“In God We Trust” (Tanrı'ya Güveniriz), Ama Yalnızca Beyazsanız: Hristiyan Amerika Yalanı
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Amerika'nın idealleri gerçekleriyle çatışıyor; ırkçılık, eşitsizlik ve şiddet sürüp gidiyor. Bu yazı, beyaz üstünlüğü ve sistemik adaletsizlik üzerine kurulmuş bir ulusta inanç ile eylem arasındaki uçurumu inceliyor.
Yazan Michelle Musa

Sloganı “In God We Trust” (Tanrı'ya Güveniriz) olan Amerika, sözde özgürlerin ülkesi, hayallerin gerçekleştiği söylenen fırsatlar ülkesidir; ancak bazıları için bu, Amerikan Kâbusu'dur. Fırsatların, hatta bazen hayatın değerinin bile ten renginize göre belirlendiği bir kölelik, apartheid, soykırım, adaletsizlik ve eşitsizlik ülkesi.
2020'de Amerikan vatandaşlarının, bir Afrikalı Amerikalının daha polis tarafından öldürülmesine karşı bir kez daha kitlesel olarak protestoya çıktığını gördük. George Floyd'un hayatının elinden alınışını gösteren görüntüler viral olduktan sonra, ulusal öfke ve hayal kırıklığı sokaklara taştı. Bu durum, Amerika'nın uzun polis şiddeti tarihine yeniden dikkat çekti ve ırk temelli cinayetlerin münferit vakalar olmadığını gösterdi; hatta birçokları için Amerika'da Siyah olmak hâlâ bir ölüm cezası.
Amerika'daki azınlıkların hayatları neden hâlâ sistemik ırkçılıktan başka hiçbir sebep olmaksızın cezasız bir şekilde elinden alınıyor? Bu, bugün Amerika Birleşik Devletleri'ni tanımlayan en önemli meselelerden biridir.
Geleceği anlamak için bazen geçmişten ders almamız gerekir. Tarih boyunca, beyan edilen Hristiyanlık ve ayırt etme ruhu ile fiilî eylemler arasındaki uçurum hiçbir yerde Amerika'nın uzun ve kanlı ırkçılık tarihinde olduğu kadar belirgin olmamıştır. Bu, temelleri ve ekonomisi, Amerika'nın aşağı ırkları olarak görülen —ve hâlâ görülen— insanların sömürülmesi yoluyla beyaz üstünlüğü ideolojisi üzerine inşa edilmiş bir ulustur.
Hristiyanlar sıklıkla ayırt etme ruhunun, iyi ile kötüyü, doğru ile yanlışı ayırt etmelerini ve bilgece, manevi açıdan sağlam kararlar vermelerini sağladığını söyler. Ancak aynı zamanda tarih, Hristiyan inançlarını beyan edenlerin yol açtığı muazzam acıları ve adaletsizlikleri göstermekte ve toplumda bu ayırt etme ruhunun varlığını sorgulatmaktadır. Bu, hiçbir yerde Hristiyan Amerika tarihinde olduğu kadar açık değildir; kendini Tanrı'nın himayesinde ilan eden ve Hristiyan idealleri üzerine kurulan bu ulus, insan onuru ve eşitliğinin en büyük ihlallerinden bazılarına sahne olmuştur.
Irk Temelli Kölelik
Sömürge Amerika'sının ilk günahı, 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Afrikalıların acımasızca ezilmesi üzerine kurulu Atlantik köle ticaretiydi. Tarih, 10 ila 12 milyon zincire vurulmuş Afrikalı erkek, kadın ve çocuğun anavatanlarından çalınarak Amerika'ya götürüldüğünü ve nesiller boyunca insanlıktan çıkarılmaya maruz bırakıldığını tahmin ediyor; 400 yıl boyunca en insanlık dışı yollarla boyunduruk altına alınan Afrikalı erkek mirasından mahrum bırakıldı ve çocukları Anglo-Amerikalının malı oldu. Yeni Dünya'nın kapitalist ideolojisi hâline gelecek olan Amerikan imparatorluğunun —sözde Amerikan rüyasının— inşasını kolaylaştırmak için köleleştirildiler, kırbaçlandılar, işkence gördüler, tecavüze uğradılar ve itaate zorlandılar.



Ancak Anayasa'nın ortaya çıkışıyla Amerika kendini özgürlerin ülkesi ilan etti. 1801'den 1809'a kadar Amerika'nın üçüncü başkanı olarak görev yapan Amerika'nın Kurucu Babalarından Thomas Jefferson, “Bütün insanlar eşit yaratılmıştır” şeklindeki ünlü ifadeyi yazdı; ancak hayatı boyunca altı yüzden fazla insanı köleleştirdi ve bu baskıcı kurumdan doğrudan kâr elde etti.
Bilimsel Irkçılık
Amerikan emperyalistleri bir sorunla karşı karşıyaydı: Bir yandan herkesin Tanrı'nın gözünde eşit olduğunu ilan ederken Afrikalıların köleleştirilmesini nasıl haklı çıkarabilirlerdi? Bunu, ırkçı görüşlerini destekleyen ampirik kanıtların bulunduğunu iddia ederek çözdüler. Sırf siyah ırkın ırk olarak aşağı olduğunu ve boyunduruk altına alınmayı hak ettiğini kanıtlamak için kitaplar yazdılar ve gülünç araştırmalar ve deneyler yaptılar.


