İslam tarihine girmeden önce, İsa zamanında neler olduğunu anlamamız gerekir. Hepimizin bildiği gibi İsa, İsrailoğulları'na gönderilmiş Mesih'ti. Mucizelerle ve bilgiyle geldi, Mesih olduğunu iddia eden ilk kişi oydu ve insanları Allah'ın Üstünlüğü'ne çağırdı. Bir takipçi topluluğu vardı; ancak ne yazık ki İsrailoğulları İsa'yı kabul etmediler ve süregelen nefretleri ve reddedişleri yüreklerini o kadar katılaştırdı ki İsa'yı öldürmek istediler. Ve İsrailoğulları'nın Allah'ın ilahi olarak atanmış adamını öldürmek için komplo kurmaları, O'nunla İsrail ulusu arasındaki ilişkiyi yerle bir etti. İşte bu noktada İsa İsrailoğulları'na şunu bildirdi:
“Bu nedenle size şunu söylüyorum: Tanrı'nın krallığı sizden alınacak ve onun meyvesini verecek bir halka verilecektir.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 21. Bölüm, 43. Ayet
Bu, İsrail ulusunun artık Allah'ın seçilmiş halkı olmadığı anlamına gelir. Artık Allah'ın Ahdi altında değillerdi ve Mesih artık onlarla birlikte değildi. Ama Ahit artık İsrailoğulları'nda değilse, Allah'ın Krallığı'nın verileceği halk kimdi?
Bugün Hristiyanlar, İsa'nın koyduğu yeni bir yasa ve yeni bir Ahit altında olduklarını iddia ediyorlar. Ancak İsa, yeni Ahdin ‘Hristiyanlar’la ya da iman eden Yahudilerle ya da Yahudi olmayanlarla olduğunu hiçbir zaman söylemedi; öyleyse bu inanç nereden geldi? Bu inancın, Hristiyanlara zulmetmiş ve İsa ile hiç karşılaşmamış Pavlus adında bir adam tarafından ortaya atıldığını görüyoruz. Hristiyanlar, İsa'nın Ahdi altında olduklarını kanıtlamak için Pavlus'un sözlerini kullanıyorlar.
Pavlus İbraniler Kitabı'nın 8. Bölümü'nde şöyle der:
“Rab diyor ki, o zamandan sonra İsrail halkıyla yapacağım antlaşma şudur: Yasalarımı onların zihinlerine koyacak ve yüreklerine yazacağım. Ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacaklar. Artık hiç kimse komşusuna öğretmeyecek ya da birbirine ‘Rab'bi tanı’ demeyecek; çünkü en küçüğünden en büyüğüne kadar hepsi beni tanıyacak. Çünkü onların kötülüklerini bağışlayacağım ve günahlarını artık anmayacağım.” Bu antlaşmaya “yeni” demekle ilkini eskimiş saymıştır; eskimiş ve modası geçmiş olan da yakında yok olacaktır.”
Kutsal Kitap, İbraniler Kitabı, 8. Bölüm, 10-13. Ayetler
Ancak bunlar İsa'nın değil, Pavlus'un sözleridir. Ve İsa'nın Simun Petrus'u halefi olarak atadığını hatırlamamız gerekir. Dolayısıyla yeni Ahit iman eden Hristiyanlara geçtiyse, Pavlus'a değil Petrus'a dönmemiz gerekirdi.
Bazı Hristiyanlar, İsa'nın göğe 'yükselişinden' önce, yeni Ahdin bir parçası olarak bize Kutsal Ruh'u göndereceğini vaat ettiğini iddia etmişlerdir:
“Beni seviyorsanız, buyruklarımı yerine getirin. Ben de Baba'dan dileyeceğim ve O size yardım etmek ve sonsuza dek sizinle olmak üzere başka bir savunucu verecek: Gerçeğin Ruhu'nu.
Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 14. Bölüm, 15-17. Ayetler
Hristiyanlar, Gerçeğin Ruhu'nun, ya da teselli edicinin, ya da savunucunun Kutsal Ruh olduğuna inanırlar. Ancak Kutsal Ruh Hristiyanları gerçeğe yönlendiriyorsa, onları aynı gerçeğe mi yönlendiriyor?
Kutsal Kitap'ta şöyle dediğini görürüz:
‘Çağrınıza ait olan tek bir umuda çağrıldığınız gibi, tek beden ve tek Ruh vardır; tek Rab, tek iman, tek vaftiz, her şeyin üstünde, her şeyin aracılığıyla ve her şeyin içinde olan, hepimizin tek Tanrısı ve Babası vardır.’
Kutsal Kitap, Efesliler Kitabı, 4. Bölüm, 4-6. Ayetler
Öyleyse Kutsal Ruh'un sözde her Hristiyan'da bulunduğu varsayılırsa, bugün Hristiyanların tek bir imanda birleşmediğini görüyoruz. Hristiyanlık yüzlerce farklı mezhebe bölünmüştür ve inançları büyük ölçüde farklılık gösterir.
İşte var olan farklı mezheplerden bazılarını ve nasıl farklılaştıklarını gösteren bir şema.

