Ruh Hakkında Ne Biliyoruz?
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Din hakkında bildiğimiz her şey bir yanılsama mı? Ruha dair evrensel hakikat, bu ayrılığı paramparça edebilir.
Yazan James Pollard

Hayatın özünün özünü bulmaya yönelik bitmek bilmeyen arayışında insanlık, ilahi kutsal metinlerin iç işleyişini ve geçmiş elçilerin kıssalarını son derece çeşitli, çok kültürlü ve ağırlıklı olarak zehirli çağımızla nasıl ilişkilendireceğini anlayamamaktan dolayı çoğu zaman şaşkınlık içindedir. Dümensiz bir gemi gibi insanlar, beş duyunun görünüşte sıradan dünyası ve geçici bir yurtta solup giden maddi uğraşlar karşısında afallamış hâlde, körü körüne dolaşmaktadır. Birçok kişi, gerçek bir kimlik duygusunu umutsuzca arayarak soyunu ve şeceresini öğrenmeye çalışır; ancak bu tür arayışlar sonuçsuz kalır ve insanlar gerçekte kim olduklarıyla gerçek bir bağdan yoksun olduklarını hissederler. Hatta insanlar çoğu zaman din ve siyasi yönelim hakkında kendilerine yapıştıracakları daha fazla etiket edinir ve kendilerini gerçek kimlik kaynaklarından daha da uzaklaştıran karmaşık kişilikler oluştururlar.
İnsan bilincinin sırlarını ve gerçekliğimizin doğasını gerçekten keşfedebileceklerine inanmaya cesaretlenen birçok medeniyet, daha fazlasını keşfetmek için bilimsel araştırmaya yönelmiştir. Siyasi seçkinler tarafından finanse edilen bilimsel seçkinler, en küçük molekülü ya da sözde “Tanrı parçacığını” bulmak için parçacık hızlandırıcılarına milyonlarca dolar harcıyor, bunun ötedeki evrenin ve ruh gücünün sırlarına ışık tutacağını umuyorlar. Bunun yerine yalnızca, kuark gibi, daha yüksek frekanslarda titreşen gittikçe daha küçük atom altı parçacıklar buluyorlar. CERN'deki Büyük Hadron Çarpıştırıcısı'nın inşası, işletilmesi ve bakımı 75 milyar ABD dolarına kadar mal oldu; yine de bilim, hayatın özündeki öğeyi hâlâ bulamadı. Bu arayış, Nemrut'un göklere kadar uzanan bir kule inşa ederek yüce ilaha meydan okumaya yönelik nafile girişimini hatırlatıyor; Nemrut, kibrinin doruğunda, yaratıkların en küçüğü olan sivrisinek tarafından helak olmuştu.
Peki hakikat gerçekte nerede bulunabilir? Eba Sadık'ın bugün açıkladığı gibi, ruh hakkında yazan bilge kişiler — Hermes, Pisagor, Krişna, Buda, Platon ve Sokrates gibi — aslında yeryüzüne gönderilmiş bilinmeyen peygamberlerdir. Öyleyse İbrahimî peygamberlerle birlikte, onların ilahi tefsirlerinden yola çıkarak ruh bilmecesini araştıralım ve tamamlamaya çalışalım. Ruha dair öğretilerle inançlar arasındaki ayrımı aşan, dini ayrışmanın aslında bir yanılsama olduğunu ve ruhla ilgili olarak gün ışığına çıkarılmakta olan daha yüksek, evrensel bir yasanın var olduğunu ve her zaman var olduğunu gösteren evrensel bir hakikat var mı?
Hermes ve Thoth'a Göre Ruh
İlk filozof ya da ilahi hikmetin ilk üstadı, Gize Piramitleri'ni inşa eden kişi olan Hermes ya da Thoth olarak bilinir. Bu nedenle, Corpus Hemeticum adlı kitabı aracılığıyla aktarılan öğretileri iyi bir başlangıç noktasıdır. Onun derin anlayışından, ruhların kozmoloji ve metafizikle nasıl iç içe geçtiği ortaya çıkar. Hermes, ruhun kökeninin ilahi olduğundan ve maddi dünyaya “inişiyle” ona bir amaç verildiğinden söz etmiştir; bu da Şii rivayetlerindeki “zerre âlemi” kavramıyla örtüşür. Ruhun asıl kaynağına dönüşü, öğrenme ve bu dünya düzleminde deneyim yoluyla bir çözülme ve ruhun bir başkalaşım geçirdiği ilahi niteliklerin uygulanmasıyla kolaylaşır. Hermes bize, hayatımızın her anında ya kötü ya da iyi davranışı seçmek zorunda olduğumuzu ve bunun önceki karmamızı olumlu ya da olumsuz yönde geliştirmemize yol açtığını öğretir. Ruhu rehberimiz yapmaya odaklanmalıyız, çünkü ruh bedenden üstündür.
“Allah tarafından gönderilmiş olan ruh ölümsüz ve güçlüdür; maddi olan her şey ölümlü ve zayıftır. Ama insan yalnızca maddeden ibaret değildir; o aynı zamanda ruhtur. Ve güçlü olan beden değil, ruhtur.”Corpus Hermeticum, Hermes Trismegistus, Risale: Poimandres, İnsanların Çobanı
İsa'nın kendisinin de Hermes'in öğretilerine uygun olarak yankıladığı ve söylediği gibi, beden zayıftır ama ruh isteklidir.
Hermes, Hz. Muhammed'in öğretilerine uygun olarak, ruhun maddi olmadığını ve insanın onu bilim yoluyla gözlemleme yönündeki boş girişimlerinin ötesinde olduğunu gerçekten de açıklamıştır. Ardından Allah'ın her şeyin kaynağı olduğunu ve insanın ruhunun ilahi bir kaynaktan türediğini açıklar.
“Oğlum, insanın yok olduğundan söz etme. Allah'ın ne olduğunu, Kozmos'un ne olduğunu ve ölümsüz bir canlı ile çözülüp dağılabilen bir canlının ne anlama geldiğini düşün. Kozmos Allah tarafından yapılmıştır ve Allah'ın içinde kapsanmıştır; İnsan Kozmos tarafından yapılmıştır ve Kozmos'un içinde kapsanmıştır; her şeyin yaratıcısı olan, her şeyi kuşatan ve her şeyi birbirine bağlayan Allah'tır.”Hermetica, Hermes Trismegistus, Libellus VIII; s. 178-179
Hermes ayrıca, ancak içimizdeki bu ilahi yönle bağ kurarak ve onu bünyemizde cisimleştirerek hakikati ve her şeyin kaynağındaki ilahi özü daha iyi anlayabileceğimizi açıklamıştır.
