İmamlar ve Mehdiler

Masumiyet Nedir?

Özgün başlık: What is Infallibility?

Çeşitli düşünce ekollerinin masumiyete ve onun ne anlama geldiğine dair farklı anlayışları vardır. Bu, Kaim Eba Sadık'ın (minhusselam) sözlerine göre masumiyetin anlamının açıklamasıdır.

2.862 kelime · 14 dk okuma6 alıntıEba Sadık · On İki İmam ve On İki Mehdi · Kaim · Peygamberler ve resuller

Metin Türkçe okunuyor

Kütüphanem

Peygamberlerin ve Elçilerin masumiyeti kavramı, üç büyük İbrahimî inanç olan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam arasında farklılık gösterir.

Yahudilikte Peygamberler masum kabul edilmez. Tanrı'nın Elçileri olarak saygı görmekle birlikte, hataya ve günaha açık insanlar olarak görülürler. Ancak mesajlarının ilahi ilhamla geldiğine inanılır. İbranice Kutsal Kitap (Tanah), Musa, İlyas ve İşaya gibi pek çok Peygamberi insani zaafları ve mücadeleleriyle birlikte tasvir eder.

Hristiyanlıkta Peygamberlerin masumiyetine dair inanç, İsa hariç Yahudilikteki ile aynıdır. Hristiyanlar, Tanrı'nın Oğlu olan İsa'nın doğası gereği masum olduğuna ve bir erkekten doğmadığı için günah işlemesinin imkânsız olduğuna inanır. Bununla birlikte Katolikler, İsa'nın annesi Meryem'in de lekesiz ve günahsız olduğuna inanır.

https://www.ncregister.com/blog/the-blessed-virgin-mary-is-absolute-pure-and-sinless

Hatta bazıları Vaftizci Yahya'nın ilk günah olmaksızın doğduğunu söyler.

https://www.youtube.com/watch?v=p0ZOL5xHnBU&ab_channel=CatholicAnswers

Ve Hristiyanlar, Peygamberlerin ve azizlerin Tanrı tarafından ilham edildiğini kabul etseler de onlar yine de hata yapabilen insanlardı.

İslam'da Peygamberler ve Elçiler, ilahi mesajları ve hidayeti iletme söz konusu olduğunda genel olarak masum kabul edilir. Ancak âlimlerin çoğunluğu (özellikle Sünniler), Peygamberlerin ve Elçilerin büyük günahlar işlemekten uzak olduklarına ve bazı hatalar yaptıklarına inanır. Ve Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hatalar yaptığına ve Allah'ın onu kusurları konusunda düzelttiğine inanırlar.

Şiiler ise Allah'ın bütün Peygamberlerinin ve Elçilerinin istisnasız olarak, daha Peygamber ve Elçi olmadan önce bile günahsız ve masum olduklarına inanır. Örneğin, Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kırk yaşında Elçi olarak gönderilmiş olsa da Şiiler, onun hayatının ilk kırk yılında bile günahsız ve masum olduğunu ileri sürer.

Genel olarak, İbrahimî inançlar arasında Peygamberlerin masumiyetine dair inançta farklılıklar bulunsa da İslam'daki genel kanaat, Peygamberlerin ve Elçilerin ilahi vahyi iletme söz konusu olduğunda masum olduklarıdır; Yahudilikte ve Hristiyanlıkta ise Peygamberler, Tanrı tarafından O'nun mesajını iletmek üzere seçilmiş, hata yapabilen insanlar olarak görülür.

Peygamberlerin ve Elçilerin (aleyhimusselam) Allah tarafından insanlığa gönderildiğini biliyoruz. Onlar masum kabul edilir. Ancak tarihsel olarak, kutsal metinler ve yazılar aracılığıyla bu büyük insanların bazı hatalar yaptığını görüyoruz. Onların masum kabul ettiğimiz Allah'ın Elçileri olduklarını bilirken bunu nasıl bağdaştırabiliriz? İmam Ahmed El-Hasan ve Eba Sadık (Selam Onlardandır) bunun ne anlama geldiğini açıklamışlardır.

