Din10 dk okuma

Şeytan Dosdoğru Yol Üzerinde Oturduğunda: Dinin İçindeki Gizli Savaş

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Şeytan'ın en büyük aldatmacası isyan değil, dinin içinden gelen saptırmadır. Bu yazı, yozlaşmış inancın nasıl onun en güçlü aracına dönüşebileceğini ve müminleri Allah'a giden yolun ta kendisinde nasıl saptırdığını inceliyor.

Yazan Alexandra Etheredge

Kütüphanem

Pek çok insan Şeytan'ın etkisini düşündüğünde açık ahlaksızlığı, Allah'a karşı apaçık isyanı, hatta ateizmi hayal eder. Yaygın varsayım, kişi Allah'a inandığı ve kendi görüşleriyle uyuşan bir dini izlediği sürece saptırılmaya karşı bağışık olduğudur. Ama bu, insanlık tarihinin en büyük aldatmacalarından biridir. Ya asıl tehlike dinin dışında değil de içinde yatıyorsa? Ya din, bir kez yozlaştığında, Şeytan'ın elinde en etkili araç hâline geliyorsa? Ya insanların kendilerini Allah'a götüreceğine güvendikleri yolun ta kendisi, Şeytan'ın sessizce pusuda beklediği yer ise?

Kur'an'da pek az kişinin derinlemesine düşünmek için durakladığı bir ayet vardır; oysa bu ayet saptırmanın doğası hakkında derin ve rahatsız edici bir hakikati ortaya koyar. Bu ayet, Şeytan'ın Allah'ın rahmetinden kovulduktan sonra ettiği bir yemini kaydeder: insanları yalnızca apaçık günah yoluyla değil, çok daha aldatıcı bir yoldan saptırma yemini. Şeytan şöyle der:

“Beni saptırmana karşılık, andolsun ki ben de onlar için Senin dosdoğru yolunun üzerinde oturacağım. Sonra onlara önlerinden, arkalarından, sağlarından ve sollarından geleceğim ve Sen onların çoğunu şükredenler bulmayacaksın.”Kur'an, 7. Sure (A'raf), 16–17. Ayetler

Bu ayet insanları dinden uzaklaştırmaktan değil, onları dinin içinde saptırmaktan söz eder. “Dosdoğru yol” vahyin, imanın ve Allah'a itaatin yoludur. Müminlerin yürümeye çalıştığı yolun ta kendisidir. Ve yine de Şeytan, tam da burada, bu kutsal yolda pusuya yatmayı, insanlığa her yönden yaklaşmayı ve onların arayışındaki samimiyeti bozmayı vaat eder. Çoğu kimse bu olasılığı hiç düşünmez. Dindar oldukları sürece korunduklarını sanırlar. Ama Şeytan dinin kendisini çarpıtmayı, onu kendi saptırmasının bir aracına dönüştürmeyi vaat etmiştir.

İlahi hidayetin tarihinde tekrarlanan bir örüntüye bakalım: Allah ne zaman vahiy ve şeriatla bir elçi gönderse, mesaj reddedilir. İnsanların çoğu mesajı hor görür, elçiyle alay eder, otoritesine meydan okur ve inanmayı reddeder. Takipçileri azdır; çoğu zaman zulme uğrar, alaya alınır ya da dağıtılır. Bu örüntü tek bir döneme özgü değildir; tarih boyunca Allah'ın gönderdiği her elçi aynı reddedilme, alay ve nefretle karşılaşmış, gerçek takipçileri ise hep sayıca az kalmıştır. Bu elçi vefat ettiğinde (çoğu zaman düşmanları tarafından öldürülerek), ardından gelen şey saf inancın devamı değil, büyük bir yozlaşmadır. Bir zamanlar direnilen aynı vahye Şeytan el koyar. Kutsal metni, mirası ve peygamberin adını alır ve onları yeni bir şeye dönüştürür.