“Kendini bilen, Her Şeyi bilir.”Corpus Hermeticum, Hermes Trismegistus, Risale 1
Bu Hermes, Zümrüt Tabletler'inde insanın yıldızlardan geldiğini ve yükselişimizin anahtarının aşağı nefsimize ve arzularımıza karşı mücadele etmek olduğunu açıklayan Thoth'un ta kendisidir.
“İnsan, bir bedene bağlanmış bir yıldızdır; ta ki sonunda mücadelesiyle özgürleşinceye dek. Ancak mücadele ederek ve olanca gücünle emek vererek içindeki yıldız yeni bir hayatla çiçek açacaktır. Her şeyin başlangıcını bilenin yıldızı, gecenin âleminden özgürdür.”Zümrüt Tablet III, Thoth
“Bilin ki, ey insan, siz yalnızca bir ruhsunuz. Beden hiçbir şeydir. Ruh HER ŞEYDİR. Bedeniniz bir pranga olmasın. Karanlığı üzerinizden atın ve Işık'ta yolculuk edin. Bedeninizi üzerinizden atın, ey insan, ve özgür olun; gerçekten Işık'la BİR olan bir Işık olun.”Zümrüt Tablet IX, Thoth
Thoth ve Hermes'in öğretileri aracılığıyla, insanın ilahi sıfatları yansıtma yeteneğinin, insanın kalbine yerleştirilmiş, tanımlanamaz, tarif edilemez, elle tutulamaz bu ilahi kıvılcımdan ya da ilahi bilincin Tanrı parçacığından kaynaklandığını kabul ederiz. Bu, yıldızlardan gelen ve yok edilemeyen bir zerre ya da parçacıktır. Tüm çabamızı bu ruh gücüyle uyum içinde olmaya harcayarak şüphe tohumunu yok edebilir ve gerçek ışık işçileri olabiliriz.
Hermes, şehvetlerin ve oburluğun dizginsizce peşinden gittiğimizde kendimize ve başkalarına zarar verdiğimizi anlatmıştır. Bu, bizi ilahi kaynaktan tamamen koparır. Bu yön baskın olduğunda kişinin ruhuna ağırlık yapar ve onu gerçekliğin doğasına dair hakikate karşı kör eder. Bunun yerine egoyu kişiliğin ön planına iter.
“Ruh, bedendeyken pek çok kötülükle yüklüdür; akılsızlık, keder, karışıklık ve umutsuzluk. Ama bedenden ayrıldığında, bütün bu kötülüklerden kurtulur.”Corpus Hermeticum, Hermes Trismegistus, Risale: Poimandres, İnsanların Çobanı
Gnosis ya da İlahi bilgi, bu ıstırap labirentinden ve reenkarnasyon döngüsünden çıkış yolunun bir planı gibidir. Bu süreci nasıl yürüteceğimiz, meditasyon ve erdemli eylemler yoluyla edinilen manevi hakikatlerin doğrudan pratik deneyimini vurgulayan ve bizi evrenle uyum içine sokan Hermes tarafından belirlenmiştir.
Antik Yunan'da Ruh
Bizzat Mısır'da Mezopotamya'nın Keldani rahipleriyle birlikte eğitim görmüş olan bilge Peygamber Pisagor, Hermetik yasaları benimserken ruhun ölümsüz olduğunu ve bir kaptan diğerine sürekli bir göç içinde bulunduğunu keşfetti. Pisagor ayrıca iştahlı benliği bastırma ve iyi benliği güçlendirme mücadelesinden ve önceki hayatlardaki ahlaki davranışımızın gelecekteki hayatlarda hangi kaba bürünebileceğimizi nasıl belirlediğinden söz etmiştir. İnsanın ilahi olanla birlik kurabildiğini ve ruhu yüceltmeye giden bu yolda bir araç olarak bir bedene ihtiyaç duyduğunu açıklamıştır. Ne var ki içteki ilahi olanın insanın içinde aydınlanabilmesi için bedenin ruh tarafından kontrol edilmesi ya da dizginlenmesi gerekir.
“Kendini her zaman yukarıdan gelen ve dizginleri elinde tutması gereken anlayışın rehberliğine ve yönlendirmesine bırakarak.”Altın Dizeler, Pisagor, Dize 69
Pisagor'un öğrencisi Philolaos, ruh ile kozmos arasındaki bu ebedi ilişkiyi ve bedenin, bedensel hayatın bu sınav alanında ruh için nasıl bir kap olduğunu dile getirmiştir.
“Ruh bedene Sayı aracılığıyla ve aynı anda hem ölümsüz hem de cisimsiz bir uyum aracılığıyla sokulur ve onunla birleştirilir… ruh bedenini sever, çünkü o olmadan ruh hissedemez; ama ölüm ruhu ondan ayırdığında, ruh kozmosta cisimsiz bir varlık sürer.”Guthrie, s. 174
Pisagor'la bağlantılı olarak ruhların göçünü gösteren bir rivayet de vardır. Bu rivayete göre Hermes, Pisagor'dan ölümsüzlük dışında herhangi bir armağan seçmesini istedi. Pisagor, hem yaşarken hem de öldükten sonra başına gelenlerin hatıralarını korumayı seçti. Ruhu daha sonra Menelaos tarafından yaralanan Euphorbos'un bedenine geçti. Euphorbos iken Pisagor, daha önce Hermes'in oğlu Aethalides olduğunu söylerdi. Hermes'in kendisine bahşettiği bir armağandan, yani ruhunun dilediği gibi bitkilere ya da hayvanlara geçerek sürekli göç etmesinden söz ederdi. Ayrıca Pisagor, ruhunun Hades'te yaşadığı her şeyi ve diğer ruhların çektiği acıları hatırlama armağanını da almıştı.
Euphorbos öldükten sonra, ruhunun Hermotimos'a geçtiğini söyledi. İnsanları buna ikna etmek için, Menelaos'un Apollon tapınağına adak olarak sunduğu kalkanını ortaya çıkardı. Pisagor, Menelaos'un Truva'dan denize açıldığında yıpranmış kalkanını Apollon'a sunduğunu ve üzerinde yalnızca fildişi yüzün kaldığını söyledi. Pisagor ayrıca Hermotimos öldüğünde Delos'lu bir balıkçı olan Pyrrhos olduğunu ve daha önce nasıl Aethalides, sonra Euphorbos, sonra Hermotimos ve sonra Pyrrhos olduğu da dahil olmak üzere her şeyi hâlâ hatırladığını söyledi. Pyrrhos öldüğünde Pisagor oldu ve sözü edilen önceki tüm durumların hatıralarını hâlâ korudu.
Böylece Yunan hikmetine yöneldiğimizde, Mısırlılar ve Hermes ile bağlantılı pek çok benzerlik ve kanıtlanmış hakikat buluruz. Yunanlılar ‘Psyche’yi hayat gücü ya da hayat nefesi olarak tanımlamış ve maddi dünyadaki varlığımızın ruhumuz olmadan hiçbir şey olmadığını kabul etmişlerdir. Ruhu, kendimizin canlandırıcı ve elle tutulamaz parçası olarak görmüşlerdir.
