Görüş: Sezar Artık Sikkeyi Almadığında
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Yalnız bir müminin çilesi, modern özgürlüğü bir yanılsama olarak yeniden ele alıyor ve itaatin gerçekte ne anlama geldiğini soruyor.
Yazan Arnaud Balet

Hiç maaş bordronuza bakıp, gönüllü olarak hiç katılmadığınız savaşları besleyen vergilere giden parçaların kaybolup gittiğini izlediniz mi? Topluma hizmet ediyormuş gibi görünen o devlet işlerinin —öğretmen, memur, polis, hakim, asker vb.— aslında sorunun bir parçası olup olmadığını, şeytani makineyi besleyip insanları özünden çürümüş gibi görünen bir sisteme daha da zincirlemediğini hiç merak ettiniz mi? Ve oy verdiğimizde, bütün adaylar aynı “kurtlanmış bahçede” yetişmişken, gerçekte ne seçeneğimiz oluyor? Hiç ihanete uğramış, kapana kısılmış, kandırılmış, ana karakter bile olmadığınız bir “Truman Show”a hapsedilmiş, rutine ve konfora indirgenmiş ya da aksi hâlde işsizlik, evsizlik ve umutsuz bir hayatla tehdit edilmiş gibi hissettiniz mi?
Demokrasi. Özgürlerin nihai, adil ve hakkaniyetli sistemi. Gerçekten mi?
Damgalanma ve dışlanma, yaptırımlar ve yalnızlaştırılma riskiyle çevrelenmiş bir özgürlük. İki kötüden ehvenini seçmeye hapsedilmiş bir oy verme özgürlüğü.
Hep böyle miydi? Bu, laiklik ve bireycilikle taçlandırılmış modern “gelişmiş” dünyamızın bir ürünü mü, yoksa aslında bu dünyaya, bu matrise özgü kadim bir düzen mi?
İnsanların çoğuna sorulduğunda genel kanı şudur: Günün sonunda pek bir şey yapamayız; bizi yönetecek güçlü kötü insanlar hep olacaktır ve bizim görevimiz yalnızca gündelik hayatımızda iyi insanlar olmak, birbirimize yardım etmek ve geri dönmek zorunda kalmayacak ve kesinlikle daha yüksek bir âleme gidebilecek kadar iyilik yapmayı ummaktır. Özetle, güneşin altında yeni bir şey yok. Bir şeyi değiştirecek olan biz değiliz, hele bugün hiç değil...
Ama Allah'ın bizden gerçekten istediği bu mu: kötü önderlere boyun eğmiş, mezbahaya mutlu bir teslimiyetle yürüyen, ne yaptıklarını bilmedikleri için kötülerin bağışlanmasını dileyen uysal koyunlar olmamız mı? Allah bizi yarattığında insanlık için amaçladığı bu muydu? Ve insanların burada, bu dünyadaki amaçları konusunda bu kadar şaşkın olduğu bir noktaya nasıl geldik? Allah'tan olmayan bir sisteme teslim olma ve itaat etme fikri nasıl ortaya çıktı?
İyi Baba
Bizi yaratıp sonra çekip giden, bizi cehaletin ve kötülüğün avı olarak bırakan bir Allah'ı içtenlikle düşünebilir misiniz? Asla. Bütün bu sefaletin ve karmaşanın bir cevabı olmalı.
Her şey muhtemelen Allah'ı nasıl tasavvur ettiğimizle başlar. İmanın tanımı “hayır beklemek” olduğuna ve bazı rivayetler de Allah'ın, O'nun hakkında düşündüğümüz gibi olduğunu bildirdiğine göre, Allah'ı bir savcı ya da uzaktaki bir hakim olarak değil, herkesin düşünebileceği en iyi Baba olarak düşünelim: çocuklarının iyiliği için kollarını sıvayan ve onların her bir ihtiyacını karşılayan, seven ve şefkat gösteren bir Baba. O, Kitaplarında yeryüzündeki her anne babaya şunu emreder: Çocuklarınızı iyi besleyin, onları sıcak giydirin, onlara hikmet öğretin, onları terbiye ve güçle dolup taşan iyi ruhlar hâline getirin. O hâlde Kendisi yerine getirmeyeceği bir şeyi talep etmeye nasıl cüret etsin?