Kutsal Kitap'ta 73 kitap bulunduğuna inanan Katolikler, Kutsal Kitap'ta yalnızca 66 kitap bulunduğuna inanan Protestanlarla aynı görüşte değildir. Ortodoks Kilisesi, Yedinci Gün Adventisti olan biriyle aynı görüştedir. Mormonlar ve Yehova'nın Şahitleri bile kendilerini Hristiyan olarak nitelendirir. Ancak bir Evanjelik onları tarikat olarak nitelendirecektir.
Dolayısıyla Hristiyanların şimdi iki seçeneği var:
1) Kutsal Ruh'un bu mezheplerle ya da Hristiyan gruplarla hiçbir ilgisi yoktur.
2) Bu yüzlerce Hristiyan grubundan yalnızca biri hak üzeredir.
Hristiyanlar birinci seçeneği seçerse, bugün sahip olduğumuz her bir Hristiyan grubunu iptal etmemiz ve hepsini batıl ilan etmemiz gerekir.
Hristiyanlar ikinci seçeneği seçerse, Kutsal Ruh'un bu Hristiyanlara bu mezheplerden hangisinin hak üzere olduğunu açıkça göstermesi ve her Hristiyan'ın yalnızca o imana bağlı kalması gerekir; çünkü Allah karmaşanın yaratıcısı değildir ve bizi farklı yollara yönlendiremez.
Allah'ın hangi imanın doğru olduğunu bize açıkça gösterebilmesinin tek yolu, hissettiğimiz ruhun Allah olduğunu iddia etmekle değil, apaçık bir elçi göndermekle olur.
İşin aslı şudur: İsa'nın sözünü ettiği Savunucu, herkesin sahiplenebileceği ve insanları farklı inançlara yönlendiren bir ruh değildir; bizi gerçeğe yönlendiren bir adama, Allah'ın bir elçisine işaret etmektedir.
Gerçek şu ki İsa, İsrailoğulları'yla bir Ahit kurmaya çalıştı. İsa'nın öğrencilerini topladığı ve onlarla Yeni bir Ahit yapacağını söylediği ünlü Son Akşam Yemeği olayını biliyoruz. Kutsal Kitap'ta şöyle der:
“Aynı biçimde yemekten sonra kâseyi de alıp şöyle dedi: Bu kâse, sizin için dökülen kanımla yapılan Yeni Ahit'tir."
Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 22. Bölüm, 20. Ayet
Dolayısıyla Hristiyanlar, Son Akşam Yemeği'nin bu anında İsa'nın öğrencileriyle, İsrailoğulları'yla ve takipçileriyle Yeni bir Ahit kurması gerektiğine inanırlar; ama bu gerçekleşmedi. Hiçbir zaman bir Ahit kuramadı; çünkü Son Akşam Yemeği'nden sonra Yahudiler İsa'yı tutukladılar ve onu öldürmeye kalkıştılar.
Böylece Yahudiler bu Ahdi reddettiler ve MS 70 yılında büyük bir ceza geldi; bu cezada Kudüs Tapınağı yıkıldı ve bu olay ‘Kudüs'ün Yağmalanması’ olarak bilinir.
Dolayısıyla İshak'ın çocukları Allah'ın seçilmiş halkı olsalar da, Ahdi taşıyamadıkları ve Yeni bir Ahitle gelen kendi Mesihlerini reddettikleri için yerlerine başkası getirildi.
İbrahim zamanından beri İsrailoğulları Allah'ın seçilmiş halkıydı ve onların soyundan pek çok peygamber geldi; ancak İsa'nın canına kastedilmesinden sonra Allah onlara artık Peygamber göndermedi ve Yahudiler de o zamandan beri yeni bir Peygamberleri olduğunu iddia etmiyorlar.
İsa'nın Ahdini Yahudi olmayanlarla ve iman eden Yahudilerle kurduğu yanılgısını ele aldığımıza göre, Allah'ın Krallığı'nın verileceği halk kimdi?
Bu soruyu yanıtlamak için İbrahim'in kıssasına geri dönmeliyiz. Yahudiler, İbrahim'in yalnızca Yahudilerin Atası olduğu ve ahdin yalnızca İshak'ın çocuklarına ait olduğu izlenimindedir. Ancak bu, gerçeğe çok uzaktır; çünkü Yüce Allah Yaratılış 17'de şöyle buyurur:
“...Antlaşmamı benimle senin ve senden sonra gelecek kuşaklar boyunca soyunun arasında sonsuz bir antlaşma olarak kuracağım; senin ve senden sonra soyunun Tanrısı olacağım.”
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 17. Bölüm, 7. Ayet
Ve İbrahim Allah'a şöyle dediğinde:
"Keşke İsmail senin bereketin altında yaşasa!"
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 17. Bölüm, 18. Ayet
Allah şöyle karşılık verdi:
“İsmail'e gelince, seni işittim: Onu kesinlikle kutsayacağım; onu verimli kılacağım ve sayısını çok artıracağım. O on iki yöneticinin babası olacak ve onu büyük bir ulus yapacağım.”
Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 17. Bölüm, 20. Ayet
Bu yalnızca tek bir anlama gelebilir: İsmail'in soyuna gelecekte bir Ahit verilecektir, çünkü ondan sonra on iki yönetici olacaktır.
Bu nedenle İsa'nın Matta 21. bölüm 43. ayette sözünü ettiği halk Araplardı, İsmail'in torunlarıydı.
https://themahdi.wiki/en/teachings-and-proofs/christianity/the-lost-years-of-jesus-christ
Ve İsa'nın şöyle dediği ilginç bir ayet buluruz:
“Bu nedenle size peygamberler, bilgeler ve öğretmenler gönderiyorum. Bazılarını öldürecek ve çarmıha gereceksiniz; başkalarını sinagoglarınızda kırbaçlayacak ve kentten kente kovalayacaksınız.”
Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 23. Bölüm, 14. Ayet
Burada İsa'nın açıkça Peygamberler ve Elçi gönderdiğini görüyoruz ve bu, İsa'nın son peygamber olmadığının bir delilidir.
İbrahim'e Allah tarafından özel bir lütuf bahşedilmişti: İshak'ın soyundan, çok uzun bir süre Ahitleri taşıyan ve seçilmiş halk olan İsrailoğulları gelecekti. Ancak İsrailoğulları İsa'yı reddedince, Ahit onun diğer oğlu İsmail'in çocuklarına verildi.
Böylece bu noktada İsevi Ahit İshak'ın çocukları tarafından reddedildi, Araplara verildi ve tarihten biliyoruz ki pek çok Arap ulusu MS 600'den önce, Peygamber Muhammed İslam fikriyle gelmeden önce Hristiyan oldu.
Böylece artık beşinci Ahdi Araplar taşıyordu; ancak bu uzun sürmedi ve Ahit yeniden bozuldu. Araplar, kendilerinden önceki bütün uluslar gibi İsevi Ahdi ayakta tutamadılar.
“İsevi Ahit, aralarında zulüm, cinayet, putperestlik, şirk ve küfür artıncaya dek Araplarla devam etti. Her kabilenin dev bir küp biçiminde kendi ibadet evi vardı ve onu çubuklardan ve taşlardan yapılmış yüzlerce putla doldurdular. [Not: Her kabilenin ibadet, ekonomik, sosyal ve kültürel faaliyetler için merkezi bir toplanma yeri işlevi gören kendi dev küpü ya da Kâbe'si vardı.] Bir zamanlar İbrahim'in, Musa'nın ve İsa'nın (aleyhimusselam) takipçileriyle dolu olan topraklar artık barbar putperestlerle dolmuştu. Araplar küfürleri, birbirlerine duydukları nefret ve birbirleriyle savaşmaları yoluyla İsevi Ahdi tamamen bozmuşlardı. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) doğumundan önceki günlerde Arap kabileleri bölgenin dört bir yanına dağılmıştı ve sürekli birbirleriyle savaş hâlindeydiler. Yeni doğmuş kız çocuklarını diri diri gömmek gibi en iğrenç suçları işliyorlardı. İnsanlık dışı eylemleri nedeniyle Allah'ın intikamı üzerlerine indi ve O, İsevi Ahdi bozdukları için Araplara karşı bir ceza gönderdi. İsa'nın (aleyhisselam) ilahi yetkisinin delili olarak sunduğu ve Arapların iyi bildiği alametlerden biri, çamurdan kuşlar yaratmasıydı. [Kur'an-ı Kerim, 5. Sure (Maide), 110. Ayet; Tomas'ın Çocukluk İncili, Apokrif Yeni Ahit'ten] İsevi Ahdi bozmanın cezası, sert kil taşları (siccil) taşıyan ve yalnızca Ebrehe'yi ve ordusunu değil, inkârcı Araplardan pek çoğunu da yok eden kuş sürüsüydü (ebabil). [Kur'an-ı Kerim, 105. Sure (Fil), 1-5. Ayetler] Sonunda İsa'nın (aleyhisselam) müjdelediği vaat edilen kişi, son Elçi Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) geldi.”
Bilgenin Gayesi, Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam), 6. Bab (Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile Altıncı Ahit), s. 86
Ama Peygamber Muhammed'in hayatına girmeden önce, öncelikle atalarını gözden geçirmemiz gerekir. İlk olarak, Peygamber Muhammed, Kureyş kabilesi içinde bir Arap boyu olan Beni Haşim'dendir. Bu boy adını Muhammed'in büyük dedesi Haşim bin Abdimenaf'tan alır. Buradan Peygamber'in dedesi Abdülmuttalib'e ve ardından Peygamber Muhammed'in babası Abdullah Haşim'e geliriz. Amine, Peygamber'in annesiydi. Peygamber'in ayrıca pek çok amcası ve aile üyesi vardı; bunlardan bazıları Ebu Talib, Hamza ve Cafer, Ali bin Ebu Talib gibi onun davetine sağlam biçimde iman edenlerdi; diğerleri ise Ebu Leheb gibi azılı düşmanlardı.