Platon, insanın üç parçalı yönünden söz etmiştir: Logistikós (zekâ ya da akıl), Thumoeidés (dizginlenmesi ve ilahi kaynakla uyumlu hâle getirilmesi gereken tutkulu benlik) ve Epithymētikón (yalnızca zevk ve rahatlık arayan iştahlı benlik). Bilgenin Gayesi'ni Logistikós'un hâkimiyeti olarak ifade etmiştir ve buna ulaşmak için kişinin güzelliği, adaleti ve iyiliği ifade etmesi gerekir. Dolayısıyla, aşağılayan benliğin ayartmalarına yenik düşmekten kaçınırken olumlu ahlakı örneklemek ve özverili sevgi, hikmet ve mantıksal sorgulama yönleri üzerinde tefekkür etmek gerekir.
“Ruh ölümsüzdür ve her kötülüğe ve her iyiliğe katlanabilir; biz de her zaman yukarıya giden yola tutunacak, her bakımdan akılla adaleti uygulayacağız. Böylece hem burada, yeryüzünde kaldığımız sürece hem de sonrasında hem kendimizin hem de tanrıların dostu olacağız ve — ödüllerini toplamak için dolaşan oyunların galipleri gibi — mükâfatlarımızı alacağız. Bu nedenle, hem bu hayatta hem de anlattığımız bin yıllık yolculukta iyi edeceğiz ve mutlu olacağız.”Platon'un Devlet'i X, 621c-d

Platon'un ahiret ve ruhun yolculuğu hakkındaki anlatıları, onun ruh anlayışına dair bize daha fazla kavrayış kazandırır. Platon'un yazılarına göre, savaş alanında ölen bir asker vardı. Adı Er'di. Bedeni on gün sonra diğer ölülerle birlikte toplandı, ancak diğer cesetlerden farklı olarak çürümemişti. On ikinci gün uyandı ve ölümün ötesindeki dünyayı gördüğünü ilan etti. Er'e göre insanlar hayatlarından dolayı yargılanır. Adil olanlar yaptıklarının hesabı göğüslerine asılmış olarak göklere yükselirken, adil olmayanlar eylemlerinin hesabı sırtlarına asılmış olarak yerin altına inerler. Her âlemde insanlar dünyadaki davranışlarının on katı karşılığını alır; adil olanlar ödüllendirilir, adil olmayanlar cezalandırılır. Bundan sonra ruhlar bir çayıra döner ve orada bir kez daha yeryüzünde bedenlenmeye hazırlanırlar. Er, bu sürecin büyük ölçüde kişinin kendi belirlemesine bağlı olduğunu iddia eder. Ruhlar, kendilerine rehberlik edecek daimonu ve yaşayacakları hayatın örüntüsünü seçerler.
“Daimonun ya da koruyucu ruhun sana kurayla verilmeyecek; onu sen seçeceksin.… Erdem efendi tanımaz; her biri ona değer vermesine ya da onu küçümsemesine göre ona az ya da çok sahip olacaktır. Sorumluluk seçimi yapandadır; tanrının hiçbir sorumluluğu yoktur.”Platon'un Devlet'i X, 617e
Yani özünde, içinde bulunduğumuz düşünceler ve eylemlerle ve özverili ilahi erdemleri izleyip izlemediğimizle kendi cehennemimizin ya da cennetimizin yapıcıları biziz.
“İnsanlar böylece önceki deneyimlerine ve iyi bir hayatın neyi gerektirdiğine dair inandıklarına dayanarak yaşayacakları hayatı seçerler. Örneğin alaycı Thersites bir maymunun hayatını seçer; insan olarak çektiği acıları hatırlayan Agamemnon bunun yerine bir kartalın hayatını seçer ve daha önce kayda değer bir hayat yaşamış ve bunun acısını çekmiş olan Odysseus ise bunun yerine “kendi işini yapan sıradan bir bireyin hayatını” seçmiştir.”Platon'un Devlet'i, 620c-d
Platon, Karma'nın kaçamayacağımız evrensel bir güç olduğunu ve her eylemimizden ya da eylemsizliğimizden hesaba çekileceğimizi açıklığa kavuşturur. Kur'an'da dendiği gibi, hurma çekirdeğinin yarığı kadar bile haksızlığa uğratılmayacağız.
Platon'un Devlet'inde:
“Ruhun ölümsüz olduğuna ve her kötülüğe ve her iyiliğe katlanabildiğine inanacağız; her zaman yukarıya giden yola tutunarak, her bakımdan akılla adaleti uygulayarak. Böylece hem burada, yeryüzünde kaldığımız sürece hem de sonrasında hem kendimizin hem de tanrıların dostu olacağız ve — ödüllerini toplamak için dolaşan oyunların galipleri gibi — mükâfatlarımızı alacağız. Bu nedenle, hem bu hayatta hem de anlattığımız bin yıllık yolculukta iyi edeceğiz ve mutlu olacağız.”Platon'un Devlet'i X, 621c-d
Yunan filozof Peygamber Aristoteles, ruhun maddi âlemin ilk nedeni olduğunu açıklığa kavuşturmuştur.
“Ruh, deyim yerindeyse, canlı varlıkların ilk ilkesidir. Onun doğasını ve özünü tefekkür etmeye ve bilmeye çalışırız.”Ruh Üzerine, Aristoteles, 2. Kitap
Aristoteles, ruhun madde tarafından nasıl kuşatıldığından ve canlandırıcı ilkenin psyche olduğundan söz etmiştir. Formun bir balta gibi olduğunu düşünmüştür: Gövdesi metal ve tahtadan oluşur, ama odun kesmek için etkin bir kapasiteye, bunu yapacak bir farkındalığa ve yeteneğe sahip olması gerekir. Bu anlamda canlı varlıkların ruhu, onları cansız varlıklardan ayıran nitelik (ya da nitelikler) hâline gelir.
“Ruh, ruh sahibi olma potansiyeline sahip bir şeyin fiiliyatı ya da formüle edilebilir özüdür.”Ruh Üzerine, Aristoteles, 2. Kitap
Dolayısıyla kap, Allah'ın iradesiyle bir ruh tarafından canlandırılabilir. Dikkat çekici bir şekilde, Hermes'in öğretileriyle ilgili olarak, Aristoteles'in kendisinin de ruh gücünün üç parçalı teorisini aynı ışıkta ortaya koyduğunu görüyoruz; yani temel canlandırıcı besleyici kısım, algı ya da akıl ve ilahi akıl.
