Kutsal Kitaplar

Kur'an'ın Tahrifinin Tarihi

Özgün başlık: History of the Corruption of the Qur'an

İslami kayıtlara göre Kur'an'ın gerçek tarihi nedir ve gerçekten tahriften korunmuş mudur?

4.446 kelime · 22 dk okuma26 alıntıEba Sadık · Öğretiler · Deliller · Hakikat

Metin Türkçe okunuyor

Kütüphanem

Dünyanın dört bir yanındaki Müslümanların çoğunun, ister Sünni ister Şii olsunlar, benimsediği genel inanç, Allah'ın son Elçi Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Kur'an ile gönderdiğidir. Ayrıca Kur'an'ın Allah'ın son vahyi olduğuna ve ondan sonra artık başka kitap ya da vahiy gelmeyeceğine inanırlar. Bu nedenle Kur'an'ın zamanın sınavına dayanması ve korunmuş olarak kalması gerekir.

Sünniler Kur'an'ın Kusursuz Biçimde Korunduğuna Neden İnanırlar?

Müslümanların anlayışına göre Kur'an, Peygamber Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) 23 yıl boyunca indirildi. Sünniler, Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) okuma yazma bilmediğine inanırlar; bu yüzden vahyi kâtiplerine ve sahabelerine sözlü olarak okudu, onlar da onu yazıya geçirip ezberlediler. Sünniler, Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) çevresindeki sahabelerin bu ayetleri ezberlemek için sürekli çaba gösterdiğine, pek çoğunun sonunda bütün ayetleri ezberlediğine ve aynı zamanda bunları parşömenden kemiğe, tahtadan taşa kadar çevrelerinde bulunan her türlü malzemeye yazdıklarına inanırlar.

Sünniler, zamanla sahabelerden en az 65'inin Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kâtibi olduğuna ve bunların sonunda Medine'de, onun sahabelerinden 900'üne okuma yazma öğretmeye adanmış bir okul kurduklarına inanırlar. Ancak Peygamber'in konuştuğu Kureyş kabilesinin lehçesi, Arap Yarımadası'nın tek lehçesi değildi. Din giderek artan sayıda kabile tarafından benimsendikçe, pek çoğu Kureyş lehçesini anlamadığı için Kur'an'ı anlamakta zorlanmaya başladılar. Sünniler, bunun üstesinden gelmek için Peygamber'e Kur'an'ı bölgedeki yedi ana lehçede öğretme izni verildiğini, böylece mesajın daha geniş çapta anlaşılabildiğini söylerler; ayrıca Sünniler, bu lehçelerin yazılı kayıtları pek etkilemediğini, çünkü yalnızca Kur'an fiilen sesli okunduğunda farklılık gösterdiklerini söylerler.

İşte Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefatı sırasında Kur'an'ın durumu buydu: Yüzlerce sahabe Kur'an'ı, hepsi de Kur'an'ı okumanın geçerli yolları sayılan yedi resmî lehçede ezberlemişti; ayrıca sözde inanılmaz miktarda yazılı kayıt da Medine'nin ve ötesinin dört bir yanındaki sahabelerin elindeydi.

Sünniler, Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefatıyla Müslüman topluluğun önderliğinin Ebu Bekir'e geçtiğine inanırlar; Ebu Bekir, artık hayli büyümüş olan Müslüman devletinin sınır bölgelerinde kısa sürede çatışmalarla kuşatıldı. Bu çatışma, Kur'an'ı ezberlemiş olanlardan pek çoğunun öldürüldüğü Yemame Savaşı'na yol açtı. Hafızlar olarak bilinen bu ezberleyenlerden pek çoğu ise hayatta kaldı. Ebu Bekir, Kur'an'ın yazılı bütün ayetlerini, yalnızca bizzat Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) huzurunda yazılmış ayetleri kullanarak tek bir derlemede toplamak üzere Zeyd bin Sabit'i görevlendirmeye karar verdi. Sünniler, bu yazmaların daha sonra Kur'an'ın tamamını Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) elinden ezberlemiş olanlar tarafından doğrulanacağına inanırlar.

Ez-Zühri rivayet etti:

"'Ubeyd bin Es-Sebbak'tan; Zeyd bin Sabit ona rivayet etti, şöyle dedi: 'Ebu Bekir Es-Sıddık beni çağırttı - Yemame'de öldürülenler (hakkında) - ve 'Ömer bin El-Hattab da onunla birlikteydi. O (Ebu Bekir) şöyle dedi: "'Ömer bana geldi ve şöyle dedi: Yemame Günü'nde çarpışma Kur'an okuyucuları arasında pek çok kayba yol açtı ve okuyucular arasında ülkenin başka yerlerinde de daha fazla kayıp olacağından, öyle ki Kur'an'ın büyük bir kısmının kaybolabileceğinden korkuyorum. Bana göre Kur'an'ın toplanmasını emretmelisin.'" Ebu Bekir 'Ömer'e şöyle dedi: "Allah'ın Resulü'nün yapmadığı bir şeyi ben nasıl yapabilirim?" 'Ömer şöyle dedi: 'Allah'a andolsun ki! Bu iyi bir şeydir.' 'Ömer beni ikna etmeye çalışmayı sürdürdü; sonunda Allah, 'Ömer'in göğsünü açtığı şeye benim de göğsümü açtı ve ben de onu onun gördüğü gibi gördüm." Zeyd şöyle dedi: 'Ebu Bekir şöyle dedi: "Sen genç ve akıllı bir adamsın ve senden hiçbir şüphemiz yok. Kur'an indirildikçe Allah'ın Resulü için Vahyi yazardın." O (Zeyd) şöyle dedi: 'Allah'a andolsun ki! Bana dağlardan birini yerinden oynatmamı emretselerdi, bu bana ondan daha hafif gelirdi.' Şöyle dedi: 'Ben şöyle dedim: "Allah'ın Resulü'nün yapmadığı bir şeyi siz nasıl yaparsınız?" Ebu Bekir şöyle dedi: "Allah'a andolsun ki! Bu iyi bir şeydir." Ebu Bekir ve 'Ömer beni ikna etmeye çalışmayı sürdürdüler; sonunda Allah, onların göğsünü, Ebu Bekir'in göğsünü ve 'Ömer'in göğsünü açtığı gibi, benim göğsümü de buna açtı. Bunun üzerine parşömenlerden, hurma dallarının yaprak saplarından ve El-Lihaf'tan - yani taşlardan - ve adamların göğüslerinden Kur'an malzemesini aramaya başladım. Bera'e Suresi'nin sonunu Huzeyme bin Sabit'in yanında buldum: Andolsun, size kendi içinizden bir Elçi gelmiştir. Sizin bir zarara ya da sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir. Size çok düşkündür; müminlere karşı şefkatli, yumuşak ve merhametlidir. Eğer yüz çevirirlerse de ki: "Allah bana yeter. O'ndan başka ilah yoktur, O'na tevekkül ettim ve O, Yüce Arş'ın Rabbidir (9:128 ve 129).'"

