İsrail, Orta Doğu'da, Akdeniz'in güneydoğu kıyısında ve Kızıldeniz'in kuzey kıyısında yer alan bir ülke olarak bilinir. Kuzeyde Lübnan, kuzeydoğuda Suriye, doğuda Ürdün, güneybatıda Mısır, doğu ve batıda ise sırasıyla Batı Şeria ve Gazze Şeridi Filistin toprakları ile çevrilidir. İsrail binlerce yıl öncesine uzanan zengin bir tarihe sahiptir ve Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'ın dinî geleneklerinde önemli bir yer tutar. Peki Kutsal Kitap'a göre durum gerçekten böyle midir?
Kendimize sormamız gereken ilk soru şudur: İsrail adı nereden gelir?
Bu ad ilk kez Yaratılış Kitabı'nın 32. Bölümünde, Yakup (aleyhisselam) bir melekle güreştiğinde geçer.
O gece Yakup kalktı, iki karısını, iki cariyesini ve on bir oğlunu alıp Yabbuk ırmağının sığ geçidinden geçti. Onları ırmağın karşısına geçirdikten sonra bütün varlığını da geçirdi. Böylece Yakup yalnız kaldı ve bir adam şafak sökene kadar onunla güreşti. Adam onu yenemeyeceğini görünce Yakup'un kalça kemiğinin yuvasına dokundu; öyle ki adamla güreşirken kalçası burkuldu. Sonra adam şöyle dedi: “Bırak beni, çünkü şafak söküyor.”
Ama Yakup şöyle karşılık verdi: “Beni bereketlemedikçe seni bırakmayacağım.”
Adam ona sordu: “Adın ne?”
“Yakup” diye yanıtladı.
Bunun üzerine adam şöyle dedi: “Artık adın Yakup değil, İsrail olacak; çünkü Tanrı'yla ve insanlarla mücadele ettin ve galip geldin.”
Yakup şöyle dedi: “Lütfen bana adını söyle.”
Ama o şöyle karşılık verdi: “Neden adımı soruyorsun?” Sonra onu orada bereketledi.
Bu yüzden Yakup oraya Peniel adını verdi ve şöyle dedi: “Çünkü Tanrı'yı yüz yüze gördüm, yine de canım bağışlandı.”
Peniel'den geçerken güneş üzerine doğdu ve kalçası yüzünden aksıyordu. Bu nedenle İsrailoğulları bugüne dek kalça kemiğinin yuvasına bağlı siniri yemezler; çünkü Yakup'un kalça kemiğinin yuvasına sinirin yakınından dokunulmuştu.
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 32. Bölüm, 22-32. Ayetler
Böylece Peygamber Yakup'un İsrail olduğunu görüyoruz. Yani İsrail aslında bir toprağın değil, bir Elçinin adıydı.
Yaratılış Kitabı'nın 35. Bölümünde de şunu buluruz:
Yakup Paddan-Aram'dan döndükten sonra Tanrı ona yeniden göründü ve onu bereketledi. Tanrı ona şöyle dedi: “Adın Yakup'tur, ama artık sana Yakup denmeyecek; adın İsrail olacak.” Böylece onun adını İsrail koydu.
Ve Tanrı ona şöyle dedi: “Ben Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'yım; verimli ol ve çoğal. Senden bir ulus ve bir uluslar topluluğu çıkacak, soyundan krallar gelecek. İbrahim'e ve İshak'a verdiğim toprağı sana da veriyorum ve bu toprağı senden sonraki soyuna vereceğim.” Sonra Tanrı onunla konuştuğu yerden ayrılıp yukarı çıktı.
Yakup, Tanrı'nın kendisiyle konuştuğu yere taştan bir anıt dikti ve üzerine dökmelik sunu döktü; ayrıca üzerine zeytinyağı döktü. Yakup Tanrı'nın kendisiyle konuştuğu yere Beytel adını verdi.
Sonra Beytel'den yola çıktılar. Efrat'a henüz biraz uzaktayken Rahel doğurmaya başladı ve çok zorlandı. Doğumda çok zorlanırken ebe ona şöyle dedi: “Umutsuzluğa kapılma, çünkü bir oğlun daha oluyor.” Son nefesini verirken –çünkü ölüyordu– oğlunun adını Ben-Oni koydu. Ama babası onun adını Benyamin koydu.
Böylece Rahel öldü ve Efrat (yani Beytlehem) yolunda gömüldü. Yakup onun mezarının üzerine bir anıt dikti ve o anıt bugüne dek Rahel'in mezarını belirtir.
İsrail yeniden yola çıktı ve çadırını Migdal-Eder'in ötesine kurdu. İsrail o bölgede yaşarken Ruben gidip babasının cariyesi Bilha ile yattı ve İsrail bunu duydu.
Yakup'un on iki oğlu vardı:
Lea'nın oğulları:
Yakup'un ilk oğlu Ruben, Şimon, Levi, Yahuda, İssakar ve Zevulun.
Rahel'in oğulları: Yusuf ve Benyamin.
Rahel'in hizmetçisi Bilha'nın oğulları: Dan ve Naftali.
Lea'nın hizmetçisi Zilpa'nın oğulları: Gad ve Aşer.
Bunlar Yakup'un Paddan-Aram'da doğan oğullarıydı.
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 35. Bölüm, 9-26. Ayetler
İsrail Yusuf'u öteki oğullarının hepsinden daha çok seviyordu; çünkü Yusuf onun yaşlılığında doğmuştu. Ve onun için süslü bir kaftan yaptırdı.