“Bize insanın bir insanın düşüncelerini, ölümlünün de bir ölümlünün düşüncelerini düşünmesi gerektiğini söyleyenlere uymamalıyız. Aksine, mümkün olduğunca ölümsüz olmaya ve içimizdeki en yüce olana uygun yaşamak için elimizden gelen her şeyi yapmaya çalışmalıyız.”Nikomakhos'a Etik, Aristoteles, X.7.1177 b 32
Aristoteles, Eudaimonia'ya ya da iyi yaşama hâline ancak topluluk için özverili ve koşulsuz çalışarak ulaşılabileceğini son derece açık bir şekilde ortaya koymuştur. Dolayısıyla, özverili bir ahlak kuralına uygun yaşamak ve temel arzuları mümkün olduğunca bastırmak gerekir.
Hinduizm'de Ruh
Şimdi Allah'ın doğulu peygamberlerine yöneldiğimizde, Hindistan'dan Vedik metinler ve Rama, Vişnu ve Krişna'nın sözleri aracılığıyla gelişen aynı örüntüyü buluruz. Atman ya da ruh, bir kez daha hayatın özü ya da nefesidir; evrensel ruhun tek hakikatinin bir parçasıdır. Evrensel ruh ya da Atman, Jiva adı verilen bireysel bir ruha yoğunlaşır ve onun deneyimi, bilincimizin içinde yaşadığı fiziksel bedenimiz (Ropa) gibi kılıflar içine kapanır. Bu, hakikatin koşulsuz yönüdür; sözlerin ötesindeki Mutlak Bir'e, Ain Soph'a bağlıdır ve kaynağa ya da Allah'a dönmeyi özler. İçimizdeki ilahi bir kıvılcım olarak ifade edilir:
“Atman, Kendi içinde, tarif edilemez Varlık'tır; zamanın ve sonsuzluğun ötesinde olan, günlerinin sonu olmayandır. O ölmez, reenkarne de olmaz (geri dönen egodur), ama Atman mutlak surette kusursuzdur.”Atman, Samael Aun Weor
Uyuduğumuzda ruh bedenden dışarı yansır ve ötede rüya görür; ilahi formların astral dünyasına doğru bir başka perde kalkar. Jiva, bu dünyanın yanıltıcı doğasının geçiciliğini fark etmek ve bilincimizin beden olmadığını, bunun yerine Atman'ın bir uzantısı olduğunu, Atman'ın da Paramatman'ın (yüce benlik) bir uzantısı olduğunu fark etmek için bedene ya da kaba iner; tıpkı bir Lotus çiçeğinin açılması gibi katmanlar açılır.
“Ruh, sayısız yapraklı bir lotus gibi açılır.”Ermiş, Halil Cibran
Burada, insanı Allah'a bağlayan ve içeriden dışarıya doğru ruha, tine ve bedene doğru tomurcuklanan ilahi bir zincir ortaya çıkar.
Aşağı benlik cehalettir; kendini ya üstün ya da aşağı olarak ifade eder, sahte egoya atfedilir ve çoğu zaman bölücüdür. Ruh, egoyu ve kişiliği aşan varlıktır. Rama gibi bilgeler, insanların kendilerini benliğin ve bedenin hayvani eğilimleriyle özdeşleştirmesini cehalet olarak görmüşlerdir. Krişna da Platon gibi, evrensel ruh gücünü temsil eden ve bir mürit olarak Arjuna'ya (binici) egonun vahşi duyularını evcilleştirmesinde yardım etmeye çalışan arabacıdan uzun uzun söz etmiştir. Arjuna'nın akıllı benliği, bu ilahi güce kulak verip onu izlemek ve vahşi ve disiplinsiz benliğini reddetmekle hikmetli davranır. Bunun, antik Yunan geleneklerinde daha önce söz ettiğimiz üç parçalı ruh sistemiyle yeniden nasıl örtüştüğü dikkat çekicidir.
Rama, ruhun kendi cehaletimizin perdelerinden ışıldayabilmesi için öz denetimin önemi hakkında konuşmuştur; hakikatten uzaklaşırsak cehalete düşeriz ve hayvani benlik kontrolü ele alır.
“Öz denetim, savaşçının gerçek gücüdür. İnsanlar yılanlardan nasıl korkarsa, yalan söyleyen insanlardan da öyle korkarlar. Bu dünyayı hakikat yönetir ve dharma hakikatte kök salmıştır.”Ramayana
Ruhla coştuğumuzda, görünüşte imkânsız işleri başarabiliriz, çünkü bu tür hâllerde eterik ruh gücüyle desteklenmiş oluruz.
“Coşku güçlü ve soylu bir şeydir; coşkudan daha büyük bir güç yoktur. Coşkulu olan için dünyada hiçbir şey zor değildir.”Ramayana
İçimizdeki ruh gücünü özgürleştirmenin temel yönü, irademizi Allah'a teslim etmek ve çağımızın Kristos'u ya da Krişna'sı olarak Allah tarafından gönderilene boyun eğmek ve onun bizim rehberimiz ve desteğimiz olmasına izin vermektir.
Krişna, Arjuna'nın hakikat ve adalet için savaşta kendi kanından olanlarla yüzleşme konusundaki gerginliklerinin doruğunda şöyle konuştu:
“Üzülme dostum, Bana teslim ol, Ben de seni bütün günahtan ve kederden kurtarayım.”Bhagavad Gita, 18. Bölüm, 66. Dize
Rab burada dünyaya, nihai Kurtuluş'un en yüksek aracı olarak disiplinin en basit biçimini reçete etmektedir.
Bu nedenle, Arjuna gibi bize gönderilen ilahi avatardan rehberlik almalı, aklımızı kullanmalı ve aşkınlığa ulaşmak ve eksiksiz bilinç olan Brahman ile bir olmak için zihni ve duyuları kontrol etmeye çalışmalıyız. Ruhun ya da Atman'ın temel yönünde her şey ortak ve birleşiktir; geçici sıradan dünya ise farklı milliyetlere, kabilelere, ırklara, renklere ve inançlara sahip farklı benliklerden oluşur ve insanlar statülerine ve mesleklerine göre yargılanır ve başkalarını yargılar. Gerçekte bu dünya hayalîdir, aşağı formlardır ve tüm insanların kalbindeki temel saf bilinç Atman'dan ya da evrensel ruhtan türer.
Bu ilahi öz sıradan dünyaları aşar; ifade edilemez, tarif edilemez, huzurlu ve saadet doludur. Bilgenin Gayesi, kendimizin tüm bu parçalarını Atman ya da evrensel ruh ile birlikte tek bir bilinçli bütün olarak birleştirmektir; böylece Allah'tan gelen gerçek doğamızı idrak edebilir ve ruh Brahma ile birleşebilir. Kemalin, saadetin ve sonsuzla birliğin yönlerini tezahür ettirmek ve bunlara ulaşmaktır. Ancak o zaman, kendini gerçekleştirmenin bu ilahi yönü aracılığıyla insanın kalbinde ebedi saadet hüküm sürebilir ve ebedi benliği oluşturabilir.
