Hristiyan inancına göre İsa, dirilişten sonra 40 günlük bir süre boyunca öğrencilerine ve takipçilerine defalarca göründü. Bu görünmeler, dirilişini kanıtlamak ve takipçilerine talimat vermek içindi. Öğrencileriyle 40 gün geçirdikten sonra İsa, onların huzurunda göğe yükseldi. Bu olay Göğe Yükseliş olarak bilinir ve Hristiyanlar tarafından İsa'nın Baba Tanrı'nın huzuruna döndüğü önemli bir an olarak kutlanır. Ancak bu, İsa'nın yeryüzündeki yolculuğunun sonu değildir.
İmam Cafer es-Sadık'tan (minhusselam) çok ilginç bir rivayet buluyoruz; şöyle der:
İbn Ebi Yafur, İmam Sadık'ın (minhusselam) huzuruna girdiğini rivayet eder; İmam dedi ki: “Ey İbn Ebi Yafur, Kur'an'ı okudun mu?” Ben de dedim ki: “Evet, bu kıraati.” Bunun üzerine dedi ki: “Sana sorduğum budur, başkası değil.” Ben de dedim ki: “Evet, sana feda olayım, neden?” Dedi ki: “Çünkü Musa (aleyhisselam) kavmine bir söz söyledi ve onu kaldıramadılar; bu yüzden Mısır'da ona karşı ayaklandılar ve onunla savaştılar, o da onlarla savaştı ve onları öldürdü. Ve İsa (aleyhisselam) kavmine bir söz söyledi ve onu kaldıramadılar; Tikrit'te ona karşı ayaklandılar ve böylece onunla savaştılar, o da onlarla savaştı ve onları öldürdü. Ve bu, Yüce Allah'ın şu sözüdür: ‘Sonra İsrailoğullarından bir topluluk iman etti, bir topluluk da inkâr etti. Biz de iman edenleri düşmanlarına karşı destekledik, böylece üstün geldiler.’ Ve biz Ehl-i Beyt'ten ilk Kaim size kaldıramayacağınız bir söz söyleyecek ve Rumeyletü'd-Daskara'da (Irak) ona karşı çıkacaksınız ve onunla savaşacaksınız, o da sizinle savaşacak ve sonra sizi öldürecek; ve bu, birinin son kez ayaklanması olacaktır. Sonra, ey İbn Ebi Yafur, Allah öncekileri ve sonrakileri bir araya toplayacak ve sonra Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kendi zamanının insanları arasında ortaya çıkaracaktır…”
Biharü'l-Envar, Allame Meclisi, c. 52, s. 375
Rivayet şöyle der: “Ve İsa (aleyhisselam) kavmine bir söz söyledi ve onu kaldıramadılar; Tikrit'te ona karşı ayaklandılar” ve Tikrit Irak'tadır. Ancak hepimiz biliyoruz ki İsa, Celile'de ve Yahudiye'de kavmine konuşuyor ve vaaz ediyordu ve Kutsal Kitap'a göre en son yakın öğrencileri tarafından Kudüs yakınlarında görüldü; o hâlde İsa ne zaman ve nasıl Irak'taydı?
Başka bir makalede, Kutsal Kitap'ta ve Gnostik metinlerde İsa'nın öğrencilerine göründüğü birçok durum olduğunu zaten açıklamıştık. Ve Yakup'un Gizli Kitabı'na göre İsa (aleyhisselam), Çarmıha Germe'den beş yüz elli gün, yani yaklaşık bir buçuk yıl sonra öğrencilerini gittiği yere götürmek için geri dönmüştü.
“Bu karşılaşmada İsa, birçok başka şeyin yanı sıra onlara talihsizler ve günahkârlar der ve o (aleyhisselam) sonunda öğrencilerinden ayrılır ve onları yollarına gönderir.
Öğrenciler bundan sonra hepsi birbirinden ayrılır ve İncilleri vaaz ederek dünyanın dört bir köşesine seyahat ederler. Simun Petrus Roma'da vaaz etti, Andreas Asya milletlerine ve Yunanistan'a vaaz etti, Yakup Kudüs'te kaldı, Yuhanna ve Filipus Yunanistan'a gitti, Tomas ve Bartalmay Hindistan'a, Matta Etiyopya'ya ve Yakup Mısır'a, Gayretli Simun İran'a ve Yahuda Suriye'ye gitti. Yahuda İskariot intihar ederek öldü. Bunlar on iki öğrencidir.
Ancak önde gelen bir öğrenci görünüşe göre tarihten kaybolur: Mecdelli Meryem. O nereye gitti?”