Bütün Peygamberler masum mudur? Yoksa yalnızca onların en üstünleri mi? Yoksa masumiyetten söz ettiğimizde bu yalnızca Hz. Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ve İmamları (Selam Onlardandır) mı kapsar? Ve masumiyet aslında ne anlama gelir?

Eba Sadık (minhusselam), Peygamberler Günah İşlediler mi, Şüphe Ettiler mi ve Hata Yaptılar mı? Masumiyet Hakkındaki Gerçek adlı videoda şöyle dedi:

“Masumiyetin doğru anlayışı, Ahmed El-Hasan'ın (aleyhisselam) getirmiş olduğu anlayıştır. Ve bunu çok açık bir şekilde açıklamıştır; o da masumiyetin iki türü olduğudur. Kazanılmış masumiyet vardır ve doğuştan masumiyet vardır.

Kazanılmış masumiyet, kişinin doğduğu anlamına gelir. O kusurludur. Diğer her insan gibi hata yapabilir. Cahildir. Ve samimiyeti sayesinde, salih amelleri sayesinde, Allah'ı etkin bir şekilde araması sayesinde, hata yapamaz hâle geldiği bir aydınlanma ve Allah'a yakınlık mertebesine ulaşır. Ve bunların ne tür hatalar olduğunu açıklayacağız.

Ve sonra doğuştan masum olan kişi vardır. Doğuştan masum olan kişi, doğduğu andan öldüğü ana kadar hiçbir hata işlememiş olan kişi demektir. Ve onlar herhangi bir hata işlemekten acizdirler.

Ve bunu da açıklayacağız, bu hangi tür hatalardan söz ediyor?

Ahmed El-Hasan (aleyhisselam), yeryüzüne gelmiş olan 124.000 Peygamber ve Elçi arasında, beş kişi dışında hiçbirinin doğuştan masum olmadığını söyledi. Bunlar da son Peygamber, hepsinin en mükemmeli olan Muhammed (sallallahu aleyhi ve âlihi), onun vasisi İmam Ali ibn Ebi Talib (aleyhisselam), Hz. Muhammed'in kızı ve İmam Ali'nin eşi Fatıma Ez-Zehra (aleyhasselam) ve Fatıma Ez-Zehra ile Ali ibn Ebu Talib'in (aleyhimusselam) iki oğlu El-Hasan ve El-Hüseyin'dir.

Bu hane halkı, Aba Ehli, insan suretinde bedenlenmek üzere yeryüzüne gönderilmiş olan yegâne beş kişidir ve doğdukları andan öldükleri ana kadar tarih onlarda tek bir hata bulamamıştır. Tamam mı? Geri kalan bütün Peygamberler ve Elçiler, diğer her insan gibi normal doğmuşlardır ve samimiyetleri sayesinde, adanmışlıkları sayesinde Allah onları seçer ve onlara belli bir düzeyde masumiyet bahşeder. Yani bütün Peygamberler ve Elçiler ve Vasiler kazanılmış masumiyete sahip olmuşlardır. Ve Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve âlihi) hane halkı, Ehl-i Kisa ise doğuştan masumdu.

Peki o hâlde masum olmak ne anlama gelir? Örneğin şu anlama mı gelir: bir kişi, ister kazanılmış ister doğuştan olsun, bu masumiyet, bir kişinin hata işleyemeyeceği anlamına mı gelir?

Bu, hangi hatadan söz ettiğimize bağlıdır. Ahmed El-Hasan (aleyhisselam), masum olmanın anlamının, insanları haktan çıkarıp batıla sokmaktan, insanları saptırmaktan korunmuş, muhafaza edilmiş olmak olduğunu açıkladı.

Masum bir kişi, ne yaparsa yapsın insanları saptırmaktan acizdir. Masum kişiye tabi olursanız asla saptırılmazsınız. Masum kişiye tabi olursanız asla yoldan çıkamazsınız. Fakat masum kişi yine de hata yapabilir. Kişisel hayatları bakımından, dinin mahiyetini ya da dinin sonucunu etkilemeyen, kendileri için yapabilecekleri kişisel tercihler bakımından yine de hata yapabilirler. Ve Allah'la olan kendi yolları bakımından da hata yapabilirler.