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 37. Bölüm, 3. Ayet
1. Krallar'ın 11. Bölümünde şunu okuruz:
Ancak Kral Süleyman, Firavun'un kızının yanı sıra pek çok yabancı kadını sevdi: Moavlı, Ammonlu, Edomlu, Saydalı ve Hititli kadınlar. Bunlar, Rab'bin İsrailoğullarına “Onlarla evlenmeyin, çünkü yüreklerinizi kesinlikle kendi ilahlarına çevirirler” dediği uluslardandı. Yine de Süleyman sevgiyle onlara sıkı sıkıya bağlandı. Soylu doğmuş yedi yüz karısı ve üç yüz cariyesi vardı; karıları onu yoldan çıkardı. Süleyman yaşlandıkça karıları onun yüreğini başka ilahlara çevirdi ve yüreği, babası Davut'un yüreği gibi Tanrısı Rab'be tamamen bağlı değildi. Saydalıların tanrıçası Aştoret'in ve Ammonluların iğrenç ilahı Molek'in ardından gitti. Böylece Süleyman Rab'bin gözünde kötü olanı yaptı; babası Davut'un yaptığı gibi Rab'bin ardından tamamen gitmedi.
Süleyman Kudüs'ün doğusundaki bir tepede Moav'ın iğrenç ilahı Kemoş ve Ammonluların iğrenç ilahı Molek için bir tapınma yeri yaptı. 8 Kendi ilahlarına buhur yakan ve kurban sunan bütün yabancı karıları için de aynısını yaptı.
Rab Süleyman'a öfkelendi; çünkü onun yüreği, kendisine iki kez görünmüş olan İsrail'in Tanrısı Rab'den uzaklaşmıştı. Rab, Süleyman'ın başka ilahların ardından gitmesini yasaklamış olsa da Süleyman Rab'bin buyruğuna uymadı. Bu yüzden Rab Süleyman'a şöyle dedi: “Tutumun bu olduğuna ve sana buyurduğum ahdime ve kurallarıma uymadığına göre, krallığı kesinlikle senden koparıp hizmetkârlarından birine vereceğim. Yine de baban Davut'un hatırı için bunu senin yaşamın boyunca yapmayacağım. Onu oğlunun elinden koparacağım. Ama krallığın tamamını ondan koparmayacağım; kulum Davut'un ve seçtiğim Kudüs'ün hatırı için ona bir kabile vereceğim.”
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 11. Bölüm, 1-13. Ayetler
Süleyman Allah'ın emrine karşı geldiği için Allah, Süleyman'ın krallığını ondan koparacağını ve Süleyman'ın oğlu Rehavam'ın elinden alacağını söyledi. Peki Allah Krallığı kime verir?
1. Krallar'ın 11. Bölümünde şunu okuruz:
O sıralarda Yarovam Kudüs'ten çıkıyordu; Şilolu peygamber Ahiya, üzerinde yeni bir kaftanla yolda onu karşıladı. İkisi kırda yalnızdılar; Ahiya üzerindeki yeni kaftanı tuttu ve on iki parçaya yırttı. Sonra Yarovam'a şöyle dedi: “On parçayı kendine al; çünkü İsrail'in Tanrısı Rab şöyle diyor: ‘Bak, krallığı Süleyman'ın elinden koparıp sana on kabile vereceğim. Ama kulum Davut'un ve İsrail'in bütün kabileleri arasından seçtiğim Kudüs kentinin hatırı için onun bir kabilesi olacak. Bunu yapacağım; çünkü onlar[b] beni bırakıp Saydalıların tanrıçası Aştoret'e, Moavlıların ilahı Kemoş'a ve Ammonluların ilahı Molek'e taptılar; Süleyman'ın babası Davut'un yaptığı gibi bana itaat ederek yürümediler, benim gözümde doğru olanı yapmadılar, kurallarıma ve yasalarıma uymadılar.
“‘Ama krallığın tamamını Süleyman'ın elinden almayacağım; seçtiğim, buyruklarıma ve kurallarıma uyan kulum Davut'un hatırı için onu yaşamı boyunca yönetici yaptım. Krallığı oğlunun elinden alıp sana on kabile vereceğim. Onun oğluna bir kabile vereceğim ki, kulum Davut'un, Adımı koymak için seçtiğim kent olan Kudüs'te önümde her zaman bir kandili olsun. Sana gelince, seni alacağım ve yüreğinin dilediği her şeyin üzerinde hüküm süreceksin; İsrail'in kralı olacaksın. Sana buyurduğum her şeyi yapar, bana itaat ederek yürür ve kulum Davut'un yaptığı gibi kurallarıma ve buyruklarıma uyarak benim gözümde doğru olanı yaparsan, seninle olacağım. Davut için kurduğum hanedan kadar kalıcı bir hanedan kuracağım sana ve İsrail'i sana vereceğim. Bu yüzden Davut'un soyunu alçaltacağım, ama sonsuza dek değil.’”
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 11. Bölüm, 29-39. Ayetler
Buradan Allah'ın Süleyman'ın krallığının bir kısmını, on kabileyi, Yarovam'a verdiğini, diğer iki kabilenin ise Rehavam'a verildiğini görüyoruz. Böylece İsrail'in 12 kabilesi (Yakup'un 12 kabilesi) iki krallığa bölündü. Güney krallığını Rehavam yönetti ve Yakup'un kabilelerinden ikisi onu destekledi. Kuzey krallığını Yarovam yönetti ve Yakup'un kabilelerinden onu onu destekledi.