Bilgenin Gayesi, Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), Bab 31 (İsa Mesih'in Kayıp Yılları), s. 398
Mecdelli Meryem'in sonraki hayatı, farklı geleneklerin çeşitli anlatılar sunduğu bir gizemle örtülüdür. Özellikle Doğu Hristiyanlığında yaygın bir anlatı, Mecdelli Meryem'in Bakire Meryem ile birlikte Efes'e çekildiği ve orada öldüğüdür. Batı Hristiyanlığında ise Meryem'in İsa'nın diğer birkaç takipçisiyle birlikte bir tekneyle denize bırakıldığı ve bugünkü Fransa'daki Provence'a vardığı, hayatının geri kalanını orada İncil'i vaaz ederek geçirdiği şeklinde başka bir iddia vardır. Ancak bu geleneklerin hiçbiri kesin olarak kanıtlanamaz.
Önceki bir makalede Mecdelli Meryem'in İsa'ya en yakın kişi olduğunu ve onun karısı olduğunu belirtmiştik. Ve İsa onu on iki öğrenciyi gönderdiği gibi göndermedi. O hâlde o nereye gitti? Ve İsa öğrencilerle buluştuktan sonra ne yaptı?
Kayserili Eusebius'un Kilise Tarihi'nde (Kilisenin Tarihi), Abgar adında bir Süryani kralın İsa'ya bir mektup yazdığını buluyoruz ve mektup şöyledir:
“İsa'nın hayatı sırasında, Abgar adında bir Süryani kral İsa'ya bir mektup yazdı ve mektup şöyledir:
“Edessa hükümdarı Abgar'dan, Kudüs diyarında ortaya çıkmış olan iyi hekim İsa'ya, selam. Senin hakkındaki ve ilaçlar ya da şifalı otlar olmadan gerçekleştirdiğin şifalar hakkındaki haberleri duydum. Çünkü körleri gördürdüğün, topalları yürüttüğün, cüzzamlıları temizlediğin, murdar ruhları ve cinleri kovduğun, uzun süreli hastalıklara yakalananları iyileştirdiğin ve ölüleri dirilttiğin söyleniyor. Ve senin hakkında bütün bunları duyunca, iki şeyden birinin doğru olması gerektiği sonucuna vardım: Ya sen Tanrı'sın ve gökten inerek bunları yapıyorsun, ya da bunları yapan sen, Tanrı'nın oğlusun. Bu nedenle sana yazarak, zahmet edip bana gelmeni ve çektiğim bütün hastalığı iyileştirmeni rica ediyorum. Çünkü Yahudilerin sana karşı söylendiklerini ve sana zarar vermek için düzen kurduklarını duydum. Ama benim çok küçük ama soylu bir şehrim var ve ikimize de yetecek kadar büyüktür.”
İsa (aleyhisselam), Abgar'a şunları belirten bir mektupla cevap verdi:
Beni görmeden bana iman eden sen ne mutlusun. Çünkü benim hakkımda, beni görenlerin bana iman etmeyeceği, beni görmeyenlerin ise iman edip kurtulacağı yazılmıştır. Ama sana gelmem gerektiği konusunda bana yazdıklarına gelince, burada gönderildiğim her şeyi yerine getirmem ve onları bu şekilde yerine getirdikten sonra beni gönderene yeniden alınmam gerekir. Ama alındıktan sonra sana öğrencilerimden birini göndereceğim, ta ki hastalığını iyileştirsin ve sana ve seninkilere hayat versin. Kral V. Abgar, Osroene olarak da bilinen Edessa'dandı. O dönemde Edessa'nın nüfusunun ve hükümdarlarının çoğu Arap kökenliydi. Bu, Yahudilerin İsa'yı reddettiği yerde Arapların onu kabul etmesinin başlangıcıydı.”
Kilise Tarihi (Kilisenin Tarihi), Kayserili Eusebius; Bilgenin Gayesi, Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), Bab 31 (İsa Mesih'in Kayıp Yılları), s. 398
Ve Encyclopaedia Britannica'ya göre Osroene, kuzeybatı Mezopotamya'da, Fırat ve Dicle nehirleri arasında yer alan ve bugünkü Türkiye ile Suriye sınırının iki yanına uzanan antik bir krallıktır. Başkenti Edessa'ydı (bugünkü Urfa, Türkiye). Krallığın adının nihayetinde, devleti MÖ yaklaşık 136'da kuran Orhaili bir Osroes'ten türediği anlaşılmaktadır. Osroes muhtemelen İran kökenli olsa da ondan sonraki hükümdarlar Araptı.
https://www.britannica.com/place/Osroene
Ve İsa, göğe yükselişinden sonra bir öğrencinin Edessa'yı ziyaret edip kralı iyileştireceğini vaat etti ve o öğrencinin adı Taddeus'tur.