Yaygın bir yanlış anlama şudur: Adem'den Muhammed'e ve ötesine kadar Peygamberler ve Elçiler, İmamlar ve Mehdiler bir şekilde imtihanda değillerdir. Fakat gerçek şudur ki onlar imtihandadırlar. Gezegende olan, doğum yoluyla bedenlenmiş ve zamanın bir noktasında ölen her insan, diğer herkesin girdiği aynı imtihana girmiştir. Ve kişi o imtihanı geçebilir ya da o imtihanda başarısız olabilir. Fakat herkes imtihan edilir. Ve bu gerçeğin delili şudur: Adem, Allah tarafından seçilmiş ve Allah tarafından atanmış olmasına rağmen, zaten bir Elçi olarak gönderilmiş olmasına ve bütün meleklerin ona secde etmesi ve ona itaat etmesi ilahi bir farz kılınmış olmasına rağmen, her şeyin isimlerini bilmesine rağmen ve Allah'ın hâkimiyetine davet etmesine rağmen, Adem Allah'a isyan etti. Adem, Allah'ın cezasından muaf değildi. Adem cennetten kovuldu ve Allah tarafından Adem'in ve İblis'in artık isyan ettikleri yönünde açık bir beyan yapıldı. Cennetin dışına çıkmalıdırlar.

Bu durumda bazı insanlar şöyle diyebilir: “Peki. O hâlde, Elçi aynı zamanda hata yapabiliyor ya da Allah'a isyan edebiliyorsa, beni yanıltmayacağını nereden bileceğim?” Onlar hata yapabilirler. Onlar Allah'a isyan edebilirler. Eğer Allah'a isyan edemeselerdi, imana zorlanmış, inanmaya zorlanmış olurlardı ve dolayısıyla bulundukları mertebeyi hak etmezlerdi. Sizin ve benim gibi aynı hataları yapma özgür iradesine ve imkânına sahip olmasalardı, Allah tarafından Peygamber ve Elçi olarak seçilmeleri adaletsizlik olurdu, değil mi? Ancak meselenin özü şudur: Peygamber ve Elçi o hatayı yaparsa, Allah bunu açıkça belirtmek ya da o Peygamberden veya Elçiden makamı, görevi değiştirmek veya almak ve geri kalan insanlara falancanın yoldan çıktığını, “O kişiye tabi olmayın” diye açıkça bildirmek ya da Peygamberi ve Elçiyi değiştirmek zorundadır.

Ve daha sonra başarısız olmuş Peygamberlerden ve Elçilerden ve bir Peygamberin ya da Elçinin başarısız olmasının ya da değiştirilmesinin ne anlama geldiğinden söz edeceğiz.

Fakat şimdi masumiyet meselesine geri dönelim. Masum olan ve aynı zamanda Allah'a isyan edip bunun cezasını alan bir başka Peygamber de Yunus'tu. Yunus Allah'a isyan etti. Yunus, Tevrat'ta ve ayrıca Kur'an'da Allah'tan kaçmaya çalışır, görevini terk eder. Ve bu yüzden Allah onu bir balina tarafından yutulmakla cezalandırır. Ve Yunus neredeyse kurtulamayacak hâle gelir… ta ki Yunus tövbe edinceye kadar; ve Yunus kavmine geri gönderilir.

İşte size kazanılmış masumiyete sahip bir Peygamberin bir başka örneği. Doğuştaki tabiatı masum değildi. Ve bu tabiat daha sonra Allah'a isyan ettiği için ortaya çıktı. Şüphe etti. Kaçtı. Fakat kaçma eylemi başka insanları saptırmadığı için. Bu yalnızca kendisini ilgilendiren bir eylemdi, yalnızca kendi nefsini saptırdı. Kendi nefsine haksızlık etti. Masumiyet mertebesini kaybetmedi, çünkü insanlar için hâlâ masumdu.

Yani bir Peygamber ve Elçi, kendisini ilgilendiriyorsa hata yapabilir. Fakat diğer insanları yanıltamazlar. Diğer insanları yanıltan bir kişi masum olamaz.

Aslında bütün Peygamberlerin ve Elçilerin kıssalarında, her birinin belirli bir hata ya da günah işlediğini görürsünüz.