Zamanla bu yeni oluşan din güçlenir. Takipçiler toplar, kurumlar inşa eder ve Allah'a giden tek yol olduğunu iddia eder. Ama gerçekte artık ilk vahyedilen mesaj değildir. Şeytan'ın bir aracıdır; dosdoğru yolun içinden saptırma yeminiyle şekillenmiştir. Çoğunluk, hakikati izlediğine inanırken işte böyle sapkınlığa düşer. Bugün pek çok kişi, milyonlarca, hatta milyarlarca kişi tarafından izlendiği için dininin doğru olduğundan emin hisseder. Ama bu güven sahtedir. Her vahiy reddedildi. Her hakikat küçük başladı. Ve popülerlik hiçbir zaman ilahi onayın bir işareti olmadı. Kur'an'ın uyardığı gibi:

“Eğer yeryüzündekilerin çoğuna itaat edersen, seni Allah'ın yolundan saptırırlar.”Kur'an, 6. Sure (En'am), 116. Ayet

Şeytan'ın ustalaştığı şey insanları dinden uzaklaştırmak değil, dinin kendisini saptırmanın aracına dönüştürmektir. Her peygamberin ölümünden sonra sevilip hayattayken nefret edilmesinin nedeni budur. Gerçek mesaj fazlasıyla yüzleştirici, fazlasıyla saf, nefisten fazlasıyla çok şey talep eden bir mesajdır. Ama bir kez öldüğünde Şeytan onu insanların arzularına uyacak şekilde yeniden biçimlendirebilir. Bu süreç İsa'nın benzetmelerinden birinde şöyle anlatılır:

“Göklerin egemenliği, tarlasına iyi tohum eken bir adama benzer. Ama herkes uyurken düşmanı gelip buğdayın arasına delice ekti ve gitti. Buğday filizlenip başak verince delice de ortaya çıktı... Köleleri ona, ‘Gidip onları toplamamızı ister misin?’ diye sordular. ‘Hayır’ diye cevap verdi, ‘çünkü siz deliceyi toplarken buğdayı da onlarla birlikte kökünden sökebilirsiniz. Hasada kadar ikisi birlikte büyüsün.’”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 13. Bölüm, 24–30. Ayetler

Bu benzetmede düşman kötülüğü uzak bir tarlaya değil, tam da iyinin ortasına eker. Yozlaşma hakikatle yan yana büyür ve hasat zamanına kadar neredeyse ayırt edilemez. Bu, her vahiyden sonra olanları yansıtır. Mesaj tazeyken Şeytan ona sızar. Delice buğdayın arasında büyür. Çoğalır ve çevresinde büyüyeni boğar, hayat için ayrılmış kaynakları alır. Aynı şekilde sahte din de gerçek imanı bastırır. Ama yaşayan bir elçiyle birlikte yeni bir vahiy geldiğinde, bu hasat işlevi görür. Deliceyle buğday arasındaki açık ayrım, yaşayan elçinin zamanında yapılır. Bu ayrım, yeni gibi görünse de aslında kaybolmuş ve boğulmuş olan asıl mesaj olan mesajın kabul ya da reddine dayanır. Her müminin samimiyeti vahiyle sınanır. Vahiy, yaşayan hakikati kabul edenleri yozlaşmış geleneğe tutunanlardan ayırır. Ve bunu yaparak kimin gerçekten elçiyi izlediğini, kimin ise gerçekte elçi adına Şeytan'ı izlediğini açığa çıkarır. Asıl peygambere gerçekten inanmış olanlar yeni mesajı tanır, çünkü yalnızca şahsı değil, hakikati sevmişlerdir.

Her nesil, geçmişin bir peygamberini onurlandırma yeteneğiyle değil, yaşayan hakikati izleme isteğiyle sınanır. Dolayısıyla etrafınıza bakıp kendinizi, yaşayan bir peygamberi reddederken ölmüş bir peygambere saygı gösteren milyarlarca kişiyle aynı yolda yürürken bulursanız, kendinizi ve dininizi sorgulamanın zamanı gelmiştir.

Kutsal Kitap'a aşina olanlar için bu, İsa'nın Ferisilere yönelttiği iyi bilinen bir azardır: “Neden geleneğiniz uğruna Tanrı'nın buyruklarını terk ediyorsunuz?” Bu güçlü söz tutarlı bir hakikati ortaya koyar: Allah ve elçileri, ilahi buyrukların insan yapımı dinî gelenekler uğruna terk edilmesini her zaman kınamıştır.

