Allah İyiyse Dünya Neden Bu Kadar Kötü?
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
“İyi” bir Allah dünyanın yoksulluk, yolsuzluk ve acıyla çürümesine neden izin verir? Bir kâse çorba için didinen beş parasız Amerikalılardan milyar dolarlık saraylarıyla gösteriş yapan petrol zengini kraliyet ailelerine kadar, bu yazı hayatın gerçekten bir sınav, ruh için bir hapishane olup olmadığını ve gerçek özgürlüğün tenin ötesinde olup olmadığını soruyor.
Yazan James Pollard

Yeryüzünde, etten bedenlerimizde yaşadığımız, çoğu zaman geçici haz ve sevinç anları içeren tecrübeye, büyük ölçüde kişisel, ailevi ve toplumsal düzeyde acı eşlik eder. Hiç şüphesiz bu, tarih boyunca pek çok düşünürü ve filozofu, hayatın gerçekten beş duyudan ve sıradan tecrübeden daha fazlası olup olmadığını ya da bu dünyadaki hayatımızın daha yüksek bir amacı olup olmadığını öne sürmeye yöneltmiştir.
Allah'ın Resulü şöyle buyurdu: “Dünya mümin için bir hapishane, kâfir için bir cennettir.”Sahih-i Müslim, Hadis 2956
Bu, bizi yalnızca duyusal hazlarımızı doyurmaya çalışmaktan daha büyük bir hedefin olması gerektiği üzerine düşündürmemeli mi? Eğer gerçekten tek bir gerçek mutlak Allah varsa, yaratılış neden O'nun gibi kusursuz değil? Eğer Yüce Allah sonsuz sevgi sahibiyse, fiziksel yaratılışı neden bu derece kusurlu olsun? Neden hayatımızda ve çevremizdeki doğal dünyada anormalliklere yol açan bu kadar çok fiziksel ve zihinsel hastalık ve mutasyon gözlemliyoruz? Bu arada toplumsal düzeyde barınma, istihdam, sağlık ve geçim gibi temel ihtiyaçlarla, yalnızca günden güne hayatını sürdürebilmek açısından muazzam mücadeleler var. Bildirildiğine göre 2 milyardan fazla insan güvenli içme suyuna, sanitasyona ve besleyici ve yeterli gıdaya erişimden yoksun.
ABD Nüfus Sayım Bürosu, sözde özgürler diyarında 2021 yılında her 10 Amerikalıdan 1'inden fazlasının, yaklaşık 38 milyon kişinin, yoksulluk sınırında ya da altında yaşadığını tahmin etti. Böyle bir mevcut durumda, eğer insanların manevi olarak uyanık olması, ilahi bir kaynağa daha derinden bağlı olması, ilahi bir tecrübe yaşaması gerekiyorsa, bu, temel ihtiyaçlarının bile karşılanamamasıyla nasıl bağdaşabilir?
Örneğin Derin Güney'deki Mississippi'de toplumsal çöküş ve yetersiz beslenme nedeniyle muazzam bir acı var. Bu, gerçekte pek çok Amerikalı için yoksulluğun insani yüzüdür; ızgaraların üzerinde uyuyan, köşe başlarında dilenen ve sabahları ve öğleden sonraları bir bardak çorba ve bir sandviç için yerel parklarda sıraya giren şehir içi evsizler gibi. Madalyonun öbür yüzünde ise hanelerin en üstteki %1'i ülke servetinin yaklaşık %30'una sahip ve en üstteki %10'u %70'inden fazlasını kontrol ediyor. Böyle bir servet eşitsizliği, küçük bir siyasi, medya ve iş dünyası elitinin özel jetler, lüks araba filoları, kişisel uşaklı tatil villalarıyla bir tekel oluşturabileceği, diğerlerinin ise gereksiz yere öldüğü anlamına gelir.
ABD'li bir teknoloji devi olan Larry Ellison'ın 1,75 milyar USD değerinde bir ev portföyü var ve bildirildiğine göre yapımı 200 milyon dolardan fazlaya mal olan devasa 453 fitlik bir yatın sahibi. Kral Süleyman'ın zengin bir krallığı vardı, ama topraklarındaki herkesin ihtiyaçları iyi bir şekilde karşılanıyordu. Bu bir Altın Çağ'dı. Dolayısıyla suç zenginlik içinde yaşamak değil, bunu dünya nüfusunun çoğunluğunu dışlayarak ve onların zararına yapmak ve açıkça başkalarına yardım edebilecekken bu konuda hiçbir şey yapmamaktır. Açıkça, Allah'ın yeryüzü herkes için zengin ve bereketli yaratıldı; dolayısıyla bu kadar eşitsizlik ve adaletsizlik varsa ciddi şekilde yanlış giden bir şey olmalı. Şaşırtıcı bir şekilde, Amerika'nın en zengin üç kişisi dünyanın üçte birini günde 2 dolardan 75 gün boyunca besleyebilir ve bu 75 günde 1.875.000 hayatın (günde 25.000 hayat) kurtarılmasını sağlayabilir.
Yine de böyle bir zenginliğin içine doğan ya da kariyer veya sosyal statü açısından başarı sayılan şeye ulaşan, tene cazip gelen bütün maddi şeylere erişim kazanan insanlar bile genellikle kronik depresyona girer. Zihinsel çöküntülere ve çoğu zaman takipçileri tarafından taklit edilen bağımlılık davranışlarına düşerler: uyuşturucu ve alkol bağımlılığı, bulimiya, obezite, anoreksiya ve hatta intihar gibi. Açıkça, maddi şeylerle doldurulamayan bir boşluk, süregiden bir özlem ve bir boşluk hissi var. Öyleyse elitlerin halkı uyuşturmak ve bir ayaklanmayı önlemek için ekmek ve sirk kullanmaya çalışmasına şaşmalı mı? Çünkü insanlar acının benlikle olan bağdan hissedildiğini fark etselerdi, gerçek mutluluğun başkalarına hizmette ve manevi uyanışta olduğunu da görürlerdi.
Daha da şaşırtıcı olanı, bu sözde zengin elitlerin pek çoğunun, “dolar için âlimler” Kenneth Copeland ya da Joel Oesten gibi, Allah'ın gerçek dinini temsil ettiklerini ve Mesih'in mesajından ilahi ilham aldıklarını iddia etmesidir. Servetlerinin Allah'ın lütfundan geldiğini ve Allah'ın onları kitlelere üstün tuttuğunun bir alameti olduğunu utanmadan ilan ederler. Gösterişli mega kiliselerinde milyonlarca destekçisi olan bu kendi kendini ilan etmiş televizyon vaizleri, geçim sıkıntınızın Allah önündeki manevi yoksulluğunuzun bir alameti olduğunu küstahça ileri süren refah müjdesinin savunucularıdır. Dolayısıyla ancak onlara ondalık verirseniz siz de Allah tarafından ödüllendirilecek ve O'nun lütfu altına gireceksiniz.
“MasterCard'ınıza, Visa'nıza ya da American Express'inize bir tohum ekin ve bunu yaptığınızda, Tanrı'nın göğün pencerelerini açıp üzerinize bir bereket dökmesini bekleyin.”Oral Roberts, “Success in Life”, Trinity Broadcasting Network'te 21 Eylül 1990'da yayımlandı
Elbette düşünenler, bunun, zengin bir adamın göklerin krallığına girmesinin bir devenin iğne deliğinden geçmesinden daha zor olduğunu ve yaşayan elçiyi takip etmeden önce bütün dünyevi varlıklarımızı feda etmemiz gerektiğini söyleyen İsa Mesih'in gerçek sözlerinin doğrudan ihlali olduğunu hatırlayacaktır.
Bu, Allah'a iman ettiklerini ilan eden ve gerçek İslam'ı temsil ettiklerini iddia eden MBS gibi Suudi Arabistan'daki zengin elitlerden ve Ürdün Kralı Abdullah'tan ya da Fas Kralı Muhammed'den farklı mı? Sırasıyla İslam'ın Kutsal Evi'nin ve kutsal Kudüs şehrinin koruyucuları olduklarını iddia ediyorlar. Oysa gerçekte, başkalarına hizmet içinde yaşamak yerine, Suudi Arabistan'daki 1,5 milyar dolarlık bir saray kompleksi ve 2015'te Paris yakınlarında 320 milyon dolarlık bir malikâne olan Chateau Louis XIV'ün satın alınmasıyla lüks içinde yaşıyorlar. Bu arada gülünç derecede fahiş fiyatlı Hac paketlerini tanıtmak için bir dinî turizm bakanlığı kuruyorlar ve sözde Allah'ın Kutsal Evi'nin üzerinde yükselen, 15 milyar dolardan fazlaya mal olan bir Sauron saat kulesi inşa ediyorlar. Petrodolarları ABD askerî holdinglerinden alınan askerî teçhizata dönüştürüldüğünde, bunu Katif ve El-Ahsa'daki sözde din kardeşlerini yok etmek için kullanıyorlar; Yemen'i bombalayarak karanlık çağlara geri döndürmenin korkunç mirasını da bırakıyorlar.
Suud Hanedanı ve dinî bakanlıkları, diğer Müslüman mezheplere ve Hristiyanlara karşı bölünme ve nefret yayan, Selefilik ya da Vehhabilik olarak bilinen bir İslam doktrinini yaymak için milyarlarca dolar aktardı. Bu, camilerin minberlerinde, sosyal medya aracılığıyla ve yıllık geliri yaklaşık 1,5 milyon USD olan Dar Es Salaam yayınlarının literatürü aracılığıyla gerçekleşti; Malezya ve Endonezya gibi Müslüman çoğunluklu ülkelerdeki Müslümanların etkiye açık zihinlerini besledi. Bu felsefe, Allah'ın İlahi olarak atanmış Halifesinin önemini inkâr eder, kutsal metinlerin yanılabilir bir yorumunu teşvik eder ve büyük bir mezhepçiliğe ve bundan kaynaklanan nefrete, savaşlara ve kan dökülmesine yol açar.