Nuh'un kıssası var… Allah Nuh'a gemiye binmesini ve, bilirsiniz, yola çıkmaya hazırlanmasını söyler. Ve Nuh Allah'a soru sorar. O'nu durdurur. Der ki: “Allah'ım, peki ya oğlum?” Ve Allah Nuh'u azarlar. Ona der ki: “Hakkında bilgin olmayan şeyi sorma, yoksa cahillerden olursun.” Yani Allah üzgündür. Nuh'u cahillerle karşılaştırmaktadır. Diyor ki: “Öyle olma. Yaptığın şey cehalettir. Beni sorgulama. Ben Allah'ım.” Yani Nuh'un imanı o anda biraz zayıftı. Allah'ın ona ailesinin kurtarılacağını vaat ettiğini düşündü. Ve şimdi Allah vaadinden dönüyor. Bu yüzden bunu Allah'ın dikkatine sunması gerekiyor. Bu bir eksikliktir. Nuh açısından bir hatadır. İmanı olması gereken düzeyde değildir. Fakat bu, onunla birlikte olan diğer insanların, gemide onunla birlikte olan müminlerin yoldan çıkmasına sebep olan bir hata değildir. Adem ağaçtan yediği için kimse dini terk etmedi, kimse saptırılmadı. Yunus kaçmak istediği için kimse saptırılmadı. Nuh Allah'ı sorguladığında kimse saptırılmadı.

Kur'an'da Musa'nın, Mısırlıyı öldürme konusunda bir hata işlediğini itiraf ettiğini görürsünüz. Bu konuda Allah'tan bağışlanma diler. Aynısını yapmış ya da aynısını itiraf etmiş başka Peygamberler ve Elçiler de vardır.

Peki o hâlde bir Peygamberin ya da Elçinin şüphe etmesi ne anlama gelir?

Bu mümkün müdür ki? Kur'an-ı Kerim'de çok ilginç bir ayet vardır. Ve şöyle der:

“Ta ki Elçiler ümitlerini yitirip yalanlandıklarını sandıklarında”

Ta ki Elçiler ümitlerini yitirip yalanlandıklarını ya da kendilerine yalan söylendiğini sandıklarında... Ebu Cafer'e (aleyhisselam) bu ayetin anlamı soruldu. Bunun üzerine Ehl-i Beyt'ten (aleyhimusselam) gelen hadiste, bu ayetin kastettiği Elçilerin, şeytanların meleklerin suretine bürünüp kendilerini aldattığından şüphe ettiklerini söyledi.

Bu inanılmaz değil mi? Yani bu ayet ve İmam'ın (aleyhisselam) bu yorumu bize, Peygamberlerin ve Elçilerin vurgulanmamış gizli bir mücadelesi olduğunu gösteriyor.

Peygamberler ve Elçiler aslında insanlardan daha zor bir imtihandaydılar. İnsanlar Peygambere ya da Elçiye inanmak ve o Peygamberin ve Elçinin gerçekten Allah tarafından gönderildiğine inanmak zorundaydı.

Fakat kapalı kapılar ardında o Peygamber ya da Elçi, her şeyden önce kendisinin Allah tarafından gönderildiğine iman etmek zorundaydı.

Yani onlar da insanları imanlarında imtihan etmeden önce kendi imanlarında imtihan edildiler. Bu inanılmaz değil mi? Yani geri dönüp düşünürseniz, onlara bir ilham gelir ya da bir mağarada, bir tarlada, bir rüyada bir melek gelir ve onlara bir şey yapmalarını emrederdi. Ve melek kendini, bilirsiniz, Allah tarafından gönderilmiş olarak tanıtırdı. Ve Elçi bunu kabul etmek zorundaydı. Meleğin Allah tarafından gönderildiğine dair sunduğu delili kabul etmek. Ve bazen tıpkı normal insanlar gibi şüpheye düşerlerdi, bazen sıkıntılar yaşarlardı. Bazen meleklerin ya da Allah'ın vaatleri, tıpkı insanlar için geciktiği gibi onlar için de gecikirdi. Ve kalpleri daralır, göğüsleri daralırdı. Ve böylece “Bu ilham şeytandan mı, yoksa Allah'tan mı?” diye merak ederlerdi.