Câmi'u't-Tirmizi, 47. Kitap, 155. Hadis

İşte burada ‘Tevatür’ ya da çoklu tanıklı kaynaklar şeklindeki önemli kavram devreye girdi. Sünniler, Kur'an'ın bir ayetinin gerçekten Kur'an'ın bir ayeti olduğundan %100 emin olmak için, o ayetin Kur'an'ı ezberlemiş farklı kişilerden gelen birden çok bağımsız aktarım zincirine sahip olması gerektiğini söylerler. Sünniler, bu yolla Zeyd bin Sabit'e gelen her ayetin hem yazılı hem de sözlü yollarla doğrulanabildiğine ve böylece nihai kitaba konulan her bir ayetin Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) tarafından aktarıldığının esasen güvence altına alındığına inanırlar. Zeyd bu işi tamamladıktan sonra, Suhuf olarak bilinen tamamlanmış metni yazdığını ve onu Ebu Bekir'e verdiğini ve bunun Kur'an'ın resmî metni hâline geldiğini bildiren bir Sünni rivayet vardır.

Ebu Bekir vefat ettikten sonra Kur'an Ömer'e, ardından da Hafsa'ya verildi. Bu zamana kadar İslam inanılmaz bir hızla yayılmış, batıda Libya'dan doğuda Hassan'a kadar ulaşmıştı.

Sünniler, İslam'ı kabul eden Arap olmayanların bu akınıyla birlikte o yedi resmî lehçenin bazı sorunlara yol açmaya başladığını söylerler. Farklı okuyuşlar ortaya çıkmaya başlıyordu ve sorunu kökünden halletmek için Osman, asıl Kureyş lehçesinin Kur'an'ın resmî okuyuşu olması gerektiğine karar verdi. Esasen Zeyd bin Sabit'in sürecini tekrarlamak, bütün o birincil kaynakları toplamak, her türlü farklılığı düzeltmek ve bunları metni sözlü olarak ezberlemiş olanlarla doğrulamak üzere on iki sahabeden oluşan bir heyet atadı. Bu iş tamamlanınca, hâlâ Hafsa'nın elinde bulunan asıl yazmayı (Suhuf) getirtti ve iki derlemeyi herhangi bir farklılık için karşılaştırdı. Tamamlanınca bu son nüsha her bir adama ve hepsi doğruluğu üzerinde uzlaşan sahabelere okundu ve metinle ilgili gelecekte herhangi bir ayrılığı önlemek için asıl kaynakları yakmaya karar verdiler.

Bu metne Osman Mushafı denir ve Müslüman dünyasının dört bir yanına beraberindeki okuyucularla gönderilen ilk yazılı Kur'an'dı; Sünniler onu bugün okuduğumuz Kur'an ile tamamen aynı kabul ederler; tek bir oldukça büyük fark dışında: Aksi hâlde tamamen aynı görünen farklı kelimeleri ayırt etmede vazgeçilmez olan İskelet ya da harekeleme işaretlerinin hiçbirini içermiyordu.

Bu harekeleme işaretleri Osman'ın ölümünden 30 yıl sonrasına kadar icat edilmemiş olsa da, iskelet noktaları denen bu işaretler Osman zamanında Araplar tarafından biliniyordu. Ve Sünniler, Osman'ın bunları asıl Mushafına koymamaya bilerek karar vermiş olması gerektiğine inanırlar.

Sünniler Osman'ın bunları asıl Mushafına koymamaya neden bilerek karar verdiğini bilmeseler de, Osman'ın Kur'an'ın her zaman hem yazılı hem de sözlü yöntemlerle öğretilmesini ve korunmasını sağlamak istemiş olmasının mümkün olduğunu söylerler. İşte Mushaf nüshalarıyla birlikte gönderilen o resmî okuyucular burada devreye girdi. Sünniler, Müslümanlara rehberlik eden bu resmî öğretmenler olmasaydı Kur'an'ı incelemek isteyenlerin metni okuyamayacağını, ama hem yazılı metin hem de resmî bir okuyucu sayesinde Kur'an'ın artık tamamen standart hâle geldiğini ve Müslüman dünyasının dört bir yanına aktarılabildiğini söylerler.

Ancak bu yaklaşımın yararlılığı azalmaya başladı ve Osman'ın hilafeti içinde iskelet noktaları yeni Mushaf nüshalarında kullanılmaya başlandı ve bu kısa sürede bütün kişisel Kur'an nüshaları için standart hâline geldi. Sünniler, o zamandan bugüne kadar her Kur'an'ın tamamen aynı olduğuna ve Kur'an'ı ezberleyen herkesin tamamen aynı kitabı ezberlediğine inanırlar. İşte bu nedenle Sünniler bugüne dek Osman nüshasının, bizzat Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) tarafından öğretilen aynı özel kitap olduğuna inanırlar.

Kur'an'ın Tahrifi

Şimdi bu anlatıdaki pek çok boşluğu gözden geçirelim.