Müminlerin Emiri Ali bin Ebu Talib'in ilan ettiği gibi:
“Kendini bil ve Rabbini bil.”
Mutlak Olan'la birlik arayışı, her türlü zorluğa rağmen, kendi benliğimize rağmen, insanlığın ve adaletin daha büyük iyiliği için benliğin büyük bir fedakârlığı olarak, her türlü acıya göğüs gererek sürdürülmelidir. İçimizde yerleşik ilahi ölümsüz kıvılcımı taşıdığımızı fark ederek kendini gerçekleştirmeyi uygulamazsanız, bütün dersler ve bilgiler size hiçbir yarar sağlamaz.
Ruh ve Efendi Buda
“‘Her ruh potansiyel olarak ilahidir.’ Amaç, dış ve iç doğayı kontrol ederek içteki ilahiliği tezahür ettirmektir.”Yoga Sutra Şerhi, Swami Vivekananda, 11.25
“Her insanın içinde [bir] tohum [vardır]. Bazı insanlar onu ortaya çıkarabilir ve vurgulayabilir. Bazı insanlar ise bunu yapamaz. Bütün mesele insanın kendisine döner. Bunu yapamayanlar vardır, çünkü bunu istemezler ya da bunu yapmayı denememişlerdir.”Ahmed El-Hasan'ın Sözleri, s. 84
Budizm'de ruh gücü bir kabı ya da avatarı canlandırır. Ruh farklı giysiler giyer ve onları dilediği zaman çıkararak eldeki amaç ya da görev için daha uygun başka bir kaba geçer; beden ya da madde ise geldiği yere, toprağa, küle ve toza döner.
Doğu inançları bize şunu öğretir: Gerçekte, manevi ya da dindar olduğumuzu iddia edip de Ruh'un en temel noktasından, içimizde yankılanan ilahi kıvılcımdan uzak kalıyorsak, bu ilahi ilkeye yalnızca dudak ucuyla hizmet ediyoruz demektir. Bu farkındalık hâlinde büyük ihtimalle daha çok, yalnızca yasanın lafzına ve dinin kabuklarına, inancın ritüel uygulamalarına odaklanan amel etmeyen âlimler gibi davranıyoruzdur. Bu sıradan dünyada her şeyden önce şu gerçeğe uyanmalıyız: Bilincimiz bedenimiz değil, ruh gücü ya da bir sonraki bedene göç eden yüce yöndür.
Efendi Buda, Lotus Sutra'da bizi hayvani benliklerimizi izlemenin tehlikelerine karşı uyarır.
“Bu canlı varlıkların hiçbir zaman iyi kökler yetiştirmediğini biliyorum. Beş arzuya sıkı sıkıya bağlıdırlar ve aptallık ve sevgi yüzünden ıstıraba düşerler. Bütün arzuları yüzünden üç kötü yola düşerler, altı kader içinde çarkta dönerler ve tam bir sefalet çekerler.”Lotus Sutra, 2. Bölüm
Yahudi Kaynaklarında Ruh
Yahudi Gnostik düşüncesine yöneldiğimizde, benzerlikler, üç parçalı ruhun yeniden ortaya çıktığı Parıltı Kitabı ya da Zohar'da bir kez daha teyit edilir. Yahudi gnostikler, içimizdeki potansiyel tohumun açılabilmesi için ilahi bir elçinin sıfatlarını yansıtarak Allah'a benzemeye, ilahi nitelikleri insanlığa tezahür ettirmeye çalışmamız gerektiğini öğretir. Havariler İsa'daki ilahi olanı bu şekilde tanımaya başlamış ve gerçekte ona daha çok benzemek için sıfatları tezahür ettirebilmişlerdir.
“Sevgili kardeşlerim, şimdi biz Allah'ın oğullarıyız ve ne olacağımız henüz belli değildir; ama biliyoruz ki o göründüğünde ona benzeyeceğiz; çünkü onu olduğu gibi göreceğiz.”Kutsal Kitap, 1. Yuhanna, 3. Bölüm, 2. Ayet
Joshua Abelson'un (Yahudi Mistisizmi araştırmacısı) aktardığına göre Yahudi mistikler ruhu bir üçlü olarak görmüşlerdir: Neshāmāh, varoluşun en yüksek düzlemi olarak akli unsurdur; Ruacḥ, ahlaki ya da akli unsur, iyiliğin ve kötülüğün, ahlaki niteliklerin yeridir. Son olarak, ruhun kaba yanı olan Nephesh vardır; bu, beden, içgüdüler ve fiziksel hayatın arzularıyla uyum içinde olan hayati unsurdur. Ruhun üç bölümü Sefirot'tan (İlahi kaynak) yayılan tecellilerdir.

Neshāmāh, en yüce ve en ulvi anlamıyla ruhtur; Hikmet Sefirası olan Chokmah'tan yayılır. Ruhu ahlaki yönüyle ifade eden Ruacḥ, Güzellik Sefirası olan Tiphereth'ten yayılır. Bu çaba ruhu, iyi ile kötü arasındaki ayrımı tanıyan duygusal benlik ya da kişiliktir. Ruhun hayvani yanı olan Nephesh, Temel Sefirası olan Yesod'dan yayılır; bu, yeryüzünün maddi güçleriyle en çok temasa geçen unsurdur. Bu, fiziksel hayatımızın motorudur; sıradan yöne, bedenin temel ihtiyaçlarına, fiziksel arzulara ve içgüdülere odaklanır.
Bu güçler üçlüsü birlik içindeyken uyumlu hâle gelir ve daha önce ele alındığı gibi antik Yunanlıların ve Mısırlıların üçlüsünü yansıtır. Kabala, Allah'ın kendi nefesinin insanları, yani akli benliği canlandırdığı Tekvin'de olduğu gibi ilahi kıvılcımdan ya da nefesten söz eder.
“Ve RAB Allah insanı topraktan yarattı ve burnuna hayat nefesi [neshamah] üfledi; ve insan yaşayan bir can [nephesh] oldu.”Kutsal Kitap, Tekvin, 2. Bölüm, 7. Ayet
Yani Nephesh, nefes alan iştahlı benliktir; canlı varlığın canlı gücü, içimizdeki doğuştan hayat, hayat ağacı üzerindeki hayati bedenin temelidir. Bir tohum gibi ham, hayatta kalma telaşı, yaşama iştahıdır. Bu, bu sıradan dünyadaki bağlayıcı tutkal ya da Yesod'dur; Nepesh kanınızda akar, cinsel enerjidir, sinir sistemidir, yaşama dürtüsüdür; mekanik bir doğaya hizmet eden duyumdan başka bir şey bilmez. İnsanlar bu yönü doğadaki bütün hayvanlarla paylaşır; daha fazla rütbe, güç, kaynak, daha fazla ilgi elde etmeye çabalar ve ruh ya da Allah hakkında hiçbir farkındalıkları yoktur.