İsa'nın zamanında Ferisilerin pek çok takipçisi vardı ve Tanrı adına çok sayıda havra inşa edilmişti. Kendilerini gururla İbrahim'in çocukları olarak adlandırıyorlardı, ancak eylemleri temsil ettiklerini iddia ettikleri inancın ta kendisiyle çelişiyordu. Dinî otoriteler tarafından sürdürülen ve yayılan bu gelenekler asıl mesajı çarpıttı. İsa'nın bu uygulamaya karşı açık hoşnutsuzluğu bütün nesillere bir uyarıdır. Ve bugün gerçek bir elçi, Allah'ın buyruklarına dönüş yönündeki aynı tavizsiz çağrıyla ortaya çıksaydı, o da karşı çıkılırdı; mesajı yanlış olduğu için değil, tarih hakikatin çoğunluk tarafından nadiren hoş karşılandığını gösterdiği için.

Kibir bu süreçte çok önemli bir rol oynar; kişiyi saptırılamayacağına inandıracak şekilde kör eden araç işlevi görür. Bireylerin yanlış yolda olduklarını fark etmelerini engelleyen, kendi doğruluklarına ikna olmuş olmaları nedeniyle tam da bu kibirdir. Aynı kibir Şeytan'ı, kendi görüşünün ve yaratılışının üstün, hatta yanılmaz olduğuna ikna olarak Adem'e saygı göstermeyi reddetmeye sevk etti. Aynı ruh bugün dinî gururda yaşamaya devam ediyor.

İnsanlar yeni vahiyleri delil eksikliğinden değil, mevcut inançlarının sorgulanamayacak kadar kutsal olduğuna inandıkları için reddeder. Peygamberlerini onurlandırdıklarını iddia ederler, ama o peygamberlerin getirdiği mesajın ta kendisini reddederler. Vefat etmiş bir peygambere tutunduklarında bu, onun mesajına duydukları saygıdan değil, onun hakkında kendi arzularına ve eğilimlerine uyan bir imaj yaratmış olmalarındandır. İnsanlar peygamberin bu versiyonunu kişisel tercihlerine uyacak şekilde biçimlendirir ve bunu yaparak asıl peygamberin özünü somutlaştıran yaşayan elçiyi reddederler. Yeni bir ilahi hidayet kendilerine sunulmasına rağmen, idealize ettikleri dışında hiçbir elçiyi kabul etmemekte direnir ve böylece yaşayan hakikate karşı koyarlar. Gerçek mesajı onurlandırmak yerine yalnızca kendi arzularının peşinden gider, geçmişin çarpıtılmış bir versiyonuna tutunurlar. Şeytan'ın ulaşmak istediği şey tam olarak buydu. Gerçekte, bugün iman ettiklerini söyledikleri peygamberle karşılaşsalardı, tıpkı kendilerinden öncekilerin onu kabul etmeyi başaramadığı gibi, onda arzuladıklarını bulamazlardı.

Sonuç olarak Şeytan'ın Allah'a verdiği söz, yani insanlığı dosdoğru yolun içinden saptırma sözü, tarih boyunca defalarca yerine gelmiştir. Bu söz geçmişte kalmış uzak bir olay değil, her nesilde yeniden sahnelenen süregelen bir gerçekliktir. Bütün dinlerde Şeytan'ın insanları imandan tamamen uzaklaştırmasına gerek yoktur. Bunun yerine dinin kendisini yozlaştırır, onu asıl saflığından çok uzak bir şeye dönüştürür.

Çoğunluk, yalnızca nesilden nesile aktarılanı izlediği için hakikati izlediğini düşünebilir. Ama bunu yaparak Allah'ın asıl mesajını değil, kendi eğilimlerini izlerler. Her türlü değişime direnme, hep bildiklerine tutunma kibri onları yaşayan hakikate karşı kör eder. Şeytan'ın insanlık için kurduğu tuzak tam da budur: dinî gelenekleri gerçek yolu örten putlara dönüştürmek.

Gerçek şu ki kalıcı olan tek bir hakikat vardır: bizi yüzyılların çarpıtmalarından arınmış olarak Allah'ın saf mesajına geri çağıran yaşayan vahiy. Gerçek sınav, kişinin yaşayan elçiyi tanıyıp tanımadığında ya da geçmişin cansız bir imajına tutunup tutunmadığında yatar.