Ve bu, 1. Krallar'ın 12. Bölümünde bulunabilir:
Bütün İsrailoğulları Yarovam'ın döndüğünü duyunca adam gönderip onu topluluğa çağırdılar ve onu bütün İsrail'in kralı yaptılar. Yalnızca Yahuda kabilesi Davut'un soyuna bağlı kaldı.
Rehavam Kudüs'e vardığında, İsrail'e karşı savaşmak ve krallığı Süleyman oğlu Rehavam'a geri kazandırmak için bütün Yahuda'yı ve Benyamin kabilesini –savaşabilecek yüz seksen bin genç adamı– topladı.
Ama Tanrı'nın şu sözü Tanrı adamı Şemaya'ya geldi: “Yahuda Kralı Süleyman oğlu Rehavam'a, bütün Yahuda'ya ve Benyamin'e ve halkın geri kalanına de ki: ‘Rab şöyle diyor: Kardeşleriniz İsrailoğullarıyla savaşmaya çıkmayın. Her biriniz evine dönsün, çünkü bu benim işimdir.’” Böylece Rab'bin sözüne uydular ve Rab'bin buyurduğu gibi evlerine döndüler.
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 12. Bölüm, 20-24. Ayetler
Yakup'un on kabilesi kuzeyde yaşıyordu ve Yarovam onların 'İsrail Krallığı' dedikleri bir krallık kurdu; ancak bu krallık birleşik değildi, çünkü güneyde yaşayan, Rehavam'ı destekleyen ve Kudüs şehrinin bulunduğu, 'Yahuda Krallığı' dedikleri bir krallık kuran iki kabile, Yahuda ve Benyamin hâlâ vardı. Çaresizlik içinde Yarovam büyük bir hata yapar:
Yarovam kendi kendine şöyle düşündü: “Krallık şimdi büyük olasılıkla Davut'un soyuna geri dönecek. Bu halk Kudüs'teki Rab'bin tapınağında kurban sunmaya giderse, yeniden efendileri Yahuda Kralı Rehavam'a bağlanacaklar. Beni öldürüp Kral Rehavam'a dönecekler.”
Kral danıştıktan sonra altından iki buzağı yaptı. Halka şöyle dedi: “Kudüs'e gitmek size çok zahmetli. İşte seni Mısır'dan çıkaran ilahların, ey İsrail.” Birini Beytel'e, ötekini Dan'a koydu. Ve bu iş bir günah oldu; halk Beytel'dekine tapmaya gitti ve ötekine tapmak için ta Dan'a kadar gitti.
Yarovam yüksek yerlerde tapınaklar yaptı ve Levili olmasalar da her türlü insandan kâhinler atadı. Yahuda'da kutlanan bayram gibi sekizinci ayın on beşinci günü bir bayram başlattı ve sunakta kurbanlar sundu. Bunu Beytel'de, yaptığı buzağılara kurban sunarak yaptı. Beytel'de yaptığı yüksek yerlere de kâhinler yerleştirdi. Kendi seçtiği bir ay olan sekizinci ayın on beşinci günü, Beytel'de yaptığı sunakta kurbanlar sundu. Böylece İsrailoğulları için bayramı başlattı ve sunu sunmak için sunağa çıktı.
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 12. Bölüm, 26-33. Ayetler
Ve Allah bu yüzden Yarovam'a öfkelendi ve onu cezalandırdı. 1. Krallar'ın 14. Bölümünde şunu okuruz:
O sırada Yarovam'ın oğlu Aviya hastalandı ve Yarovam karısına şöyle dedi: “Git, kılık değiştir ki Yarovam'ın karısı olduğun anlaşılmasın. Sonra Şilo'ya git. Peygamber Ahiya oradadır; bu halkın kralı olacağımı bana o söylemişti. Yanına on somun ekmek, birkaç çörek ve bir çömlek bal alıp ona git. Çocuğa ne olacağını sana o söyleyecek.” Böylece Yarovam'ın karısı onun dediğini yaptı ve Şilo'da Ahiya'nın evine gitti.
Ahiya göremiyordu; yaşlılığı yüzünden gözleri görmez olmuştu. Ama Rab Ahiya'ya şöyle demişti: “Yarovam'ın karısı oğlu hakkında sana danışmaya geliyor, çünkü oğlu hasta; ona şöyle şöyle cevap vereceksin. Geldiğinde başka biriymiş gibi davranacak.”
Böylece Ahiya kapıda onun ayak seslerini duyunca şöyle dedi: “İçeri gel, Yarovam'ın karısı. Bu rol yapma neden? Sana kötü haberle gönderildim. Git, Yarovam'a de ki, İsrail'in Tanrısı Rab şöyle diyor: ‘Seni halkın arasından yükselttim ve halkım İsrail'in üzerine yönetici atadım. Krallığı Davut'un soyundan koparıp sana verdim; ama sen, buyruklarıma uyan, bütün yüreğiyle beni izleyen, yalnızca benim gözümde doğru olanı yapan kulum Davut gibi olmadın. Senden önce yaşamış olanların hepsinden daha çok kötülük yaptın. Kendine başka ilahlar, metalden putlar yaptın; öfkemi uyandırdın ve bana sırtını döndün.