Elbette etmez.
Peki Allah İyi bir Baba ise, bugün dünyanın içinde bulunduğu durumu nasıl açıklamalı? İçinde yaşadığımız bu adaletsiz ve kötü dünya gerçekten O'nun amaçladığı gibi mi işliyor?
Bir dakika… Bir baba da itaat ve disiplin istemez mi? İyi bir baba yatma saatleri belirler, sağlıklı bir yaşam tarzını teşvik eder, kısıtlamalar koyar, okul zamanını ve serbest zamanı tanımlar, kalıcı ahlak ve görgü kuralları, sarsılmaz hayatlar inşa eden kurallar öğretir. Öyle değil mi?
Allah da bunu yapmaz mı? Hem de daha iyisini? Elbette yapar.
O hâlde ya yeryüzündeki bu kargaşanın sebebi Baba'nın bir eksikliği değil de çocukların kibri, itaatsizliği ve isyanıysa?
Allah'ın Şiddetli Sevgisi: Postacı Olarak Değil, Hükümdar Olarak Gönderilen Peygamberler
Allah gerçekten iyidir, Allah gerçekten adildir ve O, kullarına yol gösterir ve onlarla ilgilenir. Bunu nasıl yapar? Elçiler, O'nu temsil eden ve O'nun İradesini yerine getiren rehberler göndererek yapar. Dinî kitapların dolu olduğu şey bu değil midir: kavimlerini uyaran ve onlara yol gösteren Peygamberlerin ve Elçilerin hikâyeleri, amellerine, itaatlerine ve teslimiyetlerine göre kutsanan ya da lanetlenen, elleriyle önden gönderdiklerinin sonuçlarını tadan kavimler?
Gerçekten de Rehber, Allah'ın adamı, her zaman Allah'ın hâkimiyetine davet eder. O, Allah'ın İradesini temsil eder ve buna göre uyarılar, kurallar, yasalar, emirler ve yasaklar koyar. Kaos ve adaletsizlik ancak müminlerin rehbere isyan edip ona itaatsizlik ettiği, onu reddettiği ve geçmişte sıkça olduğu gibi onu öldürmeye çalıştığı anda ortaya çıkar. Çoğu zaman da gaspçılar dini ele geçirir ve onu kitleleri köleleştirmek ve uyutmak için kullanır; öyle ki din, kaosun bir parçası, adaletsizliğin, kötülüğün ve ıstırabın başlıca kaynağı hâline gelir.
Allah'ın bir sistemi vardır ve O'nun hak dini Allah'ın hâkimiyetine çağırır: Allah'ın temsilcisi aracılığıyla yönettiği bir sistem. O'nun sisteminde sevgi, barış ve adalet mutlak hâkimdir. Ama Allah'ın hak dini bir pazar vaazı değildir; bir kavram, bir felsefe ya da bir teori değildir. İşte bu yüzden onu bu kadar az kişi izler. Orta yol yok, yarım yamalak yok, yarı zamanlı bir iş ya da hobi gibi bir din yok, giyip çıkardığımız bir ceket yok. Allah, Peygamberlerin ve Elçilerin getirdiği unutulmuş hak dininde, karşılığında sizin tamamınızı, hayatınızın tamamını ister. Oyunun kuralları açıktır: Allah'ın hikmetine kulak verin ve güvenin, barışı, ahengi ve bolluğu tanıyın; ama nefsinizin tutkularına ve arzularına kulak verin ve güvenin, ıstırabı, kaosu ve adaletsizliği tanıyın.