Böyle bir propaganda, kutsal metinlerin daha da acımasız yorumlarına ve çok daha aşırı ideolojileri vaaz eden IŞİD ve Boko Haram gibi terör hücrelerinin oluşmasına yol açtı. Örneğin Türki el-Binali (IŞİD'in baş müftüsü) defalarca şunu ilan etti: “İslam'a uymayan herkesle, Allah'ın hükmüne boyun eğene kadar savaşmak farzdır.”
Peygamber Muhammed'in bu çağ açan zamanlarda gerçek, sadık müminlerin çekeceği acıyı vurgulamasına şaşmamalı... Gerçek dine tutunmanın kızgın kömürlere tutunmak gibi olacağı bir zamanın nasıl geleceğini.
"Eğer yeryüzündekilerin çoğuna uyarsan, seni Allah'ın yolundan saptırırlar. Onlar ancak zanna uyarlar ve onlar ancak tahminde bulunurlar"Kur'an, Bölüm 6 (En'am), Ayet 116
Elbette dürüst adamın yalancı, hainin sadık ve sadık adamın hain sayılacağı bir zaman. Bu dünyanın sözde inanç koruyucularının ve siyasi liderlerinin kalplerinde ve zihinlerinde bu kadar çok aldatma varken, böyle bir zamanda Allah'a gerçekten iman eden biri bu dünyanın bir hapishane hücresi olduğunu, kapana kısıldığımızı nasıl hissetmesin?
Servette ve hidayette yoksulluk, Allah'a iman edeni ilahi olana yaklaşmak için gereken güçten ve zamandan mahrum bırakmaz mı? Beden hayati enerjiden yoksun olduğunda, zihin sahte doktrinlerle beyni yıkanmış ve böyle bir adaletsizliğe karşı sesini yükseltme korkusuyla kontrol altına alınmışken ve ruh, onu yaratılışın kaynağına geri yönlendirmeye yardım edecek ahlaki ve manevi bir pusuladan yoksunken.
Öyleyse Peygamber Muhammed'in ilahi halefi olan ve müminler olarak onun velayetini takip edersek Aden'de yaşayacağımızı vaat etmiş olan İmam Ali'nin, eğer yoksulluk bir adam olsaydı onu öldüreceğini söyleme cesaretini ve ilhamını bulmasına şaşmalı mı?
Dünya hayatı gerçekten müminin ruhları için bir savaş alanıdır; dolayısıyla nur askerlerini ortaya çıkarmak ve karanlık askerlerini söndürmek için bir yıpratma ve manevi savaş yeridir. İsa bize tenin zayıf olduğunu öğretti, ama bu savaşta ruhun istekli olduğundan teselli bulmalıyız.
Allah, Peygamber Muhammed aracılığıyla müminleri, Şeytan'ın bütün gücüne ve bilgisine rağmen, yalnızca İlahi Hükümdar olarak Adem'e boyun eğmediği için başarısız olduğu ve bunun sonucunda Allah'ın Krallığından sürüldüğü konusunda uyarmadı mı? Şeytan'ın öfkesiyle bu dünyada Allah'ın ihlaslı kulları dışında herkesi saptıracağına söz vermesi ve başkalarını yoldan çıkarmak için ona belli bir süre verilmesi, bu gerçeğe daha fazla güvenilirlik kazandırır. Bu, dünyamızın, müminlerin sahte ideoloji ve kibrin aynı temel tuzağına düşmemeleri için bir sınav alanı olduğunu ortaya koyar. Dolayısıyla her çağda Allah'ın gönderdiği insanlığın seçilmiş liderini bulmanın, onun İlahi görevini desteklemenin ve onun liderliğine teslim olmanın önemi buradan gelir.
Tek yüce Allah buyurdu:
“Öyleyse çık oradan, çünkü sen kovulmuşsun. Ve şüphesiz Lanetim Ceza Gününe kadar senin üzerinedir.” (İblis) dedi ki: ‘Rabbim! (Ölülerin) diriltileceği Güne kadar bana mühlet ver.” Allah buyurdu: “Şüphesiz sen mühlet verilenlerdensin; belirlenmiş vaktin Gününe kadar.”Kur'an, Bölüm 38 (Sad), Ayetler 77-81
“Beni azgınlığa düşürdüğün için, andolsun ki Senin Dosdoğru Yolunda onlara (insanlara) karşı pusu kuracağım. Sonra onlara önlerinden ve arkalarından, sağlarından ve sollarından geleceğim ve onların çoğunu [şükredenler] olarak bulmayacaksın (yani Sana karşı görevlerini yerine getirmeyecekler).”Kur'an, Bölüm 7 (A'raf), Ayetler 16-17
İslami metinlerin bize Şeytan'ın aslında maddi dünyanın ve hatta etten bedenlerimizin yaratıcısı olan İB-Lees (yaratılışın babası) olduğunu (Şey-tan: kilden yapılmış bir şey) öğrettiği gerçeği göz önüne alındığında, savaş alanının dışarıda olduğu kadar içimizde de olması şaşırtıcı olmamalıdır. Aslında Allah'ı arayan bir hakikat arayıcısı, tecrübe büyük ölçüde dosdoğru yolu aramak ve takip etmek için irademizin ve dayanıklılığımızın bir sınavı olsun diye, hayatında sorunlardan geçmeye nasıl zorlanır.
Elbette bu, Allah'a gerçekten iman eden için hayata ve mutluluğa dair gizli bir sırra ve muammaya işaret etmez mi? İnsanların yüzleşmesi gereken en büyük felsefi zorluklardan biri, bu hayatın kalıcı olmadığı, dağılıp gittiği gerçeğidir. Öyleyse akıl yoluyla neden kendimizi ona ve onun solup giden cazibelerine bağlayalım? İnsan hayatı boyunca sevdiklerinin, servetin, güzelliğin ve sağlığın kaybını kayıtsız şartsız yaşamak zorundadır. Dolayısıyla dünya hayatı açıkça müminler için bir hapishanedir.
“Guantanamo Körfezi gibi normal bir hapishanede olmak daha kolaydır; orası, bu fiziksel âleme doğarak ya da bedenlenerek içinde bulunduğumuz hapishaneden daha az bir hapishanedir.”Eba Sadık, Mahdi has Appeared serisi
Başka dünya inançlarının da benzer hakikatleri, yani dünyanın gerçekten müminler için bir hapishane olduğunu açığa çıkarıp çıkarmadığını ve eğer öyleyse, zihin ve ruh için bu hapishane matrisinden kurtuluşa ermek için hangi ipuçlarının olabileceğini araştıralım.
Antik Mısır Dini
Antik Mısır dini, fiziksel bedeni (Khat), ruhların içinde ikamet edebileceği ve ruhun duyusal bir tecrübe yaşaması ve zorluklardan geçmesi için gerekli olan geçici bir kabuk olarak görüyordu. Ne yaparsanız yapın ya da nereye giderseniz gidin, ruhun büyümesi ve potansiyeline ulaşması için hayatın sınavlarından ve sıkıntılarından kaçamazsınız.
“Her şeyden vazgeçip medeniyetten uzak, uzak bir mağaraya gitseniz bile dünyadan kaçamazsınız.”Muata Ashby, Ölüler Kitabı
Ruh gerçekte fiziksel dünya içinde bedende esir tutulur ve dolayısıyla bu hayat onun nihai istirahat yurdu değildir. Dolayısıyla dünya, bu ruhun Sazlıklar Ovası'ndaki ya da Cennet'teki gerçek, ebedî yurduna dönebilmesinden önceki geçici nezarethanesidir.
“Kurtuluş, ruhun bedensel prangalarından özgürleşmesi, bilgi ve hikmet yoluyla Allah ile bir olması, kozmosun güçlerine köle olmak yerine onları kontrol etmesi, alt tabiatına boyun eğdirmesi ve Yüksek Benliği uyandırarak yeniden doğuş döngüsünü sona erdirmesi ve Büyük Planı yönlendiren ve kontrol eden netterlerle birlikte ikamet etmesidir.”Muata Ashby, Ölüler Kitabı
Mumyalamanın bütün ayrıntılı uygulaması, Ba ve Ka'nın (ruhun farklı yönleri) ahirette onu tanıyabilmesi ve onunla yeniden birleşebilmesi için bu kabuğu koruma ihtiyacına dayanıyordu. Bu, hayatın gerçek para birimi olan Maat, yani uyum ve hakikat kavramına bağlı kalma ihtiyacıyla açıkça somutlaşır. Mısırlılara, antik Mısır medeniyetinin binlerce yılı boyunca sır okullarında ahirete ulaşmaya odaklanmaları öğretildi. Tehlike, beş duyu ve hayatın sıradan yönleri tarafından gaflete düşürülüp dikkatimizin dağılması ve öğrendiklerimizi unutmamızda da yatar; “insana ancak kendisine bir ahit verildiği, ama onu unuttuğu (Nesiye) için İnsan adı verildi” rivayetine uygun olarak, biz gerçekten ‘İnsan’ız.
“İnsan varoluşunun sorunu, Benliğin İlahi özünün unutulması ve bedenin Benlik olarak benimsenmesidir.”Muata Ashby, Ölüler Kitabı
Ölüler Kitabı, kalbin tartılmasını hafifleten şeyin ameller olduğunu öğretir; dolayısıyla beş duyunun arzularını ve hazlarını aşırı derecede takip edersek, bu yasaya ters düşme ve benliğin azapları içinde ağırlaşma riskine gireriz. Kalbin Tartılması "Sınav", Son Hüküm olarak; ve dolayısıyla bu dünyaya bu kadar odaklanmamalıyız.