“Elçi Mar Mari'nin İşleri başlıklı bir başka Süryani apokrif metin, Mari'nin Taddeus'un bir öğrencisi olduğunu, ona eşlik ettiğini ve Kral Abgar'ın Taddeus'un elleriyle iyileşmesine tanık olduğunu ayrıntılı olarak anlatır. El yazması, Arzen'i yöneten ve Abgar'ın yakalandığı hastalığın tıpatıp aynısından muzdarip olan ikinci bir kralı ayrıntılı olarak anlatır. Bu sefer Arzen kralını Mari iyileştirdi. Abgar'ın krallığını ve Arzen krallığını imana döndürdükten sonra Taddeus, öğrencisi Mari'nin eşliğinde doğuya, Irak'a doğru devam etti.
Bilgenin Gayesi, Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), Bab 31 (İsa Mesih'in Kayıp Yılları), s. 401
Elçi Mar Mari'nin İşleri'nde şöyle der:
“Mübarek Mar Mari vaaz etmeye başlamak için Edessa'dan ayrıldı ve Nusaybin şehrine ulaştı. Mübarek olan, Nusaybin şehrini imana döndürdükten, oraya gerçek imanın hakikatini ektikten, putlarını devirdikten ve heykellerini parçaladıktan sonra, orada kiliseler ve manastırlar inşa etti, öğretmenler ve bir okul tayin etti. Oradan, Edessa'dan kendisiyle birlikte gelen rahip Anasimos ile, öğrencileri Filipus, Malkş ve Add ile ve başka birçok kişiyle birlikte Arzen diyarına geçti. Bunlardan birini, Filipus adındakini, Kardu'ya gönderdi.
Mübarek olan Arzen şehrine ulaştığında, gerçekleştirdiği kudretli işlerle birçok insanı imana döndürdü. Arzen kralı gut denilen hastalığa yakalanmıştı. Mübarek olanın elleriyle gerçekleşen mucizeleri ve şifaları duyunca, büyük bir istekle mübarek olanı huzuruna getirmelerini emretti. Mar Mari gelip kralın huzuruna girdiğinde, kral ona çok sevindi, çünkü mübarek olan onun önünde sevinçle eğildi. Ve kral mübarek olanın sözünü duyunca, onun yumuşaklığı, alçakgönüllülüğü ve neşeli çehresi nedeniyle ona giderek artan bir saygı gösterdi; çünkü Mar Mari herkese karşı çok halim ve çok nazikti ve onda kıskançlığa ve öfkeye hiçbir şekilde yer yoktu. Kral ona dedi ki: “Söyle bana! Dinin nedir? Çünkü senin bir tanrı olduğuna inanıyorum!” Bunun üzerine mübarek Mar Mari krala cevap verip dedi ki: “Tanrı korusun! Ben Tanrı değilim, ey efendim kral; ama ben bir insanım, Diri Tanrı'nın kuluyum. Dinim Hristiyanlıktır ve zamanların sonunda gökten inen ve dünyayı ele geçirmiş olan cinlerin aldatmacasından çeviren Tanrı'nın Oğlu Mesih'e inanıyorum. Ben bu Kişiyi ikrar ediyorum, ey efendim kral; bu şeyleri onun adıyla yapıyorum, yolunu şaşırmış insanları (Tanrı'ya ve) imana getiriyorum.” Kral ona cevap verip dedi ki: “Senin iddiana göre, o hâlde Rabbin uzun zamandır yakalandığım bu hastalığı iyileştirebilir mi?” Mübarek olan ona dedi ki: “Eğer ona iman edersen, isteklerin karşılanacaktır.”
Kral hemen diz çöktü ve mübarek olanın önünde eğilerek yalvardı ve dedi ki: “Rabbim, iman ediyorum! Bana yardım et!” Bu noktada mübarek olan yaklaştı ve elini o noktaya koyarak dedi ki: “Yahudilerin Kudüs'te çarmıha gerdiği Rabbimiz İsa Mesih'in adıyla, ayağa kalk!” Mübarek olanın sözüyle birlikte kral iyileşti ve evinin halkıyla birlikte vaftiz edildi. Bütün şehir kralın iyileştiğini anlayınca, onlar da mübarek olana geldiler ve o da yaralarını iyileştirdi. Böylece bütün şehri imana döndürdü, orada bir kilise inşa etti ve onun başına rahipler ve diyakozlar atadı.
Oradan yeniden ayrıldı ve Beth-Zabdai diyarına geldi. Orada yerel halkın çoğunu imana döndürdü ve mübarek olan oradan Beth-Arabaye diyarına gitti; orada birçok kişiyi imana döndürdü. Oradan Erbil ve Athor diyarına indi. Erbil kralı Ahazia'nın lepra leonina hastalığına, yani insanların çok tiksindiği ve nefret ettiği cüzzama yakalanmıştı ve sol eli felç olmuştu. Mübarek Mar Mari Erbil'e girdiğinde, oraya hayat tohumunu ekmeye başladı.”
Elçi Mar Mari'nin İşleri, Amir Harrak (Çevirmen ve Editör)