Neden Her Peygamber Hakarete Uğradı
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Pek çok Hristiyan, peygamberlerin her zaman alay konusu olduğunu unutuyor: Musa, İsa, İbrahim. Hakarete uğradılar, reddedildiler, alaya alındılar. Bugün olup biteni anlamak için kutsal metinlerdeki delillere bir göz atalım.
Yazan Hamze Kassem

O bir orduyla gelmez. Bir sesle gelir. Herkesin bildiği ama kimsenin görmek istemediği bir yaraya dokunduğu için bıçak gibi kesen sözlerle. Allah'ın adamı. Allah adına konuşur; dünyaya karşı. Ve dünya karşılık verir: alayla, küçümsemeyle, yıkımla.
Abdullah Haşim Eba Sadık, Papa'nın ölümünden bir gün sonra kendisini gerçek Papa ilan ettiği konuşmasını yaptığından beri internet, bir video ve yorum dalgasıyla doldu. Allah'ın seçtiği adam dışında hiç kimsenin manevi ve siyasi olarak yönetme hakkı yoktur. Bu, Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inananların, Ehl-i Beyt'in önceden haber verdiği Siyah Bayrakları Aziz Petrus Meydanı'nda, üzerinde “Velayet yalnızca Allah'a aittir.” sözleri yazılı olarak dalgalandırmalarından bir gün sonraydı.
Tarihin şafağından beri toplumlar peygamberi şahsiyetleri aynı refleksle karşılamıştır: reddetme. Entelektüel bir şüpheden değil, içgüdüsel bir savunmadan dolayı. Çünkü Allah'ın adamı yalnızca soru sormaz; her şeyi sorgular. Ahlakı. İktidarı. Tarihi. Kimliği. Ve bu onu bir hedef hâline getirir. O zaman da, şimdi de.
Kutsal Kitap, Kur'an, Tevrat ve Bhagavad Gita yalnızca büyük manevi şahsiyetlerin hikâyelerini anlatmaz. Onların toplumsal düşüşlerini de belgeler. Fiziksel şiddetle başlamayabilen, ama her zaman medya, sözler, toplumsal dışlanma ve ahlaki saldırıyla başlayan bir yıkım. Peygamberi sesler alaya alındı, iftiraya uğradı, suçlu ilan edildi. Korkunun, nefretin, kıskançlığın ve toplumun kendisiyle yüzleşmekteki derin acizliğinin aynası oldular. Bugünkü medya ortamında gördüğümüz, Allah'ın adamlarını çevreleyen kadim kalıpların yankısıdır.
Pek Çok Vahiy, Tek Bir Kalıp
Tevrat'ta Musa'dan kendi halkı şüphe eder. İki İbrani arasında arabuluculuk yapmaya çalıştığında “Seni kim bize yönetici ve yargıç yaptı?” (Çıkış 2:14) diye sorarlar. Güvensizlik ve meydan okumayla dolu bu soru, onun bütün görevi boyunca peşini bırakmaz. Allah ile konuşan Musa, halkının gözünde bir şüpheli olarak kalır. Daha sonra, tam da Sina Dağı'nda Allah'ın şeriatını aldığı anda onların bir altın buzağı yaptıklarını görür. Peygamberlik tecrübesinin trajedisi budur: Peygamber Allah ile mücadele ederken, halk Allah'ın yerine bir put koyar. Bugün belki bir altın buzağı yoktur, ama kalıp sürmektedir. İnsan yapımı sistemler her alana hâkimdir.

Yeni Ahit'te İsa yalancılık ve küfürle suçlanır. “Bizim bir yasamız var, bu yasaya göre ölmesi gerekir, çünkü kendisinin Tanrı'nın Oğlu olduğunu iddia etti.” (Yuhanna 19:7) Ama iş bununla bitmedi. Ona “obur ve ayyaş, vergi toplayıcılarının ve günahkârların dostu” (Matta 11:19) dendi ve güçleri şeytanlaştırıldı: “Bu adam cinleri ancak cinlerin önderi Baalzevul aracılığıyla kovuyor.” (Matta 12:24). İsa'yı çevreleyen kamusal söylem, dezenformasyon ve ahlaki gayrimeşrulaştırmayla doluydu; bugün karakter suikastı diyeceğimiz bir olgu. Ve İsa nasıl Baalzevul olarak görüldüyse, Allah'ın adamı bugün Deccal olarak mı damgalanıyor?

Hz. Muhammed kendi zamanında amansız bir muhalefetle karşılaştı. Kureyş ona yalancı (Kur'an 6:25), sihirbaz (74:24), deli (68:2), masalcı (83:13), yoldan sapmış bir adam (34:8), hatta sadece bir şair (37:36) dedi. 52:29. surede şunu okuyoruz: “Yoksa onlar: ‘O bir şairdir! Zamanın felaketinin onun başına gelmesini bekleyelim.’ mi diyorlar?” Bu yaftaların tek bir amacı vardı: onun mesajını akıl dışı, gayrimeşru ve tehlikeli göstermek. İnsanların bugün Deccal'e yakıştırdığı özellikler de bunlar değil mi?

Nuh da gemiyi yapmaya başladığında alaya alındı (Yaratılış 6–9). Kur'an'da: “Kavminden bir topluluk ne zaman yanından geçse, onunla alay ediyordu.” (Kur'an 11:38).

İbrahim, putları kıran biri olarak (Kur'an 21:57–68), atalarının geleneğine karşı gelen bir asi olarak (Yaratılış 12) zulme uğradı. Kendi babası onu kovdu. Ateşe atıldı. Aile yıkıcısı olarak peygamber: bugün de dinî hareketlerle ilgili tartışmalarda hâlâ kullanılan bir yafta.