Abdülmuttalib'in oğlu Abdullah Haşim, Muhammed doğmadan önce öldü ve Muhammed altı yaşındayken sevgi dolu annesi Amine binti Vehb'i kaybetti. Dedesi Abdülmuttalib, kendisi (Abdülmuttalib) ölünceye dek Peygamber Muhammed'i yetiştirme sorumluluğunu üstlendi. Ölüm döşeğinde Abdülmuttalib, oğlu Ebu Talib'i Muhammed'in vasisi olarak atadı.
Ele almamız gereken bir konu, Peygamber Muhammed'in atalarının tektanrıcı olmadığı fikridir; bu tamamen bir efsanedir ve amel etmeyen âlimler tarafından ortaya atılmış bir varsayımdır.
Bize Ahmed bin Muhammed es-Saiğ rivayet etti, şöyle dedi: Bize Muhammed bin Eyyub, Salih bin Esbat'tan, o da İsmail bin Muhammed'den rivayet etti; ve Ali bin Abdullah, Rebi bin Muhammed Musalli'den, o Sa'd bin Tarif'ten, o da Esbağ bin Nübate'den rivayet etti, şöyle dedi: Emirü'l-Müminin'in (a.s.) şöyle dediğini işittim:
“Allah'a andolsun ki babam, dedem Abdülmuttalib, Haşim ve Abdimenaf hiçbir zaman putlara tapmadılar. Kendisine soruldu: O hâlde neye ibadet ediyorlardı? Şöyle yanıt verdi: Kâbe'ye yönelir ve İbrahim'in (a.s.) dinine göre namaz kılarlardı ve yalnızca o inanca uyarlardı.”
Kemalüddin ve Temamü'n-Nime, 1. Cilt, 12. Bölüm: Abdülmuttalib ve Ebu Talib Hakkında Rivayet, 5. Hadis
Muhammed bin Ali bin eş-Şah, Ebu Hamid'den, o Ebu Yezid'den, o Muhammed bin Ahmed bin Salih et-Temimi'den, o babasından, o Enes bin Muhammed Ebu Malik'ten, o da babasından,
‘Cafer bin Muhammed'den (aleyhisselam), o babasından (aleyhisselam), o dedesinden (aleyhisselam), o da
Ali bin Ebu Talib'den (aleyhisselam), o da Peygamber'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) rivayet etti ki, bir vasiyetinde şöyle buyurmuştur: ‘Ey Ali!
Abdülmuttalib, İslam öncesi dönemde beş sünnet koydu ve Allah bunları onun için İslam'da sürdürdü – Babaların eşlerini oğullara haram kıldı; bunun üzerine Aziz ve Celil olan Allah şunu indirdi: Babalarınızın evlendiği kadınlarla evlenmeyin [4:22]; ve bir hazine buldu, beşte birini (humus) ayırıp onu sadaka olarak verdi; bunun üzerine Aziz ve Celil olan Allah şunu indirdi: Ve bilin ki herhangi bir şeyden elde ettiğiniz ganimetin beşte biri Allah'ındır, [8:41] – Ayet. Zemzem'i (kaynağını) kazıp çıkardığında ona ‘Hacıların Suvarıcısı’ adı verildi; bunun üzerine Aziz ve Celil olan Allah şunu indirdi: Hacılara su vermeyi ve Mescid-i Haram'ı imar etmeyi, Allah'a ve Ahiret Günü'ne iman eden ve Allah yolunda cihad eden kimsenin yaptığı gibi mi sayıyorsunuz? Bunlar Allah katında eşit değildir [9:19]; ve öldürmede yüz deve (diyeti) sünnet kıldı; Aziz ve Celil olan Allah bunu İslam'da sürdürdü. Ve Kureyş katında Tavaf için bir sayı yoktu; Abdülmuttalib aralarında yedi şavtı sünnet kıldı ve Allah bunu İslam'da sürdürdü. Ey Ali! Abdülmuttalib ne fal oklarıyla pay ayırır, ne putlara tapar, ne de sunaklar üzerinde kesilenden yerdi ve şöyle derdi: ‘Ben babam İbrahim'in (as) Dini üzereyim’’.
Biharü'l-Envar – 15. Cilt, 1. Bölüm, 67. Hadis (İngilizce ve Arapça Versiyon)
Haşim
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) büyük dedesi Haşim bin Abdimenaf, İslam öncesi Arap tarihinde ve Peygamber'in soyunda önemli bir yere sahiptir. Gerçek adı ‘Amr idi; ancak özellikle kıtlık zamanlarında insanlara yiyecek sağlamadaki cömertliği nedeniyle "ekmeği bölen" anlamına gelen Haşim adıyla tanınıyordu.
Haşim, Allah'ın kutsal evi Kâbe'nin muhafızlığını elinde tutan, güçlü ve saygın bir kabile olan seçkin Kureyş kabilesinde doğdu.