Dolayısıyla beş duyunun bu matris dünyasından kaçmanın anahtarı, yıldızlar, mevsimler ve doğal güçler dahil evrene düzen ve işlev getiren uyumlaştırıcı bir güç olduğunu kabul etmektir. Muamelelerimizde bu düzende bir çöküşü önlemek için hakikat ve adaletin galip gelmesi gerektiğini; çünkü böyle bir denge olmadan kaos, şiddet ve muazzam acı olacağını. Dolayısıyla doğuştan gelen egoist, hayvani arzularımızı takip ettiğimizde ve benlik uğruna materyalizmin peşinden koştuğumuzda, bir hayal kırıklığı ve acı döngüsüne düşeriz. Açık bir rehberlik olmadan bu şeytani tuzak varlığını sürdürür.
“Önce zenginliklerin peşinden koşup sonra onlardan zevk alacağını düşünme. Şimdiki anı ihmal eden, sahip olduğu her şeyi çöpe atar. Ok kalbinden geçerken savaşçı onun geldiğini bilmeyecektir; işte onun hayatı da ona sahip olduğunu bilmeden alınıp götürülecektir.”Muata Ashby, Ölüler Kitabı
Maat, iyi bireysel davranış, dürüstlük, merhamet ve başkalarına saygı ile ortaya çıkar. Bu uyumlu durum ancak bu sistem altında yaşayan insanların, adalete ve düzene bağlılıkla Maat yasalarına göre hükmeden İlahi bir Kralı ya da Firavunu olursa ve devletin vatandaşları kalplerini ve zihinlerini buna göre ayarlarsa gerçekleşebilirdi.
Hermetizm
İlk büyük filozof Hermes, ruhun gerçekten dünyanın hapishanesi içindeki bedenin hapishanesinin evinde bulunduğunu çok açık bir şekilde ortaya koydu. Hermes, cehaletin gerçekte içteki ilahi olanı tanımamak ve kabın ve bedenin dünyevi arzularının peşinden gitmek olduğunu öğretti.
“Cahil için beden üstündür ve onlar içlerindeki ölümsüzlüğü idrak etmekten acizdirler. Yalnızca ölüme tabi olan bedeni bildikleri için ölüme inanırlar, çünkü ölümün sebebi ve hakikati olan o maddeye taparlar.”Corpus Hermeticum I, Poimandres
Özünde, bilgenin gayesi içte ilahi bir kıvılcım olduğunu tanımak, bu gücü gerçek benlik uğruna kullanmak ve kendimizi gerçek nur kaynağıyla uyumlu hâle getirmektir.
“Çünkü her şeyin Babası, insanın yaratıldığı Hayat ve Nurdan oluşur.”Corpus Hermeticum I:9, Mead çevirisi
Hermes, insanın düşüşünün, onun yüksek benliğini ve ilahi olanla bağını tanımasını engelleyen aşırı arzuların peşinden gitmesiyle bağlantılı olduğunu son derece açık bir şekilde ortaya koydu. Aynı zamanda, bizi iyilikten uzaklaştırmak isteyen Şeytan'ın fısıltıları ve uyuşturmalarıyla sürekli saldırıya uğrayan kendi kalplerimizi de gözetmeliyiz.
“Beni sevenlerin bedenlerini kötü duyuların kontrol etmesine izin vermeyeceğim, kötü duyguların ve kötü düşüncelerin onlara girmesine de izin vermeyeceğim. Bir kapıcı ya da kapı bekçisi olurum ve kötülüğü dışarıda tutarım, bilgeleri kendi alt tabiatlarından korurum. Ama kötülere, kıskançlara ve açgözlülere gelmem, çünkü onlar Zihnin sırlarını anlayamazlar; bu yüzden istenmeyen biriyimdir. Onları kendi ruhlarında yaptıkları intikamcı iblise bırakırım; çünkü kötülük her gün kendini artırır ve insana daha keskin bir şekilde azap eder ve her kötü amel kendisinden önce geçmiş kötü amellere eklenir; ta ki sonunda kötülük kendini yok edene dek. Arzunun cezası, tatmin edilmemenin ıstırabıdır.”Corpus Hermeticum I, Poimandres
Çoğu zaman Hanok ile ilişkilendirilen Hermes Trismegistus, Yeniden Doğuş Dağındaki Gizli Vaazında ve Sükût İkrarında, oğlu Tat (muhtemelen Metuşelah) ile Allah'a yaklaşma konusunda şu konuşmayı yapar:
Hermes: “Yine de söylediğim gibidir, ey Oğul; yalnızca yukarı doğru taşınana Ateş, aşağı doğru taşınana Toprak, nemli olana Su ve esen ya da rüzgâra maruz kalana Hava olarak bakan kişi; ne katı, ne nemli, ne dokunulabilir, ne de saydam olanı, yalnızca kudrette ve işleyişte anlaşıldığını görerek, nasıl duyularla anlayabilir? Ama Allah'ta olan Doğuşu tek başına anlayabilen Zihne yalvarıyor ve dua ediyorum.” Tat: “O hâlde ben, ey Baba, bunu yapmaktan tamamen acizim.” Hermes: “Allah korusun, Oğul; aksine onu kendine çek ya da kendine doğru çek (veya onu tanımaya çalış) ve o gelecektir; sadece istekli ol ve olacaktır; bedenin duyularını sustur (ya da atıl bırak), kendini maddenin akıl dışı hayvani azaplarından arındır.” Tat: “Benim içimde intikamcılar ya da azap ediciler var mı, Baba?” Hermes: “Evet, hem de birkaç değil, çok sayıda ve korkunç olanlar.” Tat: “Onları tanımıyorum, Baba.”Corpus Hermeticum, XII. Risale
Hermes, bir insanı Allah'a yakınlıktan saptırabilecek karakter özelliklerini şöyle sıralayacak kadar ileri bile gidecekti.
Hermes: “Bir Azap, Oğul, Cehalettir; ikincisi Keder; üçüncüsü Ölçüsüzlük; dördüncüsü Şehvet; beşincisi Adaletsizlik; altıncısı Açgözlülük; yedincisi Aldatma; sekizincisi Haset; dokuzuncusu Hile ya da Desise; onuncusu Gazap; on birincisi Düşüncesizlik; on ikincisi Kötü Niyetlilik. Sayıları on ikidir ve bunların altında çok daha fazlası vardır; bazıları bedenin hapishanesi aracılığıyla içe yerleştirilmiş İnsanı duyularla acı çekmeye zorlar.”Corpus Hermeticum, XII. Risale
Bu rivayetten, Hermes'in oğlu Tat'a Allah'ı nasıl tanıyacağını ve bunun O'nu tanıma niyetine, O'nu tanımada sabra ve “bedenin duyularını susturmaya (ya da atıl bırakmaya), kendini maddenin akıl dışı hayvani azaplarından arındırmaya” nasıl dayandığını öğrettiği çok açıktır. Bunu öğrendikten sonra Tat hemen babasına kendisinin de maddenin bu azaplarıyla kuşatılıp kuşatılmadığını sorar; bunun üzerine babası “Evet, hem de birkaç değil, çok sayıda ve korkunç olanlar” diyerek cevap verir ve on iki tane sayar. Ayrıca onu, özellikle “bedenin hapishanesi aracılığıyla” çok daha fazlasının olduğu konusunda uyarır.
Bir başka ilginç rivayette, Peygamber İsis'ten Oğlu Horus'a başlıklı bir el yazmasında, antik Mısır Tanrıçası İsis oğlu Horus'a, Allah tarafından yaratılış göreviyle görevlendirildikten sonra kibre düşen ve bunun sonucunda cezaya uğramak zorunda kalan bazı ruhların durumunu anlatır.
O zaman ruhlar ilk kez mahkûm edildiklerini öğrendiler; ve bakışları kasvetliydi. (İsis) Size ruhların ne dediğini anlatacağım; dinle, şanlı oğlum (Horus), bedenlere kapatılmak üzereyken bazıları ağlayıp inledi, sadece bu kadar, daha fazlası değil;... Bir diğeri çığlık attı ve gözlerini tekrar tekrar bir yukarı bir aşağı çevirerek dedi ki: ‘Ey Gök, varlığımızın kaynağı… bu kadar büyük ve görkemli şeylerden koparılmamız ne kadar acımasız!... Kutsal atmosferden, göğün kubbesine yakın bir yerden ve orada yaşadığımız mutlu hayattan kovulacak ve bunlar gibi adi ve aşağılık meskenlere (yani dünyevi bedenlere) hapsedileceğiz.’ Biz zavallılar, bizi ne ağır zorunluluklar bekliyor! Çok yakında yok olacak bu bedenin ihtiyaçlarını karşılamak için ne nefret edilesi şeyler yapmak zorunda kalacağız!Corpus Hermeticum, İlahi Pymander
Hermes, içinde gizli kıvılcımı taşıyanlara onu yeniden alevlendirmeye çalışmalarını hatırlatır:
“Ey yeryüzünün insanları, unsurlardan doğmuş ve yaratılmış, fakat içinizde İlahi İnsan'ın ruhunu taşıyan insanlar, cehalet uykunuzdan kalkın! Ayık ve düşünceli olun. Yurdunuzun yeryüzünde değil, Nur'da olduğunu idrak edin. Ölümsüzlüğe ortak olma gücüne sahipken neden kendinizi ölüme teslim ettiniz? Tövbe edin ve zihinlerinizi değiştirin. Karanlık ışıktan ayrılın ve yozlaşmayı ebediyen terk edin. Yedi Halka'dan geçerek yükselmeye ve ruhlarınızı ebedi Nur ile birleştirmeye hazırlanın.”Muata Ashby, Ancient Egyptian Proverbs
Hermes'ten öğreniyoruz ki gerçekte, içimizde bencil arzularımızdan, dışımızda ise bizi sahte doktrin, korku ve sansürle kontrol etmek isteyen karanlık güçlerden kaynaklanan şiddetli bir savaş sürmektedir. Bu yüzden çoğu zaman kendimizi kapana kısılmış ve tuzağa düşmüş hissederiz.