Müminin görevi kalabalığı izlemek ya da gelenek ve nefis tarafından şekillendirilmiş bir dini miras almak değildir. Görevi, zamanının elçisinin taşıdığı yaşayan hakikati aramaktır. Tıpkı Adem'in yeryüzünde Allah'ın yaşayan sesi olduğu ve Şeytan'a kendi sesiyle saptırma yetkisi verildiği gibi, bugün de sesler varlığını sürdürüyor. Biri Allah'a çağırır. Diğeri arzuya, gurura ve yanılsamaya çağırır. Ve tıpkı önceden olduğu gibi, insanların çoğunu saptıran dinin yokluğu değil, çarpıtılmış bir dinin varlığıdır.

Kur'an, Şeytan'ın insanlığa duyduğu düşmanlığın doğası hakkında açık bir uyarı sunar. Allah müminlere, kibri ve ilahi emre boyun eğmeyi reddetmesi nedeniyle kovulan İblis'in adımlarını izlememelerini emreder. Ama Allah uyarmakla kalmaz; geçmiş milletlerin aynı günaha nasıl düştüğüne dair ayrıntılı anlatımlar sunar. Bunlar tanrısız toplumlar değildi; kutsal kitapları, ibadethaneleri ve düzenli dinî hayatları vardı. Çöküşleri, kendilerine gönderilen yaşayan hidayetten yüz çevirip bunun yerine kendi geleneklerinin ve önderlerinin otoritesini savunmayı seçtiklerinde geldi.

Hz. Muhammed bize Ahir Zaman âlimleri hakkında sert bir uyarıda bulundu. Onların gök kubbe altındaki en kötü yaratıklar olacaklarını ve Mehdi'nin en tehlikeli düşmanları olacaklarını söyledi. Bu âlimler dinin savunucuları gibi görünürler, ama gerçekte onun en büyük engelidirler; yaşayan vahye karşı dururken miras kalmış bilgiye tutunurlar.

Bu gerçek Kur'an'da da yankılanır; Allah orada Cehennem'e atılanların pişmanlığını anlatır: kendilerine elçilerin geldiğini, ama onları dinlemediklerini ya da önderleri tarafından saptırıldıklarını itiraf ederler. Bu itiraflar, ilahi hakikat yerine yozlaşmış otoriteye güvenmenin ölümcül hatasını açığa çıkarır. Her milletin, hatta Allah'ı izlediğini iddia edenlerin bile, O'nun yolunu yenilemek için gönderilen elçileri reddeden dinî önderleri vardı. Ve tıpkı Firavun'un yönetimini haklı çıkarmak için dini kullandığı gibi, bugünün önderleri de kendi konumlarını korumak için kutsal dili bir silaha dönüştürüyor. Ama Allah'ın dini kurumlarda korunmaz; her zamanın rehberi olan yaşayan elçi aracılığıyla yenilenir. Bu çağda bu rol Mehdi'ye aittir.

Mesaj apaçıktır: İlahi hidayet asla geçmişte donup kalmaz. Yaşayan, yenilenen ve her nesil için geçerli olan bir hidayettir. Ahir Zaman'da vaat edilen Mehdi bir efsane figürü ya da uzak bir umut değildir; o yaşayan bir rehberdir ve rolünün tanınması ilahi bir sınavdır. Hz. Muhammed'in ilan ettiği gibi: “Zamanının İmamını tanımadan ölen, cahiliye ölümüyle ölür.” Bu şiirsel bir söz değil, bir uyarıdır. Allah'ın dini hiçbir zaman bir ritüeller müzesi ya da ölmüşleri anma töreni olmak için var olmadı. O yaşayan bir gerçekliktir ve kişinin kendi zamanının rehberini görmezden gelmesi ilahi bağın özünü reddetmesi demektir.

Bu dünyada iki ses vardır: biri Allah'tan konuşan, diğeri saptırmak için onu taklit eden. Bugünün dinleri, sayıca çok olsalar da, ikinci sesin yankıları hâline gelmiştir. Gelenekleri, minberleri ve kalabalıkları çoğu zaman rehberlik etmeye değil, gerçekten Allah'a götüren Ses'i bastırmaya hizmet eder.