Thomas Jefferson'ın kendisi siyahları şöyle tanımlamıştır:
“Siyahlar, ister başlangıçta ayrı bir ırk olsunlar, ister zaman ve koşullar tarafından ayrı kılınmış olsunlar, hem beden hem de zihin yetenekleri bakımından beyazlardan aşağıdırlar.”Notes on the State of Virginia, Thomas Jefferson
Bu ırkçılık mirası, Hristiyan bir ulusun azınlıkları için bir kâbuslar ülkesine dönüşmesine yol açan tarihî bir trajedi, Hristiyan değerleriyle bir çelişki ve herhangi bir ayırt etme yetisinin açıkça yokluğu olarak duruyor.
İnsan Hayvanat Bahçeleri
20. yüzyılın başlarına kadar Afrikalılara hayvan muamelesi yapıldı ve insan hayvanat bahçelerinde sergilendiler. “Egzotik bir tür” olarak tanımlanan Ota Benga, Amerika'nın en büyük hayvanat bahçesi olan New York'taki Bronx Hayvanat Bahçesi'nin goril bölmesinde sergilenmek üzere Dr. Samuel Phillips tarafından Amerika'ya getirildi. Bir seferde beş yüz New Yorklu Benga'ya bakıp gülmek için toplanırdı. Sözde ‘sergisi’ Eylül 1906'da açıldığında, çeyrek milyon marazi seyirci hayvanat bahçesini ziyaret etti; bu, normal ziyaretçi sayısının iki katıydı. O dönemde Bronx Hayvanat Bahçesi, zamanın en saygın zoologlarından biri olan Dr. William T. Hornday tarafından yönetiliyordu ve o şöyle demişti:
“Hayvanat bahçesinin tarihi yazıldığında, bu olay onun en eğlenceli bölümünü oluşturacaktır.”
Bu tarihî etkenler bir araya gelerek Afrikalı Amerikalıyı insanlıktan çıkardı ve Amerikalı beyaz üstünlükçülerin ruhuna sistemik ırkçılığın derin köklerini yerleştirdi. Afrikalı Amerikalılara yönelik cehalet ve korku, medya propagandasıyla —Afrikalı Amerikalıları kasıtlı olarak vahşiler, topluma ve Anglo değerlerine yönelik tehditler olarak tasvir eden görüntüler ve reklamlarla— beslenmeye devam etti. Beyaz kadınlar için tehditkâr yırtıcılar olarak, ayaklanıp kontrolü ele geçirmeye yönelik gizli amaçlar taşıyan kişiler olarak tasvir edildiler.



18 Aralık 1865'te köleliğin kaldırılmasını sağlayan İç Savaş'ın ardından yeni bir dönüm noktasına ulaşıldı. Ancak hükümlüler dışında herkesin özgür olduğunu belirten bir boşluk vardı. Bu boşluk, köle emeğine ihtiyaç duyan iktidar sahipleri tarafından istismar edildi. Afrikalılar küçük suçlar nedeniyle yeniden köleleştirildi ve İç Savaş'ın yıktığı ekonomiyi yeniden inşa etmek için Güney'e götürüldü.
Yeniden Yapılanma Dönemi'nde, Afrikalı Amerikalılara vatandaşlık ve eşit medeni haklar tanımak için 14. ve 15. Değişiklikler kabul edildi. Ancak aynı zamanda bu haklarla çelişen yerel yasalar da çıkarıldı. Güney'de 1877 civarında başlayan bu yasalar, beyaz bir izleyici kitlesini eğlendirmek için kötü niyetle siyah bir adam karakteri yaratarak kariyer yapan beyaz bir adamın yarattığı bir minstrel şovu karakterinin adından ötürü Jim Crow yasaları olarak bilinir hâle geldi. Böylece Jim Crow, tutulmayan sözlere ve çelişkilere derinden kök salmış bir dönemin sembolü oldu.


Afrikalı Amerikalıların yasal hakları olsa da bir apartheid sistemi onları dışladı, kendi toplulukları içinde sıkı bir şekilde ayrıştırdı ve medeni haklarını özgürce kullanmalarını engelledi. Afrikalı Amerikalılar kalıcı olarak ikinci sınıf vatandaş konumuna itildi; bekleme salonları, restoranlar ve hastaneler gibi “Beyazlar” ile aynı kamusal tesisleri kullanmaları yasaklandı. Birçok kasabada aynı yerlerde yaşamalarına, aynı okullara veya kiliselere, ironik bir şekilde Hristiyan cemaatlerine bile gitmelerine izin verilmiyordu. Irklar arası evlilik yasa dışıydı ve çoğu okuryazarlık testlerini geçemediği için oy kullanamıyordu.
Beyaz Üstünlüğü ve Linçler
Köleliğin kaldırıldığı aynı yıl Tennessee'de Ku Klux Klan (KKK) doğdu. Klan, Afrikalı Amerikalıların yeni haklarına karşı çıkan, hükümetin en üst kademelerinde üyeleri bulunan, Amerika'nın topluluklarının arındırılması çağrısında bulunan ve çoğunlukla geceleri yürütülen korkunç gizli kampanyalarla evleri ateşe vererek Afrikalı Amerikalıları ve onlara sempati duyanları terörize eden beyaz üstünlükçü bir gizli örgüte dönüştü. Ulusun Hristiyan kimliğine ve ideallerine rağmen, iyiyi kötüden ayırması beklenen ayırt etme ruhu bu terör eylemlerini önleyemedi.



