Tevrat'ı, Peygamberlerin kitaplarını ve daha fazlasını kapsayan İbrani Kutsal Kitabı, önceki milletlerin hikâyelerini içeren, üçüncü bir kişi tarafından yazılmış ve hâlâ geçerli kabul edilen emirler ve yasalar barındıran tarihî bir metin olarak görülür. Buna karşılık Yunanca yazılmış İnciller, İsa'nın ve arkadaşlarının Aramice sözlerinin tercümeleridir ve İsa ile hiç karşılaşmamış olmasına rağmen esas olarak Pavlus'un anlayışından etkilenmiştir. Hem Yahudiler hem de Hristiyanlar kendi kutsal metinlerini, kalıcı hikmet ve emirler içeren Allah'ın "yaşayan sözü" olarak kabul ederler.
Ancak Kur'an çok farklıdır. O, Allah'ın sözü, ilk elden anlatım, O'nun Peygamber Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ilham ettiği kelamı olarak korunmuştur. Makalelerimizde de açıkladığımız gibi Kur'an, Peygamber Muhammed'in kalbine yerleştirilen anlamdır ve tercümanların en iyisi olan Peygamber Muhammed, Allah'ın sözlerini, kalbine yerleştirilen bu anlamı ve iradeyi, insanlara Arap diline kusursuzca tercüme etmiştir.
Ve özüne, yani Kur'an'ın kendi içeriğine baktığımızda, hadis kitaplarında da Kur'an'ın üçte birlik üç bölüm hâlinde indirildiğini ve üç üçte bire ayrıldığını belirten pek çok rivayet buluruz.
Esbağ bin Nübate'den, şöyle dedi: Emirü'l-Müminin'in (aleyhisselam) şöyle dediğini işittim: “Kur'an üçte birler hâlinde indirildi: Üçte biri bizim ve düşmanımız hakkında, üçte biri sünnetler ve meseller hakkında, üçte biri de farzlar ve hükümler hakkında.”
- Tefsirü'l-Ayyaşi, Muhammed bin Mesud Ayyaşi, C. 1, s. 9
Ve gerçek şu ki Kur'an, bütün zamanlar için geçerli olan yaşayan bir kitaptır.
Ve Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), Kur'an'ın yaşayan bir kitap olduğuna dair bölümde şöyle der:
“Bunu insanların anlaması gerçekten önemlidir, çünkü Ehl-i Beyt (aleyhimusselam) her gün ve çağ için Kur'an'daki ayetlerin birine uygulandığını söylemiştir. Çünkü ayetler yalnızca belirli bir kişiye uygulansaydı ve sonra o kişi ölseydi, o zaman ayet de o kişiyle birlikte ölürdü. Böylece artık Allah'ın yaşayan sözü olmazdı. Dolayısıyla Allah'ın yaşayan sözü olması için, eğer bir ayet, örneğin ya da bir sure Ebu Leheb hakkında indiyse –bu sure iner, İslam'ın düşmanı Ebu Leheb'i kınar, lanetler– ve Ebu Leheb ölürse, onlar bu surenin ölü bir sure hâline geleceğini düşünürdü, çünkü ölmüş biri hakkındadır. Artık bir önemi kalmaz, ölen kişiyle birlikte ölür. Bu yüzden ayetin değişmesi, surenin değişmesi gerekirdi; sözlerinde değil, kimden bahsettiğinde. Çünkü Allah kusursuzdur ve O'nun sözleri yaşar, çünkü O'nun kendisi hayattır. O'nun söylediği her şey bütün çağlara uygulanmalıdır.
Dolayısıyla Ebu Leheb'i kınayan bir ayet indirmeyi seçiyorsa, bunun sebebi, Kur'an'ın bu suresinin her zaman sözünü edeceği Ebu Leheb türünden bir karakterin hep var olacak olmasıdır. Her zaman bir Firavun, bir Haman ve bir Nemrut olacaktır. Ve isimleri ‘Firavun’, ‘Haman’, ‘Ebu Leheb’ vb. olmasa bile bu ayetlerin uygulanacağı bir İblis olacaktır.
Ve böylece, Peygamber Muhammed (sallallahu aleyhi ve alihi) hakkında inen ayetler, eğer Peygamber öldüğünde onunla birlikte ölseydi ve ondan sonra İmam Ali'ye (aleyhisselam), ardından da ondan sonra Hasan ve Hüseyin'e uygulanmasaydı, o zaman Kur'an'ın bu ayetleri Peygamber Muhammed ile birlikte ölürdü. Bu da artık Kur'an'ın üçte ikisinin anlamsız olması demek olurdu. Artık hiçbir anlamı kalmazdı. Gitmiş karakterlerden söz ediyor olurdu. Ve böylece Müslümanların Peygamber Muhammed zamanında yaşadığı, yaşayan, etraflarında süregiden olaylardan söz eden bu ayetlere sahip oldukları o deneyim sonsuza dek kaybolurdu. Yalnızca belirli bir zamanla sınırlı kalırdı. Ve bu, Allah için mümkün değildir; çünkü Allah, Peygamber Muhammed zamanında nasıl diriyse bugün de diridir. Dolayısıyla bu ayetler Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) gidişiyle birlikte gitseydi, Allah'ın Kur'an'ı sürekli yeni ayetlerle yenilemesi gerekirdi. Ve bu, Kıyamet Günü'ne kadar süregiden bir şey olurdu. Ama Kur'an'ın ayetleri yaşar ve her gün ve çağa uygulanır.