Pek çok insanın, ne kazanırsa ya da ne biriktirirse biriktirsin, hiçbir zaman gerçekten tatmin olmadığı açıktır. Ruhun boşluğundaki bu sorunun merkezinde dizginsiz arzu yatar. Yahudi tarihinde, Delila'nın saplantılı bir şekilde peşinden koşan Şimşon'u, ağaçla ayartılan Adem'i, Habil'i öldürmeye götüren Kabil'in kıskançlığını düşünürüz; bunlar ayartmaya düşmenin yönleridir.
Bitkiler ve hayvanlar bile bu şekilde canlandırılmıştır; bir ilahilik kıvılcımı onlara enerji ve hayat gücü aşılar. Bestecinin ilhamı notalara hayat verir, içindeki ruhun vizyonunu ve duygusunu ifade eder ve bu, onun bedensel ölümünden sonra bile yaşamaya devam eder.
İkinci yön olan Ruach, rüzgâr ya da ruh, düşünen ya da duygusal ruhtur, ahlaki algımızdır; insani ruhumuzla ya da Tiphereth'le, en iç varlığımızın güzelliği ve merhametiyle ya da Buda ile ilişkilidir. Bu yüzden eylemlerimiz aracılığıyla arzularımızın üstesinden gelmek için çalışmalıyız; iman amellerimizle bilinir. Manevi bir hayat istiyorsanız, bu tür ilkeler aşağı arzularınıza karşı koruyucunuz ve saldırganınız olacaktır.
“Amelleri yoksa, iman tek başına ölüdür. 18 Ama biri, “Senin imanın var, benim de amellerim var” diyecektir.”Kutsal Kitap, Yakup, 2. Bölüm, 14. Ayet
“Neshamah'ım içimde olduğu ve Eloah'ın (tanrıça) Ruach'ı yüzümde olduğu sürece, dudaklarım kötülük söylemeyecek, dilim de hile konuşmayacaktır.”Kutsal Kitap, Eyüp, 27. Bölüm, 3. Ayet
Öyleyse bilinçli kalıp Allah'a odaklandığımızda, ilahi ruhu, benliği ve bedeni hakikat ruhuyla çalışacak şekilde uyumlu hâle getireceğiz; artık enerjimizi zarar vermek, yalan söylemek ya da hile yapmak için kullanmayacağız; sözlerimiz yalnızca hakikatin ifadesi olacak. Açık bir örüntü ortaya çıkıyor: Amaç Nephesh'i eğitmek ve kontrol etmektir. Kanımızın ve nefesimizin gücünü ıstıraba yol açan bir şeyden ruhu kurtaran bir şeye dönüştürmek, vahşi hayvani doğamızı ışığın ve doğruluğun hizmetkârı olacak sadık bir hikmete dönüştürmektir.
Ruach, içimizin en derin yerinden, kalpten yankılanır; sezgi, ince ve sessiz bir şekilde ya da bilinç olarak buradan fışkırır. Bu yön sayesinde harekete geçip geçmeyeceğinizi, arzunun hâkim olmasına izin verip vermeyeceğimizi ya da bilinci izleyip izlemeyeceğimizi sezersiniz. Bu gerçekten bu kadar basittir ve bir seçimdir.
Kötülüğe alışmış olanların yalan söyleyerek ya da hırsızlık yaparak Ruach'ı kendilerinden söküp atmalarının tehlikesini görüyoruz. Onlar ilahi olanla bağı koparmışlardır. Anahtar, güçlü bir doğruluk duygusuna sahip olmak ve kimse izlemiyorken bile ona uymak, böylece bu ilahi bağı beslemektir. Böylece her seferinde daha güçlü bir farkındalık yükselir.
“İnsanoğlunun yukarıya çıkan Ruach'ını ve hayvanın aşağıya, yere inen Ruach'ını kim bilir?”Kutsal Kitap, Vaiz, 3. Bölüm, 21. Ayet
Eba Sadık ilahi hutbelerinde bizi defalarca, benliğin ya da nefsin evcilleştirilmesi ve kontrol altına alınması gereken vahşi bir boğa gibi olduğu konusunda uyarmıştır. Dolayısıyla peygamberlere ve elçilere öykünmek istiyorsak, bu özellikleri kendi içimizden ortaya çıkarmamız gerekir; aksi hâlde domuzlar gibi çamurda yuvarlanırız.
Neshama, hayatın nefesi ya da rüzgârı, gerçek olanı gerçek olmayandan ayırt eder. İlahiliğin, Allah'ı gören bilincin farkındadır. Işığı yansıtan kandil bilinçaltımızın üzerine parlar ve bu ilahilikten manevi kavrayış ediniriz.
Neshamah ilahiliğin ve aşağıdaki her şeyin farkındadır; içimizdeki bir gözlemcinin farkındadır. Bu nedenle eylemlerimizden sorumluyuz ve karmamızın sahibiyiz; dolayısıyla düşündüğümüz her şeyin iç varlığımız üzerinde bir etkisi vardır. Bu, hayat kaydımızın bir parçası olarak kaydedilir; bir fanus içinde var olmuyoruz, her şeyin etrafımızdaki dünya ve ilahilikle bağımız üzerinde bir etkisi vardır.
Bu nedenle, İsa'nın kendi zamanının kötü âlimleri hakkında söylediği gibi, içimizde olanı ortaya çıkarırız:
“Ey engerekler soyu, siz kötü olduğunuz hâlde nasıl iyi şeyler söyleyebilirsiniz? Çünkü ağız kardias'ın taşkınlığından konuşur. İyi insan kardias'ın iyi hazinesinden iyi şeyler çıkarır; kötü insan da kötü hazineden kötü şeyler çıkarır.”Kutsal Kitap, Matta, 12. Bölüm, 34-35. Ayetler
Kardias, “zihin, kalp, mide, merkez ya da iç kısım” anlamına gelebilir.
Vicdanınızı dinleyerek bu kısımlar birbirine bağlanır, Neshamah Ruach'a ve Nepehesh'e bağlanır; ışık ruhunuz için berrak ve görünür hâle gelir. Dolayısıyla sorumluluk her birimizin üzerindedir, hem bireysel olarak hem de topluluğun bir parçası olarak. Allah bize bu irade aracılığıyla iyi amellerimizi geliştirme gücü verir; ışığı aydınlatmak ya da söndürmek için özgür irademiz vardır.