Merkezî bir örgütlenmenin eksikliği ve iç zayıflıklar nedeniyle hareket, “Birth of a Nation” filminin vizyona girdiği 1915'e kadar sönümlendi. “Amerika Birleşik Devletleri'nde yapılmış en tartışmalı film” olarak adlandırılan bu üç saatlik sinema gişe rekortmeni, KKK'yı çok sayıda Anglo izleyicinin gözünde cazip kılarken aynı zamanda Afrikalı Amerikalıları şeytanlaştırmaya hizmet etti. Filmin ırkçı mesajı toplumda derin yankı buldu ve kolektif “ayırt etme ruhu” bu tür bağnazlık ve şiddetteki kötülüğü fark edemedi. “Klan üyeleri” ulusal kahramanlar, Anglo-Amerikan yaşam tarzının savunucuları ve koruyucuları olarak tasvir edildi.
Film, Amerika'daki ırk ayrımında önemli bir etken oldu. ABD Başkanı Woodrow Wilson, filmi Beyaz Saray'da kabinesi ve Yüksek Mahkeme için gösterime sundu. Bu eylem KKK'ya ve suç faaliyetlerine verilen desteği güçlendirdi ve Anglo ulusal ve ırkçı gururunu artırdı
Nesiller boyu süren ırksal şartlanma, beyaz adamın hayal gücünde Afrikalı Amerikalılara karşı içsel bir önyargının var olması anlamına geliyordu. Sıklıkla haksız yere suçlarla itham ediliyor ve güruh vahşetine maruz kalıyorlardı. İç savaşın ardından gelen yeniden yapılanma döneminde erkekler, kadınlar ve çocuklar, sırf siyah doğdukları için korkunç halka açık gösterilerde, hatta adliye bahçesinde bile vahşice asıldı veya linç edildi. Equal Justice Initiative, Afrikalı kökenli yaklaşık 4.000 erkek, kadın ve çocuğun kana susamış geçit törenlerinde terör amaçlı linç edildiğini tahmin ediyor.
Sahneyi gözünüzde canlandırın… kendilerini saygın Hristiyanlar olarak gören orta sınıf Anglo-Amerikalılar —öğretmenler, doktorlar, avukatlar ve dükkân sahipleri— en güzel pazar kıyafetlerini giyer ve bu linçleri izlemek için 15.000 kişiye varan kalabalıklar hâlinde dışarı çıkardı. Yiyecek satıcıları ve hediyelik eşya tezgâhlarıyla bir panayır havası vardı. Terör linci olayları afişlerde ve yerel gazetelerde ilan bile edilirdi. Olaylar o kadar olağanlaşmıştı ki linç kartpostalları popüler hatıra eşyalarıydı.

Linç edilenler arasında Georgia'dan iki çocuk annesi 21 yaşındaki Mary Turner da vardı. Sekiz aylık hamileydi. 19 Mayıs 1918'de yüzlerce Anglo-Amerikalıdan oluşan vahşi bir güruh tarafından yakalandı ve Brooks County'de bir nehir kıyısına götürüldü.
Bundan sonra yaşananlar akıl almaz ve kendini insan olarak gören herhangi birinin yapabileceklerinin ötesindedir. NAACP müfettişi Walter F. White şöyle anlatıyor:
“Mary Turner bağlandı ve ayak bileklerinden baş aşağı asıldı, giysileri benzine bulandı ve vücudunun üzerinde yakıldı. Karnı, ‘domuzları yarmakta’ kullanılanlara benzer bir bıçakla yarıldı. ‘Doğmamış bebeği’ yere düştü ve ‘iki cılız çığlık’ attı. Güruhun bir üyesi, olanlara dair her türlü kanıtı gizlemek için bebeğin başını topuğuyla ezdi; ardından kalabalık Turner'ın vücuduna yüzlerce kurşun sıktı.”
1919, Amerika'nın ırkçılık tarihinde uğursuz bir yıl daha oldu. “Kızıl Yaz” olarak bilinen bir dönemde, Amerika Birleşik Devletleri'nde birkaç ay boyunca en az 25 büyük beyaz terör saldırısı gerçekleşti.
Bu dönemde Afrikalı Amerikalılar gelişen topluluklar kurmuştu; ancak kendi kendine yetmeleri beyaz üstünlükçülerin istikrarı için bir tehdit oluşturuyordu. Sonuç olarak, “Siyah Wall Street” olarak bilinen Tulsa, Oklahoma'daki başarılı Greenwood bölgesi dahil olmak üzere siyahlara ait birçok işletme ve mülk yok edildi. 1921'de Greenwood bölgesi yerle bir edilerek yakıldı ve bir kan gölüne çevrildi. Katliam, Amerikan tarihindeki en kötü ırkçı şiddet olayı olarak nitelendirildi.

Bu gibi ırk nefreti suçları, Anayasa tarafından tanınmış medeni haklara sahip olmalarına rağmen Afrikalı Amerikalılara toplumdaki yerlerini hatırlatmak için Amerika'nın her yerinde cezasız bir şekilde işlendi. Daha 1955 gibi yakın bir tarihte yaşanan bir vakada, Emmett Till adında genç bir çocuk akla gelebilecek en zalimce şekilde vahşice öldürüldü. Daha 14 yaşındaydı. Suçu: İddiaya göre ailesinin bakkal dükkânında tezgâhın arkasında duran Carolyn Bryant adında beyaz bir kadına ıslık çalmıştı. Birkaç gün sonra, Carolyn'in eski asker kocası Roy Bryant ve suç ortakları gecenin karanlığında çocuğu silah zoruyla kaçırdı ve korkunç bir şekilde işkence ederek öldürdü. Emmett Till'in cesedi öylesine parçalanmıştı ki tüm Amerika'da şok dalgaları yarattı. Ancak yine hiçbir mahkûmiyet olmadı; tamamı beyazlardan oluşan bir jürinin Bryant'lar lehine suçsuzluk kararı vermesi yalnızca bir saat sürdü.