İşte bu yüzden Peygamber Muhammed'in kendisini Musa ile kıyasladığı pek çok rivayet bulursunuz; ya da Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve alihi) vefatından sonra, Ebu Bekir ve Ömer onun evine saldırıp kapıyı yaktıktan, onu dışarı çıkmaya zorladıktan ve Selman ile Ev Halkı'nın huzurunda onu evinden çıkardıkları bütün o olay yaşandıktan sonra İmam Ali (aleyhisselam) ile ilgili rivayetler. Rivayetler ne diyordu? İmam Ali'nin (aleyhisselam) Allah'a hitap ettiğinde Kur'an'daki şu ayeti okuduğunu söyler: "inna alqawma istadAAafoonee wakadooyaqtuloonanee". (إِنَّ ٱلْقَوْمَ ٱسْتَضْعَفُونِى وَكَادُوا۟ يَقْتُلُونَنِى”)
Yani, "Şüphesiz bu kavim bana zulmetti, beni zayıf düşürdü ve neredeyse beni öldürüyorlardı."
Kur'an'daki bu ayet, Musa Allah ile buluşmasından döndüğünde Harun'un Musa'ya verdiği cevaptı. Musa Harun'u sorguladı: "Halkın altın buzağıya tapmasına neden izin verdin?" Harun cevap verdi ve dedi ki: "Şüphesiz bu kavim bana zulmetti ve neredeyse beni öldürüyorlardı."
Böylece İmam Ali (aleyhisselam) aynı ayeti okur; çünkü Harun'un örnek modeli, Harun'a uygulanan ayetler, Musa'nın yokluğu sırasında Harun'un başına gelen durum, tam olarak İmam Ali (aleyhisselam) zamanında kendini tekrar eden şeydir. O zaman İmam Ali, halkın Ebu Bekir ve Ömer'e biat etmesine ve Musa zamanında halkın buzağıya taptığı gibi onların da bu ikisine tapmasına boyun eğmeye zorlanmıştı. Çünkü tıpkı Harun'un zulme uğradığı gibi o da yeryüzünde zulme uğramıştı.
“Ve böylece bu ayetlerin ve bu hikâyelerin kendini tekrar ettiğini görüyoruz. Musa zamanında yaşanan aynı şey, aynı hikâye Peygamber Muhammed (sallallahu aleyhi ve alihi) zamanında yeniden yaşanıyor. Böylece artık Tevrat'ın ve Kur'an'ın hikâyeleri yaşayan hikâyelerdir ve ayetler, her gün ve çağda uygulanan yaşayan ayetlerdir. Peki sonra ne olur? Sonra İmam Ali (aleyhisselam) sonunda şehit edilir. Artık Peygamber Muhammed gitmiştir, İmam Ali (aleyhisselam) gitmiştir. Ebu Bekir ve Ömer gitmiştir. Ama Kur'an'ın ayetleri hâlâ yaşamaktadır. Ve böylece yeni çağda bir kez daha kendini tekrar eder; çünkü her çağda bu ayetler yaşar, hikâyeler yaşar, örnek modeller yaşar. Ve şimdi ne olur? İsimler değişir. Hâlâ Firavun ve Haman vardır, ama artık onlar Muaviye ve Yezid'dir. Ve artık Musa ve Harun vardır. Ve Hasan ve Hüseyin (aleyhimusselam) vardır. Hikâye kendini tekrar eder ve İmam Mehdi'nin (aleyhisselam) gününe ve çağına gelinceye kadar her gün ve çağda kendini tekrar etmeye devam eder. Ve münafıklarla ve inanmayanlarla ilgili bütün ayetler, bir zamanlar Peygamber Muhammed'den (sallallahu aleyhi ve alihi) şüphe edenlere ya da Peygamber Muhammed ile savaşanlara uygulandığı gibi, şimdi de İmam Ali'den (aleyhisselam) şüphe eden ve onunla savaşan herkese ya da gelen İmamlardan herhangi birinden şüphe eden ve onlara karşı savaşan herkese uygulanır... bu zamana, İmam Mehdi'ye (aleyhisselam) kadar.
Böylece merkezî karakter her zamanın yaşayan Hücceti olur ve onun halifeleri bir rol oynar. Müminler de bir rol oynar ve Kur'an yaşar. Ve her gün ve çağda müminlerin düşmanları ve Hüccet'in düşmanları, bu ayetlerin sözünü ettiği kişiler olur. İşte bu nedenle, Muhammed'den ve Muhammed Ailesi'nden, Kur'an'daki belirli ayetlerin anlamının tekrar tekrar Kaim'den ve onun ashabından söz ettiğini temelde ifade eden çok sayıda rivayet buluruz. Bu rivayetleri Muhammed'in ve Muhammed Ailesi'nin yazılarında o kadar çok bulursunuz ki bütün Kur'an'ın onlar hakkında yazıldığını düşünürsünüz. Ve aslında Kur'an onlar hakkında yazılmıştır. Böylece "Itha jaa nasru Allahiwalfath" (إِذَا جَآءَ نَصْرُ ٱللَّهِ وَٱلْفَتْحُ ) "Allah'ın zaferi ve fetih geldiğinde" gibi ayetler olur. Bu ayet, Peygamber Muhammed (sallallahu aleyhi ve alihi) Mekke'yi fethettiğinde indi. Böylece Peygamber muzaffer oldu. İmam Ali (aleyhisselam) zamanında, bazı savaşlarda muzaffer olduğunda, bu ona da uygulanabilirdi. Ve zulme uğrayan İmamların zamanlarında Ehl-i Beyt (aleyhimusselam) rivayetlerde, bu surelerin kendi zamanlarında gerçekleşmesinin gelecekteki bir zamana, yani Kaim'in ve ashabının zamanına ertelendiğini belirtir.”
The School of Divine Mysteries Serisi, Kur'an Nasıl Anlaşılır