Haşim'in cömertliği efsaneviydi. "Haşim" (ekmeği ezen ya da bölen) adını, kıtlık zamanlarında hacıları ve yoksulları doyurmak için ekmeği et suyuna doğradığı için kazandı. Özellikle zor zamanlarda muhtaçların ihtiyaçlarını karşılamadaki özveriliği, onu hem kendi halkı arasında hem de ötesinde sevilen ve saygı duyulan biri yaptı. Eylemleri, Peygamber Muhammed de dahil olmak üzere torunlarının örneklik edeceği bir cömertlik ve başkalarını gözetme mirası oluşturdu.
Haşim, Yesrib'deki (sonradan Medine olarak bilinen) nüfuzlu Beni Neccar kabilesinden Selma binti Amr ile evlendi. Haşim ile Selma'nın, sonradan Peygamber Muhammed'in dedesi olacak Abdülmuttalib (Şeybe olarak doğdu) adında bir oğlu oldu.
- Şeybe (Abdülmuttalib): Şeybe, Haşim'in ölümünden sonra başlangıçta Yesrib'de anne tarafı ailesi tarafından yetiştirildi. Büyüdüğünde amcası Muttalib onu Haşim'in memleketine geri getirdi ve orada Abdülmuttalib olarak tanındı. Sonunda Kureyş'in önderi oldu ve babasının önderlik, cömertlik ve Kâbe muhafızlığı mirasını sürdürdü.
Haşim yalnızca başarılı bir tüccar değil, aynı zamanda Kureyş arasında bir önderdi. Kureyş kabilesinin gelişmesini sağlayan siyasi ve toplumsal yapıların sağlamlaştırılmasında etkili oldu. Bilgeliği ve önderliği diğer kabilelerle ittifakların sağlanmasına yardımcı oldu.
Abdülmuttalib
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedesi Abdülmuttalib, İslam tarihinde son derece önemli bir şahsiyettir. Önderliği, bilgeliği ve Kureyş kabilesindeki belirleyici rolüyle olduğu kadar Kâbe'nin muhafızı olmasıyla da hatırlanır. Hayatı, torunu Peygamber Muhammed'in gelecekteki görevinin zeminini hazırladı.
İlk Yılları ve Geçmişi
Abdülmuttalib, Şeybe bin Haşim adıyla doğdu. Babası Kureyş'in saygın bir önderi olan Haşim bin Abdimenaf, annesi ise Yesrib'deki (sonradan Medine olarak bilinen) nüfuzlu Beni Neccar kabilesinden Selma binti Amr'dı. Abdülmuttalib, babası Haşim Filistin'deki Gazze'ye yaptığı bir ticaret yolculuğunda vefat ettikten sonra Yesrib'de annesi ve annesinin ailesi tarafından yetiştirildi.
"Muttalib'in kölesi" anlamına gelen Abdülmuttalib lakabı, Haşim'in yerine Kureyş'in önderi olan amcası Muttalib onu memleketine geri getirdiğinde ortaya çıktı. İnsanlar başlangıçta Şeybe'nin Muttalib'in kölesi olduğunu düşündüler ve bu da onun hayatı boyunca anılacağı adın doğmasına yol açtı.
Kureyş'in Önderliği
Muttalib ölünce Abdülmuttalib Kureyş kabilesinin önderliğini üstlendi. Önderliği, sonradan gelecekteki Peygamber üzerindeki ilahi lütfun ve korumanın alametleri olarak görülecek önemli olaylarla belirginleşti.
Abdülmuttalib'in en dikkate değer başarılarından biri Zemzem kuyusunu yeniden bulmasıydı. Rivayete göre Peygamber İsmail zamanında insanlara su sağlamış olan kuyu, nesiller boyunca toprağa gömülü ve kayıp kalmıştı.
Abdülmuttalib bir rüya gördü ve bu rüyada kendisine Kâbe'nin yakınındaki belirli bir noktayı kazması buyruldu. Rüyayı izledi ve mucizevi biçimde yeniden akmaya başlayan Zemzem kuyusunu ortaya çıkardı. Bu olay onun itibarını büyük ölçüde artırdı ve Kureyş'in önderi olarak konumunu sağlamlaştırdı. Kuyu hacılar ve oranın sakinleri için hayati bir su kaynağı oldu.
Fil Yılı:
Abdülmuttalib ile ilişkilendirilen belki de en ünlü olay, Peygamber Muhammed'in doğduğu yıl olan Fil Yılı (MS 570) olayıdır. Yemen'in Hristiyan hükümdarı Ebrehe, savaş fillerini de içeren büyük bir orduyla Kâbe'yi yıkmaya kalkıştı.
Önder olarak Abdülmuttalib Kâbe'yi silahla savunmayı reddetti; bunun yerine Kâbe'nin Allah'a ait olduğunu ve O'nun onu savunacağını bildirerek koruma için Allah'a dua etti. İslami rivayete göre Allah, istilacı orduyu taşlarla taşlayıp yenilgiye uğratmaları için bir kuş sürüsü (Ebabil olarak bilinen) gönderdi. Bu mucizevi olay Abdülmuttalib'in itibarını daha da yükseltti ve Kâbe'nin kutsallığını vurguladı.
