Meditasyon ve Merkaba: Meditasyonun Kadim Tarihi Üzerine Bir Araştırma
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Meditasyonun kökenleri ve faydaları nelerdir? Bu kadim pratiğin kökleri Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'da olabilir mi?
Yazan James Pollard

“Düşüncelerinize dikkat edin, sözleriniz olurlar; sözlerinize dikkat edin, eylemleriniz olurlar; eylemlerinize dikkat edin, alışkanlıklarınız olurlar; alışkanlıklarınıza dikkat edin, karakteriniz olurlar; karakterinize dikkat edin, kaderiniz olur.”Lao Tzu
Meditasyon, uzun zamandır Ahmedi Barış ve Nur Dini ile ilişkilendirilen bir pratiktir. Meditasyon dersleri Eba Sadık'ın topluluğunda verilmiş ve AROPL üyelerinden bazılarının sunduğu çeşitli medya platformları ve programlar aracılığıyla yayınlanmıştır. Eba Sadık'ın topluluğunda yaygın bir pratiktir ve onun kişinin kendini ve zihnini arındırmasına dair öğretileriyle uyumludur. Bu pratiğin kökenlerinin ve faydalarının neler olduğunu ve köklerinin Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'da olup olmadığını birlikte araştıralım.

Meditasyon, tek bir noktaya odaklanmış konsantrasyonu içeren bir pratiktir; farkındalığı yükseltebilir, zararlı alışkanlıkları çözebilir ve hatta derinlere kök salmış travmaları iyileştirebilir. Kişi, şimdiki ana odaklanarak ve düşüncelerin bulutlar gibi geçip gitmesine izin vererek bir birlik hali arar. Tutarlı ve kendini adamış bir pratikle meditasyon, daha büyük bir huzur, kişisel iyi oluş ya da tüm yaşamla bağlılık duygusunu besleyebilir ve daha yüce bir güce dair yargılamayan, bilinçli bir farkındalığı uyandırabilir.
Meditasyon kavramı farklı insanlarda farklı fikirler uyandırabilse de, amacı evrensel olarak anlaşılmış görünmektedir. Modern çağda faydaları geniş çapta kabul görmektedir; tahminlere göre dünya genelinde 200-500 milyon kişi meditasyon yapmaktadır. Tıp alanı için meditasyon, hastane maliyetlerinde, ilaç araştırma ve geliştirme programlarında ve yalnızca Birleşik Krallık'ta yılda tahminen 18 milyar sterlinlik kayba ulaşan hastalık izinlerinde potansiyel tasarruflar sunan, henüz işlenmemiş bir altın madenidir.
Güney Asya'daki İndus Vadisi'nde çalışan arkeologlar, MÖ 5.000'e kadar uzanan duvar resimlerinde meditasyon tasvirleri bulmuştur.

Tarih boyunca farklı kültürler ve inançlar, düzenlenmiş pranik nefesten belirli yoga duruşlarına kadar bu hedeflere ulaşmak için çeşitli teknikler kullanmıştır. Antik Yunan'da Hestia gibi kâhinler, İlahi ilham için hareket eden alevlere odaklanarak aşkın hallere ulaşırdı. Harun ya da Peygamber Musa gibi Yahudi Levili kâhinler, İlahi mesajları almak için tarçın ya da kenevir gibi yağlarla meshedilmiş kutsal mekânlara çekilirdi. İster Ağlama Duvarı'ndaki Yahudi müminler, ister Sufi İslam dervişleri, ister Budist uygulayıcılar tarafından olsun, belirli ayetlerin okunması, hepsi İlahi bağlantıya yönelik evrensel bir arayışı yansıtır.
Kadim ve tarihi kaynaklara bir bakış, şimdiye kadar hangi medeniyetlerin meditasyon pratiğini kullandığını ortaya koyacaktır.
Antik Mısır – Hermetik Meditasyon: ‘Yukarıda Ne Varsa, Aşağıda da O Vardır’
Tüm bilimlerde yolu açan öncülere bakarız ve meditasyon ile simya da istisna değildir. İlahi altıgenin Hermetik sembolü, “yukarıda ne varsa, aşağıda da o vardır”, ruhun katmanlarının soyulabileceği, iç ve dış dünyalar arasındaki fraktal benzeri bağlantıların, makrokozmoslar içindeki mikrokozmosların ortaya çıkarılabileceği ve bunların evrensel yasalarla yönetildiği fikrini yansıtır.