Antik Yunan
Platon'un Devlet'inde Sokrates'in, çocukluklarından beri bir mağarada kelimenin tam anlamıyla zincirlenmiş bir grup mahkûmu anlatan Mağara Alegorisi'ne dair öğretisi son derece canlıdır. Bu dünya hayatındaki insanlar bir duvarla yüz yüzedir ve başlarını çeviremezler. Arkalarında bir ateş vardır; ateşle mahkûmlar arasında ise işler yapan insanlar tarafından görüntülerin yansıtıldığı bir yol bulunur.
Mahkûmlar mağara duvarında bu gösterinin yalnızca gölgelerini görürler ve onlar için bu yansıtılan gölgeler aslında bütün deneyimleri ve gerçeklikleridir. Sonunda, bir şeylerin doğru olmadığından şüphelenen cesur ve gözü pek bir mahkûm prangalardan kurtulup mağaradan çıkmayı başarır. Önce güneş ışığıyla gözleri kamaşır, fakat yavaş yavaş yansımaları, gerçek ve harika nesneleri ve nihayet güneşin kendisini, ışığın ve hayatın gerçek kaynağını görür. Hayrete düşen ve aydınlanan bu uyanmış ruh, dünyanın gerçek mahiyetini mağaradaki diğer sakinlere açıklamak için mağaraya geri döner. Bir ömür boyu süren şartlandırmadan sonra pek çoğunun bu açıklamayı kavramakta zorlanacağının farkındadır, ancak samimi bir merhametle yardım etmek ister. Mahkûmların çoğu onun derin açıklamasını reddeder, çünkü hâlâ yalnızca alışık oldukları gölgelere güvenirler. Hatta onların yanıltıcı karanlıklarından çıkmaları için yaptığı çağrıya karşı savaşır ve onu reddederler; korkuları içinde, yanıltıcı normalliklerinin algılanan rahatlığını tehdit ettiği için onun öğretilerinin küfür ve sapkınlık olduğunu iddia ederler.
Gerçekte onlar hâlâ bencil arzuları tarafından tüketilmektedir; bu arzular, bugün bizi ünlü ikonlar ve kaba materyalizm, eğlence ve bağımlılık yapan maddelerle kör eden medya aygıtına denktir. Aynı şekilde, bugün insanlar bilinmeyenin korkusu içinde hapsolmuş ve ana akım dinin kuralları ve ritüelleriyle uyuşturulmuştur; bunlar, yaşayan uyanmış elçiyle birlikte yaşayan dinin gerçek özü ve ruhu için zayıf bir ikame işlevi görür.
Hakikatin bu alegorisi, Aristoteles'in etik ve siyaset öğretilerinin ilkeleriyle desteklenmiştir. Platon'un halefi, hapishane düzeninden kaçmak için altın ortayı bulmaya çalışmamız gerektiğini son derece açık bir şekilde ortaya koymuştur. Altın orta, iki uç arasındaki orta yol, esasen ölçülülük yolu olarak örneklendirilebilir; örneğin, pervasızlık ile korkaklık arasındaki cesaret. Bir başkası, tembellik ile aşırı çalışma arasında çalışkanlığı ya da ihmal ve putperestliğin karşısında hürmeti aramak olabilir. Her anlamda, Eudaimonia hedefini aramak, uygulamak ve peşinden gitmek. Bu, erdemli faaliyet, akılcı düşünce ve kişinin gerçek amacının ya da potansiyelinin gerçekleştirilmesiyle ulaşılan derin ve kalıcı bir iyilik hâli olarak tarif edilebilir. Dolayısıyla, geçici haz duygularının peşinden koşmanın aksine eudaimonia, ahlaka, topluluğun daha büyük iyiliği uğruna fedakârlığa, bencilliği yenen özveriye dayanan istikrarlı bir durumdur. Böylece burada hapishanenin, özellikle başkalarının zararına olacak şekilde kişinin kendi arzularının tatminini takip etme yanılsaması olarak tanımlandığını görüyoruz; bu da medyada, siyasette ve dinde ana akım çoğunluk tarafından teşvik edilmektedir.
Platon'un Timaios'undan gelen Demiurgos, Monad'ın ya da tek gerçek Mutlak Tanrı'nın adına iş gören yaratılmış bir zanaatkârı ifade eder. Fiziksel evreni biçimlendirmekten ve sürdürmekten sorumlu hâle gelir. Bunların hiçbiri antik Yunan felsefesi öğrencileri için şaşırtıcı olmamalıdır.
Platon'un öğretileri, hem içimizde hem de dışımızdaki dünyamızda İdeal bir Devlet'in, Monad'dan ya da tek gerçek Tanrı'dan ilham alan İlahi bir Filozof Kral'ı takip etmeden gerçekleştirilemeyeceğini ortaya koymuştur. Dolayısıyla bize, bu dünyada ilahi bir rehber ya da mürşit olmadan yaşayarak kendi kendimizi yok etmeye mahkûm olduğumuzu, İlahi Hükümdarlar yeryüzündeki iktidar makamına geri getirilinceye kadar topluluklarımızın ve şehirlerimizin kötülüklerinden asla kurtulamayacağını hatırlatır.
Aristoteles bu noktayı bizzat açıkça ortaya koymuştur:
"Özgür, dindar ve temiz mümine, hazır, gözeten ve gözle görülen birinden başkasına ibadet etmemek düşer."Ebu'l-Feth Muhammed eş-Şehristani, Dinler ve Mezhepler, Bilge Aristoteles
Amerikan Edebiyatında Mark Twain
Yıldızlardan doğduğumuza inanan Mark Twain'in Gizemli Yabancı adlı eserindeki öğretileri üzerinde düşünürsek, bazı ilginç benzerlikler buluruz. Twain'in başkahramanı Şeytan, doğaüstü güçlere sahiptir ve insan hayatının bir yanılsama olduğu felsefesini dile getirir. Karşılaştığı kişilere kendini başlangıçta iyi niyetli masum bir varlık olarak sunar; böylece ona hayran kalırlar. Büyülediği kişilere mucizeler, maddi bolluk ve zenginlik sunabilir, ancak sinsice nihilizmi, sanki insan varoluşu büyük ölçüde değersizmiş gibi teşvik eder. Dolayısıyla bu aldatıcı karakter, mucizelerine rağmen gerçekte açıkça katı yürekli ve umursamazdır. Ancak onun bedenin, dolayısıyla onların arzularının yaratıcısı olduğunu hayal edersek, karşılaştıklarını aldatmaya ve ardından ayrıştırıcı bir felsefe kullanarak onları birbirine karşı sürmeye gücü olduğu açıktır. İlahi kıvılcımlarını gizlemek amacıyla onlara bu hayatın amaçsız, boş ve zalim olduğuna inandırır. Düşünüyor ve fikirlerini insanlara sadece fısıldayarak, bunu bizzat yapmadan, böl ve yönet yapabilmesi ve dünyada kaos çıkarabilmesi için bu gücü kullanmanın ne kadar inanılmaz olduğunu görüyoruz.
"Hiçbir şey yok; her şey bir rüya. Tanrı, insan, dünya, güneş, ay, yıldızların ıssızlığı; bir rüya, hepsi bir rüya; hiçbirinin varlığı yok. Boş uzay ve senden başka hiçbir şey yok!"Gizemli Yabancı, Mark Twain
Şeytan'ın felsefesine dair böyle bir kavram, insanlara insanlığı ifade etmenin hiçbir umudu ya da anlamı olmadığına inandırmaya çalışır. Bu açıkça, gerçekten ne kadar bir hapishane matrisinin içinde olduğumuzu ve bizi birbirimize karşı sürmeye ve nihilizmden başka hiçbir şeye inanmamamızı sağlamaya çalışan karanlık şeytani bir enerjinin entrikalarıyla savaştığımızı fark ettiren Gnostik metinlerle bağlantılıdır.
Yahudilik
Nur Kitabı Zohar'da, Samael'i, sert yargı, katılık ve ayartma yoluyla çalışan bir baş iblis olarak tasvir edilen “Tanrı'nın Zehri” olarak tanımlarız.
“‘Kötülük’ Yılan olan Samael'e işaret eder; ‘ve O yok etmedi’ ifadesi Yıkım Meleği'ne atıftır; …”Zohar, Bereşit A, b. 184–186
Samael, insanlığın ruhuna karşı yürüttüğü maddi savaşta yalnız değildir; Zohar, Samael'i aşağı âlemlerdeki hasım ve sert güçlerin lideri olarak tasvir etmek için sembolik bir dil kullanır.
“O yetmiş vekil suçlamalar getirir … ve onlara 700 milyon iblis bağlıdır. ‘Kötülük’ Samael'e işaret eder…”Zohar, Bereşit A
Zohar, çoğu zaman, bu dünyevi âlemde suçlayıcı işlevlerin başında Samael'in bulunduğu, iblislerden ve engelleyici vekillerden oluşan bir hiyerarşiyi tarif eder. Bu güçler bizi kutsallıktan yozlaşma, sansür gibi yollarla ve kişisel düzeyde kaba materyalizme yönelik arzular fısıldayarak saklamaya çalışır. Tek gerçek Tanrı'nın kanununu doğrudan çiğneyerek Adem ve Havva'yı bilgi ağacının meyvesinden yemeye ayartmak suretiyle dünyaya yozlaşmayı getirdiği ona atfedilir (bu alegori Bilgenin Gayesi'nin 1. Bölümünde açıklanmıştır). Samael gibi bir hasım, dünya hayatımızda, Tanrı'ya giden yolu aramaktan ve bulmaktan alıkoymak, İlahi nuru her yolla örtmek için mümine diğerlerinden daha şiddetli bir şekilde savaşır. Zohar, bu tür varlıkların iyi ruhların manevi dünyanın bütünlüğünü görmesini ya da hissetmesini nasıl engellemeye çalıştığından bahseder.