Abdülmuttalib adaleti, cömertliği ve güçlü önderliğiyle tanınırdı. Bilgeliği ve anlaşmazlıkları çözme yeteneği nedeniyle Kureyş ve diğer kabileler tarafından derin saygı görürdü.
Abdülmuttalib'in birkaç çocuğu vardı; bunların en ünlüleri Peygamber Muhammed'in babası Abdullah ve anne babasının ölümünden sonra Peygamber'in vasisi olacak olan Ebu Talib'di. Ayrıca kızları da vardı; bunlar arasında Peygamber'in kuzeni ve yakın sahabisi Zübeyr bin Avvam'ın annesi Safiyye de bulunuyordu.
Abdülmuttalib'in en sevdiği oğullarından biri olan Abdullah, Amine binti Vehb ile evlendi. Bu birliktelikten Peygamber Muhammed doğdu; bu, tarihin akışını sonsuza dek değiştirecek bir olaydı.
Abdülmuttalib, Peygamber Muhammed yaklaşık sekiz yaşındayken vefat etti. Ölümü bir devrin sonunu işaret etti; ancak mirası torunları aracılığıyla sürdü. Önderliği, Kâbe'yi koruması ve Allah'a olan sarsılmaz imanı, Peygamber Muhammed'in görevini üzerine inşa edeceği manevi ve ahlaki temeli attı.
Özetle Abdülmuttalib, İslam öncesi Arabistan'da önderliği ve imanı İslam tarihi üzerinde derin bir etki bırakan belirleyici bir şahsiyetti. Hayatı, İslam'ın vahyine ve torunu Peygamber Muhammed'in Allah'ın son elçisi olarak yükselişine zemin hazırladı.
Abdullah Haşim
Peygamber Muhammed'in (aleyhisselam) babası Abdullah bin Abdülmuttalib, görece kısa olsa da hayatı İslam tarihinde önemli bir yere sahip olan bir şahsiyettir. Çoğunlukla asaleti, Peygamber'in seçkin soyundaki rolü ve doğumu ile ilk yıllarını çevreleyen fedakârlıklarla hatırlanır.
İlk Yılları ve Aile Geçmişi
Abdullah bin Abdülmuttalib, saygın Kureyş kabilesinde doğdu. Babası Abdülmuttalib, Kureyş'in önderi ve Kâbe'nin muhafızıydı; annesi ise bölgedeki bir başka önde gelen aile olan Mahzum boyundan Fatıma binti Amr'dı. Abdullah, Abdülmuttalib'in birkaç oğlundan biriydi; ancak babası tarafından özellikle çok seviliyordu.
Kureyş kabilesi, Kâbe'nin muhafızlığı ve bölgeden geçen ticaret yolları üzerindeki nüfuzu sayesinde Arap Yarımadası'nda güçlü ve saygın bir konuma sahipti. Abdülmuttalib'in ailesi yalnızca önderliği nedeniyle değil, ahlaki dürüstlüğü ve topluluğuna karşı sorumluluk duygusu nedeniyle de büyük itibar görüyordu.
Kurban Olayı
Abdullah'ın hayatıyla ilişkilendirilen en ünlü kıssalardan biri, babası Abdülmuttalib'in, Allah kendisine on erkek çocuk verirse oğullarından birini kurban etmeyi adadığı olaydır. Bu adak gerçekleşince Abdülmuttalib sözüne sadık kalarak, kura çekilerek seçilen Abdullah'ı kurban etmeye hazırlandı.
Ancak Kureyş ve diğer akrabalar, güzelliği, erdemi ve geleceği parlak oluşuyla tanınan Abdullah'ı kaybetme düşüncesiyle derin bir üzüntüye kapıldılar. Abdülmuttalib'i bilge bir kadına danışmaya ikna ettiler; kadın, Abdullah'ı kurban etmek yerine develer biçiminde bir fidye sunmalarını önerdi. Kura çekme işlemi tekrarlandı ve her seferinde kura Abdullah'a düştü; sonunda onun yerine 100 deve fidye olarak verildi.
Yunus b. 'Abdü'l-A'la - İbn Vehb - Yunus b. Yezid - İbn Şihab - Kabisa b. Züeyb: Bir kadın, belli bir işe kavuşursa oğlunu Kâbe'de kurban etmeye yemin etmişti; (gerçekten de) o işe kavuştu ve sonra yemini hakkında fetva almak için Medine'ye geldi.' 'Abdullah b. 'Ömer'e gitti; o şöyle dedi: "Allah'ın yeminler hakkında, onlara sadık kalınması dışında bir emir verdiğini bilmiyorum." Kadın, "O hâlde oğlumu kurban mı edeyim?" diye sordu. 'Abdullah, "Allah birbirinizi öldürmenizi yasakladı" diye yanıt verdi ve ona bundan başka bir şey söylemedi. Sonra kadın 'Abdullah b. 'Abbas'a gidip görüşünü sordu. O şöyle yanıt verdi: "Allah size yeminlerinize sadık kalmanızı emretti ve birbirinizi öldürmenizi yasakladı. 'Abdülmuttalib bin Haşim, oğullarından on tanesi erginlik çağına ulaşırsa birini kurban edeceğine adak adadı. Aralarında kura çekti ve kura, onun herkesten çok sevdiği Abdullah bin Abdülmuttalib'e düştü. Sonra şöyle dedi: 'Allah'ım, onu mu kurban edeyim yoksa yüz deveyi mi?' Onunla develer arasında kura çekti ve kura yüz deveye düştü." Sonra İbn 'Abbas kadına şöyle dedi: "Benim görüşüm, oğlunun yerine yüz deve kurban etmendir."