Hermes Trismegistus “Corpus Hermeticum”da şöyle yazmıştır:
“Bir zamanlar, bir an, zihnim var olan şeyler üzerine meditasyon yaparken, bedenimin duyuları geri tutulmuşken, düşüncem büyük bir yüksekliğe yükseltildi.”
Hermetik gelenekte meditasyon aracılığıyla İlahi olanın her şeye can verdiğini fark etmemiz amaçlanır. Hermes Trismegistus'un yazdığı gibi:
“Doğum hayatın başlangıcı değildir, yalnızca bireysel bir farkındalığın başlangıcıdır. Başka bir hale dönüşmek ölüm değildir, yalnızca bu farkındalığın sona ermesidir.”
Hermes bize, meditasyon aracılığıyla gerçek doğamızla yeniden bağlantı kurabileceğimizi ve İlahi rehberliğe güvenebileceğimizi hatırlatır. “Corpus Hermeticum”, müritleri, kendilerine eterik dünyalar boyunca rehberlik edebilecek, beş duyunun sınırlarını aşarak saf hakikati ruhun iç gözüyle deneyimlemelerini sağlayabilecek sakin ve kutsal ustaları aramaya teşvik eder.
‘Kendini Bil ve Rabbini Bil’ – Delfi Özdeyişi
Pisagor, MÖ 500 civarında, akademisini kurmadan önce Karmel Dağı'nda sessiz ve yalnız meditasyon içinde uzun yıllar geçirdi. Bu tür tefekkür deneyimleri sayesinde evreni yöneten ilkeleri keşfetti ve evrensel yolla uyum içinde olmaya çalıştı.
“Sessiz olmayı öğrenin. Sakin zihninizin dinlemesine ve özümsemesine izin verin.”Pisagor

Bu nedenle daha sonra bir akademi kurdu ve takipçilerini, gerçekliğin gerçek doğasına dair kavrayış kazanmak için sessizlik ve inziva yoluyla iç gözlem yapmaya, aynı zamanda alçakgönüllü olmaya, öz disiplini geliştirmeye ve öz farkındalığı beslemeye teşvik etti. Bugün akademisyenler, müfredatın günde en az üç kez meditasyon pratiğinden oluştuğuna inanmaktadır.
“Yatağa girdikten sonra, günün tüm eylemlerini aklınla gözden geçirmeden uykunun göz kapaklarını kapatmasına asla izin verme. Neyde yanlış yaptım? Ne yaptım? Yapmam gereken neyi ihmal ettim? Bu incelemede yanlış yaptığını görürsen, bunun için kendini şiddetle kına; ve eğer bir iyilik yaptıysan, sevin. Tüm bunları titizlikle uygula; onlar üzerine iyice meditasyon yap; onları tüm kalbinle sevmelisin. Seni İlahi erdemin yoluna koyacak olanlar onlardır.”Pisagor'un Altın Dizeleri
Delfi Kâhini tarafından çağının en bilge kişisi olarak tanınan Sokrates, kendinden hiçbir şey bilmediğini fark etti; bilgisi ötedeki eterik dünyadan ve İlahi olandan ilham alıyordu. Öz inceleme ve iç gözlem yoluyla meditasyon yapma alışkanlığı vardı ve Allah'ın İlahi mesajının bir aracısı olarak karşılaşacağı zorluklara duygusal olarak hazırlıklı olmayı geliştiriyordu.
“Ey insanlar, sizden biri en bilgedir; o da Sokrates gibi, bilgelik söz konusu olduğunda gerçekten hiçbir şeye layık olmadığını kabul edendir.”Delfi Kâhini - Platon, Savunma, s. 21-23