Bazı Rabbani anlatılarda, evrensel bir kanunun işlediğini ve ayartıcıyı dinleyip kendi arzularımızın peşinden giderek karmik bir hataya düştüğümüzü görürüz. Karmik adalet, kişinin kazandığımız karmik borcun üstesinden gelebilmesi için borçlarımızın ödenmesini gerektirir.
“Kutsal Olan, Mübarek olsun O, insanların, Kral'ın hapishanesinde bulunan ve kendilerini kurtaramayanlara yardım etmesini ister. Yukarıdaki mahkemede Kutsal Olan, Mübarek olsun O, dünya insanlarını ölüme mahkûm eder, onları oğullarıyla birlikte köklerinden koparır. Ayrıca soylarının devam etmesini durdurmak için insanları çocuksuz kalmaya da mahkûm eder. Cezalar kişinin mülkleriyle ve hapsedilmesiyle ilgili olabilir. Mülkleriyle cezalandırılanlar hastalanır ve cezaları tamamlanıncaya kadar iyileşmezler. Ancak o zaman hapishaneden çıkabilirler. Bu nedenle, bir kişinin cezasını tamamlamasına ve hapishaneden çıkmasına yardım etmek önemlidir.”Zohar 2:212a, Söz 3735
Böyle bir tefekkür, bencil hâllerle hareket etmeyi bırakarak başkalarına ve kendimize acı çektirme döngüsünü kırıncaya kadar bu hapishane dünyasında gerçekten acı içinde kilitli kaldığımızı fark ettirir. Gerçek Yüce Kral, karanlık ayartmaların fitnelerinin üstesinden gelme yolculuğumuzda melek müttefiklerle bize yardım etmeye çalışır ve bizi nur yolunu takip etmeye teşvik eder.
Yahudilerin Efsaneleri'nde, Adem'in bir taş alıp kendi sünnet derisine saldırmaya başladığı başka anlatılarımız da vardır. Bu kendini cezalandırma, hissettiği ve kontrol etmekten korktuğu bir arzu kabarmasına işaret eder. Bu tema, Adem'in aslında bedeni inkâr ettiği Bilgenin Gayesi'nin birinci bölümünde ana hatlarıyla açıklanmıştır. Ve açıkça, aynı kavramın İbrahimi ahitte sünnete dönüştüğünü görürüz. Böylece bir kez daha, bilge kişinin ruhunu ezip geçmeye çalışan arzuları nasıl kavradığını ve bu fitneleri önlemek için nasıl müdahale ettiğini görürüz. Gerçekten de beden ve dünya hayatı ruh için bir savaş alanıdır ve ancak çağımızda Tanrı tarafından gönderilen yaşayan elçinin rehberliğini dinleyerek bu labirentten bir çıkış yolu bulmayı umabiliriz. Aynı şekilde, onun fısıltılarının kurbanı olmamak için manevi silahları kuşanmaya ve eski hasımla savaşmaya hazır olmalıyız.
“Ayartılmamak için uyanık kalın ve dua edin. Ruh isteklidir, ama beden güçsüzdür.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 26, Ayet 41
Ve bunu söyledikten sonra İsa, baktıkları dağın yakınına oturdu. Ve öğrencileri sözlerini dinlemek için yanına geldiler. Sonra İsa şöyle dedi: “İlk insan Adem, Şeytan'ın hilesiyle cennette Tanrı'nın yasakladığı yiyeceği yiyince, bedeni ruha karşı isyan etti; bunun üzerine yemin ederek: ‘Tanrı'ya andolsun, seni keseceğim!’ dedi. Ve bir kaya parçası kırarak, taşın keskin kenarıyla kesmek için bedenini kavradı; bunun üzerine melek Cebrail tarafından azarlandı. Ve o şöyle cevap verdi: ‘Onu kesmeye Tanrı'ya yemin ettim; asla yalancı olmayacağım!’ Bunun üzerine melek ona bedeninin fazlalığını gösterdi ve o da onu kesti. Ve bu yüzden, her insan Adem'in bedeninden beden aldığı gibi, oğullarında da buna riayet etmekle yükümlüdür ve sünnet yükümlülüğü nesilden nesile geldi.
Ve bunu söyledikten sonra İsa, baktıkları dağın yakınına oturdu. Ve öğrencileri sözlerini dinlemek için yanına geldiler. Sonra İsa şöyle dedi: “İlk insan Adem, Şeytan'ın hilesiyle cennette Tanrı'nın yasakladığı yiyeceği yiyince, bedeni ruha karşı isyan etti; bunun üzerine yemin ederek: ‘Tanrı'ya andolsun, seni keseceğim!’ dedi. Ve bir kaya parçası kırarak, taşın keskin kenarıyla kesmek için bedenini kavradı; bunun üzerine melek Cebrail tarafından azarlandı. Ve o şöyle cevap verdi: ‘Onu kesmeye Tanrı'ya yemin ettim; asla yalancı olmayacağım!’ (Barnaba İncili, Bölüm 23). Bunun üzerine melek ona bedeninin fazlalığını gösterdi ve o da onu kesti. Ve bu yüzden, her insan Adem'in bedeninden beden aldığı gibi, oğullarında da buna riayet etmekle yükümlüdür ve sünnet yükümlülüğü nesilden nesile geldi.
Hristiyanlık
Bu şeytani tuzaklar, öğrencilerine bedeni inkâr etmelerini ve haçı sırtlarında taşımalarını söyleyen İsa Mesih'in öğretilerinden de kaçmaz. İsa bize arzularımızdan uzak durmayı ve dünya hayatının, zevklerinin ya da cazibelerinin peşinden gitmemeyi öğretir.
“Ardımdan gelmek isteyen kendini inkâr etsin, çarmıhını yüklenip beni izlesin. Çünkü canını kurtarmak isteyen onu yitirecek, ama canını benim uğruma yitiren onu kurtaracaktır.”Kutsal Kitap, Luka Kitabı, Bölüm 9, Ayetler 23-24
İsa, Tanrı'nın Krallığı'nın bu maddi dünyadan olmadığının, İsa'nın ve gerçek öğrencilerinin kökeninin de bu dünyadan olmadığının özünde farkındadır.
“İsa şöyle cevap verdi: Benim krallığım bu dünyadan değildir. Krallığım bu dünyadan olsaydı, hizmetkârlarım Yahudilere teslim edilmemem için savaşırlardı; ama şimdi krallığım buradan değildir.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 18, Ayet 36
İsa, bunun sonucu olarak bu dünyevi âleme hükmeden karanlık güçlerin bu tutumla uyum içinde olmadığı konusunda uyarır. Bu nedenle ana akımdan ayrı durduğumuzda, karanlık arkonlar dışlamaya, alay etmeye, küçümsemeye ve cezalandırmaya çalışır, inanç mensuplarını sapkın sayar ve buna karşılık dünyanın bizden nefret etmesini sağlar.
“Dünya sizden nefret ederse, sizden önce benden nefret ettiğini bilin. Dünyadan olsaydınız, dünya sizi kendinden biri olarak severdi; ama dünyadan olmadığınız, sizi dünyadan seçtiğim için dünya sizden nefret ediyor.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 15, Ayetler 18-19
İsa bizzat kendi yolculuğuyla, yozlaşmış dini ve siyasi seçkinlerin güçlerine karşı verilen manevi savaşın mahiyetini ortaya koyar. Şeytan'la olan ayartılma sahnesinde, Şeytan'ın dünyevi krallıklar üzerindeki gücü ve kudreti bize son derece açık bir şekilde gösterilir. İsa'ya, tek Mutlak Tanrı'ya boyun eğmeyi reddeden Şeytan'ın emrine boyun eğmesi karşılığında bu krallıklar üzerinde güç teklif etmek, saf kötülükle yapılan nihai uzlaşmayı temsil eder. Bu aynı zamanda rahatsız edici ve mantıklı bir biçimde, gerçekte tarih boyunca ve bugün siyasette, medyada ve dinde bütün dünya liderlerinin böyle bir dünyevi statü ve şan kazanmak için şu ya da bu şekilde şeytana boyun eğmiş olması gerektiğini ima eder. Bu da insanlığa hükmeden İlahi bir elçi olmaksızın bir İblis devleti içinde yaşadığımızı ima eder.
Tanrı'nın Ruhu olan İsa, evi ya da malı olmadan, yastık olarak kayayı, lamba olarak ayı ve yiyecek olarak yabani meyveleri kullanarak uyusa bile hiç kimsenin ondan daha zengin olmadığını fark ettiği için böyle bir ayartmadan arınmıştır. İsa şöyle öğretir: “Kendinize yeryüzünde hazineler biriktirmeyin… ama gökte” (Matta 6:19–20).
Böylece buradan öğreniyoruz ki maddi başarıdan mahrum kalsak bile, kalplerimizde Tanrı'nın nuru varsa dayanabiliriz. İzlediğimiz medyayı, eğitim sistemini ve sağlık hizmetlerini, ulusal sınırları ve gümrükleri kontrol eden lider ve seçkinlerin, bütün güçlü ana akım dinlerin âlimlerinden söz etmeye bile gerek yok, nihayetinde bu dünyanın yaratıcısı Şeytan'a teslim olmuş olduğu bir dünyada yaşıyorsak, ruhlarımız için gerçekten ne kadar büyük bir savaş içinde olmamız gerekir.