Birçok Hristiyan, inançlarını adaletsizliğe karşı çıkmak ve tüm insanların eşit insanlığı için çağrıda bulunmak için kullanmak yerine şiddeti haklı çıkardı ya da kötülük karşısında sessiz kaldı. Kilise liderleri adalet ve merhamet göstermek yerine sıklıkla toplumun ırksal önyargılarını yansıttı ve teşvik etti.
Hispaniklere Yönelik Irkçılık ve Linçler
Amerikan ırkçılığı Afrikalı Amerikalılarla sınırlı değildi. Linçler, zorla kısırlaştırma ve İspanyolca konuşan ABD vatandaşlarının toplu sınır dışı edilmeleri, Hispaniklerin de sözde özgürlerin ülkesinde karşılaştığı adaletsizliklerden yalnızca birkaçıdır. Latin Amerikalılara yönelik ırkçılığın hikâyesi, bazı açılardan Afrikalı Amerikalılarınkini yansıtır ve Meksika topraklarının %55'ini Amerika Birleşik Devletleri'ne veren ABD-Meksika savaşının ardından 1848 civarında başlar. Meksika dili ve hatta ten rengi, onlara yönelik Anglo güruh şiddetinin gerekçesi olarak kullanıldı. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, yaklaşık 600 Meksikalının kendi dilleri olan İspanyolcayı konuşmak veya Meksika bayramlarını kutlamak gibi nedenlerle linç edildiği tahmin edilmektedir.
ABD'deki Afrikalıların ve Meksikalıların kaderi iç içe geçmişti; her iki grup da “haddini aşmak”, “beyazların işlerini elinden almak”, “beyaz kadınlara yanaşmak”, “büyücülük yapmak” ve beyazların göz diktiği toprakları terk etmeyi reddetmek gibi nedenlerle Anglolar tarafından linç edildi. Meksikalı karşıtı duygular, Büyük Buhran'ın başladığı, borsanın düştüğü ve işsizliğin arttığı 1920'lerin sonlarında zirveye ulaştı; Meksikalıları ve kaynaklarını sömürdükten sonra Anglo-Amerikalılar onları Amerikalıların işlerini çalmakla suçlamaya başladı.
İş güvencesizliği korkuları yayıldıkça, Amerika Birleşik Devletleri hükümeti Meksika kökenli yaklaşık iki milyon kişiyi ülkeden zorla çıkardı; bunların %60'a varan kısmı aslında Amerikan vatandaşıydı. Sınırın öte yakasına zorla gönderilen bu insanlar, hayatlarını artık tanımadıkları bir ülkede yeniden kurmak zorunda kaldılar. Yabancıyı kabul etme ve komşunu sevme şeklindeki Hristiyan ideali, bir kez daha ırksal önyargı ve ekonomik çıkarın gölgesinde kaldı. Bugün, yüz yıl sonra, tarihin tekerrür ettiğini ve Amerika'da beyaz adamın işini elinden almakla suçlanan göçmenlere karşı aynı söylemi görüyoruz.
Japon Toplama Kampları
Çoğu ekonomik krizde olduğu gibi, Büyük Buhran'ın ardından İkinci Dünya Savaşı geldi. Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan bir başka etnik grup, Anglo-Amerikan ırk üstünlüğünün hedefine girecekti. 1942'de, Japonların Pearl Harbor saldırısından kısa bir süre sonra, dönemin Başkanı Franklin D. Roosevelt, 9066 sayılı Başkanlık Kararnamesi ile Japon kökenli Amerikan vatandaşları da dahil olmak üzere Japon göçmenlerin evlerinden zorla çıkarılarak ülke genelindeki gözetim kamplarına hapsedilmesini onayladı. Pasifik kıyı şeridi çevresinde yaşayan yaklaşık 120.000 kişinin yerinden edilmesi, herhangi bir suç işlememiş veya herhangi bir suçla itham edilmemiş olmalarına rağmen evlerinden ve geçim kaynaklarından koparılmaları, toplanmaları ve yüzlerce mil uzaktaki toplama kamplarına nakledilmeleri anlamına geliyordu.
Bu iç hapsetme, herhangi bir risk oluşturdukları için değil, Japon Amerikalıların ırksal profillemesine dayanıyordu. Gözetim programını yöneten Korgeneral John L. DeWitt, gazetelere defalarca “Jap Jap'tır” dedi ve ırkçı duygularını Kongre ile paylaştı. Şöyle demişti:
“Amerikan vatandaşı olup olmaması hiçbir şey değiştirmez, o yine de bir Japondur. Amerikan. Vatandaşlık sadakati mutlaka belirlemez... Ama haritadan silinene kadar Japon hakkında her zaman endişelenmeliyiz.”1943'te Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'nin bir alt komitesine yapılan açıklama
Hapsedilen 120.000 Japondan yaklaşık 30.000'i okul çağındaki küçük çocuklardı. Toplumdan ayrıldılar ve dikenli teller ve silahlı muhafızlarla çevrili bir kapatılmışlık içinde yaşamaya zorlandılar; artık çocukluklarının tadını çıkarmakta veya dışarıda oynamakta özgür değillerdi. Koşulların ilkel, standartların altında ve sıkışık olduğu söyleniyordu. Bildirildiğine göre birçoğu, özellikle de çocuklar, psikolojik travma yaşadı. Uzak hapis alanlarının aşırı iklimleri yaşlı ve bebek tutuklular için zordu. Birçoğu yetersiz tıbbi bakım ve katlandıkları duygusal stres nedeniyle kamplarda öldü. Birkaçı, iddiaya göre emirlere direndikleri gerekçesiyle askerî muhafızlar tarafından öldürüldü. Kamplar nihayet 1946'da kapatıldı ve bugün, onlarca yıl sonra, 9066 sayılı Kararname'nin mirası Amerikan tarihinin bu utanç verici dönemini hâlâ yankılamakta ve diğer göçmenleri ve Amerikan vatandaşlarını hedef alan yeni ırkçı politikalar için hâlâ bir şablon olarak kullanılmaktadır.