Gellius'a göre (Attika Geceleri 2.1.1-3), meditasyon Sokrates için alışkanlık haline gelmiş bir pratikti: Sokrates bir eve vardığında komşunun verandasında bir yer edinir ve ayakta meditasyon yapardı. Aristodemos araya girer ve ev sahibinden Sokrates'i kendi haline bırakmasını isterdi, çünkü zaman ve mekândan bağımsız olarak bu onun bir alışkanlığıydı. (Platon, Şölen 174d-175c). Sokrates, “düşüncelerini kendisiyle birleştiren”, sabahtan gece boyunca ertesi sabaha kadar kıpırdamadan duran ve dış baskılara rağmen sürece bağlılık gösteren bir düşünüm ustasıydı. Öyle bir manzaraydı ki başkaları onu izlemek için yatak takımlarını dışarı çıkarırdı. Sabahleyin güneşi yeni gün için dualarla selamlardı.

Bu yol, meditasyonun temel ilkelerden biri olduğu ve ‘Theurgia’ kavramını, yani Allah'ın bedensel arzularımızı çözmek için meditasyon aracılığıyla nasıl çalıştığını somutlaştıran Eleusis Gizemleri gibi İlahi gizem okullarının kurulmasına yol açtı.
“Hiç şüphesiz ruh, hiçbir şey tarafından, ne işitme, ne görme, ne acı ne de haz tarafından rahatsız edilmediğinde, aksine bedene veda ederek mümkün olduğunca kendi içinde yalıtıldığında mükemmel bir şekilde meditasyon halindedir. Onunla her türlü iş birliğinden ve temastan mümkün olduğunca kaçındığında, gerçeklik içinde akar.”Phaidon, 65c-d
Sokrates'in öğrencisi ve halefi olan Platon da İlahi bilgelikten ilham almıştı. Gerçek metafizik gnosisin ya da bilginin içeriden geldiğini fark etti. ‘Platonik formların’ kutsal geometrisine yönelik zihinsel odağı, bilincini eterik dünya boyunca yükseltmesine yardımcı oldu ve mağara alegorisi ve matrix dünyamızın gerçek doğası gibi felsefi kavramlar üzerine düşünmesini sağladı.
“Biz öğrenmeyiz; öğrenme dediğimiz şey yalnızca bir hatırlama sürecidir.”Menon, Platon

İskenderiye'de, MS 200 civarında Ammonius Saccas ve Plotinus'tan ilham alan, Yeni Platonculuk hareketi olarak bilinen büyük bir yeniden canlanma hareketi vardı. Plotinus'un “Enneadlar” kitabından gelen dinamik görselleştirme meditasyonu ya da ‘Henoloji’, bu öğretilerin merkezindeydi. Birey kendini yeniden kaynağa, her şeyin asıl özüne, ilk nedene katmaya çalışır. Henosis ya da “tek noktaya odaklı farkındalık”, benliği kaynakta, yani Monad'da ya da birlik bilincinde eritmeyi amaçlar. Bu, kendimizi Bir'in varlığına açtığımız ve onun ışıltısı ve güzelliği tarafından dönüştürülmemize izin verdiğimiz bir iç dinginlik ve alıcılık pratiğidir. Filozoflar buna, demiurgosun ya da Şeytan'ın (bizi duyusal, egoist zincirlerde tutan bu maddi dünyanın yaratıcısı) üzerinde, asıl iyilikle birleştiğimiz süreç adını verdiler. Bu yoğunlaşmış süreç aracılığıyla tüm yanılsamalı bölünmeler bir olarak uzlaştırılır ve kişi çözülerek İlahi mutlakla birleşir. Empedokles, bunun insanların, ölümlü dünyaya ve bedenlerimize fazla bağlandığımızda kaybolan iç benliklerine dair İlahi farkındalıklarını geri kazanmalarının anahtarı olduğunu düşünüyordu.
Plotinus, tefekkürün pasif ya da kaçışçı bir etkinlik değil, ruhun aktif katılımını içeren dinamik ve yaratıcı bir süreç olduğuna inanıyordu. Tefekkür aracılığıyla yalnızca İlahi aydınlanmayı almakla kalmaz, aynı zamanda Bir ile birlikte yaratıcılar olma, dünyaya yeni güzellik ve uyum biçimleri getirme potansiyeline de sahip oluruz. Bu yalnızca bireysel bir arayış değil, dünyadan kötülüğü kaldırmak için benzer düşünen ruhlardan oluşan bir topluluk platformu hazırlamanın bir yoluydu. Plotinus, manevi aydınlanmaya giden yolun maddi dünyaya bağlılığı bırakmayı ve bir sükûnet ve iç huzur duygusu geliştirmeyi içerdiğini öğretti.
Bu derin meditatif süreç, Carl Jung'un kolektif bilinçdışı kavramını etkiledi; psişenin bütünleşmesini ve gelişmek ve sınırlamalardan kurtulmak için kişinin gölge benliğiyle yüzleşmesini öne çıkardı. Bu, iç simyanın özüdür: korkularımız ve yanılsamalarımızla doğrudan yüzleşerek benliğin değersiz yönlerini manevi altına dönüştürmek.


