, Tanrı'nın koyduğuna karşı ayaklanmış olur; bunu yapanlar da kendi başlarına yargı getirirler.”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 13. Bölüm, 1-2. Ayetler
Musa Firavun'a boyun eğdi mi? İbrahim Nemrut'a teslim oldu mu? İsa Sezar'a biat etti mi? Yoksa Pavlus takipçilerini tehlikeli bir yola mı soktu? Onlara İsa'yı ölüme gönderen zalimlerin ta kendilerini sevmeyi öğreterek. Ehl-i Beyt'in (Selam Onlardandır) onu tüm zamanların en kötü zalimlerinden bazılarıyla aynı kategoride saydığı düşünülürse, Pavlus'un zalimlere duyduğu sempati belki de daha anlaşılır hâle gelir.
İbnu'l-Velid, Saffar'dan, o Abbad bin Süleyman'dan, o Muhammed bin Süleyman ed-Deylemi'den, o babasından, o İshak bin Ammar'dan, ‘Ebu'l-Hasan Musa'dan (aleyhisselam) uzun bir rivayette şöyle dediği nakledilmiştir:
"Ey İshak, Cehennemde Sekar denilen bir vadi vardır; Allah onu yarattığından beri nefes vermemiştir. Yüce Allah ona bir iğne deliği kadar bile nefes vermesine izin verseydi, yeryüzündeki her şey yanardı. Cehennem ehli o vadinin sıcaklığından, kokusundan ve pisliğinden ve Allah'ın orada ehli için hazırladığı şeylerden sığınak arar.
O vadinin içinde bir dağ vardır; vadinin bütün ehli onun sıcaklığı, kokusu, pisliği ve Allah'ın orada ehli için hazırladığı şeyler yüzünden ondan sığınak arar.
O dağın içinde bir geçit vardır; dağın bütün ehli onun sıcaklığı, kokusu, pisliği ve Allah'ın orada ehli için hazırladığı şeyler yüzünden ondan sığınak arar.
O geçidin içinde bir kuyu vardır; geçidin bütün ehli onun sıcaklığı, kokusu, pisliği ve Allah'ın orada ehli için hazırladığı şeyler yüzünden ondan sığınak arar.
O kuyunun içinde bir engerek vardır; kuyunun bütün ehli onun kötülüğü, kokusu, pisliği ve Allah'ın onun dişlerinde ehli için hazırladığı zehir yüzünden ondan sığınak arar.
Ve şüphesiz o engereğin karnında sandıklar vardır; bunlarda önceki ümmetlerden beşi ve bu ümmetten ikisi bulunur... Beşe gelince, onlar Habil'i öldüren Kabil, Rabbi hakkında İbrahim'le tartışıp “Ben hayat veririm ve öldürürüm” diyen Nemrut, “Ben sizin en yüce Rabbinizim” diyen Firavun, Yahudiler için yeni bir Yahudilik ortaya çıkaran Yehud ve Hristiyanları yeniden Hristiyanlaştıran Pavlus'tur...”
Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 8, s. 310-311
Ve Pavlus'un öğretisinin Hristiyanlığın yepyeni bir versiyonu olduğu açık değil mi? O, yenilikçi kefaret kavramıyla dinin özünü değiştirdi.
Pavlus Diyor ki: İsa Günahlarımızın Kefaretini Ödedi
Tevrat'ta, Mesih İsa'nın kanının birçokları için fidye olarak döküleceği önceden bildirilmişti. Yeşaya şöyle dedi:
“Hepimiz koyun gibi yoldan saptık, her birimiz kendi yolumuza döndük; RAB hepimizin suçunu onun üzerine yükledi.”
Kutsal Kitap, Yeşaya Kitabı, 53. Bölüm, 6. Ayet
Ve İsa'nın kendisi de kurban olarak ölmesi gerektiğini doğruladı. Şöyle dedi:
“Çünkü İnsanoğlu bile hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi.”
Kutsal Kitap, Markos Kitabı, 10. Bölüm, 45. Ayet
Ama bu tam olarak nasıl işler? İsa bunu hiçbir zaman söylemedi. Bu boşlukları dolduran Pavlus'tan başkası değildi. Pavlus'a göre İsa'nın ölümü, ilk günahın, yani insanlığın insanın düşüşünden beri içinde bulunduğu günah hâlinin sona ermesi anlamına geliyordu. Adem Allah'ın hükmüne karşı gelip iyiyle kötüyü bilme ağacından yediğinde cennetten kovuldu ve onun günahı insanlığa ölüm getirdi. Ama Pavlus'a göre İsa'nın kurban olarak ölümü Adem'in günahının kefaretini ödedi. Romalılar'a Mektup'ta Pavlus şöyle dedi:
“Bu nedenle, günah dünyaya bir adam aracılığıyla, ölüm de günah aracılığıyla girdi ve böylece ölüm bütün insanlara geçti, çünkü herkes günah işledi.”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 5. Bölüm, 12. Ayet
Ve,
“Çünkü Adem'de herkes öldüğü gibi, Mesih'te de herkes diriltilecek.”