Taberi Tefsiri, 6. Cilt (İngilizce versiyon)
Peygamber Muhammed'in, iki kurbanlığın, İsmail'in ve Abdullah'ın oğlu olduğunu söylediği bir söz buluruz.
El-Kattan, El-Esedi'den, o Ali bin El-Hasan bin Fazzal'dan, o da babasından rivayet etti; babası şöyle dedi:
‘Ebu'l-Hasan Er-Rıza'ya (aleyhisselam) Peygamber'in (saww) şu sözünün anlamını sordum: ‘Ben iki kurbanlığın oğluyum’. O (aleyhisselam) şöyle dedi: ‘O (O'na ve Ailesine Selam Olsun), (Rahman'ın) Dostu İbrahim'in oğlu İsmail'i (aleyhisselam) ve Abdülmuttalib'in oğlu Abdullah'ı (aleyhisselam) kastetti.
O (aleyhisselam) şöyle dedi: ‘O (O'na ve Ailesine Selam Olsun), (Rahman'ın) Dostu İbrahim'in oğlu İsmail'i (aleyhisselam) ve Abdülmuttalib'in oğlu Abdullah'ı (aleyhisselam) kastetti. İsmail'e (aleyhisselam) gelince, o, Yüce Allah'ın İbrahim'e müjdelediği halim çocuktur. Onunla birlikte yürüme çağına erişince [37:102], yani onun yaptığı işin benzerini yapacak çağa gelince, şöyle dedi: ‘Ey oğulcuğum! Rüyada seni boğazlamam gerektiğini gördüm, bir düşün, ne dersin?’ O şöyle dedi: Ey babacığım! Sana ne emrediliyorsa onu yap’ ve ona, ‘Ey babacığım! Uygun gördüğünü yap’ demedi. Beni sabredenlerden bulacaksın, [37:102].
Biharü'l-Envar – 15. Cilt, 1. Bölüm, 67. Hadis (İngilizce ve Arapça Versiyon)
Amine binti Vehb ile Evlilik
`Abdullah, Kureyş'in saygın Zühre boyundan gelen Amine binti Vehb ile evlendi. Amine asaletiyle tanınırdı ve bu evlilik son derece onurlu bir birliktelik olarak görüldü. Önemine rağmen evlilikleri kısa sürdü.
Evliliklerinden sonra `Abdullah ticaret için Suriye'ye (Şam) gönderildi. Dönüşünde hastalandı ve Yesrib'de (sonradan Medine) konakladı; orada vefat etti. Öldüğü sırada Amine, sonradan Peygamber Muhammed olacak tek oğullarına hamileydi.
Peygamber Muhammed'in Doğumu ve `Abdullah'ın Mirası
Abdullah, babasının ölümünden kısa süre sonra Petra'da doğan oğlu Peygamber Muhammed'in doğumunu göremedi. Buna rağmen Abdullah'ın mirası, tarihin akışını değiştirecek olan oğlu aracılığıyla yaşamaya devam etti. Peygamber Muhammed, soyunun önemini ve ailesinin yaptığı fedakârlıkları kabul ederek babasından sık sık saygı ve hürmetle söz ederdi.
Bazı Müslümanların, özellikle de Sünnilerin, Peygamber Muhammed'in anne babasını, Abdullah Haşim'i mümin saymamaları talihsizliktir; oysa gerçekte onlar Allah'a sağlam ve takva sahibi bir imanla iman edenlerdi.
Ebu Talib
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) amcası Ebu Talib bin Abdülmuttalib, İslam tarihinde son derece önemli bir şahsiyettir. Ancak Sünniler, Ebu Talib'in hiçbir zaman İslam'ı kabul etmediğine inanırlar; oysa gerçekte kabul etmiştir.
İbn Şehraşub'un ‘El-Menakıb’ı – Tefsir El-Veki'; şöyle dedi: ‘Bana Süfyan, Mansur'dan, o İbrahim'den, o da babasından rivayet etti: ‘Ebu Zer El-Gıfari'den (ra) rivayet edildiğine göre şöyle demiştir:
‘Kendisinden başka ilah olmayan Allah'a andolsun ki! Ebu Talib (aleyhisselam), Habeş diliyle (kendisinin) Müslüman olduğunu ilan etmeden ölmedi ve Allah'ın Resulü'ne (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dedi: ‘Habeşçe anlar mısın?’