Günümüzde modern psikoterapi Plotinusçu yaklaşımdan etkilenmiştir; danışanları dış koşulları kontrol etmeye ya da başkalarını yönlendirmeye çalışmak yerine iç dünyalarına ve değiştirebilecekleri şeylere, yani tutumlarına, inançlarına ve davranışlarına odaklanmaya teşvik eder. Bireyler, kopukluk ve iç huzur geliştirerek gündelik hayatın iniş çıkışlarına daha az tepkisel hale gelebilir ve zorlukların üstesinden zarafet ve sükûnetle daha iyi gelebilirler.
Vedik Gelenekte Şifa ve Kendini Keşifte Meditasyonun Rolü
Buda, Rama, Krişna ve Arjuna gibi Doğu'nun öncüleri, öğretilerinin temel bir parçası olarak meditatif pratiklere derinden dalmışlardı. Para Vidya, yani bilinmeyeni daha iyi anlamaya yardımcı olan ‘o bilgi’ olarak bilinen bu yolla, meditasyon aracılığıyla daha derin ezoterik bilgi elde edilebilir. Lord Buda'nın bir müridi olan Swami Vivekananda, bilginin insanın doğasında olduğunu; dışarıdan değil içeriden geldiğini öğretti. Bir insanın “bildiğini” söylediğimiz şey, aslında sonsuz bilgiyi barındıran kendi ruhundan “keşfettiği” ya da “açığa çıkardığı” şeydir.

Buradan ruhun katmanlarla sarılı olduğunu ve öğrenmenin bu katmanları çiçek yaprakları gibi açığa çıkarma süreci olduğunu anlarız. Bilgelik, yaratıcılık ve güzel sanatlar tanrıçası Sarasvati beyaz bir lotus üzerinde oturur. Meditasyonda lotus pozisyonunda otururuz ve bedenimizi İlahi ışığı almak için bir kap haline getiririz. Çamurda büyümesine rağmen saf kalan lotus gibi, biz de karanlığın ortasında bile iç ışığımızı mükemmelleştirmeye çalışmalıyız.
Vedanta'da ‘Dhyana’ ya da tefekkür, yoganın temel bir pratiği, ‘Samadhi’ye ve kendini bilmeye ulaşmanın bir yoludur.
“Meditasyon en yüce erdemdir. Meditasyon en önde gelen çileciliktir. Meditasyon en büyük saflıktır. Bu nedenle meditasyonu sevin.”Garuda-Purana, 222.10
Acılarımızın ve kaygılarımızın çoğu zihinde yaratılan yanılsamalardan kaynaklanır. Meditasyon ve öz düşünüm bu yanılsamaları temizlemeye yardımcı olabilir.
“Davranışlarımızda (vrttis) ıstıraplar ortaya çıktığında, meditasyon onlara karşı koymaya yardımcı olur.”Patanjali, 2.11
Bu, karanlık benliğimizden gelen olumsuz özellikleri ve egoist arzuları yenmek için verilen içsel bir mücadeledir. Derin meditasyondaki rişiler, kendini önemli görme (abhinivesha), hoşlanmama (dvesha), hoşlanma (raga) ve kendimiz hakkındaki yanlış fikirler (asmita) gibi şeylerin dikkatimizi dağıttığını ve saf farkındalık olduğumuzu unutturduğunu (avidya) keşfettiler. Bu süreç, İlahi ruhla yeniden bağlantı kurmak için zihni temizlemek gibidir.

