Zulüm7 dk okuma

İki Ateş Arasında: Türkiye/Bulgaristan Sınırında 104 Ahmedi Üyeye Yönelik Vahşi Saldırıya Tanıklık

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

104 Ahmedi üye Türkiye'de saldırıya uğradı; dinî azınlıklara yönelik zulmü gözler önüne seren şiddet ve insan hakları ihlalleriyle karşı karşıya kaldılar.

Yazan Alexandra Foreman

Kütüphanem
Alexandra Foreman

24 Mayıs 2023'te Türkiye/Bulgaristan sınırındaki Kapıkule'de, Türk sınır muhafızlarının Ahmedi Nur Dini'nin 104 üyesine yönelik gerçekleştirdiği vahşi bir saldırının ortasında kaldım.

İkimiz de Din'in üyesi olan çekim ortağım Sermad Al Khafaji ile birlikteydim; ikimiz de saldırıya uğradık ve ardından grupla birlikte iki hafta boyunca gözaltında tutulduk. Bu süre boyunca ikimiz de Türk yetkililerin elinde ağır acılar çektik ve onların vahşetine bizzat tanık olduk.

104 AROPL Mümini

2023 yılında Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin 104 üyesinden oluşan bir grup, köken ülkelerinde aşırı zulme uğradıktan sonra Türkiye'de bir araya gelmişti. İran, Cezayir, Tayland, Azerbaycan, Filistin, Fas, Ürdün ve Türkiye dâhil sekiz farklı ülkeden geliyorlardı; bu ülkelerde dinin öğretileri nedeniyle İslam'dan dönmüş ve sapkın olarak damgalanmışlardı.

Türk müminlerden birinin inancını açıkça ilan ettiği için tutuklanmasının ardından grup, bir başka Müslüman ülke olan Türkiye'de kendini artık güvende hissetmedi ve oradan ayrılıp komşu Bulgaristan'a sığınmak için plan yapmaya başladı. Grubun yaşadığı çileleri duyduktan sonra Sermad ve ben onlarla buluşmak ve sınırı geçme girişimlerini belgelemek için Türkiye'ye gittik.

Alexandra Foreman ve Sermad Al Khafaji
Alexandra Foreman ve Sermad Al Khafaji

24 Mayıs'ın erken saatlerinde, tüm hayatlarını yanlarında taşıyarak sınıra doğru yola çıktılar. Grup, birkaç insan hakları örgütünün de onayladığı bir mektubu hem Bulgar Makamlarına hem de Frontex'e önceden göndermek dâhil olmak üzere gerekli tüm prosedürlere uymaya özen gösterdi. Bu mektubu, geçmişte yaşadıkları dinî zulüm deneyimlerini tasvir eden pankartları ve “Bilgenin Gayesi”nin nüshalarını taşıyarak resmî bir sınır kapısına yaklaşıyorlardı.

Türkiye/Bulgaristan sınırına doğru yol alan AROPL müminleri

Önceki gece grupla mülakatlar yapmış ve köken ülkelerinde maruz kaldıkları baskıya dair yürek burkan hikâyelerini dinlemiştik; grubun birçok üyesi inançları nedeniyle hapsedilmiş, işkence görmüş ve dövülmüştü; yıllarca süren kötü muameleye katlandıktan sonra bu yolculuk, güvenliğe ve inançlarını korkusuzca yaşama özgürlüğüne kavuşmak için son umutlarıydı. Grup başlangıçta bir grup Jandarma sınır muhafızı tarafından durduruldu; muhafızlara sınırda neden bulunduklarını açıkladılar, Bulgaristan'a geçip sığınma talep etme niyetlerini belirttiler ve muhafızlar geçmelerine izin verdi.

İranlı AROPL Mümini Leila
İranlı AROPL Mümini Leila

Sınıra doğru yürüyüş başladığında, inançlarını öğrendikten sonra kendi ailesi tarafından hapsedilen ve zorla antipsikotik ilaç verilen İranlı Leila'nın yanında yürüdüm. Yürürken kameraya yansıyan dokunaklı bir anda Eba Sadık (minhusselam)'a olan sevgisini ve bağlılığını ilan etti.

Grup sınıra yaklaştığında ortam aniden bir savaş alanına döndü. Muhafızlar mümin kalabalığına coplarla gelişigüzel saldırmaya başladı; erkekler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar yaralandı. Cezayirli kardeşimiz Youssra Bezai, çocuklardan birine vurmalarını engellemeye çalışınca Polis tarafından fena hâlde dövüldü ve boğazı sıkıldı. Saldırı tamamen sebepsizdi ve şiddet, silahlar ateşlenerek giderek yoğunlaştı. Ortam kısa sürede öylesine kaotik bir hâl aldı ve insanların yaralarından öylesine çok kan aktı ki neler olup bittiğini anlamak imkânsızdı; muhafızların bize ateş ettiğini sandık; her şey çok beklenmedik ve ani olmuştu ve muhafızlar gruba her şeyi yapabilecekmiş gibi görünüyordu. Grup Türk Sınır Polisi tarafından toplanıp küçük, kapılı bir çevirmeye sürüldü; yetersiz alan nedeniyle grup sıkış tıkış oldu ve kıpırdayamaz hâle geldik. Bu sıkışık koşullar içinde aşağı baktığımda, daha bir önceki gece diğer çocuklarla neşeyle oynayan sekiz yaşındaki Mehdi'yi gördüm. Şimdi korku içinde yere sinmişti; annesi onu kalabalıkta ezilmekten çaresizce korumaya çalışıyordu.