Sivil Haklar Hareketlerinin Doğuşu
1939'dan 1945'e kadar süren İkinci Dünya Savaşı sırasında birçok Afrikalı Amerikalı, ekonomik buhrandan ve kiracı çiftçiliğin koşullarından kaçmak için askere yazıldı; ancak ayrımcılık ve önyargıdan acı çekmeye devam ettiler. Görevleri sırasında onlara aşağılayıcı davranıldı ve hizmetleri takdir görmedi. Eve döndüklerinde, ülke ve Amerikalı yurttaşları için hayatlarını riske atmış olmalarına rağmen kendilerine hâlâ tam haklar tanımayan ve onlara zulmetmeye devam eden bir ülke buldular. Bu durum, 1955'teki Emmett Till cinayetiyle birlikte bir kırılma noktasına ulaştı.
Ve böylece isyan başladı; Sivil Haklar Hareketi doğdu. Hareket, değişim ve eşit hakların genişletilmesini talep ederek Afrikalı Amerikalıların ve diğer azınlık gruplarının güçlendirilmesini amaçlıyordu.
1955'te Alabama'dan 42 yaşında bir kadın değişimin çarklarını harekete geçirecekti. Bir otobüsün arka tarafında, yalnızca Afrikalı Amerikalılara ayrılmış bölümde bir koltuk buldu. Beyaz bir adam otobüse binip oturacak yer bulamayınca, otobüs şoförü Rosa Parks'tan koltuğunu ona vermesini istedi. Tavrından taviz vermeyerek bunu reddetti ve sonuç olarak tutuklandı. Bu durum öfkeye yol açtı ve topluluk liderlerini, Baptist rahip Martin Luther King'in başkanlık ettiği Montgomery Gelişim Derneği'ni (MIA) kurmaya yöneltti; bu da onu sivil haklar için uzun ve kararlı bir mücadelenin ön saflarına yerleştirdi. 1963'te sivil haklar hareketinde o güne dek görülmüş en büyük yürüyüşe katıldı. İnsanlar, Amerika'daki ırkçılığa karşı barışçıl protestoya katılmak ve bir araya gelmek için farklı eyaletlerden trenlerle ve otobüslerle geldi; ellerinde Kutsal Kitaplarla, özgürlük şarkıları söyleyerek başkent Washington D.C.'nin sokaklarında birlik içinde yürüdüler ve Martin Luther King'in ikonik “I Have a Dream” (Bir Hayalim Var) konuşmasına tanık olmak için Lincoln Anıtı'nın basamaklarına ulaştılar.
Onun sözleri Amerikalıların kalplerini yüceltti ve ırkçılığa ağır bir darbe vurarak özgürlük ve daha iyi bir yarın için umut sundu.
Ancak King ve diğer liderler, Hristiyan toplumunun bizzat içinden ciddi bir muhalefetle karşılaştılar. Ayrımcılığın uygulandığı Güney'de ve ülke genelinde birçok beyaz Hristiyan, ırk ayrımını ve eşitsizliği haklı çıkarmak için Hristiyan doktrinini kullandı. Kiliseler sıklıkla ırk çizgileri boyunca bölünmüştü ve bazı beyaz cemaatler entegrasyona aktif olarak direndi. King'in adalet ve kardeşlik çağrıları, yalnızca yetkililerden değil Hristiyanlardan da sıklıkla düşmanlıkla karşılandı.
King 1968'de suikaste kurban gitti. 40. doğum gününü göremeyeceğini bilerek son konuşmasını yaptı; ertesi gün Memphis, Tennessee'deki bir motelin balkonunda bir keskin nişancı tarafından boynundan vuruldu.
Ve Afrikalı Amerikalılar hâlâ Martin Luther King'in hayalini kurduğu vaat edilmiş toprakları bekliyor.
Sivil haklar hareketinde Afrikalı Amerikalıları güçlendiren tek kişi Martin Luther King değildi; Kara Panterler ve birçok önemli, güçlü hatip ve lider değişimin yolunu açtı; yalnızca birkaçını saymak gerekirse Malcolm X, Medgar Evers, Harry ve Harriette Moore. Birer birer aynı akıbete uğradılar; eşitlik için mücadele ederken ve halkın özgürlükleri ve hakları uğruna hayatlarını feda ederken susturuldular. Ancak mirasları, ilham veren özgürlük savaşçıları ve kahramanlar olarak insanların kalplerinde ve zihinlerinde yaşamaya devam ediyor.
Amerika'nın Kâr İçin Irk Savaşları
Martin Luther King'in ölümünü izleyen yıl, 1969'da, Nixon başkan oldu ve bununla birlikte Afrikalı Amerikalılara karşı yeni bir savaş başlatıldı; bu kez sivil haklar hareketleriyle mücadele etmek için “Kanun ve Düzen” gerekçe olarak kullanıldı ve suç ile yozlaşma, onun “şehirlerimizdeki kötülükler” olarak adlandırdığı şeylere yüklenerek beyaz üstünlükçü gündem canlı tutuldu. Bu durum, bu taktiğin “siyah erkekleri” hapse atmak için kullanıldığını açıkça itiraf eden Nixon'ın danışmanı John Ehlichman tarafından vurgulandı.