Her şeyden önce Sünniler Peygamber'in okuma yazma bilmediğine inanırlar; oysa biz bunun tamamen yanlış olduğunu ve Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Yüce makamını düşürdüğünü biliyoruz; bunu makalelerimizden birinde dile getirdik ve Sünni kaynaklar aracılığıyla Peygamber'in okuma yazma bildiğini kanıtladık. Ve o Elçi olduğuna göre, Kur'an'ın yalnızca sahabeler tarafından korunması ve Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) yazılı metin üzerinde hiçbir denetiminin olmaması hiç mantıklı değildir.

Sünniler ayrıca Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) çevresindeki sahabelerin bu ayetleri ezberlemek için sürekli çaba gösterdiğine, pek çoğunun sonunda bütün ayetleri ezberlediğine ve aynı zamanda bunları parşömenden kemiğe, tahtadan taşa kadar çevrelerinde bulunan her türlü malzemeye yazdıklarına inanırlar. Ancak pek çok rivayet, Abdullah bin Mes'ud ya da İbn Ümm-i Abd adındaki çok yakın bir sahabenin en iyi okuyucu olduğunu ve Peygamber'in diğerlerine okuyuş konusunda ona başvurmalarını söylediğini bildirir.

'Abdullah bin Mes'ud'dan rivayet edildi ki: Ebu Bekir ve 'Ömer ona, Allah'ın Resulü'nün şöyle dediğini müjdelediler: "Kim Kur'an'ı indirildiği gibi taptaze okumak isterse, onu İbn Ümm-i 'Abd gibi okusun.'"

Sünen-i İbn Mace, İbn Mace, Sünnet Kitabı, Hadis No. 138

`Abdullah (bin Mes`ud) rivayet etti: “Kendisinden başka ibadete layık hiç kimse olmayan Allah'a andolsun ki! Allah'ın Kitabı'nda indirilmiş hiçbir Sure yoktur ki onun nerede indirildiğini bilmeyeyim; ve Allah'ın Kitabı'nda indirilmiş hiçbir Ayet yoktur ki onun kimin hakkında indirildiğini bilmeyeyim. Ve Allah'ın Kitabı'nı benden daha iyi bilen birinin bulunduğunu ve develerin ulaşabileceği bir yerde olduğunu bilsem, ona giderdim.”

Sahih-i Buhari, Buhari, Kur'an'ın Faziletleri Kitabı, Hadis No. 5002

`Abdullah bin `Amr rivayet etti: Allah'ın Resulü ne aşağılayıcı bir biçimde konuşurdu ne de bilerek kötü söz söylerdi. Şöyle derdi: "İçinizden bana en sevimli olanınız, ahlakı ve davranışı en güzel olanınızdır." Şunu da ekledi: "Kur'an'ı (şu) dört kişiden (herhangi birinden) öğrenin: `Abdullah bin Mes`ud, Ebu Huzeyfe'nin azatlı kölesi Salim, Übey bin Ka`b ve Mu`az bin Cebel."

Sahih-i Buhari, Buhari, Peygamber'in Sahabeleri Kitabı, Hadis No. 3759 ve 3760[1][2]

Kays bin Mervan'dan rivayet edildi ki o, 'Ömer'e geldi ve şöyle dedi:

Kûfe'den geldim, ey Emirü'l-Müminin, ve orada Mushafı ezberden yazdıran bir adam bıraktım. ‘Ömer son derece öfkelendi ve şöyle dedi: Yazıklar olsun sana, kimdir o? O şöyle dedi: 'Abdullah bin Mes'ud. ‘Ömer sakinleşmeye başladı ve normal hâline döndü, sonra şöyle dedi: Yazıklar olsun sana, bunu yapmaya ondan daha ehil birini bilmiyorum ve sana bunu anlatacağım. Allah'ın Resulü geceleri Ebu Bekir ile Müslümanların bazı işlerini konuşarak uyumazdı. Bir gece onunla konuşarak uyumadı ve ben de onunla birlikteydim. Allah'ın Resulü dışarı çıktı, biz de onunla birlikte çıktık ve mescitte ayakta namaz kılan bir adam gördük. Allah'ın Resulü onun okuyuşunu dinledi ve onu tanır tanımaz Allah'ın Resulü şöyle dedi: `Kim Kur'an'ı indirildiği gibi taptaze okumak isterse, onu İbn Ümm-i 'Abd'ın okuyuşuna göre okusun.` Sonra aynı adam oturdu ve dua etti; Allah'ın Resulü de ona şöyle demeye başladı: `İste, sana verilecek; iste, sana verilecek.” ‘Ömer şöyle dedi: Allah'a andolsun ki yarın ona gideceğim ve ona müjdeyi vereceğim. Ertesi sabah ona müjdeyi vermek için gittim ve Ebu Bekir'in benden önce davranıp ona müjdeyi verdiğini gördüm. Allah'a andolsun ki iyilik yapmak için onunla ne zaman yarıştıysam beni geçti.

Müsned-i Ahmed bin Hanbel, Ahmed bin Hanbel, 2. Kitap, 92. Hadis

Şakik bin Seleme rivayet etti: Bir keresinde 'Abdullah bin Mes'ud önümüzde bir hutbe verdi ve şöyle dedi: "Allah'a andolsun ki yetmişten fazla Sure'yi doğrudan Allah'ın Resulü'nden öğrendim. Allah'a andolsun ki Peygamber'in sahabeleri, benim aralarında Allah'ın Kitabı'nı en iyi bilenlerden biri olduğumu öğrendiler; yine de ben onların en hayırlısı değilim." Şakik şunu ekledi: Onun dini meclisinde oturdum ve (konuşmasında) ona karşı çıkan kimseyi işitmedim.