Türk sınır muhafızları tarafından dövülen AROPL müminleri

Bu noktada Sermad'ın nerede olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu ve kargaşanın ortasında onu arayamıyordum. Ancak daha sonra, daha önce muhafızlar tarafından darp edildiğini ve ardından gözaltına alındığını öğrendim.

Müminleri döven Türk sınır muhafızları
AROPL müminlerini döven Türk sınır muhafızları

Muhafızlar takviye getirdi ve müminleri otobüslere kilitlemeden önce onları daha da dövdü. Kaba bir şekilde bir otobüse itilip telefonum elimden alınana kadar bu şok edici sahneyi çekmeye devam ettim. Otobüsten, vahşice saldırıya uğrayıp sürüklenerek götürülmeden önce büyük bir umutla dolu olan müminlerin acımasız manzarasını görebiliyordum. Ardından bir polis minibüsüne götürüldüm ve kelepçeli diğer müminlerle birlikte Edirne Jandarma Komutanlığı gözaltı merkezine nakledildim.

İlk gün gözaltı merkezindeki manzara tam bir kanunsuzluk ve kaos manzarasıydı. Muhafızlar saldırganlıklarını gruptan çıkarmakta tamamen serbestti; sınırdaki vahşetlerinin ifşa olması onları gruba karşı daha da öfkelendirmişti; saldırılarında tamamen merhametsiz ve sınırsızdılar.

Gruptaki kadınlar aşağılayıcı muameleye maruz bırakıldı ve soyuldular. Tüm üyelerin eşyalarına el konuldu. Muhafızlar “Bilgenin Gayesi”nin nüshalarını bagajlarından çıkarmış, bize dinin simgesinin neden Davut Yıldızı olduğunu soruyor ve müminleri Siyonist ve İslam'dan dönmüş olmakla suçluyorlardı.

Hem Sermad hem de ben İngiliz Ajanı olmakla ve seçimler sırasında huzursuzluğu kışkırtmakla suçlandık. İngiliz vatandaşları olarak İngiliz Büyükelçiliği ile görüşmek istedik ve durumu yatıştırmak ve Türk Muhafızların daha fazla saldırganlığını önlemek için birinin gözaltı merkezine gelmesini talep ettik. Yardım çağrılarımıza rağmen İngiliz büyükelçiliği bu çile boyunca hiçbir yardım sağlamadı; bunun yerine tek desteğimiz dinin tuttuğu avukattan geldi

Sonunda, birçok müminin kelepçeli olarak indirildiğini gördüğüm bir merdivenden aşağı götürüldüm. Bu iniş, etrafı hücrelerle çevrili, kirli, uzun bir odaya çıkıyordu; müminler küçük, aşırı kalabalık hücrelere tıkıştırılmıştı. Odanın arka tarafındaki boş bir hücreye yönlendirildim ve içeriye tek başıma kilitlendim. Götürüldüğüm hücre pislik içindeydi, lağım kokuyordu ve yerdeki kirli battaniyeler dışında hiçbir eşya yoktu. Burada bir hafta kaldık.

Grubun geri kalanı bu hafta boyunca çok sert muamele gördü. Sık sık birer birer hücrelerinden çıkarılıp dövüldüler, Din hakkında sorguya çekildiler ve muhafızlar tarafından sapkın diye nitelendirildiler. Bunun bir örneğinde Iraklı kardeşimiz Mehdi aynı anda on bir muhafız tarafından dövüldü; bunun sonucunda ağır yaralandı ve doktora görünmesine izin verilmedi.

Filistin vatandaşı olan bir başka kişi, Yousef Abunada, dinî inançları nedeniyle sözlü saldırıya uğradığını, fiziksel olarak dövüldüğünü ve “kâfir” olarak damgalandığını açıkladı. Ayrı bir odaya götürüldü ve yeniden vahşice dövülerek ağır şekilde yaralandı. Bu dayak sırasında dinî inançları nedeniyle sürekli hakarete uğradı ve ölümle tehdit edildi.

Bu süre zarfında ayrıca muhafızlar tarafından bir reşit olmayana yönelik cinsel saldırıya dair rahatsız edici bir bildirim de vardı; muhafızlar bunu, inancın LGBTQ+ topluluğunun üyelerini kabul etmesiyle haklı çıkarmıştı.