Allah'ın insanlık için planı her zaman yeryüzünde cennet olmuştur. Ve bu, tembellikle, bencillikle ve itaatsizlikle var olmaz; Allah tarafından atanmamış insanlara itaatle ise hiç var olmaz. Biz insanlar, yukarıdaki meleklerin uzun zaman önce öngördüğü gibi, kan döktük ve yeryüzünde fesat çıkardık; Allah'a ve Elçilerine bir seferde bir iki nesilden fazla teslim olamadık ve itaat edemedik, ardından tekrar tekrar Şeytan'ın tuzaklarına ve bu dünyaya dair ayartmalarına düştük.
İnsanlar Peygamber'e itaat eder: İnsanlar mutludur. Allah memnundur ve daha fazla bereket verir. İnsanlar Peygamber'e itaatsizlik eder; Peygamber uyarır; insanlar dinlemez; Allah bereketlerini geri çeker: İnsanlar acı çeker, çoğu zaman uzun süre, ta ki bütün sefaletlerinin tek bir kaynağı olduğunu hatırlayana kadar: Allah'ın iradesini reddetmek, O'nun gönderdiği kişinin rehberliğini reddetmek. İnsanlar tövbe eder, Peygamber'e yalvarır; Peygamber, yeniden sefalete, kıtlığa, savaşa ya da köleliğe yol açacak bir sonraki isyana kadar yeniden yol gösterir ve önderlik eder.
Günümüzde pek çok kişi Peygamberler çağını geride bıraktığımızı ve böyle şeylerin tekrarlanmayacağını savunur. Kimse dünyanın durumunu ve insanlığın hâlini, bir tür olarak Allah'la ilişkimizin doğrudan sonucu olarak görmüyor. İnsanlar tam bir inkâr içinde. “Bu artık bizim senaryomuz değil,” derler. “Adaletsizlik, savaşlar ve ıstırap daha fazla demokrasiyle, daha fazla çevreci sivil toplum kuruluşuyla ve hayır kurumuyla düzeltilebilir. Belki bir gün…
Din mi? Hayır, dinin artık verecek bir şeyi yok. Bilincin içeriden yükselmesi gereken küreselleşmiş bir dünyada yaşıyoruz. Bireyselliğin ön planda olması gereken liberalleşmiş bir dünyada yaşıyoruz; deneyimlemeliyiz, bireysel olarak uyanmalıyız, deneme yanılma yoluyla gelişmeliyiz. Artık Allah'ın gönderdiği tek bir adama itaat edemeyiz. Bu karanlık günler içindi, Orta Çağ gibi kadim bir dönem için! Bu gericilik!”
Dinden geriye kalana sıkıca sarılan diğerlerine gelince, zihinleri dogmatik, çarpıtılmış öğretilerle öylesine derinden şartlandırılmıştır ki Pavlus'un ve Ömer'in ve onların izinden giden amel etmeyen din âlimlerinin fikirlerini takip ederler: “Bütün hükümetlere itaat edin: Hepsi Allah'tandır. Kutsal kitabınızı okuyun, oruç tutun, sadaka verin, hacca gidin, iyi olun, namaz kılın, ama zalim hükümetlere isyan etmeyin: Bu fitnedir, caiz değildir, bölünme yaratır.” Din temelde odanızda ya da kulübünüzde (camiler, kiliseler, tapınaklar) uyguladığınız, ama içinde yaşadığınız toplumla hiçbir ilgisi olmayan özel bir mesele hâline geldi. Amacı mı? En iyi ihtimalle burada daha az acı çekmenize yardım eder ve size “ahiret”in kapılarını açtığını iddia eder, ama “burası ve şimdi”niz için hiçbir ilgi göstermez.
Burada Şeytan'ın hükmüne serbest alan bırakmak… ve kimse bunu anlıyor… hatta bundan endişe ediyor gibi görünmüyor.
Gerçekten korkutucu ve karanlık zamanlar.
Müjde
Bu yüzden böyle bir bağlamda insanların Allah'ın İradesi konusunda, kime itaat edecekleri, kim ve ne için çalışacakları, Allah'ın hayatları üzerinde ne kadar hakkı olduğu ve Allah'ın hayatlarında ne kadar var olmayı seveceği konusunda şaşkın olmaları şaşırtıcı değil.