Sahih-i Buhari, Buhari, Kur'an'ın Faziletleri Kitabı, Hadis No. 5000

'Abdullah bin Mes'ud şöyle dedi: "Kimin okuyuşuna göre okumamı istiyorsunuz? Çünkü ben Zeyd'in iki örgülü saçı varken ve öteki çocuklarla oynarken Allah'ın Resulü'ne [O'na ve Ailesine Selam Olsun] yetmiş küsur Sure okudum."

Sünen-i Nesai, Nesai, Ziynet Kitabı, Hadis No. 5063

`Abdullah (bin Mes`ud) rivayet etti: Kendisinden başka ibadete layık hiç kimse olmayan Allah'a andolsun ki! Allah'ın Kitabı'nda indirilmiş hiçbir Sure yoktur ki onun nerede indirildiğini bilmeyeyim; ve Allah'ın Kitabı'nda indirilmiş hiçbir Ayet yoktur ki onun kimin hakkında indirildiğini bilmeyeyim. Ve Allah'ın Kitabı'nı benden daha iyi bilen birinin bulunduğunu ve develerin ulaşabileceği bir yerde olduğunu bilsem, ona giderdim.

Sahih-i Buhari, Buhari, Kur'an'ın Faziletleri Kitabı, Hadis No. 5002

Ez-Zühri, Enes'ten rivayet etti; o şöyle dedi: "Huzeyfe bin El-Yeman, Şam halkı ile Irak halkının Ermeniye'yi ve Azerbaycan'ı fethetmek için savaştıkları sırada 'Osman'a geldi. Huzeyfe orada (Şam ve Irak halkında) Kur'an'ın farklı okunuş biçimlerini gördü. Bunun üzerine 'Osman'a şöyle dedi: 'Ey Müminlerin Emiri! Yahudiler ve Hristiyanlar kendilerinden önce Kitap hakkında ayrılığa düştükleri gibi bunlar da ayrılığa düşmeden bu ümmeti kurtar.' Bunun üzerine o ('Osman) Hafsa'ya bir haber gönderdi (şöyle diyerek): 'Yazmaları bize gönder ki onları Mesahif'e (Mushaf'ın çoğulu: Kur'an'ın yazılı nüshası) kopyalayalım, sonra onları sana geri vereceğiz.' Hafsa da yazmaları 'Osman bin 'Affan'a gönderdi. 'Osman sonra Zeyd bin Sabit'e, Sa'id bin El-'As'a, 'Abdurrahman bin El-Haris bin Hişam'a ve 'Abdullah bin Ez-Zübeyr'e yazmaları Mesahif'e kopyalamaları için emir gönderdi. 'Osman Kureyşli üç adama şöyle dedi: 'Kur'an'ın (okuyuş lehçesinin) herhangi bir noktasında Zeyd bin Sabit ile ayrılığa düşerseniz, onu Kureyş lehçesiyle yazın; çünkü o onların diliyle indi.' Böylece yazmaları kopyaladıklarında, 'Osman kopyaladıkları o Mesahif'ten birer Mushaf'ı her bir eyalete gönderdi." Ez-Zühri şöyle dedi: "Harice bin Zeyd [bin Sabit] bana rivayet etti ki Zeyd bin Sabit şöyle dedi: 'Allah'ın Resulü'nün okuduğunu işittiğim Ahzab Suresi'nden bir Ayet'i kaçırmıştım: Müminler içinde Allah'a verdikleri ahde sadakat gösteren adamlar vardır; onlardan kimi yükümlülüğünü yerine getirdi, kimi de hâlâ beklemektedir (33:23) - bu yüzden onu aradım ve Huzeyme bin Sabit'in ya da Ebu Huzeyme'nin yanında buldum ve onu Suresine koydum.'" Ez-Zühri şöyle dedi: "Sonra Et-Tabut ve Et-Tabuh konusunda ayrılığa düştüler. Kureyşliler Et-Tabut dediler, Zeyd ise Et-Tabuh dedi. Anlaşmazlıkları 'Osman'a götürüldü, o da şöyle dedi: 'Onu Et-Tabut olarak yazın, çünkü Kureyş'in diliyle indi.'" Ez-Zühri şöyle dedi: "'Ubeydullah bin 'Abdullah bin 'Utbe bana bildirdi ki 'Abdullah bin Mes'ud, Zeyd bin Sabit'in Mesahif'i kopyalamasından hoşlanmadı ve şöyle dedi: 'Ey Müslüman topluluk! Ben Mushaf'ın yazımını kaydetmekten uzaklaştırıldım ve bu iş, Allah'a andolsun ki ben İslam'ı kabul ettiğimde henüz kâfir bir adamın sulbünde bulunan bir adam tarafından denetleniyor' - Zeyd bin Sabit'i kastederek - ve bununla ilgili olarak 'Abdullah bin Mes'ud şöyle dedi: 'Ey Irak halkı! Yanınızdaki Mesahif'i saklayın ve onları gizleyin. Çünkü gerçekten Allah şöyle buyurdu: Ve kim bir şey gizlerse, Kıyamet Günü gizlediği şeyle gelir (3:161). Öyleyse Allah'a Mesahif ile kavuşun.'" Ez-Zühri şöyle dedi: "Bana ulaştırıldı ki Allah'ın Resulü'nün Sahabelerinin en faziletlilerinden bazı adamlar İbn Mes'ud'un bu görüşünden hoşlanmadılar."

Câmi'u't-Tirmizi, 47. Kitap, 156. Hadis

Enes rivayet etti: `Osman, Zeyd bin Sabit'i, `Abdullah bin Ez-Zübeyr'i, Sa`id bin El-`As'ı ve `Abdurrahman bin El-Haris bin Hişam'ı çağırdı ve sonra onlar Kur'an-ı Kerim'in yazmalarını birkaç nüsha hâlinde kitap biçiminde yazdılar. `Osman Kureyşli üç kişiye şöyle dedi: "Kur'an'ın herhangi bir noktasında Zeyd bin Sabit ile ayrılığa düşerseniz, onu Kureyş'in diliyle yazın; çünkü Kur'an onların diliyle indi." Onlar da buna göre davrandılar. (Sa`id bin Sabit bir Ensar'dı ve Kureyş'ten değildi).