Ben ve müminlerden yaklaşık 40'ı bir hafta boyunca yeraltındaki hücrelere kilitliyken, ilk gün başlangıçta Türk polisine götürülen kadınlar, çocuklar ve yaşlılar dâhil grubun geri kalanı Edirne geri gönderme merkezine nakledildi. Buraya ilk vardıklarında pis bir açık hava çevirmesine götürüldüler ve üç gün üç gece orada dışarıda ayakta durmaya zorlandılar. Bu süre boyunca uyumalarına, hatta oturmalarına bile izin verilmedi. Kendilerine yiyecek verilmedi ve kadınların hijyen ürünlerine erişimi engellendi. Ardından bu çilenin sonunda grup Edirne Geri Gönderme Merkezi'nin içine nakledildi; hücrede bir hafta geçirdikten sonra orada onlara yeniden kavuştum.

Edirne geri gönderme merkezindeki koşullar bir toplama kampı gibiydi. Aileler farklı bloklara ayrılmıştı; çocukların babalarıyla yalnızca haftada bir kısa görüşmesine izin veriliyordu. Çocuklar dâhil tüm gözaltındakiler günün büyük bölümünde sıkışık ve sağlıksız odalarda uzun süreli kapatılmaya katlandı. Hücreler son derece kirliydi; 20-25 kişi tek bir banyoyu paylaşıyordu ve temizlik malzemelerine erişim yoktu. Gözaltındakilerin sık sık hastalanması şaşırtıcı değildi; başlangıçta onlara tıbbi tedavi erişimi sağlanmadı, nihayet sağlandığında ise yetersizdi: durumları ne olursa olsun bütün hastalara aynı ilaç veriliyordu ve uygun bir acil bakım sağlanmıyordu.

Verilen yemek kötü kalitedeydi, besin değeri düşüktü ve sınırdaki saldırılardan zaten travma yaşamış olan çocuklar onu yemekte zorlanıyordu. Önceden var olan bir sağlık sorunu bulunan sekiz yaşındaki çocuk Mehdi, verilen yemeği yiyemiyordu ve ben ayrıldığımda sarılık benzeri belirtilerle ağır şekilde hastalanmıştı. Annesi onun bir doktora görünmesi için yalvarmıştı, ancak belirtilerinin acil niteliğine rağmen kendisine defalarca beklemesi söylendi. Grupla birlikte gözaltında kaldığım süre boyunca belirtilerinin giderek kötüleştiğini görmek son derece endişe vericiydi, çünkü bu küçük bir çocukta tedavi edilebilir, apaçık bir tıbbi acil durumdu.

İki haftalık gözaltının ardından hem meslektaşım Sermad hem de ben serbest bırakıldık ve Birleşik Krallık'a geri gönderildik. Bu kadar kaotik birkaç haftanın ardından Birleşik Krallık'ın rahatlığına geri dönmek gerçeküstü bir duyguydu ve haberin internette ve medyada ne kadar yayıldığını görünce şaşırdık. Grubun geri kalan üyeleri, giderek kötüleşen koşullar altında geri gönderme merkezinde beş ay süren bir hapsedilmeye katlandı. Gruba, kaçtıkları baskının ta kendisine geri dönmek anlamına gelecek ve birçoğu için hapis ya da ölüm anlamına gelecek olan sınır dışı etme kararları tebliğ edildi. Türk yetkililer zorlamaya başvurarak, onları sınır dışı etme belgelerini imzalamaya zorlamak için su gibi temel ihtiyaçlardan mahrum bıraktı.

Gözaltında oldukları süre boyunca grubun birçoğu hastalandı ve yeterli tıbbi bakıma erişmelerine izin verilmedi. Bir keresinde kadın gözaltındakilerden biri, acil tedavi gerektiren bir durum olan diyabetik şoka girdi; bunun için hastaneye götürülmedi ve kamptaki muhafızlar tarafından kendisine sigara ve sakız verildi.

Grubun içinde bulunduğu zor durum Birleşmiş Milletler'in dikkatini çekti. Birkaç BM Özel Raportörü müdahale ederek onları zulme uğrayan bir dinî azınlık olarak tanıdı ve sınır dışı etme kararlarının kaldırılması çağrısında bulundu. Artan uluslararası baskı sayesinde Türk mahkemesi sonunda grup lehine karar vererek sınırdaki eylemlerini hukuka uygun kabul etti ve hakkındaki tüm sınır dışı etme kararlarını kaldırdı.

Grup sonunda beş ayın ardından Edirne Geri Gönderme Merkezi'nden serbest bırakıldı. Bazıları güvenli bir şekilde Avrupa'ya ulaştı ve artık zarar görme korkusu olmadan dinlerini huzur içinde yaşayabiliyor; ancak birçoğu hâlâ Türkiye'de. Ahmedi Barış ve Nur Dini üyelerine yöneltilen vahşet ve saldırganlığın boyutu, hükümet sistemi içindeki sistematik yolsuzluğu ve başarısızlıkları gün yüzüne çıkardı ve aşırı bir dinî önyargıyı gözler önüne serdi. Grubun sınırda saldırıya uğraması ve gözaltına alınması hiç yaşanmaması gereken bir şeydir ve insanların Allah tarafından atanmamış liderleri izlediği, en kötü ve en zalim insanların güç konumlarına geldiği, içinde yaşadığımız dünyanın yozlaşmışlığını ve karanlığını gözler önüne sermektedir.