Çağımızın yaşayan elçisi ya da İsa arketipi, insanlık uğruna kendini gönüllü bir kurban olarak zaten işaretlediği için bizi helakten çıkarmaya ne kadar layıktır.
“Ben iyi çobanım. İyi çoban koyunları uğruna canını verir. Ücretli çalışan… koyunları umursamaz. Ben iyi çobanım. Ben koyunlarımı tanırım, koyunlarım da beni tanır.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 26, Ayet 41
Sürünün ya da gerçek öğrencilerin, gerçek çobanlarının sesini ve rehberliğini nasıl tanıdıklarını ve kurtlara kurban olmamak için ona itaatle nasıl uyduklarını görürüz. Ücretli çalışanı ya da hilekâr Şeytan'ı temsil edenlere Tanrı tarafından güç ödünç verilmiştir, ancak onlar tek gerçek Tanrı'yı temsil etmezler.
Bu kötü âlimler, aslında yaşayan bir elçiyle gerçek bir bağı inkâr eden çok sayıda dikkat dağıtıcı ritüel ve kural uygulayarak insanları İlahi nurdan kör etmeye çalışırlar. Yuhanna 8:44'te, müminleri kendilerini körü körüne takip etmeye teşvik eden bu seçkinlerin aslında Şeytan'ın oğulları olduğunu görürüz. Bu âlemde müminleri bahar kuzuları gibi yutmaya çalışan kurtlar gibi davranan Şeytan ordusunun güçleriyle bu kozmik savaşta zafer kazanmadıkça, müminler bu âlemde nasıl huzur içinde olabilir?
“Siz babanız İblis'tensiniz ve babanızın arzularını yerine getirmek istiyorsunuz. O başlangıçtan beri katildi, gerçeğe bağlı kalmaz…”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 8, Ayet 44
İsa, mağaranın ötesinden gelen, İlahi olarak ilham almış manevi bir savaşçı ve hakikatin müttefiki olarak geldi; tüm peygamber elçiler gibi onun silahları da benzetmeler, zamanında yapılan azarlamalar ve takipçilerini kucaklayan ilahi merhametli nurun kıvılcımıdır. İsa'nın, öğrencilerine evlerini çöken kum üzerine kurmamalarını, çünkü evlerin sarsılacağını söylediği benzetmeler vardır. Dolayısıyla özünde bu yurdu bir dinlenme yeri olarak değil, geçici olarak kabul etmeliyiz. Bunun yerine, iyi işler yaparak cennette sevaplar kazanmaya çalışabileceğimiz bir yer olarak. Merhametli ve cömert bir Tanrı'nın, sadece aşağı arzularımıza karşı savaşarak ve İsa gibi olmaya çalışarak, böylece Tanrı'nın oğulları hâline gelerek manevi gelişimin büyük zirvelerine ulaşma fırsatını bize nasıl verdiği.
“Size doğrusunu söyleyeyim, bana iman eden, benim yaptığım işleri o da yapacak, hatta bunlardan daha büyüklerini yapacak. Çünkü ben Baba'ya gidiyorum.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 14, Ayet 12
Bu nedenle bu, kendi nefislerimizin gözcüsü olmak, başarılarımızla yetinip görevlerimizi ve sorumluluklarımızı ihmal etmek yerine Yaşayan elçi için iyi işler yapmak üzere verilen sürekli bir savaştır. İnsanoğlu bu hayatta dinlenmeden yaşar ve amelsiz imanın ölü olduğunu biliriz; bu yüzden Tanrı ve hakikat uğruna emek vermeye ve çalışmaya hazır olmalıyız. Burada Tanrı ve O'nun yaşayan elçisi uğruna zulme ve adaletsizliğe karşı durmaya hazır olmalı, nefisten ve atanmış seçkinlerden bağımsız olarak Tanrı'nın üstünlüğü ilkesiyle çalışmalıyız. Böyle bir tutum alarak, İsa'nın önceden uyardığı gibi, sabit bir yurdumuz olmadan, evlerimiz sırtımızda, ağır engellerle karşılaşarak dünyevi âlemi dolaşmak zorunda kalırız.
“Tilkilerin inleri, gökteki kuşların yuvaları var, ama İnsanoğlu'nun başını yaslayacak bir yeri yok.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 8, Ayet 20
Aslında İsa'ya atfedilen ve iki kurtla somutlaşan, hem kendi içimizde hem de seçkinlere karşı büyük bir manevi savaşın içinde olduğumuzu hatırlatan bir benzetme vardır. Kurtlardan biri kötüdür. O öfke, haset, açgözlülük, kin, yalan, cehalet ve egodur. Diğer kurt iyidir. O sevinç, huzur, sevgi, umut, alçakgönüllülük, nezaket, empati ve hakikattir. Kazanan kurt, en çok beslediğinizdir.
Dolayısıyla açıktır ki parlak neon ışıklarla ve günah ayartmalarıyla dolu modern bir dünyada kötü kurdu takip etmek çok daha kolaydır ve hepimizin içindeki mücadele de buradadır. İsa'nın bizi, helake giden yolun geniş, kurtuluşa giden yolun ise dar olduğu konusunda uyarmasına şaşmamak gerek. Mesih'in dar yolunu takip ederek, İsa'nın ve Kaim Eba Sadık'ın gerçek Krallarıyla birlikte, yeryüzünde cennetin krallığını kurmada bir müttefik olmak için ayartmadan kurtarılmayı umuyoruz.
“İnsan bütün dünyayı kazanıp da canını yitirirse, bunun ona ne yararı olur?”Kutsal Kitap, Markos Kitabı, Bölüm 8, Ayet 36
Gnostisizm
Bu tür öğretiler, Fransa'da yaklaşık 12. ile 14. yüzyıllar arasında var olan ve Maniheist düşünceden türeyen ortaçağ Hristiyan mezhebi Katarların dile getirdikleriyle örtüşür. Onlardan, Platoncu çalışmalardaki Demiurgos'un ya da yeryüzünün Kralı Rex Mundi'nin kötü niyetleri olduğu sonucu çıkarılabilir. İnsan bedenleri de dâhil olmak üzere maddi dünya özünde yozlaşmış, kötü ve ruh için bir hapishanedir. Ruhlarımız maddeye hapsolmuş, bu hapishane dünyasından kurtuluşu bekleyen ilahi nur kıvılcımlarıdır. İnsanların başlangıçta melek mertebesine sahip olduklarına ve kozmik bir mücadelenin ardından Şeytan tarafından baştan çıkarılarak kötü ayartıcının yarattığı maddi âleme hapsolduklarına inanıyorlardı. Melek statülerini yeniden kazanmak için maddi benliklerinden vazgeçmeleri gerekiyordu. Bunu yapmaya hazır oluncaya kadar, Maniheist öğretilerde belirtildiği gibi, bir reenkarnasyon döngüsüne sıkışacak, yozlaşmış Dünya'da sonsuz insan hayatları boyunca acı çekmeye mahkûm olacaklardı:
“Karanlığın Prensi, dünyaya karışarak maddi âlemi ortaya çıkardı ve Nur kıvılcımlarını insanların bedenlerine hapsetti.”
Dolayısıyla öğretilerin ve uygulamaların çoğu zühd, manevi saflık ve bedenden ve maddi mallardan uzaklaşma etrafında yoğunlaşıyordu. İçinde yaşadığımız maddi dünyadan ve maddi bedenlerden Demiurgos sorumlu olduğuna göre, onun pençelerinden kurtulmak için manevi bir savaş vermemize şaşmalı mı?
Bu tutumun derinden yozlaşmış ana akım Katoliklikle keskin bir tezat içinde olduğu ve sonunda Katarların Albi katliamına yol açtığı çok açıktır. Bu, sözde sapkınlığı ortadan kaldırmak için Papa III. Innocentius tarafından başlatılmıştır; takipçileri ise “Hepsini öldürün; Tanrı kendi kullarını tanır” (Haçlı Seferi'nin papalık elçisi ve askeri komutanı Arnaud Amalric) demeye cüret etmiştir. Asıl soru, hangi Tanrı'dan bahsettiğidir; belki de bu dünyanın kralından?
1209'da yalnızca Béziers'de 20.000 kişi öldürüldü. Pek çoğu kazıkta yakıldı. Papalık engizisyonları düzenlendi, bunu askeri ve siyasi manevralar izledi ve bütün topluluklar kırılıp geçirildi. Düşündüğümüzde, nur kıvılcımını bedenden kurtarmaya ve ilahi kaynakla barışmaya odaklanan bir inancı takip etmenin, düzen tarafından nasıl sert bir tepkiyle karşılandığını görürüz. Her çağda ana akımdan ayrı durduğunuzda aşırı misillemelerle karşılaşmanıza şaşmalı mı? Müminler gerçekten bedenin ve zihnin bir hapishanesi içindedir.
Budizm ve Hinduizm
Daha en başından, bu dünya hayatının Budizm'de gerçekten bir yanılsama olduğunu, nefsini zevklerinden mahrum bırakarak bir sükûnet ve hikmet hâline ulaşan aydınlanmış Siddhartha Gautama, Efendi Buda tarafından açıkça işaret edildiği gibi görürüz.