Sahih-i Buhari, Buhari, Peygamber'in (s.a.v.) ve Sahabelerinin Faziletleri ve Menkıbeleri Kitabı, Hadis No. 3506

Şimdi merak ediyoruz: Ebu Bekir ve 'Ömer ona, Allah'ın Resulü'nün (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dediğini müjdelemişken: "Kim Kur'an'ı indirildiği gibi taptaze okumak isterse, onu İbn Ümm-i 'Abd gibi okusun', Osman neden bu dört kişiyi Kur'an-ı Kerim'in yazmalarını birkaç nüsha hâlinde kitap biçiminde yazmaya çağırdı?

Nesai rivayet etti; Şu'be, Veki', Süfyan, Ebu Muaviye ve Ya'la, El-A'meş'ten, o Ebu Vail'den, o Mesruk'tan, o da Abdullah bin Amr'dan rivayet ettiler; dolayısıyla belki de El-A'meş'te iki aktarım zinciriyle bulunmaktadır. Şu'be ayrıca onu Amr bin Mürre'den, o İbrahim'den, o da Mesruk'tan rivayet etti; ve onu Zeyd bin Ebi Üneyse, Talha bin Musarrif'ten, o da Mesruk'tan rivayet etti.

İbn Allan ve başkaları bize yazılı olarak bildirdiler ki Hanbel bin Abdullah onlara şöyle dedi: Bize İbn El-Hüseyin bildirdi, bize İbn El-Müzhib bildirdi, bize El-Kati'i bildirdi, bize Abdullah bin Ahmed bildirdi, bize babam bildirdi, bize El-Esved bin Amir bildirdi, bize İsrail bildirdi, Ebu İshak'tan, o da Humeyr bin Malik'ten, o şöyle dedi:

Mushafların değiştirilmesini emretti ve İbn Mes'ud şöyle dedi: Sizden kim Mushafını bağlayabilirse bağlasın, çünkü kim bir şeyi bozarsa onu Kıyamet Günü geri getirecektir. Sonra şöyle dedi: Allah'ın Resulü'nün - Allah ona salat ve selam etsin - ağzından yetmiş sure okudum. Allah'ın Resulü'nden - Allah ona salat ve selam etsin - aldığımı bırakayım mı?

Siyerü A'lami'n-Nübela, Şemseddin ez-Zehebi, 1. Cilt, s. 497

Bu rivayetlerden anlaşılıyor ki Abdullah bin Mes'ud yalnızca Zeyd'in sahip olduğu okuyuşa itiraz etmekle kalmıyor, aynı zamanda Osman'ın yazdığı Kur'an'ın eksik olduğuna ya da en azından bazı değişikliklere uğradığına inanıyor; çünkü onun “Allah'ın Resulü'nden (O'na ve Ailesine Selam Olsun) aldığımı bırakayım mı?” sözü, [Peygamber'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun)] aldığı şeyin Osman'ın yazdığından şu ya da bu şekilde farklı olduğunu gösterir. Ve bu nedenle insanlara ellerindeki Kur'an nüshalarını gizlemelerini söylüyor.

Ayrıca Abdullah bin Mes'ud'un yalnızca Sahabe arasında Kur'an uzmanlarından biri olmadığını, aynı zamanda Ebu Bekir ve 'Ömer'in ona, Allah'ın Resulü'nün (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dediğini müjdelediğini de görüyoruz: "Kim Kur'an'ı indirildiği gibi taptaze okumak isterse, onu İbn Ümm-i 'Abd gibi okusun.'

Şimdi durum böyleyse, Ömer okuyucular arasında ülkenin başka yerlerinde de daha fazla kayıp olacağından, öyle ki Kur'an'ın büyük bir kısmının kaybolabileceğinden korktuğunda, en iyi okuyucular olarak bilinen herkes nasıl toplanıp Kur'an derlendi? Ve Abdullah bin Mes'ud buna neden karşı çıktı?

Ve Abdullah bin Mes'ud'un sonunda Osman bin Affan'ın görüşüne geldiğinde kendi Mesahif'ini yaktığını iddia edenler vardır. Ve biz onlardan Abdullah bin Mes'ud'un kendi Mesahif'ini yaktığına dair sahih bir delil sunmalarını istiyoruz. Ve Abdullah bin Mes'ud'un Osman nüshasına katıldığı görüşüne gelince, İbn Mes'ud bunu birlik uğruna ve bir iç savaşı önlemek amacıyla mı yaptı, yoksa Osman Kur'an'ının doğru olduğunu düşündüğü için mi yaptı?

İbn Teymiyye'nin öğrencilerinden ve İbn Kesir'in hocalarından biri olan Şemseddin ez-Zehebi tarafından yazılmış Siyerü A'lami'n-Nübela adlı kitaba gidelim.

1. cilt, 489. sayfada şöyle der: ‘İnsanlar onun (İbn Mes'ud'un) etrafında toplandılar ve ona “Kal ve gitme. Sana zarar verebilecek her şeye karşı seni koruruz” dediler. O (İbn Mes'ud) da şöyle dedi: “Ona itaat borçluyum ve çatışmalar ve fitneler olacak ve onları başlatan ben olmak istemiyorum.” Böylece insanları geri çevirdi ve Osman'ın yanına gitti.’

Kaynak: https://www.islamweb.net/ar/library/content/60/106/%D8%B9%D8%A8%D8%AF-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%A8%D9%86-%D9%85%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF

Dolayısıyla bu rivayetten açıkça anlaşılıyor ki Abdullah bin Mes'ud, Osman'ın nüshasının doğru olduğunu düşündüğü için değil, yalnızca barış uğruna Osman'ın nüshasına katıldı.