“‘Bu yüzden Yarovam'ın soyunun başına felaket getireceğim. İsrail'de Yarovam'a ait son erkeği –köle olsun özgür olsun– yok edeceğim. Gübre nasıl yakılırsa, Yarovam'ın soyunu tamamen yok olana dek öyle yakacağım. Yarovam'a ait olanlardan kentte ölenleri köpekler yiyecek, kırda ölenleri de kuşlar yiyecek. Rab konuştu!’
“Sana gelince, evine dön. Kentine ayak bastığında çocuk ölecek. Bütün İsrail onun için yas tutacak ve onu gömecek. Yarovam'a ait olanlardan gömülecek tek kişi odur; çünkü Yarovam'ın soyunda İsrail'in Tanrısı Rab'bin iyi bir şey bulduğu tek kişi odur.
“Rab kendisi için İsrail'in üzerine Yarovam'ın ailesini yok edecek bir kral çıkaracak. Bu daha şimdiden olmaya başlıyor. Ve Rab İsrail'i vuracak; öyle ki İsrail suda sallanan bir kamış gibi olacak. İsrail'i atalarına verdiği bu güzel topraktan söküp Fırat Irmağı'nın ötesine dağıtacak; çünkü Aşera putları yaparak Rab'bin öfkesini uyandırdılar. Ve Yarovam'ın işlediği ve İsrail'e işlettiği günahlar yüzünden İsrail'i elden çıkaracak.”
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 14. Bölüm, 1-16. Ayetler
Yüce Allah, altın buzağılardan putlar yaptığı için Yarovam'ın üzerine bir ceza indirir; ve peygamber Ahiya (Yarovam'a Allah'ın onu kral olarak seçtiğini söyleyen kişi) Yarovam'a, Yarovam'ın işlediği günahlar ve İsrail'e işlettiği günahlar yüzünden Allah'ın Yarovam'a çok öfkelendiğini ve krallığının ele geçirileceğini söyledi.
Ve krallık Asurlular tarafından ele geçirildi; böylece İsrail Krallığı sona erdi.
2. Krallar'ın 17. Bölümünde şunu okuruz:
Yahuda Kralı Ahaz'ın krallığının on ikinci yılında Ela oğlu Hoşea Samiriye'de İsrail'in kralı oldu ve dokuz yıl krallık yaptı. Rab'bin gözünde kötü olanı yaptı, ama kendisinden önceki İsrail kralları gibi değil.
Asur Kralı Şalmaneser, kendisinin vasalı olan ve ona haraç ödeyen Hoşea'ya saldırmak için geldi. Ama Asur kralı Hoşea'nın hain olduğunu keşfetti; çünkü Hoşea Mısır Kralı So'ya elçiler göndermişti ve her yıl yaptığı gibi Asur kralına artık haraç ödemiyordu. Bu yüzden Şalmaneser onu yakalayıp zindana attı. Asur kralı bütün ülkeyi istila etti, Samiriye'ye karşı yürüdü ve üç yıl boyunca onu kuşattı. Hoşea'nın krallığının dokuzuncu yılında Asur kralı Samiriye'yi ele geçirdi ve İsrailoğullarını Asur'a sürdü. Onları Halah'a, Habor Irmağı kıyısındaki Gozan'a ve Medlerin kentlerine yerleştirdi. Bütün bunlar, İsrailoğulları kendilerini Mısır'dan, Mısır Kralı Firavun'un egemenliğinden çıkaran Tanrıları Rab'be karşı günah işledikleri için oldu. Başka ilahlara taptılar; Rab'bin önlerinden kovduğu ulusların uygulamalarını ve İsrail krallarının getirdiği uygulamaları izlediler. İsrailoğulları Tanrıları Rab'be karşı gizlice doğru olmayan şeyler yaptılar. Gözetleme kulesinden surlu kente kadar bütün kentlerinde kendilerine yüksek yerler yaptılar. Her yüksek tepenin üzerine ve her gür ağacın altına kutsal taşlar ve Aşera putları diktiler. Rab'bin önlerinden kovduğu ulusların yaptığı gibi her yüksek yerde buhur yaktılar. Rab'bin öfkesini uyandıran kötü işler yaptılar. Rab “Bunu yapmayacaksınız” demiş olmasına rağmen putlara taptılar. Rab bütün peygamberleri ve bilicileri aracılığıyla İsrail'i ve Yahuda'yı uyardı: “Kötü yollarınızdan dönün. Atalarınıza uymalarını buyurduğum ve kullarım peygamberler aracılığıyla size ilettiğim bütün Kanun'a göre buyruklarıma ve kurallarıma uyun.”
Ama dinlemediler; Tanrıları Rab'be güvenmeyen ataları kadar dik kafalıydılar. O'nun kurallarını, atalarıyla yaptığı ahdi ve uymaları için onları uyardığı hükümleri reddettiler. Değersiz putların ardından gittiler ve kendileri de değersizleştiler. Rab onlara “Onların yaptığı gibi yapmayın” diye buyurmuş olsa da çevrelerindeki ulusları taklit ettiler.
Tanrıları Rab'bin bütün buyruklarını bıraktılar ve kendilerine buzağı biçiminde dökülmüş iki put ve bir Aşera putu yaptılar. Gökteki bütün yıldızlara eğildiler ve Baal'a taptılar. Oğullarını ve kızlarını ateşte kurban ettiler. Falcılık yaptılar, kehanet aradılar ve Rab'bin gözünde kötü olanı yapmak için kendilerini sattılar; O'nun öfkesini uyandırdılar.