“Hayat bir yanılsama, bir rüya; bir kabarcık; bir gölge… Hiçbir şey kalıcı değildir. Hiçbir şey öfkeye ya da tartışmaya değmez. Hiçbir şey…”Buda, Elmas Sutra, Bölüm 32
Bu geleneklerde, tıpkı peygamber Muhammed'in söylediği gibi, insanların reenkarnasyon döngülerine yakalandığı ya da hapsolduğu fikri son derece belirgindir. Yeryüzündeki hayat ıstırapla ilişkilendirilir, çünkü hiçbir şey kalıcı değildir ve yalnızca maddi, bencil bir düzeyde hareket edersek burası özünde kötü bir yerdir. Dolayısıyla Bilgenin Gayesi, cehaletimiz (avidyā), özlemimiz ya da şehvetlerimiz (tṛṣṇā) ve elbette özünde ıstırapla (dukkha) damgalanmış olan karmik borç tarafından sürülen bedenlenme döngülerinden ya da Samsara'dan kurtulmaktır.
Yine, bu maddi düzlemde insanlık üzerindeki kontrolle ilişkilendirilen sembolik bir figür olan Mara adlı kötü bir ayartıcı Tanrı ile benzerlikler görürüz. Bağlılığın, arzunun ve sanrının manevi aydınlanmamızın önünde nasıl engeller olarak işlediği ortaya konur. Bu, Mesih'in yolculuğuyla açık bir benzerliktir; zira Buda bu maddi düzlemin sınırlarının ötesine ulaşmaya ve aydınlanmayı aramaya çalıştı. Mara ile yüz yüze geldi ve Mara'nın kadın eşler ve ordular göndermesiyle korku, arzu ve şüpheyle ayartıldı. İsa gibi o da bu sınavdan başarıyla geçti ve bu, onu başkalarına rehberlik etmeye layık kılarak ayırdı.
Mara, iç engellerin kişileştirilmiş hâlini temsil ediyordu: kendi zihinsel kirlerimiz, özlemimiz, nefretimiz ve kafa karışıklığımız. Onun etkisi altında fitnelerine düşer ve Samsara'da yeniden doğuşlar döngüsüne gireriz. Mara Çarkı tasviri, bu karanlık varlığın yanılsamalar ve arzular dünyasını pençelerinde nasıl kavradığını ve insanları büyüsü altında tuttuğunu ortaya koyar. Nefret, arzu ve cehalet özelliklerini taşıdığımız sürece hapsolmuş kalırız. Mara'nın birincil amacı, bu dünya hayatının farklı yönlerine olan bağlılıklarımızı istismar etmektir; böylece sonunda kendimizi zincirler içinde tutarız. Amaç, nihayetinde ruhlarımızı bu fiziksel döngüden kurtararak, tabiri caizse matristen çıkarak bir Nirvana hâline ulaşmaktır. Dolayısıyla kurtuluş, hikmeti geliştirmekten, cesur eylemlerden, başkalarıyla ilişkilerimizde gerçek adaleti ve samimi merhameti aramaktan ve yaşayan bir Buda rehbere sahip olmaktan gelir.
Aydınlanmış Buda'nın kayda geçmiş sözü ya da Dharma'sı ve hayat tecrübesi aracılığıyla verdiği öğretinin, onun özelliklerini nasıl yansıtacağımızı bize öğrettiğini görürüz. Onun izinden gittiğimizde, arzuyu, nefreti, cehaleti, hırsı ve tüm olumsuz hâlleri kesip atmanın gerçekten mümkün olduğunu biz de fark edebiliriz. Bu hayat yolunda, bize derinlikli meditasyonu öğretecek yaşayan bir elçiye sahip olmanın kritik önemini; Mara'nın gücünün Tanrı'nınkiyle kıyaslandığında mutlak olmadığını, bu yüzden güvenimizi daha çok Yüce Olan'a dayandırmamız gerektiğini fark ederiz. Buda, ayartıcısına karşı kazandığı kendi kişisel zaferiyle bize sebatlı olmayı ve gözlemci olmayı, ne düşüncelerimize ne de emeğimizin meyvelerine bağlanmamayı öğretir; böylece kibirli olmayız ya da başkalarını kıskanmayız. Bize bunun gerçekten de mümin için bir hapishane matrisi olduğunu, ancak onun alçakgönüllü ve metanetli örneğini tanıyarak bizim de yüce bir Nirvana hâline ulaşabileceğimizi öğretir.
Hinduizm'de, Bhagavad Gita'da Tanrı'nın İlahi Avatarı olan Efendi Krişna'nın Arjuna'ya kötülüğün, iç sanrının ve bağlılıkların üstesinden nasıl gelineceğini öğrettiğini görürüz. Hayatın ruh için gerçekten nasıl bir sınav ve savaş alanı olduğunu. Arjuna'nın, krallığın liderliği uğruna savaşta kendi fiziksel ailesiyle yüzleşmek zorunda kalmasıyla korku, bağlılık ve kafa karışıklığı yüzünden nasıl felç olduğunu görürüz. Krişna'nın, onu bunun daha çok egosuna, arzusuna ve cehaletine karşı verilen mücadeleyle yüzleşmek, içteki “düşman”la ilgili olduğunu ve yaşayan elçiye ve Tanrı'nın iradesine tamamen güvenmekle ilgili olduğunu fark etmeye nasıl yönlendirebildiğini görürüz. Görevin sonucuna bağlanmadan, nefsin algısına göre değil, Tanrı'nın yolunda hareket etmek.
“Sonuçlara bağlanmadan dharma'ya göre hareket et.”Bhagavad Gita, 2:47
Krişna ayrıca Arjuna'ya, bedenin içinde nefsin karanlık fitnelerinin üstesinden gelebilen İlahi bir kıvılcım bulunduğunu ve disiplin, meditasyon ve nefis hâkimiyetini nasıl uygulamamız gerektiğini öğretecekti (Gita 6:5–6). Bu, ruhun sembolik olarak “şeytan” olan arzu ve öfke tarafından köleleştirilmesini önlemek içindir. Yaşayan elçi ya da Krişna, yolculuğunda ona yardım etmek için Arjuna'ya ilahi hikmeti, ebedi benliğin (Atman) ilahi olanın (Brahman) bir parçası olduğunu açıklayabildi (Gita 4:38).
Arjuna'ya ayrıca Bhakti Yoga aracılığıyla, kendi egosuna ya da görüşlerine rağmen yaşayan elçinin iradesine teslim olmanın ve boyun eğmenin önemi öğretildi; çünkü Krişna'nın iradesi gerçekten Tanrı'nın iradesini temsil ediyordu ve bu nedenle üstün bir yargıydı. Ona Krişna'ya sevgi ve imanla teslim olması öğretildi (Gita 9:22).
Böylece Budizm'de ve Hinduizm'de, yeryüzünde bedenlenme sürecinin müminler için gerçekten bir hapishane ve imanlarının bir sınavı olduğu aynı kavramı buluruz. Bir kez daha, bizi raydan çıkarmaya ve tek Gerçek Tanrı'dan ve yaşayan elçiden uzaklaştırmaya çalışan kötü niyetli bir yaratıcı güç ya da düşman olduğunu fark ederiz. Bu hayat okulunda, içteki bencil arzularımızın prangalarından ve dıştaki kötü âlimlerin ve siyasi seçkinlerin telkinlerinden kurtuluncaya kadar aslında bedenlerimize ve yeniden doğuş döngüsüne hapsolmuş durumdayız.
İslam
Bu dünyevi âlemde bulunmaya dair aynı kavrama, reenkarnasyona dair aynı bakış açısının açıklandığı El-Haft eş-Şerif gibi kitaplarda ya da reenkarnasyona inanan belirli mezheplere ait bazı Gnostik İslami ve Hristiyan metinlerde sahibiz. Onlar da reenkarnasyon sürecinin kişinin sonsuza kadar içinde kalmayı dilemesi gereken bir süreç olmadığı, aslında bir tuzak olduğu fikrini geliştirmek için Kur'an'dan ayetler kullanırlar. Aslında bir hapishanedir. Sonunda kaçmak istediğimiz bir şeydir.
Peygamber Muhammed, Tanrı'ya yaklaşmak ve ruhu arındırmak için duyuları inkâr etmeye nasıl çalışmamız gerektiğini öğretti. Adaletin hâkim olması için başkasını nefsimizin önüne koymaya çalışmalıyız; bu yüzden Tanrı'nın huzurundaki tartımızda ve terazimizde ameller varlıklardan daha önemlidir.
Tek Gerçek Tanrı'dan ilham alan Peygamber Muhammed, bu dünya hayatının geçici ve sönüp giden bir şey olduğunu açıklayacak kadar cesurdu. Bunun gerçekten oyun ve eğlenceden, süsten, insanlar arasında övünmekten, mal ve evlatta yarışmaktan, manevi yoldan alıkoyan bir oyalanmadan başka bir şey olmadığını. Dünyaya, bizi ağırlaştıran hazineler biriktireceğimiz bir yer olarak değil, Tanrı'nın huzuruna sunmak üzere iyi ameller kazanacağımız bir yer olarak bakmamız, onu bizi öbür tarafa taşıyacak bir köprü olarak kullanmamız gerektiğini.