Kutsal Kitap, 1. Korintliler Kitabı, 15. Bölüm, 22. Ayet
Pavlus'a göre yapmamız gereken tek şey inanmaktır. Şöyle dedi:
“Eğer ağzınla ‘İsa Rab'dir’ diye açıkça söyler ve Tanrı'nın onu ölümden dirilttiğine yüreğinle inanırsan, kurtulacaksın.”
Kutsal Kitap, Romalılar Kitabı, 10. Bölüm, 9. Ayet
Onun mantığında göze batan tek bir sorun var: Biz hâlâ ölüyoruz. Mesih'in kurbanı gerçekten müminlerin artık ilk günahtan sorumlu tutulmayacağı anlamına gelseydi, asla ölümü tatmazdık. Ama apaçık gerçek şu ki tadıyoruz. Belli ki bu hikâyede daha fazlası olmalı. Gerçek şu ki İsa, uzun zamandır beklenen…
“…dünyanın günahını kaldıran Tanrı Kuzusu!”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 1. Bölüm, 29. Ayet
Tıpkı kehanetlerin ilan ettiği gibi. Ama Pavlus bunun ne anlama geldiğini yanlış yorumladı. İsa, Yuhanna İncili'nde, Allah'ın bir Elçisi öldürüldüğünde bunun yalnızca kendi seçimiyle olduğunu açıkça ortaya koydu. İsa'nın dediği gibi:
“Babamın beni sevmesinin nedeni, canımı yeniden almak üzere vermemdir. Kimse onu benden almaz, ben onu kendi isteğimle veririm. Onu vermeye de yeniden almaya da yetkim var. Bu buyruğu Babamdan aldım..”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 10. Bölüm, 17-18. Ayetler
Yani Allah'ın Elçisi ancak kendisi seçerse öldürülebilir. İsa birçokları için bir merhamet olarak ölmeyi seçti. Çünkü Allah'ın halifesi ne zaman şehit edilse, onun ölümü insanlığın o zamanki günahlarının bağışlanması anlamına gelir. Pavlus'un yanlış anladığı gibi sonsuza dek değil. Çünkü zamanla günahlar yeniden birikir. Ama bir Elçi Allah uğruna canını verdiği anda insanların günahları silinip temizlenir. Bu neredeyse herkes için geçerlidir. Bu merhametten kaçan tek insanlar düşmanlardır; Allah'ın elçileriyle savaşan ve onları öldürenler. Ama bu bütün insanlar için, bütün ebediyet boyunca geçerli değildir; bunun kanıtı da hâlâ ölüyor olmamız gibi basit bir gerçektir. Pavlus'un aldatmacasının sonucu olarak pek çok insan, yalnızca imanın kendilerini kurtaracağına inanarak mezara gitti. Ama bu, imanın tek başına yeterli olmadığını açıkça söyleyen İsa ile çelişir. Şöyle dedi:
“Bana ‘Rab, Rab’ diyen herkes göklerin krallığına girmeyecek; yalnızca göklerdeki Babamın isteğini yerine getiren girecek.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 7. Bölüm, 21. Ayet
Pavlus'un genel mesajına bakarsanız, kurtuluşu zahmetsiz hâle getirdi. Ahdi –Allah ile insanlık arasındaki anlaşmayı– kaldırdı ve temelde insanlara, İsa'ya inandıkları sürece kendi arzularının peşinden gitmelerini söyledi. Bu, İsa'nın şöyle dediğinde uyardığı şeyin ta kendisi değil mi:
“Dar kapıdan girin. Çünkü yıkıma götüren kapı geniş, yol enlidir ve ondan girenler çoktur. Ama yaşama götüren kapı küçük, yol dardır ve onu bulanlar azdır.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 7. Bölüm, 13-14. Ayetler
Yani burada iki ayrı kamp var: İsa Mesih ve İsa'dan sonra gelip onun adına konuşuyormuş gibi yaparken insanları yoldan çıkaran biri. Mesih'in karşıtı. Ancak bir Deccal olarak tanımlanabilecek biri. Ve o, zaman boyunca Allah'ın dinini sarmış olan bir örüntüyü tekrarlamaktan sorumludur.
