Zulüm5 dk okuma

İnancı Nedeniyle Zulme Uğrayan Zahra'nın Kaçış ve Hayatta Kalma Hikâyesi

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

İran'da ailem tarafından sıkı bir şekilde denetleniyordum ve beni ev hapsiyle ve polise teslim etmekle tehdit ettiler. Bütün bunlar, İDMO İstihbarat Teşkilatı'ndan gelen tehditler nedeniyle oldu; çünkü din değiştirdiğime ve insanlara tebliğ yaptığıma dair raporlar onlara ulaşmıştı. Bu tehditler başlangıçta telefon aramaları ve Telegram mesajları şeklinde geldi ve hâlâ devam ediyor.

Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce

Kütüphanem

The Divine Just State, Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inanma tercihini hedef alan devlet onaylı zulümden kaçan İranlı bir müminden bir rapor daha aldı. Bu rapor, hapis ya da daha kötüsü idam cezası korkusuyla ülkelerinden kaçmak zorunda kalan diğer İran vatandaşlarına ilişkin burada yayımlanan diğer raporların ardından geliyor. Mohammed Hashem Bazrafshan ve Mehdi Akbari'nin hikâyeleri, kendi sözleriyle daha önce gün yüzüne çıkarılmıştı. Bununla birlikte, işte Zahra'nın Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inancını ilan ettiğinden bu yana yaşadıklarını ayrıntılarıyla anlatan sözleri.

“Adım Zahra Naderi Semiromi. 11/09/1971'de İran'ın İsfahan Eyaleti'ndeki Semirom şehrinde doğdum. Annemin adı Tayebeh. Babamın adı Shamsali. Emekli bir okul öğretmeniyim (Arapça öğretiyordum), İsfahan ve Semirom'daki okullarda öğretmenlik yaptım. Adresim: Shahid Fasihi Dead End, Shahid Redanipour Alley, 3rd Abshar St., Radan Area, Isfahan, İran.

Zahra Naderi Semiromi
Zahra Naderi Semiromi
Zahra Naderi Semiromi
Zahra Naderi Semiromi

2020 baharının sonlarında Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni kabul ettim ve yaklaşık altı yıldır bu inancın bir müminiyim. Başta inançlarım hakkında ailemle konuştum ve onları da davet ettim. Ayrıca komşularla ve tanıdıklarla yüz yüze, WhatsApp ve Telegram aracılığıyla konuştum; bunlardan bazıları İDMO (İslam Devrim Muhafızları Ordusu) mensuplarıydı. Bu nedenle, İran'da ailem tarafından sıkı bir şekilde denetleniyordum ve beni ev hapsiyle ve polise teslim etmekle tehdit ettiler. Bütün bunlar, İDMO İstihbarat Teşkilatı'ndan gelen tehditler nedeniyle oldu; çünkü din değiştirdiğime ve insanlara tebliğ yaptığıma dair raporlar onlara ulaşmıştı. Bu tehditler başlangıçta telefon aramaları ve Telegram mesajları şeklinde geldi ve hâlâ devam ediyor.

Sonunda evimize geldiler, eşyalarımızı aradılar, telefonuma el koydular ve evi altüst ettiler. Ağır uyarılar ve tehditlerle beni evde bıraktılar. Ayrıca kardeşlerimi, eğer tebliğe devam edersem onları da “suçumun” ortağı sayacakları şeklinde tehdit ettiler. Şimdiye kadar bana zarar vermemiş olmalarının tek nedeninin, saygın bir din adamı olan babama duydukları saygı olduğunu söylediler. Beni şu gibi sözlerle tehdit ettiler: “Seni bir çuvala koyacağız.” “Sana öyle bir şey yapacağız ki cesedin asla bulunmayacak.” “Siyonistler tarafından desteklenen ve İslam Cumhuriyeti'ne karşı olan örgütlerle çalışıyorsun.”

Bu dinin Siyonizm'e bağlı bir tarikat olduğunu ve yaptıklarımın rejime karşı propaganda ve suç sayıldığını söylediler. Artık dinim hakkında konuşmaya hakkım olmadığını söylediler. Kardeşlerime, eğer devam edersem hepimizin tutuklanacağı ve korkunç bir akıbetle karşılaşacağımız yönünde ciddi uyarılarda bulundular. Ayrıca bütün aramalarımın ve mesajlarımın izlendiğini söylediler.

Faaliyetlerime hem yüz yüze hem de çevrimiçi olarak devam ettiğim için 01/05/2022'de tutuklandım ve 3 gün hapsedildim. Benim ve dinimizin diğer mensuplarının fotoğraflarını gruplarda yayımlayıp bizi suç tarikatları olarak damgaladılar ve bize karşı pek çok asılsız suçlama yaydılar. Hem hükümetin hem de ailemin baskısı altındaydım; öyle ki mülk belgelerimi aldılar. O dönemde işim nedeniyle geçici olarak annem ve kardeşlerimle birlikte yaşıyordum. Kardeşlerim faaliyetlerime devam etmemi engellemek için telefonumdaki verileri defalarca sildiler ve devam edersem beni ve telefonumu bizzat yetkililere teslim edeceklerini söylediler.

Daha sonra, Mayıs 2022'de kardeşlerim beni zorla 10 gün boyunca hastaneye yatırdılar. Ailem beni akıl hastası olarak bildirdiği, Mehdi'nin zuhur ettiğine ve Hamaney'in Şeytan'dan ilham aldığına inandığımı iddia ettiği için isteğim dışında bana ilaç enjekte ettiler. Mali belgeleri zorla benden aldılar ve kardeşimi yasal vasim olarak atadılar. Hatta beni ehliyetsiz ilan eden bir mahkeme kararı alacaklarını bile söylediler. Bir keresinde arabayı saldırgan bir şekilde üzerime sürdüler ve neredeyse beni ezeceklerdi; ardından bana şöyle bir mesaj gönderdiler: “Seni kolayca öldürebiliriz ve kimse asla öğrenmez.” (Saat: 15.05, Bozorgmehr Meydanı, İsfahan – 09/02/2022).