Muhammed şöyle dedi: “Benim bu dünyayla ne işim var? Ben, bir ağacın altında gölgelenip sonra yoluna devam eden ve onu ardında bırakan bir yolcu gibiyim.”Müsned-i Ahmed, Hadis 3709
Muhammed'den, ruhların bir hekimi, bedenlere ve dünya hayatına karşı ruhlara zafer kazandırma savaşımızda bize yardım etmek için insanlık ile tek gerçek Tanrı arasında doğrudan bir bağ olarak söz edilirdi. Açıkça bu, dünya hayatının tuzağına düşmüş insanların kalplerine ve ruhlarına çare olabilmek için Tanrı'dan ilham alan bir adamdı. Kibir, açgözlülük, gaflet ve haset gibi manevi hastalıkları tedavi etmek ve iman, alçakgönüllülük, ibadet ve merhamet yoluyla çareler sunmak için geldi. İmam Ali, Nehcü'l-Belağa'da Peygamber hakkında şöyle dedi:
“O, ilaçlarıyla yer yer dolaşan ve merhemlerini önceden hazırlamış bir hekimdir. Onları tedaviye ihtiyaç duyulan yerlere, kör kalplere, sağır kulaklara ve dilsiz dillere koyar. İlaçlarıyla gafletin noktalarını ve şaşkınlığın yerlerini takip eder.”Nehcü'l-Belağa, Hutbe 108
İmam Ali aynı zamanda kutsal vasiyete göre Muhammed'in İlahi halefiydi ve onun ölümünden sonra müminlerin velisi oldu. İmam Ali, bu dünyanın bir cüzzamlının elindeki domuz teri olduğunu, yani hep bizden kaçıp gittiğini ve tutunmaya değer hiçbir şey olmadığını söylerdi. İmam Ali bunu daha da açıklayarak şöyle derdi:
Dünya bir yılan gibidir: dokununca yumuşaktır, ama içi zehirle doludur. Akıllı kişi ondan sakınır, çocuk ise onunla oynar.”Nehcü'l-Belağa
Örneğin kötü âlimler, bizi Tanrı'nın iradesine değil kendi iradelerine boyun eğdirmek için bize tatlı sözler sunar, görünüşte yüklerimizi hafifletir ve bizim adımıza Tanrı'nın huzurunda kendilerinin hesap vereceklerini iddia ederler; oysa Tanrı ve O'nun elçisi aracılığıyla bunun böyle olmadığını biliyoruz.
“Hiçbir günahkâr başkasının günah yükünü yüklenmez. Sonra dönüşünüz Rabbinizedir. O da size, ayrılığa düştüğünüz şeyleri haber verecektir.”Kur'an, Sure 6 (En'âm), Ayet 164
Kendi nefsiyle olan mücadelesiyle bizzat ilgilenen İmam Ali, ölürken Tanrı'ya hiçbir sapma ya da ortak koşma olmaksızın tek gerçek Tanrı'ya teslimiyet hâlinde öldüğünü bilerek “Kâbe'nin Rabbine andolsun ki kurtuldum” diye haykırdı. Bu, Muhammed'in sözünü ettiği büyük nefis mücadelesinde bir zaferdir; orada fiziksel savaş küçük mücadeleydi, büyük mücadele ise ruhun gerçek savaş alanı olan arzuların ve bağlılıkların üstesinden gelmekti.
5. Kutsal İmam olan İmam Bakır, değerli bir cevheri açıkladı: yaratılışın babasının ya da İblis'in (Şeytan) gerçekten ancak Tanrı'nın gücü ve izniyle bir şey yaratabildiğini. Ümmü'l-Kitab'da İmam Bakır, arkadaşı Cabir ile dünyanın yaratılışını tartışır ve şöyle der:
“Yüce Kral Azazel'e nur ödünç verdi ve o, bu nuru kullanarak yaratıklarını şekillendirdi. Kendi suretinde ruhlar yaptı. Kral, yaptığı şey hakkında seslendi. Azazel mekân, çağ ve ruh yaratışını seslenerek var etti ve kaç tane olduğunu Yüce Kral'dan başkası bilmez. Yüce Kral Azazel'e şöyle dedi: ‘Ey eski varlık, bana kim olduğunu, benim ne olduğumu ve bütün bu yaratıkların ne olduğunu söyle.’ Azazel cevap verdi: ‘Sen bir tanrısın ve ben bir tanrıyım ve bütün bu ruhları ikimiz yaptık.’ Yüce Kral şöyle dedi: ‘İki tanrı olamaz. Sen benim yaratığımsın.’”Gnosticism in Islam, Heinz Halm, s. 111-112
Buna rağmen Tavus melek ya da maddi evrenin yaratıcısı, gerçekte kendisinden olmamalarına rağmen eserleri yüzünden kibirlendi ve Tanrı'nın iradesine boyun eğmeyi reddetti. Şeytan, Tanrı'nın şükreden, ihlaslı kulları dışında herkesi Adem'in haleflerine boyun eğmekten saptırmaya çalışır.
Bir başka kutsal halef olan İmam Cafer Sadık, akıl askerlerinin cehalet askerlerine karşı verdiği savaşla ilgili olarak İsa ile benzerlikler ortaya koydu. Dolayısıyla nurun yönleri aracılığıyla çalışarak, aksi takdirde bizi aldatmaya ve umutsuzluğa batıracak şeytani özelliklerin üstesinden gelebilir ve onları eritebiliriz.
Bu karşılaştırmalar aracılığıyla, bu çağda, aslında doğudan batıya zaman içindeki bütün ilahi dinlerin aynı temel ilkelerle aynı temel kökenden geldiği açıktır. Aslında bu dünyanın kötü, hilekâr bir yaratıcı tarafından kontrol edildiği ve amacın kendimizi maddi uğraşlara değil, bunun yerine iyi amellere ve özverili davranışlara bağlamak olduğu. Aslında bu yeryüzünün nihai varış noktamız değil, bir sınav alanı ve ruhlar için bir savaş olduğu.
Her bilge gözlemci, tek gerçek Tanrı'nın ilahi avatarlarının ve elçilerinin birincil rehberliğiyle bağımızı nasıl kopardığımızı görecektir. Bu, bugün dünyanın aslında tam tersine kaos, ayrılık ve kibirle hizalandığını gördüğümüz gerçeklikle kendini gösterir. Kötü, yozlaşmış yöneticilerin dünya kaynaklarını nasıl sömürüp çaldığını ve çoğunluğu borç köleliği ve ıstırap içinde bıraktığını, dini âlimlerin ise kendi kendini atamış, bölücü olduğunu ve bizi kendilerini körü körüne takip etmeye teşvik ettiğini görüyoruz.
İsa şöyle dedi: “Kör köre kılavuzluk ederse, ikisi de çukura düşer.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 15, Ayet 14
Peygamber Muhammed, Hristiyanlığın 71 fırkaya bölüneceğini ve yalnızca İsa'dan sonraki yaşayan elçi Simun Petrus'un yolunun kurtulacağını söylediğinde önceden uyarılmamış mıydık? Yahudiliğin 72 fırkaya bölündüğünü ve yalnızca Musa'dan sonraki yaşayan elçi Yeşu'nun yolunun kurtulduğunu? İslam'ın 73 fırkaya bölündüğünü ve yalnızca Muhammed'den sonra yaşayan elçi Ali'nin önderlik ettiği yolun kurtulduğunu? Dolayısıyla şeytanın yeni dinler yaratmadığı, sadece ayrışan mezhepler yaratarak ve onların kesintisiz halefler zincirini görmelerini engelleyerek insanları tek gerçek dosdoğru yoldan saptırmaya çalıştığı açıklığa kavuşturulmuştur. Kritik olarak, yaşayan elçiyi tanımadıysak ya da tanımıyorsak, açıkça maddi yaratıcının ya da Şeytan'ın fitnelerine kapılırız. Peygamber Muhammed tarafından bize bildirilmemiş miydi?
“Şüphesiz Allah dini iki devlet kıldı: Adem'in devleti ki o Allah'ın devletidir ve İblis'in devleti. Allah açıkça ibadet edilmek istediğinde bu Adem'in devletidir; Allah gizlice ibadet edilmek istediğinde bu İblis'in devletidir.”El-Kâfi, Şeyh el-Kuleyni, C. 2, s. 372
Dolayısıyla açıktır ki iyi ameller işleyerek ve aşağı nefislerimizi kontrol altına alarak içteki ve dıştaki kötü hilekâra karşı savaş açmaya hazır olmalıyız; böylece yeni bir dünyanın inşası için bir omurga hâline gelebiliriz.
Yemani Ahmed El-Hasan, şeytanın ve hilekârlarının entrikaları konusunda bizi şöyle uyardı:
“Ve dünyadan (Dünya) hiçbir şeyi asla ahirete tercih etmeyin. Bütün dünya, ahiretten bir zerreye bile değmez. Ve bir zerre dediğimizde, bu sadece tarif etmek içindir; ama bir zerrenin onda biri bile dünya için fazla büyük olur. Dünya hiçbir şeye değmez. Evet sevdiklerim, o bir yanılsamadır. Ve onun gerçekten bir yanılsama olduğunu anlamanızı umuyorum. Bir yanılsama ve bundan başka bir şey değil. Bunu kavramanızı umuyorum. İçindeki ve üzerindeki herkes bir yanılsamadır. İnsanın ancak bu bedenden kurtulduktan sonra uyandığı [bir yanılsama]. Etrafınıza bakın. Her şeye bakın. Her şeyin geçici olduğunu göreceksiniz. Dün uğruna savaştığınız şeyi bugün sıkıcı bulduğunuzu ve ondan kurtulmayı dilediğinizi [göreceksiniz]. Ölümde dünya (Dünya) böyle olur.”İmam Ahmed El-Hasan'ın Sözleri, s.4
Dolayısıyla karanlığın askerlerini yenmek için nurun askerleriyle donanmalı ve çağımızdaki nur savaşçısı Kaim Eba Sadık'ın izinden ve rehberliğinden gitmeliyiz. Eba Sadık'ın dediği gibi, onu her şeyden önce kendi aramızda kurmadıkça hiçbir İlahi Adil Devlet kurulamaz ve kurulmayacaktır.
Bu dünya hayatının zorbalarına karşı dimdik ve sağlam durmalı ve bu dünyanın gerçekten müminler için bir hapishane olduğunu ve insanlara hükmetme hakkının yalnızca Tanrı'ya ait olduğunu kabul ederek, bu hayatta gerçekten özgür olanlardan, Muhammed'in halefi Hüseyin'in sözlerine kulak vermeliyiz.