Bu yüzden Rab İsrail'e çok öfkelendi ve onları huzurundan uzaklaştırdı. Yalnızca Yahuda kabilesi kaldı.
Kutsal Kitap, 2. Krallar Kitabı, 17. Bölüm, 1-18. Ayetler
Böylece artık İsrail yok. Artık yalnızca Yahuda Krallığı var.
Allah yalnızca Yarovam'ı cezalandırmadı, Rehavam'ı da cezalandırdı. 1. Krallar'ın 14. Bölümünde şunu okuruz:
Süleyman oğlu Rehavam Yahuda'da kraldı. Kral olduğunda kırk bir yaşındaydı ve Rab'bin, Adını koymak için İsrail'in bütün kabileleri arasından seçtiği kent olan Kudüs'te on yedi yıl krallık yaptı. Annesinin adı Naama'ydı; Ammonluydu.
Yahuda Rab'bin gözünde kötü olanı yaptı. İşledikleri günahlarla O'nun kıskanç öfkesini kendilerinden öncekilerin yaptığından daha çok alevlendirdiler. Onlar da her yüksek tepenin üzerine ve her gür ağacın altına kendileri için yüksek yerler, kutsal taşlar ve Aşera putları diktiler. Ülkede tapınak fahişesi erkekler bile vardı; halk, Rab'bin İsrailoğullarının önünden kovduğu ulusların bütün iğrenç uygulamalarını yaptı.
Kral Rehavam'ın krallığının beşinci yılında Mısır Kralı Şişak Kudüs'e saldırdı. Rab'bin tapınağının hazinelerini ve kral sarayının hazinelerini alıp götürdü. Süleyman'ın yaptığı bütün altın kalkanlar da dahil olmak üzere her şeyi aldı. Bu yüzden Kral Rehavam onların yerine tunç kalkanlar yaptı ve bunları kral sarayının girişinde görevli muhafızların komutanlarına verdi. Kral Rab'bin tapınağına her gittiğinde muhafızlar kalkanları taşır, sonra onları muhafız odasına geri götürürlerdi.
Rehavam'ın krallığının öteki olaylarına ve yaptığı her şeye gelince, bunlar Yahuda krallarının tarihi kitabında yazılı değil mi? Rehavam ile Yarovam arasında sürekli savaş vardı. Ve Rehavam atalarına kavuştu ve Davut Kenti'nde onlarla birlikte gömüldü. Annesinin adı Naama'ydı; Ammonluydu. Yerine oğlu Aviya kral oldu.
Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 14. Bölüm, 21-31. Ayetler
Ve daha sonra Yahuda Krallığı Nebukadnessar tarafından ele geçirildi. 2. Krallar'ın 25. Bölümünde şunu okuruz:
Böylece Sidkiya'nın krallığının dokuzuncu yılında, onuncu ayın onuncu günü, Babil Kralı Nebukadnessar bütün ordusuyla Kudüs'e karşı yürüdü. Kentin dışında ordugâh kurdu ve çevresine kuşatma setleri yaptı. Kent, Kral Sidkiya'nın krallığının on birinci yılına kadar kuşatma altında kaldı.
Dördüncü ayın dokuzuncu gününe gelindiğinde kentteki kıtlık o kadar şiddetlenmişti ki halkın yiyecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Sonra kent surunda gedik açıldı ve bütün ordu, Babilliler[b] kenti kuşatmış olsa da, geceleyin kralın bahçesinin yakınındaki iki sur arasındaki kapıdan kaçtı. Arava'ya doğru kaçtılar, ama Babil ordusu kralı kovaladı ve Eriha ovalarında ona yetişti. Bütün askerleri ondan ayrılıp dağıldı ve kral yakalandı. Rivla'da Babil kralının huzuruna götürüldü ve orada hakkında hüküm verildi. Sidkiya'nın oğullarını onun gözleri önünde öldürdüler. Sonra gözlerini oydular, onu tunç zincirlerle bağladılar ve Babil'e götürdüler.
Babil Kralı Nebukadnessar'ın krallığının on dokuzuncu yılında, beşinci ayın yedinci günü, Babil kralının görevlisi olan imparatorluk muhafızlarının komutanı Nebuzaradan Kudüs'e geldi. Rab'bin tapınağını, kral sarayını ve Kudüs'ün bütün evlerini ateşe verdi. Bütün önemli binaları yakıp yıktı. İmparatorluk muhafızlarının komutanının emrindeki bütün Babil ordusu Kudüs'ün çevresindeki surları yıktı. Muhafız komutanı Nebuzaradan kentte kalan halkı, halkın geri kalanını ve Babil kralına kaçmış olanları sürgüne götürdü. Ama komutan, bağlarda ve tarlalarda çalışmaları için ülkenin en yoksul insanlarından bazılarını geride bıraktı.
Babilliler Rab'bin tapınağındaki tunç sütunları, taşınabilir ayaklıkları ve tunç Deniz'i parçalayıp tuncu Babil'e götürdüler. Tapınak hizmetinde kullanılan kapları, kürekleri, fitil makaslarını, tabakları ve bütün tunç eşyaları da aldılar. İmparatorluk muhafızlarının komutanı buhurdanları ve serpme çanaklarını –saf altından ya da gümüşten yapılmış olanların hepsini– aldı.