“Derin içsel bütünleşmeye (samprajñata samadhi) doğru kademeli bir ilerleme, dikkatin akıl yürütmeden (vitarka) tefekküre (vichara), sevince (ananda) ve ardından varoluş duygusuna (asmita) doğru incelikle arındırılmasıyla gelişir.”Pantanjali, 1.17
Vedik metinler, tek bir noktaya odaklanarak fiziksel iyileşmenin de sağlanabileceğini ortaya koyar.
“Rahatsızlıklar, gerçekliğin tek bir ilkesi üzerine meditasyon yaparak etkisiz hale getirilebilir.”Yoga Sutra, 1.32
Bu rahatsızlıklar, yani cehalet (avidya), egoizm (asmita), bağlılık (raga), tiksinti (dvesha) ve ölüm korkusu (abhinivesa), deneyimlediğimiz zihinsel ve fiziksel acıların çoğuyla bağlantılıdır. Arzuları, şehveti yenerek ve dengeli bir zihin koruyarak, İlahi bilincin hayatımıza girmesine izin veririz.
“Mekanik pratikten daha iyisi bilgidir; bilgiden daha iyisi meditasyondur.”Bhagavad Gita, 12.12


Krişna, meditasyonun derin bir kavrayış sunduğunu ve eylemlerimizin sonuçlarına bağlılığı bıraktığımızda huzurun geldiğini öğretti. Tek bir nokta üzerine görselleştirme ve meditasyon bu daha derin hakikatlerin çözülmesine yardımcı olur.
“İnsanların bakması için sağlam bir ışık konmuştur: uçan her şeyin arasında en hızlısı zihindir. Tüm Tanrılar tek bir uyumla, tek bir niyetle, engelsiz biçimde tek bir amaca doğru ilerler.”Rig Veda, 6.9.5

İbrahimi Dinler
Üç İbrahimi dinin, yani Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'ın ana akım öğretileri üzerine düşündüğümüzde, meditasyon pratiğinin çoğu zaman unutulduğunu ya da ihmal edildiğini görürüz. Modern zamanlarda bazı mezheplerde tabu bile haline gelmiştir. Ancak daha yakından incelediğimizde, meditasyonun Allah'ın bu İlahi elçilerinin uyanışının ve öğretilerinin anahtarlarından biri olduğunu keşfederiz. Onlar, kendini feda etmenin ve tefekkürün, özellikle kişinin egosuyla mücadelesinin, nefsin arındırılmasında merkezi bir yere sahip olduğunu öğrettiler.
Tekvin Kitabı'nda şöyle der:
“İshak akşamüstü kırda meditasyon yapmak için dışarı çıktı; gözlerini kaldırıp baktı ve işte develer geliyordu.”Kutsal Kitap, Tekvin Kitabı, Bölüm 24, Ayet 63
Davud ve Yeşu gibi İbrani krallar ve hâkimler, Allah'ın sözü üzerine meditasyonun kişiyi hakikat yoluyla uyuma getirdiğini ve nefsin arındırılmasına bir araç olduğunu öğrettiler.
Yeşu Kitabı şöyle buyurur:
“Bu yasa kitabı ağzından ayrılmasın; gece gündüz onun üzerine meditasyon yap ki, içinde yazılı olan her şeye göre davranmaya dikkat edesin; çünkü o zaman yolunu başarılı kılacak ve o zaman iyi bir başarı elde edeceksin.”Kutsal Kitap, Yeşu Kitabı, Bölüm 1, Ayet 8
Bu tefekkür süreci, Mezmurlar'da ifade edildiği gibi, hakikat ruhunu kalp ve zihinle uyumlu hale getirir:
“Ağzımın sözleri ve kalbimin meditasyonu Senin gözünde kabul görsün, ya Rab, gücüm ve Kurtarıcım.”Kutsal Kitap, Mezmurlar Kitabı, Bölüm 19, Ayet 14
Süleyman'ın Özdeyişleri, kim olduğumuzu şekillendirmede düşüncenin gücünü pekiştirir:
“Çünkü kalbinde nasıl düşünürse, o öyledir.”Kutsal Kitap, Süleyman'ın Özdeyişleri Kitabı, Bölüm 23, Ayet 7
Eşzamanlı olarak, Allah'ın ahit peygamberlerinden üçü, yani İsa, Musa ve Hz. Muhammed, derin meditasyon yoluyla manevi uyanışı arayarak 40 günlük bir yolculuğa çıktı. Derin bir meditatif yol olan ‘Sadhana’nın aynı 40 günlük pratiği, Ananda tarafından Lord Buda ile birlikte izlendi.