Çoğu zaman bir peygamber gittikten sonra biri çıkar ve onun mesajını özüne kadar bozar. İmam Sadık (minhusselam) şöyle dedi:
“Allah hiçbir Peygamber göndermedi ki onun ümmetinde ona zarar veren ve ondan sonra insanları yoldan çıkaran iki şeytan olmasın… İsa'nın iki arkadaşına gelince, onlar Pavlus ve Meriton'dur…”
Tefsiru'l-Kummi, Ali bin İbrahim el-Kummi, c. 1, s. 214
Ve bu bir şok olarak gelebilir. Ama İsa'nın kendisi bize Pavlus'un bir yalancı olduğunu söyledi. Ve bu uyarı başından beri Kutsal Kitap'ta duruyordu…
İsa Pavlus'un Bir Yalancı Olduğunu İlan Ediyor
Vahiy Kitabı'nın sayfalarında İsa'dan gelen gizli, şifreli bir mesaj saklıdır. Anlatıldığına göre, Pavlus'un hizmeti sona erdikten yirmi yıl sonra, birinci yüzyılın son yıllarında bir zaman İsa Patmoslu Yuhanna'ya göründü ve ona zengin bir bilgi açıkladı. Vahiy'in büyük kısmı Ahir Zaman olaylarına, Mesih'in ikinci gelişinin alametlerine odaklanır.
Ama bu kitabın ikinci bölümü daha zamanında öğütler içerir. Vahiy'in 2. bölümünde İsa, aralarında Küçük Asya'daki Efes kilisesinin de bulunduğu yedi kiliseye seslenir. İsa'nın sözlerine göre Efes'te, Efeslilere elçi olduklarını söyleyen kişiler hakkında bir yargılama yapılmıştı. Ama karar, onların gerçek elçiler olmadığı yönündeydi. İsa şöyle dedi:
“Yaptıklarını, emeğini ve sabrını biliyorum. Kötü insanlara katlanamadığını, elçi olduklarını iddia eden ama olmayanları sınadığını ve onları yalancı bulduğunu biliyorum.”
Kutsal Kitap, Vahiy Kitabı, 2. Bölüm, 2. Ayet
Peki bu ayet kimden söz ediyor olabilir? Efes Kilisesi'ni ziyaret edip Mesih'in bir elçisi olduğunu iddia eden herhangi birini biliyor muyuz? Aslında biliyoruz. Pavlus'un on yıl boyunca Küçük Asya'da müjdesini vaaz etmeye gittiğini hatırlıyor musunuz? Efes'teki Hristiyan topluluğunu kesinlikle ziyaret etti. Ve Efesliler'e yazdığı mektupta mektubuna şöyle hitap ederek kendini bir elçi ilan etti:
“Tanrı'nın isteğiyle Mesih İsa'nın elçisi olan Pavlus'tan, Efes'teki Tanrı'nın kutsal halkına, Mesih İsa'ya iman edenlere:”
Kutsal Kitap, Efesliler Kitabı, 1. Bölüm, 1. Ayet
Pavlus'un bir elçi olduğuna dair, Pavlus'un kendi ağzından çıkanlar dışında hiçbir kanıt yoktur. Elçilerin İşleri Kitabı'nda bile 12 elçiden hiçbiri bu unvanı Pavlus'a vermez. Dolayısıyla bütün Yeni Ahit'te Pavlus'un İsa'nın bir elçisi olduğunu söyleyen tek kişi Pavlus'un kendisidir. Bu, birinin doğru sözlü olduğunu kanıtlamaya yeter mi? İsa'nın sözlerine kulak verirsek, hayır, yetmez. İsa şöyle dedi:
“Eğer kendim hakkında tanıklık edersem, tanıklığım doğru değildir.”
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 5. Bölüm, 31. Ayet
İsa bir tanık tarafından doğrulandı: Allah'ın önderlik meşalesini ona devreden Vaftizci Yahya. Pavlus'un ise ne bir tanığı ne de iddiasını doğrulayacak biri vardı. Şimdi soru şu hâle gelir: Kutsal Kitap'ta Efeslilerin Pavlus'un bir elçi olmadığına karar verdiğine dair herhangi bir kanıt var mı? Cevap evet. Hem Pavlus hem de Luka, Pavlus'un Efes'te bir sapkınlık yargılamasına tabi tutulduğundan söz eder. Mektuplarından birinde Pavlus şöyle der:
“Asya ilindeki herkesin, Figelos ve Hermojenes de dahil, beni terk ettiğini biliyorsun.”