Biz, Ahmedi Barış ve Nur Dini, size müjdeyle geliyoruz. Allah sizi seviyor. Allah sizi terk etmedi. Allah sizi istiyor, aslında. Ve sizi çağırmaktan hiç vazgeçmedi. Sizin için umut beslemekten hiç vazgeçmedi.
O'nun ipi hiç kopmadı; O her zaman bir iplik bıraktı, bazen gizli ve saklı, bazen daha belirgin ve açık.
Ama bugün, O'na ait olanları geri alma ve açıkça, herkesin göreceği şekilde, sürdürülebilir bir İlahi Adil Devlet'i özür dilemeden, hiçbir taviz vermeden kurma zamanı geldi.
Değişimin gücü sizin ellerinizde. Bu sizin davetinizdir.
Ona layık olacak mısınız? Mesih İsa'nın başarısız kalan görevinden dersini alanlardan olacak mısınız?
İsa, gelecek bir Krallığın müjdesiyle geldi. Onun hayatında, takipçilerinin eksiklikleri ve destekçilerin azlığı yüzünden —onun yüzünden değil— görevi yarıda kalmak zorunda kaldı ve krallık kurulmadı.
O zaman başarısız olan şeyin bugün başarıya ulaşması mukadderdir. Bu, Allah'ın vaadidir. Çünkü o zamanlar işler farklıydı. İsa'nın bazı ilahi öfke patlamaları olmuş, bazı masaları devirmiş ve tapınaktaki ikiyüzlülere açıkça hakaret etmiş olsa bile, genel olarak Allah'ın gizlice öğrettiği ve Elçisinin meselle konuştuğu bir dönemdi.
İsa'ya vergiler, Allah ve Sezar hakkında sorulduğunda ne dediğini hatırlıyor musunuz?
“Öyleyse Sezar'ın olanı Sezar'a, Allah'ın olanı Allah'a verin.”Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 22, Ayet 21
Allah'ın bu sözünü bugün nasıl anlıyoruz?
Her şeyin Allah'a ait olduğunu bilirken Sezar'a gerçekten bir şey verebilir miyiz? Hele ki Allah'ın gönderdiği kişi buradayken, müminleri yeni bir insanlık, yeni bir krallık, bir İlahi Adil Devlet inşa etmeye çağırırken?
Bugün gerçek müminlerin böyle bir ikilem karşısındaki tutumu ne olmalı?
Allah'ın kulları kendilerini köleleştiren bir sisteme ne kadar teslim olmalı? İnsanlar okulların çocuklarına tanrısız derslerini öğretmesine daha ne kadar izin verecek? Babalar ve anneler kendi canlarını, ciğerparelerini denizaşırı ölüm makinesine, cephede para ve güçten başka hiçbir şey için doğranmaya göndermeyi daha ne kadar kabul edecek? İnsanlar Allah tarafından atanmamış insanlara daha ne kadar oy verecek? Ve son olarak, Allah'ın seçilmişleri zalimlere ve gayrimeşru hükümetlere vergilerini daha ne kadar ödemeli?
Görünen o ki Ferisilerin İsa'ya kurduğu, imparatorun mührünü taşıyan o sikkeyi burnunun dibine soktukları aynı kadim tuzak, kitleleri hâlâ hipnotize ediyor: “Ödemeli miyiz, ödememeli miyiz?”
Gerçek şu ki: Bu soru hiçbir zaman İsa için değildi. Başından beri hepiniz içindi. Ve bugün hayatınız, vicdanınız ve sonsuzluğunuz onda, terazide asılı duruyor. Cevap en başından beri son derece açıktı: Allah'ın çocukları buraya karanlığa itaat etmek ve zalimlere haraç vermek için gelmez; Peygamberler öldürülmek ve çarmıha gerilmek için gelmez; onlar hükmetmek, Allah'ın hükmünü temsil etmek ve samimi müminleri burada, yeryüzünde cennete götürmek için gelirler.