Peygamber İlyas, Horev Dağı'ndaki bir mağarada İlahi uyanışla sonuçlanan, çöle doğru 40 günlük bir yolculuğun ardından Elişa'yı halefi olarak meshetti.
“Kırk gün kırk gece yol alarak Allah'ın dağı olan Horev Dağı'na vardı.”Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, Bölüm 19, Ayet 8
Musa, İlahi vahyi almadan önce çölde kırk geceyi nefsini arındırarak geçirdi (Çıkış 24:18). Aynı şekilde İsa da vaftizinden sonra nefsini arındırmak için çölde 40 gün oruç tuttu ve meditasyon yaptı, İblis'in ayartmasına direndi (Luka 4:1-2). Kendisine dünyanın krallıklarının teklif edildiği dağ zirvesindeki deneyimi, Allah'ın yüceliğini öne çıkaran Mesih Kral olarak insanlığa hükmetmeye hazır olduğunu simgeliyordu.
İsa'nın meditatif pratiği İnciller boyunca öne çıkarılır. Getsemani Bahçesi'nde ve havarilerini seçerken (Luka 6) olduğu gibi, önemli olaylardan önce yalnızlık arardı. Vaftizci Yahya'nın başı kesildikten sonra, Matta kitabında bize şöyle anlatılır:
“İsa olanları duyunca, tek başına tenha bir yere gitmek için kayıkla oradan ayrıldı.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 14, Ayet 13


40 günlük inziva ya da ‘Halvet’ İslam'da da mevcuttur. Hz. Muhammed, İlahi vahiyleri almadan önce derin meditasyon için mağaraya çekildi ve bu onu Allah'ın mesajını iletmeye layık kıldı. Öğretileri meditasyonun gücünü vurgular:
“Kim kırk gün kendini Allah'a adarsa, hikmet pınarı kalbinden diline doğru tezahür eder.”Hilyetü'l-Evliya, Ebu Nuaym, 5:189
İbn Ataullah şu hikmeti sunar:
“Kalbe, tefekkür alanlarına girdiği manevi bir inzivadan daha faydalı hiçbir şey yoktur.”El-Hikemü'l-Ataiyye, No. 12
Meditasyon bizi, Allah'ın yüce hakikatine bağlayan ‘Zikir’ ya da Allah'ı anma üzerine düşünmeye yöneltir.
Kur'an'da şöyle buyrulur:
“Onlar ayakta dururken, otururken ve yanları üzerine yatarken Allah'ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı üzerine düşünürler ve şöyle dua ederler: “Rabbimiz! Sen bunu boş yere yaratmadın. Seni tenzih ederiz! Bizi ateşin azabından koru.”Kur'an, Sure 3 (Âl-i İmran), Ayet 191
Gerçek nefis arınması, meditasyon ve Allah üzerine tefekkür yoluyla gelir. Hz. Muhammed tefekkürü ritüelin önünde tuttu:
“Bir saatlik tefekkür, bir yıllık ibadetten daha hayırlıdır.”Gurerü'l-Hikem, Amidi, Hadis 6537