O Ses geçmişte değildir. Şimdi, Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin mesajında ve bu zamanda Allah'ın hidayetinin yaşayan delili olan Eba Sadık'ın şahsında yaşamaktadır. Eba Sadık, Babası Ahmed El-Hasan ile birlikte, tarihte Hz. Muhammed'in Vasiyeti'nde açıkça anıldığını iddia etmiş yegâne iki kişidir. 1.400 yılı aşkın süredir insanların elinde korunan bu kutsal Vasiyet her ikisinin de adını verir: önce “Biat Allah'adır” sancağını yükseltecek olan vaat edilmiş Yemani olarak Ahmed El-Hasan'ı, sonra da onun atanmış halefi olarak Eba Sadık'ı. Rivayetler, bu işi yalan yere iddia eden herkesin Allah tarafından helak edileceği konusunda açıkça uyarır.

“Ebu Abdullah'ın şöyle dediğini işittim: ‘İlahi otoriteye sahip olandan başka kim bu işi (İlahi Otoriteye Dayalı Önderliği) iddia ederse, Allah mutlaka onun ömrünü kısaltır.’”El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, c. 1, 4. Kitap, 85. Bab, Hadis 5

Her iki adam da aynı İlahi Sancağı yükseltti ve aynı mesajı taşıdı: biat ve sadakat yalnızca Allah'a aittir; âlimlere, dünyevi yöneticilere ya da miras kalmış geleneklere değil. Eba Sadık, Allah'ın mutlak hâkimiyetine çağırarak insanları sahte ilahlara ve zalim yöneticilere tapmayı ve itaat etmeyi bırakıp yalnızca Allah'a saf ibadete dönmeye davet eder. İslam'ın, Hristiyanlığın ve diğer dinlerin en eğitimli âlimlerinin bile kavrayışını aşan İlahi İlmi açığa çıkarmıştır. Hiçbir dinî okula gitmemiş ya da hiçbir âlimin yanında eğitim almamış olmasına rağmen yalnızca Öğretmeni ve Rehberi olarak Allah'a dayanmış ve Hakikatin ilmini O'ndan almıştır.

Eba Sadık sayısız kehaneti gerçekleştirmiş ve getirdiği ilahi hikmet aracılığıyla Kutsal Metinlerin gizli anlamlarının kilidini açmıştır. 1.400 yıl önce önceden haber verilen kehanet edilmiş Sancağı taşımakta ve tam da Kutsal Peygamber Muhammed'in önceden bildirdiği zamanda zuhur etmektedir. Allah'ın ayetleri, görecek gözü ve işitecek kulağı olanlar için apaçıktır. Mehdi Eba Sadık'ın zuhurunu, ister alay ederek ister sahte dinî önderlere körü körüne sadakatle inkâr eden herkes, geçmişin peygamberlerini ve elçilerini reddedenlerin davranışını yansıtır.

Aynı şekilde Hristiyanlar İsa'nın dönüşünü beklediklerini söylerler, ama bu arada sadakatlerini onun yerine başkalarına verirler. Pavlus'un öğretilerini, insanlar tarafından seçilen Papa'yı ve İsa'nın bizzat öğrettikleriyle çelişen doktrinler yayan vaizleri desteklerler. Mesih'i beklediklerini iddia ederken onun buyruklarını ve rehberliğini terk ederler. Şeytan, geçmişin peygamberlerine iman ettiğini söyleyenleri aldatmış, onları bugün karşılarında duran Allah'ın yaşayan Kelamı'na karşı kör etmiştir.

Ve eğer Müslümanlar, izlediklerini iddia ettikleri Peygamber'in sözlerine inanmıyorlarsa, İslam'ın dairesinden çıkmışlardır. Allah'a ve Resulü'ne tanıklık eden Şehadetleri, Hristiyanların onun mesajını göz ardı edip onun yerine başkalarına itaat ederken İsa'yı Rableri olarak ilan etmelerinden daha fazla bir ağırlık taşımaz.

Şeytan'ın sesi ruhunu yitirmiş dinler aracılığıyla yükseliyor. Ama Allah'ın sesi hâlâ konuşuyor. Soru Allah'ın çağırıp çağırmadığı değil; soru şu: dinlemeye istekli misiniz?