Ebu Bekir'in, Kur'an'ın yazılı bütün ayetlerini tek bir derlemede toplamak üzere Zeyd bin Sabit'i görevlendirmeye karar verdiği rivayete geri dönelim. Rivayette Ömer, Zeyd'e [gelecekte] şundan korktuğunu söyler: ‘okuyucular arasında ülkenin başka yerlerinde de daha fazla kayıp olacak, öyle ki Kur'an'ın büyük bir kısmı kaybolabilir’. Ömer Kur'an'ın büyük bir kısmının kaybolacağından nasıl korkabilir? Allah Kur'an'da onu muhafaza edeceğini ve koruyacağını bize vaat etmedi mi? Allah gelecekte böyle bir savaş olacağını ve okuyuculardan pek çoğunun öldürüleceğini bilmiyor muydu? Allah neden Peygamber Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ayetleri güvence altına almasını ve onu güvenilir kişilerle güvence altına almasını emretmedi? Allah neden okuyucuları öldürülmekten korumadı? Ya Ömer'in Allah'ın vaadine imanı eksikti ya da Ömer'in Kur'an'ın kaybolacağına dair korkusu, Allah'ın Kur'an'ı korumadığının büyük bir göstergesidir.

Şimdi Sünniler, Kur'an'ın bir ayetinin gerçekten Kur'an'ın bir ayeti olduğundan tamamen emin olmak için, o ayetin Kur'an'ı ezberlemiş farklı kişilerden gelen birden çok bağımsız aktarım zincirine sahip olması gerektiğini söylerler. Durum buysa, o zaman ezberleyenler güvenilir değildir; çünkü bir ayetin Kur'an'da bulunduğunu ama artık orada olmadığını belirten şu rivayete sahibiz.

İbn `Abbas rivayet etti: `Ömer şöyle dedi: "Uzun bir zaman geçtikten sonra insanların, "Kutsal Kitap'ta Recm (taşlayarak öldürme) Ayetlerini bulamıyoruz" demelerinden ve sonuç olarak Allah'ın indirdiği bir farzı terk ederek sapmalarından korkuyorum. Dikkat edin! Evli olduğu hâlde zina eden ve suçu tanıklarla, gebelikle ya da itirafla sabit olan kimseye Recm cezasının uygulanacağını teyit ediyorum." Süfyan şunu ekledi: "Bu rivayeti bu şekilde ezberledim." `Ömer şunu ekledi: "Şüphesiz Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Recm cezasını uyguladı, ondan sonra biz de uyguladık."

Sahih-i Buhari, Buhari, Allah'ın Koyduğu Hadler ve Cezalar Kitabı, Hadis No. 6829

'Ömer bin El-Hattab şöyle dedi: "Şüphesiz Allah Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hak ile gönderdi ve ona Kitabı indirdi. Ona indirilenler arasında recm Ayeti de vardı. Bu yüzden Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) recmetti, ondan sonra biz de recmettik. İnsanların üzerinden öyle bir zaman geçmesinden korkuyorum ki biri 'Allah'ın Kitabı'nda recmi görmüyoruz' diyecek. Allah'ın indirdiği bir farzı terk ederek sapıtacaklar. Şüphesiz recm, evli olan ve delili sabit olan ya da gebelik veya itiraf nedeniyle zina edenin cezasıdır."

Câmi'u't-Tirmizi 1432

Ömer'in, uzun bir zaman sonra insanların ‘Allah'ın Kitabı'nda Recm (taşlayarak öldürme) Ayetlerini bulamıyoruz’ demelerinden korktuğunu söylediğine dikkat edin. İnsanların okuyuşu kaybedeceklerinden ya da hükmü unutacaklarından korktuğunu söylemedi. Ve ayrıca Zeyd'e [gelecekte] şundan korktuğunu söyleyen de aynı Ömer değil miydi: ‘okuyucular arasında ülkenin başka yerlerinde de daha fazla kayıp olacak, öyle ki Kur'an'ın büyük bir kısmı kaybolabilir’? Bugün elimizdeki Kur'an'a bakarsak, bu ayeti bulamayız. Ve ayetin neshedildiğini söyleyenlere gelince, Ömer “Şüphesiz Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Recm cezasını uyguladı, ondan sonra biz de uyguladık” derken o nasıl neshedilmiş olabilir?

Ve işte bu noktada bazı Sünniler bu ayetin neshedildiğini söyleyebilir.

Nesih, Kur'an'daki şu ayetten gelir.

“Biz bir Ayeti (vahyi) neshedersek ya da unutturursak, ondan daha hayırlısını ya da benzerini getiririz. Allah'ın her şeye kadir olduğunu bilmiyor musun? Göklerin ve yerin mülkünün Allah'a ait olduğunu bilmiyor musun? Ve sizin için Allah'tan başka ne bir Veli (koruyucu ya da gözetici) ne de bir yardımcı vardır.” [Bakara 2:106-107]

Sünniler neshin üç türü olduğunu söylerler.

Birinci tür nesih, bir ayetin başka bir ayetin hükmünü ya da talimatını iptal etmesidir ve bazı Sünniler bir hadisin bir Kur'an ayetinin hükmünü ya da talimatını iptal etmesinin mümkün olduğunu söylerler.

İkinci tür nesih, hem ayetin hem de hükmünün artık var olmamasıdır. Ayet artık Kur'an'da değildir ve hüküm artık geçerli değildir.

Üçüncü tür nesih, ayetin Kur'an'da bulunamaması, ancak hükmün hâlâ geçerli olmasıdır. Yani kavramsal olarak neshedilen yalnızca ayetin okunuşudur. Ayeti artık Kur'an'ın bir parçasıymış gibi okuyamayız, ama Kur'an tefsirlerinde onu tartışabiliriz.

Şimdi recm ayetine gelince, Ömer'in “Şüphesiz Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Recm cezasını uyguladı, ondan sonra biz de uyguladık,” dediği ve recmin pek çok Müslüman çoğunluklu ülkede hâlâ yasal bir ceza olduğu gerçeği göz önüne alındığında, o nasıl neshedildi?