“Adem'in נשמת'si (neshamah) Yehova'nın bir kandilidir; karnın bütün iç kısımlarını araştırır.”Kutsal Kitap, Süleyman'ın Özdeyişleri, 20. Bölüm, 27. Ayet
“Allah göklerin ve yerin nurudur. O'nun nuru, içinde bir kandil bulunan bir kandillik gibidir; kandil bir kristal içindedir, kristal parlayan bir yıldız gibidir; ne doğuda ne de batıda ˹bulunan˺ mübarek bir zeytin ağacının ˹yağından˺ yakılır; onun yağı, kendisine ateş dokunmasa bile neredeyse ışık verir. Nur üstüne nur! Allah dilediğini nuruna iletir. Ve Allah insanlara misaller verir. Çünkü Allah her şeyi ˹tam olarak˺ bilendir.”Kur'an, 24. Sure (Nur), 35. Ayet
Allah'ın gerçek nuru, tek ve gerçek Allah tarafından gönderilen, diğer adıyla İsa ya da Krişna olan, nuru ya da bilinci neredeyse kendiliğinden ışık veren İmam'dır, yani neslimizin uyanmış rehber elçisi, gerçek kahraman arketipidir. Birincil amacımız o insanı ya da ruhu bulmak, o ışık akışıyla uyum sağlamak ve onun nurundan ışıyarak alacakaranlık gecesinde başkalarının da bulup izleyebilmesi için yolu aydınlatan bir ateş böceği olmaktır.
“Bir insan uykuya daldığında, nechama'sı onu terk eder ve yükseklere çıkarak yaptıklarının, eylemlerinin ve sözlerinin hesabını verir; bu yüzden, insanın ruhuna işaret ederek, 'Yanında uyuyandan bile ağzının kapılarını koru' (Mika VII. 5) diye yazılmıştır.” Haham Yehuda: “Bir insanın söylediği ya da yaptığı her amelin, eylemin ya da sözün hesabını yüksek benlik ya da 'neshama' vermek zorundadır.”Zohar I., 119b. sütun 475; Kabala, 412
Bu düşüncenin ağırlığı, amellerimizden hesaba çekilecek olmamızdır; bu yüzden Allah'a temiz bir amel defteriyle ve başkalarına karşı hiçbir kırgınlık ya da kin beslemeden ulaşmak için akıllıca davranmalıyız.
“Üç tane vardır: biri, yeryüzündeki (Aden) bahçesinde bulunan Rua'h ruhunu o giysiyle giydirmek için; biri hepsinden daha değerlidir, onunla Neshamah, Kralların melekleri arasında o Hayat Demeti'nde giydirilir . . . : ve biri dış giysidir, var olan ve var olmayan, görülen ve görülmeyen. O giysiyle Nephesh giydirilir ve onunla dünyada bir oraya bir buraya gider ve uçar.”Zohar I., 119b. sütun 475; Kabala, 412
Bu derin düşünceli hikmet, önceki azizlerin ruh felsefesini ortaya koyar; ilahi üçgen içimizde oluşur. İnsandaki yükseliş, Ruach'ın ahlaki yönünün ruhla uyum sağlaması yoluyla gerçekleşir. Hayvani benlik olan Nephesh'in bastırılması gerekirken, görevin başarılı olması için üçünün de dengede olması gerekir.
Yüksek ve ilahi hayatta manevi gelişimin bu aşamasına ulaşmış olan kişi, gelecek dünyada ebedi bir pay bulacaktır. Birleşip tek bir bütün hâlinde kaynaştığında, kemale ermiş varlık Kutsal Olan'a doğru ebedi yükselişine devam eder; çünkü ruh ilahi olandan çıkar ve sonunda yine ilahi olana dönecektir. Mezmur yazarının 'Ruhum gece seni özler' sözüyle kastettiği budur; yani ruh kaynağına yükselmeyi arzular ve hiçbir şeyin onu yolundan saptırmasına izin vermez.
Bu yine bize Eba Sadık'ın ele aldığı iki kurt hikâyesini hatırlatır; insanın içinde birbiriyle dövüşen kurtlar vardır. Bunlardan biri öfke, kıskançlık, aşırı arzular ve şehvetler ve kinle doludur; diğer kurt ise sevgi, merhamet, bağışlama, sabır ve umutla doludur; kazanan ise en çok beslediğinizdir.
Aynı şekilde İmam Cafer Sadık'ın bilgece öğüdü, akli benliği cehaletin askerlerini alt etmek için nurun askerlerine odaklamaktır: Cesaret eylemlerini ifade ederek korkaklığı eritiriz, sabırlı olarak aceleciliğin üstesinden geliriz. Acı veren zorluklarla yüzleşip onların üstesinden gelerek umutsuzluğa karşı umut kazanmayı öğreniriz. Her durumda, tutkulu benliği evrensel ruhla uyum içinde olacak şekilde büyütürüz.
Ruh, bir sınavın parçası olarak bedenin içine yerleştirilmiştir ve bizim görevimiz onun gerçek potansiyelini gerçekleştirmek ve hayata geçirmektir. Dolayısıyla bu zorlukların en iyi şekilde nasıl üstesinden geleceğimiz ve bu ruh simyasını nasıl uygulayacağımız konusunda bize rehberlik etmesi için, bu ilahi birleşmeye çoktan ulaşmış ilahi bir avatar, diğer adıyla İdris ya da Thoth ya da bugün Eba Sadık bulma ihtiyacı vardır. Gerçek formlar dünyasının maddi olmadığını fark ettiğimizde, bilge ruhun Gayesi, solup giden maddi şeyleri değil, iyi amelleri ya da kazanımları biriktirmektir. İlerleme, kendimizi ve ahlakımızı, Ruach'ı ya da vicdanı, sırası geldiğinde hayvani benliği evcilleştirecek şekilde eğiterek sağlanır. Bu nedenle Yemani Ahmed El-Hasan, bu ilahi yedinci ahitte ahlakın ve adabın kemale erdirilmesini öğretmiştir; böylece ruh güçlü ve parlak hâle gelir ve ışık saçar.
Kendisi de Allah'ın bilinmeyen bir peygamberi olan Aristoteles, biz tekrar tekrar yaptığımız şeyiz, dolayısıyla mükemmellik bir alışkanlıktır, demiştir. Hz. Muhammed'in kendisi bu düsturun büyük bir örneğiydi ve topluluğunda en dürüst ve en güvenilir kişi olarak tanındı. Nefis Cihadı'nı benimsedi ve büyük savaşı öyle bir dereceye kadar kazandı ki kendi nefsi ona tamamen boyun eğdi. Kendi nefsinin tersini yaptı. Acıktığında oruç tutar, yorulduğunda uyanık kalırdı ve itibarı vahşice saldırıya uğradığında sabreder, hatta nurunu saçarak kendisini kötüleyenlerin ve düşmanlarının bile kendi kusurlarının üstesinden gelmelerine yardım ederdi. Muhammed, kendi içindeki karanlık efendileri öldüren ve insanları barış ve nurun yeni bir farkındalığına yönelten en yüce Şövalye'ydi.