İnsanların Çoğu Neden Allah'ın Adamlarından Nefret Eder
Psikolojide "gölge", kendimizin reddettiğimiz her şeyi barındıran bilinçdışı parçasıdır. Böylece Allah'ın adamı, kolektif gölgenin taşıyıcısı hâline gelir. Bize olmak istemediğimiz şeyi hatırlatır: rahatsız edici, dürüst, savunmasız. Ve ona yönelik şiddet de işte burada doğar.
Allah'ın adamına verilen psikolojik tepki kadimdir: inkâr, alay, yansıtma, ortadan kaldırma. Allah'ın adamları bizi suçluluk, tövbe, korku ve sorumlulukla yüzleşmeye çağırır. Ama kendine yeten ve gururlu olan ego buna dayanamaz. Bu yüzden rahatsızlığın kaynağını itibarsızlaştırır.
Birlik vaaz eden bir Allah adamına bugün Deccal deniyor. Oysa belki de asıl Deccal bizim aşırı bireyciliğimizdir. Maddi feragate çağıran biri gerçekçi olmamakla nitelendirilir. Ego direnir. Muhammed, Kur'an'da (38:7) bir yenilik getirici olarak eleştirildi: “Biz bunu son dinde işitmedik. Bu ancak bir uydurmadır.” Klasik bir yansıtma: Allah'ın adamı düzeni yıkmaz; gerçekte hiçbir düzenin var olmadığını ortaya koyar. Biri hariç: Allah birdir ve yeryüzündeki temsilcisini yalnızca O atar.
Allah'ın adamı her zaman bir devrimcidir; şiddet anlamında değil, köklü eleştiri anlamında. Mesajı nadiren sistemle uyumludur. İyileştirme vaaz etmez; tövbeye çağırır. Daha iyi bir sistem değil, yeni bir kalp.
Bugün Allah'ın adamı hâlâ zulme uğruyor; artık dijital alanlarda. Sonuç aynıdır: dışlanma. Ana akıma karşı konuşanlar çoğu zaman “iptal edilir.” Dijital engizisyon daha hızlı, daha geniş ve daha anonimdir, ama ilkesi değişmeden kalır: anlamadan önce yargılar.
Muhammed, “toplulukları bölen” (Kur'an 38:4), “öncekilerin masallarını” yayan (6:25) ve yalnızca iktidar peşinde koşan siyasi bir kışkırtıcı olarak görüldü. İsa isyana kışkırtmakla suçlandı (Luka 23:2). Musa Firavun düzenini tehdit etti (Çıkış 5:1–9). Peygamberlik ile devlet her zaman çatışmıştır.
“Olmuş olan yine olacak, yapılmış olan yine yapılacak; güneşin altında yeni bir şey yoktur.”Kutsal Kitap, Vaiz Kitabı, Bölüm 1, Ayetler 9–10
Kalıp sürüyor: rahatsız edici bir gerçeği söyleyen herkes hedef olur.
Julian Assange'ı düşünün. Asla ortaya çıkarılması istenmeyen şeyleri ortaya çıkardı. Karşılığı: tecrit, karalama, hapis. Ya da Greta Thunberg: ahlaki bir otorite hâline gelen, ama yalnızca alay, nefret ve tehditlerle karşılanan bir çocuk. İnsan onların mesajına katılsın ya da katılmasın, reddetme mekanizmaları aynıdır.
Allah'ın adamı artık çölde yürümüyor. Bir tweet, bir video, bir manifesto yeterli. Yine de yolculuk değişmeden kalır: sesten yalnızlığa. Protestodan sürgüne. Sözden çarmığa mı? Her çağda olduğu gibi, başlangıçta sağlam duran yalnızca birkaç mümin vardır. İsa ve Muhammed'de de böyleydi.
Çözüm nedir? Dinlemek. Anlamak. Ayırt etmek. Her ses yargılanmadan önce duyulmayı hak eder. En güçlü argüman galip gelsin. Gerçeği delilikten ayırt etmeyi yeniden öğrenmeliyiz. Fanatizmi derinlikten. Manipülasyonu vahiyden. Bu, eğitim gerektirir. Zihinsel çalışma. Manevi olgunluk. Ve hataları savunmak yerine düzeltme cesareti. Allah'ın adamı çoğu zaman yalnızdır. Ama sesi elzemdir. Çünkü Allah hâlâ konuşuyor. Ama biz O'nu duyamayacak kadar gürültülü hâle geldik.
Peygamberi sesleri çok çabuk bir kenara atmaya direnmek, manevi olarak uyanık, entelektüel olarak olgun bir toplumun görevi olmaya devam ediyor. Çünkü Allah'ın adamı bize karşı değil, bizim için konuşur. Olmamız gereken şey olabilmemiz için, olduğumuz şeye karşı.
O zamana kadar İsa'nın sözleri geçerliliğini korur:
“Bir peygamber kendi memleketinde, akrabaları arasında ve kendi evinde olmadıkça saygısız kalmaz.”Kutsal Kitap, Markos Kitabı, Bölüm 6, Ayet 4)
Ve Kur'an doğrular:
“Onlardan öncekiler de aynısını söyledi: ‘O ancak sizin gibi bir insandır.’ Ama onunla alay ettiler.”Kur'an, Bölüm 23 (Mü'minun), Ayet 24
Reddetme döngüsünü kırmanın zamanı geldi; her sesi ilahi ilan ederek değil, mahkûm etmeden önce dinlemeyi yeniden öğrenerek.
Çünkü Allah konuşmayı hiçbir zaman bırakmadı. Biz yalnızca sessiz kalmayı unuttuk.