O (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle dedi: ‘Ey Amca! Allah bana dillerin tamamını öğretti’. O şöyle dedi: ‘Ey Muhammed! ‘Asdan Iimusafa Qatalaha’ – yani ‘Allah'tan başka ilah olmadığına şehadet ederim’; Allah'ın Resulü ağladı ve şöyle dedi: ‘Allah Ebu Talib ile gözlerimi aydın etti’’.
Biharü'l-Envar – 35. Cilt, 3. Bölüm, 18. Hadis
Ebu Talib, Peygamber'in hayatında, özellikle peygamberliğinin ilk yıllarında belirleyici bir rol oynadı. Ebu Talib'in koruması ve desteği, İslami mesajın varlığını sürdürmesi ve yayılması için hayati önemdeydi.
Ebu Talib, Peygamber Muhammed'in de mensup olduğu önde gelen Kureyş kabilesinde doğdu. Gerçek adı Abdimenaf'tı; ancak oğlu Talib'den dolayı Ebu Talib olarak tanındı. Kureyş'in reisi Abdülmuttalib'in oğullarından biriydi; bu da onu Peygamber Muhammed'in amcası yapıyordu. Ebu Talib babasının önderlik rolünü devraldı ve Kureyş kabilesinin en saygın önderlerinden biri oldu.
Peygamber Muhammed doğduğunda babası Abdullah çoktan vefat etmişti. Peygamber'in annesi Amine'nin ve daha sonra dedesi Abdülmuttalib'in ölümünden sonra Ebu Talib, genç Muhammed'e bakma sorumluluğunu üstlendi. Ona büyük bir sevgiyle davrandı ve onu kendi çocuklarından biri gibi büyüttü. Ebu Talib, Peygamber'e duyduğu derin sevgi ve özenle tanınırdı ve bu ilişki hayatı boyunca güçlü kalmaya devam etti.
Peygamber Muhammed 40 yaşında ilk vahyini alıp İslam'ın mesajını tebliğ etmeye başladığında, onun tektanrıcı öğretilerine şiddetle karşı çıkan Kureyş kabilesinin sert muhalefetiyle karşılaştı. Kabilesinden gelen toplumsal ve ekonomik baskıya rağmen Ebu Talib, Peygamber'in sarsılmaz bir koruyucusu ve davetine sağlam biçimde iman eden biri olarak kaldı.
Ebu Talib'in nüfuzunu ve önderliğini fark eden Kureyş, yeğeninin İslam'ı tebliğ etmesini durdurması için ona baskı yapmaya çalıştı. Ancak Ebu Talib Peygamber'i terk etmeyi reddetti. Peygamber'i koruması, ilk Müslüman topluluğun varlığını sürdürebilmesinin sağlanmasında belirleyici oldu.
Kureyş önderleri birçok kez Ebu Talib'i, Muhammed'e verdiği desteği geri çekmesi için rüşvetle ya da tehditle ikna etmeye çalıştılar. Kendi konumuna yönelik risklere ve ailesinin görebileceği olası zarara rağmen Ebu Talib, yeğenine ihanet etmeyi her seferinde reddetti. Muhammed'e bağlılığı sarsılmazdı ve Peygamber'i fiziksel zarardan ve zulümden korudu.
Ebu Talib'in hayatının en zorlu dönemlerinden biri, Kureyş'in Ebu Talib'in ve Peygamber Muhammed'in mensup olduğu Beni Haşim boyuna uyguladığı boykot dönemiydi. Yaklaşık üç yıl süren boykot, ağır ekonomik ve toplumsal yaptırımları içeriyordu ve bütün boyu bölgenin dışındaki bir vadide yalnız bıraktı.
Bu süre boyunca Ebu Talib, Peygamber'i ve Müslüman topluluğu korumaya devam etti; onların sıkıntılarını paylaştı ve varlıklarını sürdürmelerini sağladı. Önderliği ve bağlılığı, boyun sıkıntılar karşısında birlik içinde ve dirençli kalmasında hayati önemdeydi.
Ebu Talib, Peygamber'in sevgili eşi Hatice'nin ölümüne de tanıklık ettiği için "Hüzün Yılı" (Âmü'l-Hüzn) olarak bilinecek olan MS 619 yılında vefat etti. Onun ölümü Peygamber Muhammed için önemli bir kayıptı; çünkü onu Kureyş'in artan düşmanlığı karşısında savunmasız bıraktı. Ebu Talib'in korumasının yitirilmesi, Kureyş'i Peygamber'e ve takipçilerine yönelik zulmünü yoğunlaştırma konusunda cesaretlendirdi.
Ebu Talib, İslam tarihinde büyük bir saygı ve hürmetle anılır. Görevinin en zorlu yıllarında Peygamber'in vasisi ve koruyucusu olarak üstlendiği rol, muazzam bir sadakat ve sevgi eylemi olarak görülür. Pek çok âlim ve tarihçi, Ebu Talib'in desteği olmasaydı ilk Müslüman topluluğun karşılaştığı yoğun zulme dayanamayabileceğini vurgular.