Bunu yaparak bize, bizim de yaratılışta, mitzvot'ta Allah'a ortak olma, sıradan dünyada Allah'a, ruha ve cana bağlanma fırsatına sahip olduğumuz bir yol gösterdi. Bu gerçekten de büyük sınav ve başarıdır.
Bu manevi hâlin doruğuna ulaşan kendini adamış ve samimi ehil kişi, sıradan âlemde kalsa bile artık bir sınavda değildir; çünkü artık arzularına ve şehvetlerine, ne de eylemlerinin sonucuna bağlı değildir ya da onların esareti altında değildir. Ruhun madeni artık simyasal bir dönüşüm geçirmiştir; sınandığı, ısıtıldığı ve yüce ve ilahi bir forma döküldüğü bir dizi bedenlenme yoluyla safsızlıklarından arındırılmış, böylece Rec'at'ın ya da Dönüş'ün büyük zamanına, bütün ilahi dinlerin eskatolojisinde gerçek adaletin dünyadaki bütün zulmü ortadan kaldıracağı kehanet edilen zamana ulaşmıştır.
Ahir Zamanda Bilgenin Gayesi
Eba Abdillah Sadık'tan: “Muhakkak ki bu dünyaya ilk dönecek olan, Ali'nin oğlu Hüseyin ve ashabıdır. Ve Muaviye'nin oğlu Yezid. Ve muhakkak ki onları göze göz olarak öldürecektir.” Sonra Ebu Abdillah şunu okudu: “Sonra size onlara karşı bir dönüş zaferi verdik. Ve sizi mallar ve oğullarla destekledik ve insan gücü bakımından sizi daha kalabalık kıldık.” (Kur'an 17:6)Bihar El-Envar, Allame Meclisi, C. 53, s. 76
Bu, çoğunluğun aşırı arzuları yüzünden körleştiği, hakikate ve adalete kayıtsız kaldığı ve tutkulu benlikleriyle ve ruh güçleriyle bağlarını kaybettiği, bugün yaşadığımız çağdır. Bu, kehanet edildiği gibi, daha önce hiç görülmemiş savaşların, savaş söylentilerinin, kıtlıkların ve salgınların olacağı bizim zamanımızdır. Ama aynı zamanda en iyilerin en iyisinin, yani 10.313 ve 124.000 elçi ve peygamberin, her çağdan ve dünyanın her köşesinden ruhların, Hakikatin Kaimi Eba Sadık'ın etrafında toplandığı zamandır. O, ruhların savunucusu ve yoldaşıdır; çağımızın Thoth'u, İdris'i, Mehdi'si ya da Metatron'udur; büyük ruh sınavını çoktan geçmiş, kendisini yalnızca Allah'ın iradesiyle uyumlu hâle getirmiş, sıradan olanı aşmış ve ölüm korkusunu yok etmiş kemale ermiş ruhtur.
O, İmam Cafer Sadık'ın andığı, Hakikatin Kaimi'nin ashabına hangi ruhlara ait olduklarını açıklama konusunda ilahi bir yeteneğe sahip olan kişidir; bu, iddiasının doğruluğunun ve bunun son ruh ahdi olduğunun kesin bir işaretidir.
İmam Sadık şöyle dedi: “Muhakkak ki Allah gölgelerde ruhlar arasında seçim yaptı ve sonra onları bedenlere soktu; ve Kaimimiz zuhur ettiğinde, kardeşi, Allah'ın gölgelerde onunla eşleştirdiği kardeşine mirasçı kılacaktır ve onu fiziksel kardeşine mirasçı kılmayacaktır; onu bundan tanıyın; ve onu bundan tanıyan kimsenin üzerinde bundan daha güçlü bir delil kalmayacaktır.”El-Haft Eş-Şerif, Mufaddal bin Ömer El-Cufi, Abdullah Haşim Eba Sadık tarafından tercüme edilmiştir, 66. Kapı, s. 367
Bugün bu sadık ve kararlı yoldaş ruhların, yıldız takımyıldızları ve inanan kümeleri olarak Hakikatin Kaimi Eba Sadık'ın etrafında toplanmaya çoktan başladığını görüyoruz. Bu, yukarıdaki zerre ya da yıldız âleminden, ruhların sınanması için asıl mekân olan âlemden bir ayna yansımasıdır; 12 yakın gezegen ve daha pek çok ay ve yıldız, zamanımızın İmamı olan Mars Gezegeni'ne, yani Eba Sadık'a boyun eğmiş ve onun etrafında dönmektedir. Şimdi yukarıdaki yıldızlarla kozmik bir simetri içinde ışıklarını saçıyorlar; karanlık çağı olan Kali Yuga'nın sonunda sıradan dünya zerre âlemiyle birleşiyor ve yeryüzünde yeni bir altın çağın, Satya Yuga'nın ya da Hakikatin Altın Çağı'nın kuruluşu başlıyor.
Bugün Eba Sadık tarafından ana hatları çizilen Bilgenin Gayesi, ruhlarımıza ya da Allah bilincine zafer kazandırarak Adem ile Havva'nın ilahi hâline, bir saflık olan Aden hâline, kendi içimizdeki ilksel hâle ulaşmaktır. Bu bize bir kez daha Mehdi'nin ya da aydınlanmış olanın zuhurunun pasif bir direniş değil, zulmü reddetmeye ve bugün Mehdi'nin Manifestosu'nda önerildiği gibi yeni bir ilahi uyumlu düzen için çalışmaya yönelik devrimci ve yürekten bir duruş olduğunu hatırlatır. Temel anahtar, bu simyasal dönüşümün fraktal bir düzeyde önce her birimizin içinde, sonra bir topluluk olarak aramızda ve nihayet ötesindeki daha geniş dünyada işlediğini bilmektir. Bu, insanların statüsündeki tek ayrımın onların Allah'a bağlılıklarına ve O'nun davasına teslimiyetlerine dayandığı; eski inanç, renk, statü ve cinsiyet düşüncelerimizin hiçliğe karıştığı ideal bir devlet kurmak içindir.
Bu nedenle, ruhlarımızı Allah'ın görevi için sunarak insanlığın pratik iyiliği için iyi karakterlerimizi hasat etmek üzere aşırı arzuları bastırmak her birimizin üzerine düşer. Bu, bütün becerilerimizi kullanmak ve ruh gücümüzle birleşmek, içimizdeki elması parlatmak ve onu insanlığın iyiliği için ortaya çıkarmak üzere çalışmak demektir. Yıldız tozu olduğunuzu bilin ve kıvılcımların Allah ve bugünkü elçisi, Hakikatin Babası ve Hakikatin Kaimi Eba Sadık uğruna yankılanmasına ve parlamasına izin verin.