Ve tıpkı bugün olduğu gibi, Amerikan halkı “Kanun ve Düzen” adına etnik azınlıklara yönelik bu tür adaletsizliklerin, Amerikan halkının korunması için —Amerikan halkı adına— kendi çıkarlarına olduğuna inandırıldı. Bu taktiği kullanarak kolluk güçleri yalnızca sivil haklar hareketi gruplarını değil, “Hippiler” gibi ırklar arası uyum ve barış savunucuları da dahil olmak üzere diğer azınlık gruplarını da hedef alabiliyordu.
1970'lerde uyuşturucuya karşı savaş başlatıldı; bu taktik 1980'lerde ve Başkan Reagan yönetiminin ötesinde de devam etti. O dönemde uyuşturucu kültürünün yükselişi, azınlık gruplarını orantısız bir şekilde hedef alan “kitlesel hapsetme”yi haklı çıkarmak için kullanıldı. Hapsedilen insan sayısı 1970'ten bu yana yaklaşık %700 oranında çarpıcı bir şekilde arttı ve Hapishane Sanayi Kompleksi ya da hapishanelerin özelleştirilmesi olarak bilinen milyonlarca dolarlık şirketi besledi. Bildirildiğine göre kâr amacıyla hapishane işleten bu şirketler yılda yaklaşık 7 milyar dolar kazanarak kurumsal elitleri zenginleştiriyor.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, özgürlüğü savunan aynı ülke olan Amerika Birleşik Devletleri, tesadüfe bakın ki dünyada kişi başına düşen en büyük hapishane sistemine sahip olup dünyadaki toplam mahkûm nüfusunun dörtte birini barındırıyor. Bu nüfusun ezici çoğunluğu Amerika'nın ırksal azınlıklarından, özellikle de yoksullardan oluşuyor. Hatta şok edici istatistikler, Amerika Birleşik Devletleri'nde her üç Afrikalı Amerikalıdan birinin hayatı boyunca hapse girmeyi bekleyebileceğini gösteriyor.
Sözde Uyuşturucuya Karşı Savaş, aynı zamanda Reagan'ın polisi askerî teçhizatla militarize etmesine imkân veren bir katalizör işlevi gördü. Bu durum bir polis devleti yarattı; kolluk görevlilerinin Afrikalı Amerikalı ve Hispanik azınlıkları terörize etmesine ve kâr amacıyla Amerika'nın hapishanelerine kapatmasına olanak tanıdı ve aynı zamanda ABD'nin Üçüncü Dünya'ya askerî müdahalesi ve orayı kontrol etmesi için bir gerekçe sağladı. Aynı şekilde bir sonraki savaş —sözde Teröre Karşı Savaş— hükümetin ve kolluk kuvvetlerinin Araplara ve Müslümanlara karşı ayrımcılık yapmasına izin verdi. Bir kez daha birçok Hristiyan lider ve cemaat, karşı karşıya oldukları ahlaki krizi fark edemedi ve ırksal adaletsizliğe ve kitlesel hapsetmeye izin veren politikalara karşı çıkmadı.
Araplara ve Müslümanlara Yönelik Irkçılık: “Teröre Karşı Savaş”
Yeni binyılla birlikte yeni bir ırksal düşman ve para kazandıran bir başka savaş doğdu; ancak bu kez savaş askerî-sanayi kompleksini besleyecek ve Müslüman azınlıkları hedef alacaktı. Bu, dönemin Başkanı Küçük George Bush tarafından bir haçlı seferi olarak nitelendirilen ve Amerika'nın en uzun süreli savaşı hâline gelecek bir savaştı; Bush, İkiz Kuleler saldırısının ardından Irak'ın kitle imha silahları üreterek Amerika için bir tehdit oluşturduğu yönündeki asılsız iddialara dayanarak Irak'ın işgaline öncülük etti. Ancak birçok Amerikan vatandaşı hâlâ 11 Eylül'ün yüz binlerce insanın ölümüne yol açan bir iç iş olduğunu, Orta Doğu'yu istikrarsızlaştıracak ve ülkede Amerikan askerî üsleri kuracak olan 2003 Irak işgali ve işgalinin yolunu açan sahte bayrak operasyonu olduğunu savunuyor. Bu savaş, Amerika'nın Orta Doğu'da kendine yer edinmek amacıyla bölgeyi parçalamaya yönelik bir başka güç oyunundan ibaretti. Çoğu kişi için Amerika'nın ikiyüzlülük ve aldatma sistemi açıktı; özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'nin, 2019'da tahminen 6.185 nükleer silaha sahip olan, dünyanın en büyük saldırganlarından ya da savaş kışkırtıcılarından biri olduğu düşünüldüğünde.
Onların sözde Teröre Karşı Savaşı, tıpkı sözde Uyuşturucuya Karşı Savaş gibi, Amerika'da yaşayan Araplara ve Müslümanlara karşı tutuklama ve işkenceden casusluğa ve ırksal profillemeye kadar her türlü ırkçılığa ve önyargıya kapı açtı. Müslüman Amerikalılar, 20 yıla yayılan sözde “Teröre Karşı Savaş” boyunca süren Amerikan propagandasının ve olumsuz medya kampanyalarının doğrudan bir sonucu olarak her gün ayrımcılık ve İslamofobik saldırılarla karşılaştı.
Yıllar sonra, Amerika Birleşik Devletleri'nin zalim başkanı Donald Trump, Müslüman göçü yasağı ve ırksal profilleme politikalarıyla bu ırkçı tutumu canlı tuttu ve gülünç derecede cahilce tweetlerinde Müslümanlara duyduğu hoşnutsuzluğu gizlemedi.