Dolayısıyla ayet neshedildiyse, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) zamanında neshedilmiş olması gerekirdi, ondan sonra değil; çünkü ondan sonra gelenler ayetle amel ediyorlardı. Üstelik Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halkına ya da en azından sahabelerine bu ayeti artık okumamalarını alenen bildirdiği bir delil ya da olay olması gerekir ve Peygamber hiçbir yerde böyle bir açıklama yapmadı.

Sünniler ayrıca her ayetin her sure içindeki yerinin Peygamber vefat etmeden önce onun tarafından belirlendiğini iddia ederler. Ancak her sure bağımsız bir birim olarak işlev gördüğünden, sahabelerin surelerin kendilerini kitap bütünü içinde sıralamada farklı yolları vardı. Ancak biz bunu sorunlu buluyoruz; çünkü Kur'an'ın son vahyinin hangi ayet olduğu konusunda bir uzlaşı yoktur. Örneğin,

El-Bera rivayet etti: İndirilen son Sure Bera'e idi ve indirilen son Ayet şuydu: "Senden fetva isterler. De ki: Allah, mirasçı olarak ne çocuk ne de ana baba bırakmayanlar hakkında (şöyle) hüküm veriyor." (4.176)

Sahih-i Buhari 4605

İbn `Abbas rivayet etti: Peygamber'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) indirilen (Kur'an'daki) son Ayet, faizle (yani Riba ile) ilgili Ayetti.

Sahih-i Buhari 4544

İbnü'l-Müseyyeb'den rivayet edildi ki `Ömer şöyle dedi: İndirilen son ayetlerden biri Riba ayetiydi ve Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefat ettiğinde onu açıklamamıştı. Öyleyse Ribadan ve her türlü şüpheli şeyden kaçının.

Müsned-i Ahmed 350

Bu noktada bir sorunumuz var. Peygamber Muhammed tarafından indirilen son ayet hangisiydi? Faizle ilgili ayet miydi, yoksa ne çocuğu ne de ana babası olmayan kişiyle ilgili ayet mi? Ve iş burada da bitmiyor; âlimlerin çoğu, indirilen son ayetin Bakara Suresi'nin 281. ayeti olduğu görüşündedir. Yüce Allah şöyle buyurur: “Ve Allah'a döndürüleceğiniz bir Gün'den sakının. Sonra her nefse kazandığının karşılığı tam olarak verilecek ve onlara haksızlık edilmeyecektir.” [Kur'an, 2:281]

Ve işte âlimlerin Peygamber tarafından indirilen son ayetin hangisi olduğu konusunda ayrılığa düştüğünü teyit eden tanınmış bir Sünni âlimin videosu

https://www.youtube.com/watch?v=qgw08RgCw60&ab_channel=AhleIlm

Öyleyse Sünniler, son ayetin hangisi olduğu konusunda bile uzlaşamazken, her ayetin her sure içindeki yerinin Peygamber vefat etmeden önce onun tarafından belirlendiğini nasıl iddia edebilirler?

Sonra, koruma ayeti olan ve 15. Sure'nin 9. Ayeti'nde yer alan şu ayet var:

“Zikri şüphesiz Biz indirdik ve onu koruyacak olan da şüphesiz Biziz.”

Ve Sünniler bu ayetteki Zikr'in Kur'an'a işaret ettiğini söylerler.

Tefsir-i Celaleyn'e göre şöyle der: “Şüphesiz Biz (nahnu, inna'nın öznesini vurgular ya da ayırıcı bir zamir [işlevi görür]) Zikri, Kur'ān'ı indirdik ve onu kesinlikle değiştirilmeye, tahrife, eklemelere ve eksiltmelere karşı koruyacağız.”

Şimdi bugün elimizdeki Kur'an'ın korunmadığını kanıtladık; çünkü az önce Ömer'in, insanların üzerinden öyle bir zaman geçmesinden korktuğunu, öyle ki birinin 'Allah'ın Kitabı'nda recmi görmüyoruz' diyeceğini söylediği bir rivayet sunduk. Ve bir ayetin bir hayvan tarafından yendiğine dair rivayet de elimizde.

'Aişe'nin şöyle dediği rivayet edildi: “Recm Ayeti ve bir yetişkinin on kez emzirilmesi Ayeti indirilmişti ve kâğıt yastığımın altında, yanımdaydı. Allah'ın Resulü (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefat ettiğinde onun ölümüyle meşgul olduk ve evcil bir koyun içeri girip onu yedi.”

Sünen-i İbn Mace 1944

Ve bu ayetlerin hükmen değil de tilaveten neshedildiğini iddia edenlerin, bu ayetin tilaveten neshedildiğine dair delil getirmeleri gerekir. Üstelik Aişe, ayetin Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefat ettikten sonra kaybolduğunu söylüyor; öyleyse ayetin neshedildiğini nasıl iddia edebilirler? Gerçek şu ki bu hadisler Sünniler için o kadar sorunludur ki Sünnilerin tek savunması bu rivayetlerin doğruluğunu reddetmektir. Ve bu hadisin uydurma olduğunu iddia etmek yalnızca Sahih-i Buhari'nin sahihliğini sorgulamakla kalmaz, aynı zamanda Sünnilerin uyduğu ‘Sünnet’i de çok şüpheli bir konuma düşürür.

Üstelik çok tanınmış bir Sünni-Selefi âlim olan Şeyh İbn Baz gibi Sünniler, Sahih-i Buhari'de ya da Sahih-i Müslim'de zayıf rivayet bulunmadığını iddia ederler

https://www.youtube.com/watch?v=0ndRAqM-QGM&ab_channel=SubulAsSalam%D8%B3%D8%A8%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85

Ve Sünnilerin bu konuda da ayrılığa düşmesi şaşırtıcı değildir.

Öyleyse Allah'ın Kur'an'ı koruyacağına dair ayetin gerçek anlamı nedir? Gerçek şu ki Kur'an Masum (minhusselam) ile korunmaktadır. Ve korunmuş olan, özellikle İmam Ali'nin (minhusselam) yanında bulunan Kur'an'dı.