Kur'an'daki bir başka ayet Muhammed'e hitap eder ve açıkça şöyle der: “Eğer sana indirilen şey hakkında şüphe içindeysen, senden önce kitabı okumuş olanlara sor.”

Ve âlimlerin bu ayete dair yorumları şudur: Ayet, Hz. Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve âlihi) inmiş ve ona, eğer kendisinden önceki Tevrat'ta adının geçtiğinden, Musa tarafından geleceğinin önceden bildirildiğinden şüphe ediyorsa… Eğer o vahiy hakkında şüphesi varsa, sahabelerinden biri olan, İslam'a geçmiş ve Tevrat'ı bilen bir Yahudiye sorabileceğini emretmiştir.

Rivayetlerde Peygamber'in buna cevabı ise şudur; bu ayet indikten sonra şöyle dedi: “Hayır, şüphe etmeyeceğim. Ve sormayacağım.” Demek ki bir şey olmalıydı. Bu ayetin inmesi için Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve âlihi) göğsünde kaynayan bir soru, bir his. Yoksa neden insin ki? Peygamber bir şey hissetmiyor olsaydı inmesi anlamsız olurdu. Ayet sebepsiz yere inmiş olsaydı, bu saçma olurdu. Fakat Hz. Muhammed (sallallahu aleyhi ve âlihi), onunla diğerleri arasındaki fark, bunun durmasıdır. Bir histe başlar ve biterdi. Oysa belki diğer Peygamberlerden ya da Elçilerden biri, Yunus gibi o hisse göre hareket ederdi. Ve kaçardı. İşte Yunus ile Muhammed arasındaki, kazanılmış masumiyet ile doğuştan masumiyet arasındaki fark budur.”

Ancak Hz. Muhammed ve İsa'nın masumiyeti ile onlardan önce gelen Peygamberlerin ve Elçilerin masumiyeti arasında çok büyük bir fark vardır.

Eba Sadık (minhusselam) şöyle dedi:

“... Adem ve onlarla gerçekleşen hatalar, onların yaptığı hatalardır. Bunlar onların işlediği tercihler, eylemlerdir. İsa'nın hatası ise yalnızca söylenmiş bir sözdür. Tamam mı? Muhammed'de (sallallahu aleyhi ve âlihi) ise bu, yapılmış bir eylem ya da söylenmiş bir söz değildir, aksine kendi göğsünün içinde olan bir şeydir.”

Ve Eba Sadık, Bilgenin Gayesi, 27. Bab'da şöyle zikreder:

Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle demiştir: “Ben bu dünyada ve ahirette Meryem oğlu İsa'ya insanların en yakınıyım.”

Mizan El-Hikme (Hikmet Terazisi), Muhammed Er-Reyşehrî, C. 4, s. 3202

Adem'den Muhammed'e (aleyhimusselam) kadar bütün Peygamberler ve Elçiler bakımından, Peygamberlerin ve Elçilerin en üstünleri Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ve Meryem oğlu İsa (aleyhisselam) idi. İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam) bana şöyle dedi: “İsa'nın (aleyhisselam) Annesi Meryem, Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Annesi Amine olarak yeniden bedenlendi.”

”Kısacası, İsa'nın (aleyhisselam) mükemmel Elçiyi ve Allah'ın gerçek kıyamını temsil ettiğini, Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ise Yaratılış'ta Allah'ın daha mükemmel bir Elçisi ve temsilcisi olduğunu görürüz. Onlar şeytanın vesveselerinden arındırılmışlardır; oysa önceki Peygamberler ve Elçiler bunlardan etkilenmiştir ve mesajları Allah'tan gelen hak ile şeytandan gelen bir miktar batıl arasında karışmıştır. İsa ve Muhammed (aleyhimusselam) şeytana itaat etmediler ve/veya bu konuda karışıklığa düşmediler. İsa'nın şeytanın ayartmalarını reddetmesi İnciller'de son derece açık bir şekilde ortaya konmuştur ve bir sebeple vurgulanmış bir husustur. Üç kez Şeytan tarafından ayartılır ve üç kez Şeytan'a itaat etmeyi reddeder. Bir kez taşı ekmeğe çevirmesi için ayartılır, bir başka sefer Yeryüzü üzerindeki hükümranlık karşılığında Şeytan'a tapması istenir ve üçüncü kez mabedin yüksek bir doruğundan atlaması istenir. Luka kitabında şöyle der:

Kutsal Ruh'la dolu olan İsa Şeria'dan döndü ve Ruh tarafından çöle götürüldü; orada kırk gün boyunca iblis tarafından ayartıldı. O günlerde hiçbir şey yemedi ve bu günlerin sonunda acıktı. İblis ona, “Eğer Tanrı'nın Oğlu isen, bu taşa ekmek olmasını söyle” dedi. İsa, “ ‘İnsan yalnız ekmekle yaşamaz’ diye yazılmıştır” diye cevap verdi. İblis onu yüksek bir yere çıkardı ve bir anda ona dünyanın bütün krallıklarını gösterdi. Ve ona, “Bunların bütün yetkisini ve görkemini sana vereceğim; bu bana verilmiştir ve onu dilediğim kimseye verebilirim. Eğer bana tapınırsan, hepsi senin olacak” dedi. İsa, “ ‘Tanrın olan Rab'be tap ve yalnız O'na kulluk et’ diye yazılmıştır” diye cevap verdi. İblis onu Kudüs'e götürdü ve mabedin en yüksek noktasına dikti. “Eğer Tanrı'nın Oğlu isen,” dedi, “kendini buradan aşağı at. Çünkü şöyle yazılmıştır: ‘Seni dikkatle korumaları için meleklerine senin hakkında buyruk verecek; ayağını bir taşa çarpmayasın diye seni elleri üzerinde taşıyacaklar.’ İsa, “ ‘Tanrın olan Rab'bi denemeyeceksin’ denmiştir” diye cevap verdi. İblis bütün bu ayartmayı bitirince, uygun bir zamana kadar onu bıraktı.”

Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 4. Bölüm, 1-13. Ayetler

Şeytan tarafından ağaçtan yemesi için ayartıldığında itaat eden Adem'in (aleyhisselam) aksine İsa, şeytana itaat etmeyi reddeder ve yalnızca Allah'a itaat eder. Bu yüzden ona ancak bir Tanrı'nın sahip olacağı pek çok kabiliyet verilmiştir; çünkü o, mükemmel temsilci ve Elçi idi ve Allah'ın bütün ilahi sıfatlarını yansıtabiliyordu. İsa (aleyhisselam), Allah ile İblis arasında ayrım yapabiliyordu ve Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Allah'ın daha da mükemmel bir yansımasıydı. İsa'nın (aleyhisselam) Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kadar uzanan vasileri de İsa'dan (aleyhisselam) önceki bütün Peygamberlerden daha üstündü. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vasileri, Muhammed'den önceki bütün Peygamberlerden, Elçilerden ve vasilerden daha üstün ve daha mükemmeldi (İsa'nın da Muhammed'in vasilerinden biri olarak geri döndüğüne dikkat edin).

Şimdi soru şudur: İsa (aleyhisselam) ve Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hata yaptılar mı?

Yaratılmış herhangi bir varlık olmak için en azından bir nokta karanlığa sahip olmanız gerekir, çünkü bütün yaratılış karanlıkla karışmış nurdur. Yalnızca Allah, bir nokta karanlıktan bile arınmış mutlak, saf ve eksiksiz nurdur. Bu yüzden İsa (aleyhisselam) kendisine iyi denildiğinde şöyle cevap verdi: “Neden bana iyi diyorsun? Tanrı'dan başka iyi olan yoktur.”

Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 18. Bölüm, 19. Ayet

Bir kişi bir parça karanlığa sahip olduğu sürece kusurludur, çünkü yalnızca Allah mutlak surette mükemmeldir. Yani İsa ve Muhammed (aleyhimusselam) hata yaptılar, ancak onların hataları, Peygamberlerin ve Elçilerin geri kalan hataları gibi hata sayılmazdı. Onların hataları küçüktü. Adem'in hatası isyan, Nuh'un hatası Allah'ı sorgulamak, Musa'nın hatası Allah'ı görmeyi istemek iken, İsa'nın hatası yalnızca kaderin değiştirilip değiştirilemeyeceğini sormaktı ve Muhammed'in hatası ise sadece belli bir mesele hakkında huzursuzluk duymaktı.