Polis Şiddeti ve Black Lives Matter Hareketi
Irksal profilleme, 11 Eylül'den bu yana birkaç on yıldır Amerika'nın kolluk görevlileri tarafından kullanılan bir taktik olmuş; yalnızca Müslümanları değil, tüm etnik azınlıklardan vatandaşları da mağdur etmiş ve suçlu ilan etmiştir. Son yıllarda gün yüzüne çıkan birkaç yüksek profilli gereksiz polis şiddeti vakasının kanıtladığı gibi, özellikle Afrikalı Amerikalılar bundan etkilenmiştir.
Ferguson Polis Departmanı hakkında yürütülen resmî bir soruşturma, “Afrikalı Amerikalıların araç durdurmaları sırasında aranma ihtimalinin beyaz sürücülere göre iki kattan fazla olduğunu” bildiriyor. Deneyimler, bu tür ırksal profillemenin sıklıkla şiddetle sonuçlandığını gösteriyor.
Kameralar ve akıllı telefonlarla kaydedilip ardından küresel ağda paylaşılan olaylar —örneğin 3 Mart 1991'de Rodney King'in bir grup polis memuru tarafından copla altmış kereye kadar vurularak vahşice dövülmesi veya yalnızca birkaçını saymak gerekirse Micheal Brown, Eric Gardiner ve Philando Castile'ın polis tarafından hayatlarının elinden alınışını gösteren korkunç görüntüler— kamuoyunun dikkatini çekti. Hayatları, sırf polis memuru şüpheli Siyah olduğu için tehlikeli ve suçlu olması gerektiğini düşündüğü için yarıda kaldı. Oysa bunlar insandı; birinin babası, kardeşi, oğluydu.
Polis şiddetine karşı protestolar sırasında Amerika sokaklarında süregelen huzursuzluk, Amerika'nın etnik azınlıklarının katlandığı adaletsizliği ve yıllarca süren baskıyı yansıtıyor. Bugün protestoculara yönelik polis şiddeti, önceki sivil haklar hareketlerini yankılıyor.
Bağımsızlık Bildirgesi nasıl “bütün insanlar eşittir” diyebilir de bu ifade bugüne kadar Amerika'nın uzun tarihinde hiçbir zaman gerçekleşmemiştir? Bu memurun açıkça “Biz sadece siyahları öldürürüz” dediği duyulabiliyor.
Yalnızca 2019'da toplam 1.098 polis cinayeti gerçekleşti ve Afrikalı Amerikalılar nüfusun yalnızca %13'ünü oluşturmalarına rağmen bunların %24'ü Afrikalı Amerikalılardı. Şok edici bir şekilde, 2013'ten 2019'a kadar polis tarafından işlenen cinayetlerin %99'u kovuşturulmadı ve memurlar herhangi bir suçla itham edilmedi; bunun yerine tam bir cezasızlık içinde hareket ettiler. Peki bir memur, özellikle de ırkçı bir sistem tarafından korunuyorsa, işini kaybetme veya hapse girme korkusu yoksa silahını çekmekten veya bir insanın hayatını almaktan onu ne caydırabilir?
25 Mayıs 2020'de Afrikalı Amerikalı George Floyd, kelepçeliyken ve tutuklamaya DİRENMEZKEN, güpegündüz, soğukkanlılıkla kolluk görevlileri tarafından öldürüldü. Burada görüldüğü gibi, polis memuru dizini kullanarak onu dokuz dakika boyunca boğarken Bay Floyd o meşhur sözlerle, “Nefes alamıyorum” diyerek hayatı için yalvarıyor. Memur, dizini Bay Floyd'un boynuna bastırarak onu yere sabitlerken hiçbir insanlık belirtisi göstermeden ellerini rahatça cebinde tutuyor. Bu trajik sahne diğer polis memurlarının ve görgü tanıklarının gözü önünde yaşandı ve küresel bir infiale yol açtı. Ancak bir tutuklama sırasında sözde “haydutlara” karşı saldırgan olma emri zincirin en tepesinden geldiğine göre bu nasıl şaşırtıcı olabilir?
Amerika'nın ırk tarihini yansıtan bu trajik olaylarda “ayırt etme ruhu” nerede? Eğer ayırt etme yetisi gerçekten var olsaydı, bu adaletsizliklerin ve süregelen eşitsizliklerin yaşanmasına hiç izin verilir miydi?

Trump'ın Vaadi: Amerika'yı Yeniden Büyük Yap
Ama Amerika ne zaman büyüktü ki? Tarih tekerrür eder; bugünü etkiler ve geleceği şekillendirebilir. Donald Trump'ın ırkçı propagandası, “Trump'ın Amerika'yı geri alacağına” ve ülkeyi ırksal azınlıklardan arındıracağına inanan beyaz üstünlükçülere ideallerini paylaşmaları için bir sahne verdi. Bir Trump destekçisi olan Richard Spencer, 2017'de Charlottesville, Virginia'da Konfederasyon kahramanlarının heykellerinin kaldırılmasına karşı düzenlenen ve geçmişten bir sahneyi andıran beyaz üstünlükçü protestolara katıldı. Beyaz milliyetçi bir koalisyon olan United Right hareketi tarafından düzenlenen protesto, meşaleler ve Nazi bayrakları taşıyan beyaz milliyetçi grupları bir araya getirdi. Önde gelen bir KKK üyesi olan David Duke'un protestoya katıldığı görüldü ve “ülkemizi geri almak” için ırkçı Trump'a desteğini dile getirdi.