Zamanla İslami meditasyon geleneğinin büyük bölümü kaybolmuş, çoğunlukla ritüellerde ve dualarda kalmıştır. Sufi Tarikatı, yüksek Allah bilinci hallerine ya da Takva'ya ulaşmak için ‘Zikir’e odaklanır. Ancak yaşayan İmam ile bağlantı olmadan bu tür pratikler etkinliklerini yitirir.
Ebu Hamza Sümali, Ebu Abdullah'tan, ona şunu sorduğunu rivayet etti:
“Yeryüzü İmamsız kalabilir mi?” Şöyle cevap verdi: “Yeryüzü bir an bile İmamsız kalsa, gerçekten kendi içine batar.”
Dolayısıyla bu bağı koparmış olanlar şimdi körü körüne dolaşıyor; mantraları ve ilahileri, ne zarar ne de fayda veren basit el çırpmalarına dönüşüyor. Kısacası, meditasyon ve zikrin çoğu biçimi manevi farkındalığımızı yükseltebilen ve bizi Allah'a yaklaştırabilen pratiklerdir, ancak yalnızca yaşayan İmam'ı, yani Allah tarafından gönderilen İlahi kralı izlediğimizde ve ona itaat ettiğimizde ve ettiğimiz sürece.
AROPL Öğretileri
İmam Ahmed El-Hasan bize, ruhsal yolumuzda bize yardımcı olması için üzerinde düşünülmesi gereken 3 temel ilke olduğunu öğretti: ‘Meditasyon, Egzersiz ve Beslenme’. Bugünkü mesaj, Allah'ın tüm asıl dinlerindeki hakikati yansıtır ve bugün bize açıklanan, daha önce bilinmeyen bazı peygamberlerin sözlerine yöneliriz.
Tıpkı İsa'nın dini kurumlardaki yozlaşmayı fark ettiğinde Allah ile baş başa kalmak için yalnızlığa çekilmesi gibi, Ahmed El-Hasan da Irak'ın Necef kentindeki dini okullardaki yozlaşmanın farkına vardığında aynısını yaptı. Düşünmek ve İlahi olanla bağlantı kurmak için inzivaya sığındı.
Bu yeni çağda bize, derin meditasyon yoluyla ruhlarımız hakkındaki bilgiyi, geçmişimizin parçalarını hatırlamak için bir sabit diske erişir gibi açığa çıkarabileceğimiz öğretilir. Ahmed El-Hasan bize, içimizdeki evrensel tohumun derin iç meditasyon ve Allah'a içten bağlılıkla açılabileceğini öğretir. İmam Ahmed El-Hasan şöyle buyurdu:
“Her insanın içinde bir tohum [vardır]. Bazı insanlar onu ortaya çıkarabilir ve belirginleştirebilir, bazıları ise yapamaz. Bütün mesele insanın kendisine döner. Bazıları istemedikleri için ya da denemedikleri için yapmaz.... Önce tüm yönleri düşünmeden konuşmayın ya da hareket etmeyin; bir karar verdiğinizde ya da bir eyleme bağlandığınızda, ondan vazgeçmeyin. Bir söz söylediğinizde, ondan asla vazgeçmeyin. Ama bunu her zaman, derin ve kapsamlı bir tefekkürden sonra, doğrulukla ve Allah rızası için yapın. Yeryüzünde hiç kimsenin, Allah'tan bir delil olmadıkça, sözlerinizi değiştirmeniz için sizi etkilemesine izin vermeyin.”İmam Ahmed El-Hasan'ın Sözleri, s. 84
Bu çağda Allah'ın İlahi elçisi olan Ahmed El-Hasan, uykumuzdan ve dünyanın acılarına karşı kayıtsızlığımızdan uyanmak için tefekkürün kritik değerini bize öğretti. Bizden önce gelen milletlerin durumunu ve Peygamberlerine nasıl davrandıklarını kabul etmeliyiz; Babil, Mısır, Kenan ve Sodom gibi milletler İbrahim, Musa, İsa ve Lut gibi figürlere ihanet etti; böylece bu hataları tekrarlamayalım.
Eba Sadık'ın mesajı manevi arınmayı vurgular ve bu hedefe ulaşmak için kendi içimize bakmamızı ister. Meditasyon değerli bir pratik olsa da tek başına yeterli değildir; zamanımızın İmamı'na güçlü bir imanla birleştirilmeli ve anlamlı bir eylemle desteklenmelidir. Meditasyon olumsuz düşünceleri temizlemeye ve kalplerimizi arındırmaya yardımcı olur, ancak gerçek dönüşüm, iç düşünümü, imanı ve hayatımızda aktif katılımı bütünleştiren bütüncül bir yaklaşım gerektirir.