Dedim ki: “Babam, İsa'nın bir hatası var mıydı?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Evet, oğlum.”

Dedim ki: “Onun hatası neydi?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Çarmıha gerilmenin kendisinden uzaklaştırılmasını istedi.”

Dedim ki: “Babam, neden? Ölüleri dirilttikten, bütün o mucizeleri gerçekleştirdikten

ve Allah'ın var olduğunu bildikten sonra ölümden mi korktu?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Evet, oğlum. Onların eliyle

öldürülmek istemedi, ama bu meseleyi fazla vurgulama.”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Allah'ın isimlerini Peygamberlik makamından sildiği Peygamberler vardır ve isimleri neredeyse Peygamberlik makamından silinecek olan başka Peygamberler de vardı; Musa (aleyhisselam) ve Yusuf (aleyhisselam) gibi.”

Dedim ki: “Allah'ı tesbih ederim. Yusuf, Züleyha ile yaptığı şey yüzünden mi neredeyse silinecekti?”

İmam (minhusselam) şöyle cevap verdi: “Birkaç sebepten dolayı. Birinci sebep, Züleyha ile yaptığı şey yüzündendir. İkinci sebep, Allah'tan yardım istemeden önce hükümdarlardan yardım istemesi yüzündendir. Üçüncü sebep, bütün kadınların onun peşinden koşması ve onu sevmesi yüzünden belli bir noktada kibirlenmesidir.”

Dedim ki: “Yüce, Büyük Allah'tan bağışlanma dilerim.”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Musa'ya (aleyhisselam) gelince, o daima sorular soruyor, araştırıyordu ve aynı zamanda sabırsızdı. Peygamberlerden ve Elçilerden kaçının neredeyse Peygamberlik makamından silinecek olduğunu biliyor musun?”

Dedim ki: “313 mü?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Musa onlardan biriydi, Yusuf da, Yakub da ve

Muhammed de.”

Dedim ki: “Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) mi?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Evet, hayatının sonunda.”

Dedim ki: “İnsanlara Ali (aleyhisselam) hakkında bildirmek istemediği için mi?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Evet.”

Dedim ki: “Neden söylemek istemesin ki?”

İmam (minhusselam) dedi ki: “Çünkü insanların dillerinden korkuyordu ve Ali amcasının oğlu ve kızıyla evli olduğu için mahcup oluyordu.”

Gadir Hum hadisesine şu ayette atıfta bulunulur: “Ey Elçi, Rabbinden sana indirileni tebliğ et; eğer bunu yapmazsan O'nun mesajını iletmemiş olursun. Ve Allah seni insanlardan koruyacaktır. Şüphesiz Allah kâfirler topluluğunu hidayete erdirmez.” - Kur'an-ı Kerim, 5. Sure (El-Maide), 67. Ayet

Bunlar hata olsa da İblis'e itaat ya da Allah'a isyan eylemleri değildi.

İsa ve Muhammed (aleyhimusselam) İblis'in sözlerini söylemediler, onun emirlerine itaat etmediler ve onun ayartmalarına düşmediler. İsa ve Muhammed'in (aleyhimusselam) hayatları boyunca mesajları İblis'in etkisinden tamamen korunmuştu ve bütün sözleri Allah'ın sözleriydi.

Muhammed'in haleflerinin, İmamların ve Mehdilerin sözleri ve mesajları da aynı şekilde İblis'in etkisinden korunmuştur ve bu yüzden Vasiyet ve onun sahipleri sapkınlığa karşı bir güvencedir.”

Bilgenin Gayesi, Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), 27. Bab (Eksik Sözler) s. 345-348

Masumiyet konusunda daha fazla bilgi için lütfen Eba Sadık'ın (minhusselam) şu bölümlerini izleyin

Peygamberler Günah İşlediler mi?

İbrahimî İnançlarda Büyük Peygamberlerin Hataları

Peygamberlerin Kendi Mesajlarına Dair Şüpheleri

Peygamberler Günah İşlediler mi, Şüphe Ettiler mi ve Hata Yaptılar mı? Masumiyet Hakkındaki Gerçek

Yakın konular hakkında