Ebu Bekir Muhammed bin Abdullah El-Hafid bize bildirdi, bize Ahmed bin Muhammed bin Nasr bildirdi, bize güvenilir ve emin olan Amr bin Talha El-Kannad bildirdi, bize Ali bin Haşim bin El-Berid babasından bildirdi, şöyle dedi: Sa'id Et-Teymi, Ebu Zer'in mevlası Sabit'in babasından, o şöyle dedi:

Cemel günü İmam Ali (minhusselam) ile birlikteydim; Aişe'yi ayakta dururken gördüğümde, başka bazı insanların kalbine giren şeyden benim kalbime de bir şey girdi; Allah bunu öğle (Zuhr) namazında benden giderdi ve ben de müminlerin emiriyle (İmam Ali) birlikte savaştım. Vaktim boşalınca Medine'ye gittim ve Ümmü Seleme'ye geldim: "Allah'a andolsun ki ne yemek ne de içecek için geldim, ama ben Ebu Zer'in bir "Mevla"sıyım" dedim. O da "Hoş geldin" dedi. Ona hikâyemi anlattım, o da şöyle dedi: "Kalpler havalanıp uçuştuğunda sen neredeydin?" Ben de şöyle dedim: "Allah güneş batarken bunu benden giderinceye dek." (O, Ümmü Seleme) şöyle dedi: "Aferin, Allah'ın Resulü'nün (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dediğini işittim: "Ali Kur'an ile beraberdir ve Kur'an Ali ile beraberdir ve havuzun başında bana dönünceye dek ayrılmayacaklardır.

Müstedrek El-Hakim ala's-Sahihayn, 4. Cilt, s. 93, Hadis No. 4685

Rivayet burada da bulunabilir:

http://shiaonlinelibrary.com/%D8%A7%D9%84%D9%83%D8%AA%D8%A8/4243_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%8A%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AD%D9%8A%D8%A7%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D8%A3%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%D9%8A-%D8%AC-%D9%A1/%D8%A7%D9%84%D8%B5%D9%81%D8%AD%D8%A9_168

Ve burada da:

http://kingoflinks.net/Mkhalfoon/4Aysha/2Jmal/3Ali.htm

Ayrıca Cabir, Ebu Cafer'in (minhusselam) şöyle dediğini işittiğini rivayet etti: “İnsanlardan hiç kimse, Kur'an'ın tamamını Allah'ın indirdiği gibi topladığını söyleyemez, yalancı olan hariç! Onu Allah'ın indirdiği gibi ne toplayan ne de ezberleyen olmuştur; Ali bin Ebi Talib (minhusselam) ve ondan sonraki İmamlar hariç.”

Besairü'd-Derecat, Sayfa 213, Biharü'l-Envar, 89. Cilt, Sayfa 88

Salim bin Ebi Seleme şöyle dedi: Bir adam Ebu Abdullah'ın (minhusselam) yanında [Kur'an] okudu ve ben Kur'an'dan, insanların okuduğundan farklı harfler işitiyordum,

Ebu Abdullah (minhusselam) şöyle dedi: “Bu okuyuşu bırak, Kaim kıyam edinceye dek insanların okuduğu gibi oku; çünkü Kaim (minhusselam) kıyam ettiğinde Allah'ın Kitabı'nı tek başına ([ya da tek bir okuyuş üzere]) okuyacak ve Ali'nin (minhusselam) yazdığı Mushafı (Kur'an nüshasını) ortaya çıkaracaktır”. Ve şöyle dedi: “Ali (minhusselam) onu yazmayı bitirdiğinde insanlara çıkardı ve onlara şöyle dedi: “Bu, Allah'ın Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) indirdiği şekliyle Allah'ın Kitabı'dır ve onu iki levhadan topladım. Bunun üzerine şöyle dediler: Bizim içinde Kur'an'ın toplandığı bir Mushafımız (Kur'an nüshamız) var, seninkine ihtiyacımız yok. O da şöyle dedi: Allah'a andolsun ki! Bu günlerinizden sonra onu asla görmeyeceksiniz; okuyasınız diye onu topladığımda size bildirmem gerekiyordu yalnızca.

Besairü'd-Derecat, Sayfa 213, Müstedrekü'l-Vesail, 4. Cilt, Sayfa 226, Biharü'l-Envar, 89. Cilt, Sayfa 88, Usul-i Kafi, 2. Cilt, Sayfa 633.

Ve Ehl-i Beyt'ten, elimizdeki Kur'an'ın sahte olduğunu kanıtlayan başka rivayetlerimiz de var.

El-Mesailü's-Sururiyye, Sayfa 79'da ve Tefsir-i Ayyaşi, 1. Cilt, Sayfa 9'da: Ebu'l-Carud şöyle dedi: Ebu Cafer'in (minhusselam) şöyle dediğini işittim: “Kur'an dört çeyrek üzere indi: bir çeyreği bizim hakkımızda, bir çeyreği düşmanımız hakkında, bir çeyreği farzlar ve hükümler hakkında ve bir çeyreği sünnetler ve örnekler hakkındadır; Kur'an'ın faziletleri de bizimdir.”

Ve ayrıca Kadı Nu'man El-Mağribi, Müminlerin Emiri'nden (minhusselam) şu sözlerle rivayet etti: “Kur'an dört çeyrek üzere indirildi: bir çeyreği bizim hakkımızda, bir çeyreği düşmanlarımız hakkında, bir çeyreği siyerler ve örnekler hakkında ve bir çeyreği farzlar ve hükümler hakkındadır; Kur'an'ın üstünlüğü de bizimdir.”

Şerhü'l-Ahbar, 3. Cilt, Sayfa 11

Bu nedenle korunmuş olan Kur'an, İmam Ali (minhusselam) ile birlikte güvence altında tutulan Kur'an'a işaret etmektedir ve Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) getirdiği gerçek Kur'an, Kaim (minhusselam) tarafından açığa çıkarılacaktır.

Yakın konular hakkında