Hastanede yatarken, bir meslektaşımın eşi olan doktorlardan biri benimle konuştu. Şaşırdı ve neden orada olduğumu sordu. Ona hiçbir ruhsal sorunum olmadığını ve ailemin din değiştirdiğim için beni hastaneye yatırdığını söyledim. Hikâyemi dinledikten sonra bana karşı merhamet duydu ve şöyle dedi: “Endişelenme, taburcu olabilmen için tıbbi dosyanla ben ilgileneceğim.” Gerekli işlemleri tamamladı ve 10 gün sonra taburcu edildim.

Bu olaylar bende derin bir kimlik bunalımına, hayal kırıklığına ve anlamsızlık duygusuna yol açtı; çünkü bütün kimliğim inancıma ve imanıma dayanıyordu ve her zaman Allah'ın Elçisi'ni arıyordum. Bu nedenle ne pahasına olursa olsun İran'dan ayrılmaya ve inançlarımı özgürce yaşayabileceğim ve dile getirebileceğim bir yere gitmeye karar verdim. Türkiye'nin, en azından kişisel güvenliğe sahip olabileceğim ve zulümden kaçabileceğim daha iyi bir seçenek olacağını düşündüm. 03/12/2022'de İran'dan ayrılıp Türkiye'de İstanbul'a gittim. İran'dan ayrılmamdan yaklaşık 9 gün sonra, 12/12/2022'de İran hükümeti, benzer hatta daha kötü koşullar altında, bazıları aileleriyle birlikte İran'dan ayrılmaya çalışan dinimizin 15 mensubunu tutukladı, hapsetti ve onlara işkence etti. Avrupa'daki insan hakları kuruluşları ve Amerika Birleşik Devletleri merkezli İranlı insan hakları grupları onların hapsedilmesini ve işkence görmesini haber yaptı. Bu, İran'da hangi koşullar altında yaşadığımızı gösterdi. Eğer kaçmasaydım, ben de aynı akıbetle karşılaşacaktım.

Ne yazık ki Türkiye de bir İslam ülkesi olduğu için inançlarımızı kabul edemedi. Bu nedenle Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin bir grup mümini ile birlikte resmî Türkiye–Bulgaristan sınırına gitmeye karar verdim. Bir Avrupa ülkesi olarak Bulgaristan ifade ve inanç özgürlüğü sağlamaktadır ve dinimiz Avrupa Birliği'nde, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Birleşik Krallık'ta bir dinî kuruluş ve azınlık olarak resmen kayıtlıdır. Ancak Türkiye ayrılmamıza izin vermedi. Dövüldük ve sınır dışı edilmek üzere Edirne Geri Gönderme Merkezi'ne nakledildik. Orada yaklaşık 4 ay 12 gün alıkonuldum, daha sonra Gaziantep'teki bir mülteci kampına nakledildim ve orada ağır psikolojik ve fiziksel baskıya maruz kaldım. Bu koşullar nedeniyle midem ve kalbim etkilendi. Toplamda alıkonulmam 26/05/2023'ten 18/10/2023'e kadar sürdü. Serbest bırakıldıktan sonra farklı şehirlere dağıtıldık. Hastalık, diğerlerinden ayrı düşme, Türkçe bilmeme ve sağlık sigortasının olmaması nedeniyle pek çok zorlukla karşılaştım.

Ne yazık ki İran'daki ve Türkiye'deki tehditlere ve olaylara ilişkin hiçbir belgem ya da ekran görüntüm yok. Şu anda İran'daki durum nedeniyle ailemden hiçbir haber alamıyorum. İran yargısı ayrıca mülklerimize el koymakla ve çocuklarımızı öldürmekle tehdit etti. Ve Allah zalimleri gözetlemektedir.”

İran'da ve Türkiye'de müminlerin karşılaştığı trajediler, bu ülkelerdeki yetkililerin inançlarını alenen ilan etmeye çalışan dinî azınlıklara nasıl davrandığına dair çok karanlık bir tablo çizmeye devam ediyor. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Bildirgesi uyarınca, bu ülkelerin tutumu, bu ihlallerden sorumlu olanların hesap vermesini sağlamak için en üst düzeylerde açığa çıkarılmalı ve ele alınmalıdır. Mağdurların da, onlara yardım etme gücüne sahip olanlar tarafından terk edilemeyeceklerine dair güvenceye sahip olması gerekir. 2026'da bu durum ciddi sonuçlarla karşılaşmadan devam etmemelidir. Ezilen bir dinî azınlık olarak Ahmedi Barış ve Nur Dini, diğerlerinin yanı sıra İran, Türkiye, Mısır ve Malezya dâhil olmak üzere Müslümanların çoğunlukta olduğu birçok ülkede zulümle karşı karşıyadır. Bu ülkeler bu ihlallerden dolayı hesap vermezse, dinî azınlıklara tepki korkusu olmadan zulmetmeye devam etmek kabul edilebilir görülecektir. Yetki sahibi bütün kurumları, bu rejimleri, inançlarını masumca yaşayan her türlü dinî azınlığa yönelik tutumlarından dolayı hesap vermeye zorlamaları için takdir ediyor ve onları buna çağırıyoruz.