Trump'ın aşırı sağcı görüşleri, göç konusundaki tutumu da dahil olmak üzere, kendisinden önce gelen Cumhuriyetçi sağcı başkanlarınkinden farklı değildir. Güya “Anglo-Amerikalıların işlerini korumak ve göçmenleri dışarıda tutmak için” Amerika ile Meksika arasında yürüttüğü “Duvar İnşa Et” kampanyası geçmişteki duyguları yankılıyor. Trump uluslararası televizyonda Meksikalıları tecavüzcü olarak karalamaya kadar gitti. Bazıları onun ırkçı söyleminin, 2019'da tek bir silahlı saldırganın 23 Latin Amerikalıyı öldürdüğü Teksas'taki El Paso saldırısına bile yol açtığına inanıyor. Peki ya 7 Orta Doğu ve Afrika Müslüman ülkesine uygulanan göç yasağı?
Trump'ın Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olması ve Amerika'yı yeniden büyük yapmak istediğini iddia etmesi şüphe uyandırıcıdır; çünkü tarihine bakıldığında Amerika ne zaman büyüktü ki? Öyleyse Trump gerçekte neyi kastediyor olabilir? Özellikle siyasetçi meslektaşlarına alenen “geldiğiniz yere geri dönün” diyerek ırkçı Trump destekçilerinden ülkedeki etnik azınlıklara yönelik benzer nefret söylemlerinin yağmasına yol açtığı düşünülürse, beyaz üstünlüğü ve eşitsizlik günleri olabilir mi?
Bugün Ayrımcılık
Amerika'nın ırkçı tarihinin hikâyesinin gösterdiği gibi, Amerika'nın ırk ayrımı rejimi altında yaşadığı, beyaz olmayan bir Amerikalının beyazlarla aynı otobüse binemediği, aynı çeşmelerden su içemediği, aynı restoranlarda yemek yiyemediği veya aynı okullara ya da ibadet yerlerine gidemediği günlerin üzerinden 100 yıl bile geçmedi. Gördüğümüz gibi ırkçılığın kalıntıları bugün Amerika'nın sisteminde hâlâ canlı ve mevcut.
Bu, Hristiyanlığın dışlamayı ve ayrımcılığı mümkün kılmak için nasıl kullanıldığını ve kullanılmaya devam ettiğini, Mesih'in mesajını takip ettiğini iddia eden bir toplumda sistemik ırkçılığın gelişmesine nasıl izin verdiğini gösteriyor. Hristiyan inancını iddia edenler gerçekten ayırt etme ruhuna sahip olsaydı, Amerikan tarihini dolduran ırksal bölünmeler ve eşitsizlikler asla yaşanmazdı.
Tarih bize, kendimizi farklı olarak tanımladığımızda bireyci hâle geldiğimizi ve kendi kimliğimiz olduğuna inandığımız şeyi tehdit eden veya baltalayan her şeye karşı çıktığımızı öğretir. Ancak birlik merceğinden baksaydık, aslında aramızda büyük farklar olmadığını, yalnızca iyi ve kötü olarak algıladığımız şeylerin temsillerinin bulunduğunu görürdük; bunlar ise basitçe ten rengiyle tanımlanamaz, çünkü her ikisi de herkeste mevcuttur. İnsanlık bu ırksal bölünmelerin ötesine bakabilseydi, İmam Ali'nin şu sözüyle tam olarak neyi kastettiğini anlardı:
“İnsan ya dinde kardeşin ya da yaratılışta eşindir.”
Sonuç
Hristiyan idealleri ve yaşanan gerçeklik. Bu trajik çelişki, hiçbir yerde Hristiyan Amerika tarihinde olduğu kadar belirgin değildir. Amerikan sistemi yeryüzündeki en büyük ulus, dünyanın lideri olduğunu iddia ediyor; ancak nefret ve baskı, zulüm ve adaletsizlik üzerine kurulmuş bir ülkedir. Çalınmış Afrikalıların sırtı üzerine inşa edilmiş ve göçmenlerin katkılarıyla zenginleşmiştir. Amerika gerçekte “Önce Ben!” anlayışına inanan bir ülkedir. Bitmek bilmeyen savaşlarla yoluna çıkan her şeyi yutar. O, bir Anglo-Amerikan kapitalist sistemi tarafından yönetilen canavarın karnı, Büyük Aldatıcı ya da Deccal'dir. Kendi aldatma ve ikiyüzlülük sistemini gururla kutlayarak bütün insanların eşit olduğunu iddia eder, ama onları köleleştirir. Özgürlerin ülkesi olduğunu iddia eder, ama vatandaşlarını kâr amacıyla hapishanelere kapatır. Yeryüzündeki en medeni ulus olduğunu iddia eder, ama temel insanlıktan yoksundur. Dünyanın en gelişmiş ulusu olduğunu iddia eder, ama ilkel, ırkçı bir ideolojiye sıkı sıkıya sarılır.
İşte kendini “Tanrı'nın himayesinde” ilan eden, parasının üzerine “In God We Trust” (Tanrı'ya Güveniriz) yazan, Hristiyan ilkeleri üzerine kurulmuş bir ulus. Yine de modern tarihte insan onuru ve eşitliğinin en kötü ihlallerinden bazılarına sahne oldu. Kölelik, ayrımcılık ve sistemik ırkçılık, Mesih'in öğretilerini takip ettiğini iddia eden bir ülkede gelişti. Müminleri adalete ve merhamete yönlendirmek yerine, ayırt etme ruhu yerine kolektif ayırt etme, nesillerin baskıyı ve acıyı inanç adına haklı çıkarmasına imkân verdi.
Artık Amerikan halkının, Amerika Birleşik Devletleri hükümetini yöneten baskıcı, suçlu sisteme karşı birlik içinde durmasının ve sonunda Amerika olarak bilinen demir canavarı yıkacak olan ilahi devrime katılmasının zamanı geldi.