Süleyman'ın Rab'bin tapınağı için yaptığı iki sütunun, Deniz'in ve taşınabilir ayaklıkların tuncu tartılamayacak kadar çoktu. Her sütun on sekiz arşın yüksekliğindeydi. Sütunlardan birinin tepesindeki tunç başlık üç arşın yüksekliğindeydi ve çepeçevre bir ağ örgüsü ve tunç narlarla süslenmişti. Öteki sütun da ağ örgüsüyle birlikte bunun benzeriydi.
Muhafız komutanı başkâhin Seraya'yı, rütbece ondan sonra gelen kâhin Sefanya'yı ve üç kapı bekçisini tutsak aldı. Hâlâ kentte bulunanlardan, savaşçıların başındaki subayı ve beş kral danışmanını aldı. Ayrıca ülke halkını askere almakla görevli baş yetkili olan yazıcıyı ve kentte bulunan askere alınmış altmış kişiyi de aldı. Komutan Nebuzaradan hepsini alıp Rivla'da Babil kralına götürdü. Kral onları orada, Hamat ülkesindeki Rivla'da idam ettirdi. Böylece Yahuda topraklarından uzağa, sürgüne gitti.
Babil Kralı Nebukadnessar, Yahuda'da geride bıraktığı halkın başına Şafan oğlu Ahikam oğlu Gedalya'yı atadı. Bütün ordu komutanları ve adamları Babil kralının Gedalya'yı vali atadığını duyunca, Mispa'da Gedalya'nın yanına geldiler: Netanya oğlu İsmail, Kareah oğlu Yohanan, Netofalı Tanhumet oğlu Seraya, Maakalı'nın oğlu Yaazanya ve adamları. Gedalya onları ve adamlarını güvence altına almak için ant içti. “Babilli yetkililerden korkmayın” dedi. “Ülkeye yerleşin ve Babil kralına hizmet edin; size iyilik olur.”
Ancak yedinci ayda, kral soyundan gelen Elişama oğlu Netanya oğlu İsmail on adamla gelip Gedalya'yı ve Mispa'da onunla birlikte bulunan Yahudalıları ve Babillileri öldürdü. Bunun üzerine küçükten büyüğe bütün halk, ordu komutanlarıyla birlikte Babillilerden korktukları için Mısır'a kaçtı.
Kutsal Kitap, 2. Krallar Kitabı, 25. Bölüm, 1-26. Ayetler
Peki Yahuda kabilesine ne oldu?
Onlar hâlâ Babil'de tutsaktır ve Nebukadnessar'ın egemenliği altındadırlar; Koreş'ten ve tapınağın yeniden inşa edilmesinden sonra sonunda geri dönene kadar uzun yıllar tutsak kalırlar. Ve geri dönüp bir zamanlar İsrail denilen topraklarda yaşarlar. Ama İsrail'e geri dönen insanlar yalnızca Yahuda Krallığı'ndan olanlardır.
Ezra'nın 1. Bölümünde şunu okuruz:
Pers Kralı Koreş'in krallığının birinci yılında, Rab'bin Yeremya aracılığıyla söylediği sözün yerine gelmesi için Rab, Pers Kralı Koreş'in yüreğini harekete geçirdi; o da bütün krallığında bir bildiri yayımlattı ve bunu yazıya da geçirtti:
“Pers Kralı Koreş şöyle diyor:
“‘Göklerin Tanrısı Rab bana yeryüzünün bütün krallıklarını verdi ve Yahuda'daki Kudüs'te kendisi için bir tapınak yapmakla beni görevlendirdi. Aranızda O'nun halkından olan herkes Yahuda'daki Kudüs'e gidip İsrail'in Tanrısı, Kudüs'te olan Tanrı Rab'bin tapınağını yapabilir; Tanrıları onlarla birlikte olsun. Ve sağ kalanların şimdi yaşadığı her yerde halk, Kudüs'teki Tanrı'nın tapınağı için onlara gümüş ve altın, mal ve hayvan ile gönülden sunular sağlasın.’”
Bunun üzerine Yahuda ve Benyamin'in aile başları, kâhinler ve Levililer –Tanrı'nın yüreğini harekete geçirdiği herkes– Kudüs'e gidip Rab'bin evini yapmaya hazırlandı. Bütün komşuları, gönülden sunulan bütün sunulara ek olarak gümüş ve altın eşyalarla, mal ve hayvanlarla ve değerli armağanlarla onlara yardım etti.
Ayrıca Kral Koreş, Nebukadnessar'ın Kudüs'ten alıp kendi ilahının tapınağına koyduğu Rab'bin tapınağına ait eşyaları çıkardı. Pers Kralı Koreş bunları hazinedar Mitredat aracılığıyla getirtti; o da bunları sayıp Yahuda önderi Şeşbassar'a teslim etti.
Kutsal Kitap, Ezra Kitabı, 1. Bölüm, 1-8. Ayetler
Peki Allah halkın Yahuda Krallığı'na dönmesine neden izin verir? Bunu Davut'a (aleyhisselam) verdiği sözü tutmak için yapar. Ve o söz, Mesih'in Yahuda kabilesinden geleceğiydi. Yani Allah'ın Yahuda'yı kurtarıp yurduna geri döndürmesinin tek nedeni, onlara Mesih İsa'yı göndereceğine söz vermiş olmasıdır.