Kutsal Kitap, 2. Timoteos Kitabı, 1. Bölüm, 15. Ayet
Ve Elçilerin İşleri Kitabı şunu kaydeder:
“[…] Pavlus iç bölgelerden geçen yolu tuttu ve Efes'e vardı […] Pavlus havraya girdi ve üç ay boyunca orada cesaretle konuştu, Tanrı'nın krallığı hakkında ikna edici biçimde tartıştı. Ama bazıları inatçılık ettiler; iman etmeyi reddettiler ve herkesin önünde Yol'u kötülediler. Bu yüzden Pavlus onlardan ayrıldı. Öğrencileri yanına alıp her gün Tiranus'un konferans salonunda tartışmalar yaptı.”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 19. Bölüm, 1. ve 8-9. Ayetler
Bütün bunlar İsa'nın yirmi yıl sonra Vahiy'de söyledikleriyle örtüşür. Belli ki Pavlus Efeslilere gidip vaaz etti; ta ki onlar onun mesajının Mesih'ten saptığına karar verip ona karşı dönene kadar. Peki onların Pavlus'a karşı şikâyeti tam olarak neydi? Neyse ki onların şikâyeti Elçilerin İşleri Kitabı'nda kaydedilmiştir. Elçilerin İşleri'nin 21. bölümünde Luka bize, Kudüs'teki Asyalı Yahudilerin Pavlus'un vaaz ettiği şeyden rahatsız olduklarını anlatır: İsa'nın ölümünün yeni bir Ahit getirdiğini, Musa Kanunu'nu ve Yahudi halkının Allah ile ahit ortağı olma konumunu kaldıran bir Ahit. Elçilerin İşleri'nin 21. bölümünde “Asyalı Yahudiler” şöyle şikâyet ettiler:
“İsrailli kardeşler, yardım edin! Her yerde herkese halkımıza, kanunumuza ve bu yere karşı öğretiler veren adam budur.”
Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, 21. Bölüm, 28. Ayet
1. yüzyılda Efesliler Mesih'in sözlerine bağlı kalmayı seçtiler. Ve İsa onları bunun için övdü. Peki ya bugün biz? Yaklaşık 2.000 yıl ileri gidin; dünyanın çoğu İsa'nın söylemesi gereken her şeyi unutmuş ya da belki de görmezden gelmeyi seçmiştir. Hristiyanlık mı, Pavlusçuluk mu?
Çok uzun zaman önce Tarsuslu Saul Mesih'in dinini yok etmeye koyuldu ve gerçekten bakarsanız, yaptığı tam olarak bu değil mi? Yıllar boyunca Pavlus hayatını dinini dört bir yana yaymaya adadı. Peki tam olarak hangi dini yaydı? Pek çok kişiyi Hristiyanlığa mı döndürmeyi başardı, yoksa tamamen farklı bir dine, Pavlusçuluğa mı? O, İsa'nın şöyle dediğinde uyardığı türden bir kişinin ta kendisi değil mi:
“O gün birçokları bana, ‘Rab, Rab, senin adınla peygamberlik etmedik mi, senin adınla cinleri kovmadık mı ve senin adınla birçok mucize yapmadık mı?’ diyecekler.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 7. Bölüm, 22-23. Ayetler
İsa belirli bir mesajla, insanları Allah'a geri çağırmak için geldi. Ama bugün Hristiyanlığa bakarsanız, onun mesajıyla değil, Pavlus'un öğretileriyle tanımlandığını görürsünüz. Sadece Elçilerin İnanç Bildirgesi'ne bakın; İsa hakkında şunu bildirir:
“Kutsal Ruh'tan rahme düştü, Bakire Meryem'den doğdu,” ve “Çarmıha gerildi, öldü ve gömüldü; ölülerin diyarına indi. Üçüncü gün yeniden dirildi.”
Doğrudan İsa'nın doğumundan ölümüne atlar ve aradaki dönemde öğrettiklerini tamamen siler. Şimdi, bugün bildiğimiz Hristiyanlığın Mesih'in hayatını nasıl sildiğini ve İsa'nın doğumu ve ölümüyle –Noel ve Paskalya ile– tanımlandığını düşünün; bu, Pavlus'un öğretisinin doğrudan bir sonucudur. Pavlus'un katkısını Kutsal Kitap'tan silersek, Hristiyanlık bambaşka bir şeye benzerdi. Ve İsa'nın öğrettiği her şeye karşı çıkan bu inanca dürüstçe nasıl “Hristiyanlık” diyebiliriz? Pavlus İsa'nın dininin iki yola ayrılmasına neden oldu.
Ve şimdi siz yol ayrımında duruyorsunuz. İsa Mesih'in dosdoğru yolunda mı yürüyeceksiniz? Yoksa Pavlus'un döşediği, yıkıma götüren yolda mı?
'Amr bin Şuayb babasından, o da dedesinden, o da Peygamber'den rivayet etti; Peygamber şöyle dedi: "Kibirliler Kıyamet Günü insan suretinde küçücük zerreler gibi haşredilecekler. Her yerden zillet onları kuşatacak, Cehennemde Bulas denilen bir zindana sürüklenecekler, Ateşlerin Ateşi'ne gömülecekler, ateş ehlinin akıntılarından içecekler, akılsızlıkla dolacaklar."
Cami'u't-Tirmizi, Kitap 37, Hadis 78
بُولَسَ ya da Bulas, Arapçada Pavlus'tur