Peygamberleri uzak hayalperestler ya da çelimsiz postacılar olarak romantikleştirmeyin; onlar isyancıydı. Firavun'un kırbaçlı köle başlarına meydan okuyan Musa; çalınan vergilerle beslenen taşların üzerinde kırılan İbrani sırtları. “Halkımı bırak!” diye gürler ve belalar gelir; gelişigüzel bir öfke değil, tanrı-kralın haracını ödeyen, ordularında hizmet eden, susmayı fısıldayan her Mısırlıya yöneltilmiş hedefli bir ateş. Vaftizci Yahya, Hirodes'in sapkın yatağını küçümseyerek kaderini mühürler: “Bu helal değildir.” Havariler Sanhedrin'in yüzüne haykırır: “İnsanlardan çok Allah'a itaat etmeliyiz.” Muhammed'in yoksul köleler ve dışlanmışlardan oluşan topluluğu, kızlarını diri diri gömen Mekke'nin kibirli seçkinlerini devirir. Plan, zamanın ötesinden haykırır: Peygamberler köşe pazarlığı yapmadı, anlaşma yapmadı. Karanlıktan tamamen beri olduklarını ilan ettiler ve her nefeslerini nura adadılar. Allah her zaman salihleri, doğru sözlüleri destekledi.
Ve salih kul, sadıkların babası Abdullah Haşim Eba Sadık'tan daha salih kim vardır?
Bugün onun aracılığıyla Allah'ın mesajı her zamankinden daha açık hâle geldi: Devlet okulları tanrısız zihinler mi üretiyor? Temiz bir şekilde çekip gidin ve onları evde eğitin. Seçim günü mü? Bırakın cehenneme kendi başlarına gitsinler. Onların eylemlerine katılarak günahlarına ortak olmayın. Oy vermek her zaman caiz olmamıştır ve demokrasi halkın hâkimiyetidir, Allah'ın hâkimiyetine karşıt bir sistemdir. Cinayete ya da hırsızlığa karşı yasalar mı? Onlara, bir bürokrat kâğıdı imzaladığı için değil, önce Allah öyle dediği için uyun.
Vergiler mi? Onlara karşı çıkın, en azından kalbinizle ve dilinizle. Sonra sizi hapisle mi tehdit ediyorlar? Bırakın paranızı çalsınlar ve Allah'ın gönderdiği kişiyi bizzat desteklemek için burayı en kısa sürede terk ettiğinizden emin olun. Ülkenizde mahsur mu kaldınız? Habeşistan kralı Muhammed'in ilk müminlerine sığınak verdi; merhameti için övüldü, ama asla efendi olarak itaat edilmedi.
Kıyam gerçekleşene kadar oyunun adı direniştir.
Hazır olun, ey müminler. Ve direnin.
Musa'nın hikâyesinde, Musa'nın İsrailoğullarını topladığı ve yola çıkmaya yakın olduğu andayız. İlk belalar başladı. En ölümcülleri henüz gelecek. Muhammed'in hikâyesinde ise sessizce katlanılan 13 yıllık zulmün en sonundayız, Medine'ye hicretten hemen önce.
Allah'ın Krallığı yakın. Gerçekten yakın. Allah'ın hak dininden geriye kalan tek kalıntı bizimle yaşıyor. Hazır olun, ey müminler. Ve direnin.
Biz direnişiz; Allah'ın nihayet açıkça konuştuğu bu elektrik yüklü anda dimdik duruyoruz —artık mesel yok, bilmece yok— çünkü O'nun seçilmişi ayağa kalkıp tahtını geri kazanmaya yetecek kadar sadık ateşi topladı. Bu hücuma önderlik eden adam İsa gibi bir çarmıha çivilenerek son bulmayacak. Önce krallığı dikecek, zalimleri ezecek, Şeytan'ın başını kesecek ve yeryüzünde barışı ve adaleti tesis edecek.
Sezar'ın sikkesi mi? Sizde kalsın. Biz taç için buradayız.