Böylece İsa gönderildiğinde Yahuda Krallığı'na, yani Yahudilere geldi. Ve onlara Yahudi denmesinin nedeni de Yahuda kabilesinden olmalarıdır. Yani bugün Yahudilik denen din ‘İsrail’in dini değildir. Yahuda Kabilesinin dinidir. Onların bu dini anlayışıdır. Onların bu din hakkındaki yazılarıdır. Kendilerine İsrail'in değil, Yahuda'nın adını verdiler. Dolayısıyla bugün o ülkeye ‘İsrail’ demek aslında bir yanılgıdır. Çünkü orada bulunan insanlar Yahudilerdir. İsrailoğulları değillerdir. Yahudidirler. Bu, Yahuda Krallığı'nın geri dönüşüdür; Yahuda'nın bazı gerçek torunlarının yanı sıra, Yahudi olduklarını iddia eden ama aslında Yahudiye Krallığı'nın torunları olmayan bir sürü Yahudi olmayanla karışmıştır.
Ve aslında şimdi Mesih'e zulmeden, onu reddetmekten suçlu olan ve temelde onun çarmıhta ölümüne yol açmaktan suçlu olan Yahuda kabilesidir.
Ve bundan sonra ceza MS 70 yılında gerçekleşir. Romalılar gelip Kudüs'ü yağmalar. Yahudileri dağıtır ve sürgüne gönderirler. Ve artık Yahudilerin çoğu milletler arasına dağılır. On kabile ve dağıtılıp saçılanlar, hepsi kimliklerini unuturlar. Ve fikir şudur: İsrail'in kayıp kabileleri bugün yeryüzünde var olmaktadır ve kim olduklarını bile bilmezler. Peygamber Yakup'un gerçek torunları olduklarını bilmezler. Bu yüzden onlara İsrail'in Kayıp Kabileleri denir.
Ve sonra şu soruya geliriz: “Peki, şimdi bu kayıp kabilelere ne olacak?” Vahiy Kitabı'nın 7. Bölümüne bakalım:
Bundan sonra yeryüzünün dört köşesinde duran dört melek gördüm; karada, denizde ya da herhangi bir ağaçta rüzgâr esmesin diye yeryüzünün dört rüzgârını tutuyorlardı. Sonra yaşayan Tanrı'nın mührünü taşıyan başka bir meleğin doğudan yükseldiğini gördüm. Karaya ve denize zarar verme yetkisi verilmiş olan dört meleğe yüksek sesle seslendi: “Tanrımızın kullarının alınlarına mühür vurana kadar karaya, denize ya da ağaçlara zarar vermeyin.” Sonra mühürlenenlerin sayısını duydum: İsrail'in bütün kabilelerinden 144.000 kişi.
Yahuda kabilesinden 12.000 kişi mühürlendi,
Ruben kabilesinden 12.000,
Gad kabilesinden 12.000,
Aşer kabilesinden 12.000,
Naftali kabilesinden 12.000,
Manasse kabilesinden 12.000,
Şimon kabilesinden 12.000,
Levi kabilesinden 12.000,
İssakar kabilesinden 12.000,
Zevulun kabilesinden 12.000,
Yusuf kabilesinden 12.000,
Benyamin kabilesinden 12.000.
Kutsal Kitap, Vahiy Kitabı, 7. Bölüm, 1-8. Ayetler
Ve böylece artık biliyoruz ki, onların reddettiği ve öldürmeye çalıştığı Mesih, Ahir Zaman'da Hristiyanların İsa (aleyhisselam) olarak kabul ettiği ‘İnsanoğlu’ adlı bir şahsiyetle birlikte geri dönen kişidir. Ve İsrail'in kayıp kabilelerini ortaya çıkaran ve onları yurtlarına geri getiren, İsa'nın ve Mehdi'nin o zamanıdır. Ve böylece gerçek İsrail devleti gelir, ama yalnızca İsrail'in gerçek Mesih'inin dönüşüyle gelir. Çünkü İsrail yalnızca 12 kabilenin ortak sesi demektir. 12 kabile olmadan İsrail yoktur. İsrail'in var olması için. 12 olması gerekir.
Peki soru şu: Bugün onlar neredeler? Kur'an'a ve Muhammed'in ve Muhammed'in Ailesinin (Selam Onlardandır) rivayetlerine bakalım.
Şunu bildiren bir rivayet buluruz:
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dediğini duyan Ebu Davud'dan rivayet edilmiştir:
"Ben adı Ahmed olan Abdullah'ım ve ben adı İsrail olan Abdullah'ım. O'na neyi emrettiyse bana da onu emretti; onun için ne murat edildiyse benim için de o murat edildi."
Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, c. 24, s. 397; Tefsiru'l-Ayyaşi, Muhammed bin Mesud el-Ayyaşi, c. 1, s. 44
Ve başka bir hadiste Ehl-i Beyt (Selam Onlardandır), Kur'an'da İsrailoğullarından olumlu bir şekilde söz eden her ayetin aslında Muhammed'den ve Muhammed'in Ailesinden (Selam Onlardandır) söz ettiğini söylemiştir.
Harun bin Muhammed el-Halebi'den rivayet edilmiştir; dedi ki: Ebu Abdullah'a (aleyhisselam) Allah'ın “Ey İsrailoğulları” sözünü sordum. Dedi ki: "Onlar özellikle biziz."
Muhammed bin Ali'den, o da Ebu Abdullah'tan (aleyhisselam) rivayet etmiştir; dedi ki: Ona “Ey İsrailoğulları” sözünü sordum. Dedi ki: “Bu özellikle Muhammed'in Ailesi (aleyhimusselam) içindir.”
Tefsiru'l-Ayyaşi, Muhammed bin Mesud el-Ayyaşi, c. 1, s. 44
Kaim Eba Sadık'ın (minhusselam) Sözlerinden
Eba Sadık (minhusselam) ‘Mehdi ile İsrail'in Kayıp Kabileleri’ bölümünde şöyle der:
https://www.youtube.com/watch?v=YWJjIM_ZYxk&t=927s&ab_channel=TheMahdiHasAppeared
Peki Kur'an'da İsrailoğullarından söz eden ayetin aynı zamanda Peygamber Muhammed (sallallahu aleyhi ve alihi), ailesi ve gerçek takipçileri için de geçerli olması nasıl mümkün olabilir? Çünkü Muhammed'in Ailesinden olan insanlar arasında, fiziksel olarak onun soyundan olmayan ama ona yakın olan Selman gibi insanlar da vardır. Meğerki İsrail'in kayıp kabileleri İslam dininin takipçileri ve Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) takipçileri olmuş olsun.
Ve işte burada sırra ulaşıyoruz. Sır, peygamberin “İsrail benim adımdır, ben İsrail'im" dediği bu hadiste çözülür.
Ve böylece takipçileri, çünkü o, ben milletin babasıyım dedi. Yani Muhammed'in takipçisi olan herkes bir ‘Beni Muhammed’dir. Ve eğer Muhammed'in adı ‘Ahmed’ ise, o zaman onlar ‘Beni Ahmed’ ya da ‘Beni Mustafa’ ya da ‘Beni Mahmud’ ya da ‘Beni İsrail’dir; yani Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) takipçileri, gerçek takipçileridir. Ve böylece İsrail Krallığı'nı oluşturan on kabilenin dağıldığını, Fırat'ı geçip Irak'a ve ardından şimdi Müslüman ülkeler hâline gelen bu farklı ülkelere gittiklerini ve sonunda Muhammed'i ve Muhammed'in Ailesini takip ettiklerini öğreniyoruz. Ve böylece onun Müslüman olan takipçileri vardır. Bu kabileler artık Peygamber Muhammed'i (sallallahu aleyhi ve alihi) tanıyan Müslüman kabilelerdir. Hâlâ dağınıktırlar. Bu, bütün İran'ın ya da bütün Irak'ın ya da bütün Lübnan'ın bunun üyesi olduğu anlamına gelmez. Hayır, ama bu halklar arasındaki belirli gerçek müminler; ancak onlar Muhammed'i tanırlar. On kabile işte buralardadır ve onları ayırt edebilecek olan Mehdi'dir (aleyhisselam). Çünkü bütün bu Müslümanlar arasından, biat edenler ve Mehdi'yi tanıyanlar... Ve Meryem oğlu İsa'yı ancak Mehdi ile birlikteyseniz tanıyabilirsiniz; çünkü rivayetlere göre İsa, insanlar Mehdi ile birlikte namaz kılarken ortaya çıkar. Yani yalnızca Mehdi'ye biat edenler, Mehdi'yi tanıyanlar İsa'yı tanıyabilecektir. Ve İsa ile ve Mehdi ile birlikte olanlar 144.000 kişi ya da İsrail'in 12 kabilesidir. Ve elbette onların arasında Yahuda Kabilesinden olanlar da vardır; çünkü şu anki sözde İsrail devletinde de sonunda gerçekten Mehdi'yi tanıyacak ve onun dinine geçecek insanlar olacaktır. Ayrıca dünyanın dört bir yanında hâlâ İsrail vatandaşı olmayan Yahuda torunları da vardır. Bütün bu insanlar sonunda Mehdi'yi takip edecektir. Ve işte bu yüzden ‘İsrail’ adı... İsrail devletine ‘İsrail’ demek caiz değildir. Bu, diğer kabileler için incitici olur. Ve bu, basitçe bir gerçeklik değildir. Tevrat'ın ölçütlerine göre bir gerçeklik değildir. İncillerin ölçütlerine göre bir gerçeklik değildir. Şu anki devlete ‘İsrail’ diyorsanız ne Yahudi ne de Hristiyan olabilirsiniz; çünkü o, öyle bir şey değildir. Ve artık onların kim olduğunu biliyoruz. Ve artık biliyoruz ki, İsrail Krallığı ile Yahuda Krallığı arasında süregelen bu savaş, bu kadim savaş, bugün Yahudiler ile Müslümanlar arasındaki bu savaş biçiminde hâlâ devam etmektedir.
Yani şimdi elimizde bu ad var ve bütün Araplar ona lanet ediyor. “Kahrolsun İsrail” ve “İsrail'e ölüm” diyorlar; oysa gerçekte bunu söylememeleri gerekir, çünkü bu Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) bir adıdır.
Ve artık İsrail'in o kabilelerinin ve İmam Mehdi'nin Ensarının, Yahuda Kabilesi tarafından çalınan ve sanki yalnızca onlara aitmiş gibi istiflenen o simgeleri geri alma zamanı gelmiştir. Ve bunların onlardan alınması ve gerçek 12 kabile tarafından gururla yükseltilmesi gerekir. Ve onlar, bu zamanda Mehdi'yi (aleyhisselam) ve İsrailoğullarının Mesih'i İsa'yı takip edenlerdir. Ve bu ‘İsrail’ adı bir Peygambere ait olan kutsal bir addır. Ve o Yakup'tu ve bu kutsal bir addır. Ve Peygamber Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve alihi ve sellem) ait olan adlardan biridir. Yani İsrail (sallallahu aleyhi ve alihi), yaratılmışların en hayırlısı olan Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) bir adıdır.