Güvenli Bir Yer Yok: İranlı Bir Kadının Zulümden Kaçışı
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne olan inancım nedeniyle hem hükümetin hem de ailemin tacizine ve zulmüne maruz kaldım. İran'da inanç özgürlüğü yoktur ve İslam Cumhuriyeti'nde dinini değiştiren herkes mürted sayılır. Bu inancın kamuoyu önünde ifade edilmesi hapis cezasıyla ve bazı durumlarda idamla sonuçlanabilir.
Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce
Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin İranlı üyelerine yönelik dini zulme dair şok edici bir rapor daha aldık. Marzieh Gorbanpur, kendi aile üyeleri onun ve oğlunun din değiştirdiğini öğrenip onları polise ihbar etmek, hatta öldürmekle tehdit etmeye başladıktan sonra hayatı kökten değişen bir ev hanımıydı.
Ailesinin yoğun tacizi onu İran'dan Türkiye'ye kaçmaya zorladı; burada Türkiye-Bulgaristan sınırını yasal olarak geçmeye çalıştıktan sonra hukuka aykırı biçimde gözaltına alınan 104 AROPL üyesinden biri oldu.
Bugün Marzieh kardeşin çilesi sona ermiş değil; üyelerimizin de dini zulümle karşı karşıya olduğu Türkiye'den ayrılamıyor.

“Adım Marzieh Gorbanpur Gobadlu, 1972'de İran'ın Tebriz şehrinde doğdum. Annemin adı Almnaz, babamın adı Eltefat. Ev hanımıydım ve Tahran'da ikamet ediyordum. Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni kabul ettim ve bir inananım. Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne olan inancım nedeniyle hem hükümetin hem de ailemin tacizine ve zulmüne maruz kaldım. İran'da inanç özgürlüğü yoktur ve İslam Cumhuriyeti'nde dinini değiştiren herkes mürted sayılır. Bu inancın kamuoyu önünde ifade edilmesi hapis cezasıyla ve bazı durumlarda idamla sonuçlanabilir.
Bu nedenle, İran hükümeti tarafından zulme uğradığım için inancımı özgürce yaşayamadım. Daha sonra ailemin ve eski eşimin güvenlik polisine yaptığı ihbarlar üzerine güvenlik güçleri tarafından izlendim. Ayrıca İran İslam Cumhuriyeti'nde başörtüsü takmak zorunludur ve ben zorunlu başörtüsüne karşıyım. Ailem de inancıma karşı çıktı. Eşim, bu yolda devam edersem beni polise ve güvenlik yetkililerine ihbar edeceğini, tutuklatacağını söyleyerek tehdit etti, hatta beni öldürmekle tehdit etti. Ailemin içinde ahlaksızlıkla suçlandım ve bana asılsız biçimde etik dışı davranış suçlaması yöneltmek niyetindeydiler. Ailenin namusunun ve oğlumun hayatının tehlikede olduğunu defalarca iddia ettiler. Baskı, taciz ve tehditler o kadar yoğunlaştı ki artık aralarında özgürce yaşayamaz, hatta nefes alamaz oldum; durum benim için dehşet vericiydi. Sonunda inancımı korumak için İran'dan kaçmaya karar verdim.
Havalimanında eşim geri dönmemi istedi ve dönmezsem ülkeden çıkmamı engelleyeceğini söyleyerek beni tehdit etti. Allah'ın lütfuyla bir tatil gününde (perşembe ve cuma) yola çıkabildim ve o da ayrılmamı engelleyemedi; böylece ülkeden başarıyla çıktım.

Ailemin içinde bu inancı benimle yalnızca oğlum Reza paylaşıyordu ve Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni benimle aynı zamanda kabul ettiği için o da İran hükümetinin zulmüne maruz kaldı. İran'dan ayrılmaya çalıştığında otoyol polisi tarafından tutuklandı ve hapsedildi. Şu anda kefaletle serbest bırakılmış durumda, ancak hükümetin denetimi altında kalmaya devam ediyor ve ölüm cezası verebilecek bir mahkeme kararını bekliyor. Hatta onu yargısız biçimde infaz etmeye bile teşebbüs ettiler.
03/12/2022'de Türkiye'ye girdim ve farklı ülkelerden bir araya gelmiş dindaşlarımdan birkaçıyla birlikte oraya yerleştim. Türkiye bizi hoş karşılamadığı için gizlilik içinde ve çok zor koşullar altında da olsa birlikte yaşadık. İran tarafından hâlâ zulme uğruyordum ve ailem geri gönderilmem için büyük çaba gösterdi. Bana Reza'nın hapiste olduğunu ve teminat olarak ev tapusunu vermek için geri dönmem gerektiğini, aksi takdirde onun idam edileceğini söylediler. Benim de idam tehlikesiyle karşı karşıya olduğumu düşünürsek geri dönmek imkânsızdı ve hem oğlum hem de ben tehlikede olduğumuz için bu durum bende ağır bir psikolojik baskıya yol açtı.
Bu koşullar altında Türkiye'de hayat bizim için dayanılmazdı ve özgürce yaşayabileceğimiz, güvende olabileceğimiz ve dinimizi özgürce yaşayabileceğimiz bir yer istiyorduk. Bu nedenle birlikte yaşadığım dindaşlarım ve kardeşlerimle Türkiye'den ayrılmaya karar verdik. 104 kişiydik. Türkiye sınırından Bulgaristan'a geçmeyi amaçlıyorduk, çünkü Bulgaristan, hatta Avrupa Birliği bizi kabul ediyor, dinimizi ve inançlarımızı tanıyordu ve uluslararası koruma altındaydık. Bu nedenle gerekli belge ve evrakları yanımıza alarak Bulgaristan-Türkiye sınırına doğru yola çıktık.
Sınırda Türk görevlilere hayatımızın tehlikede olduğunu ve bu ülkede kalmak istemediğimizi söyledik, ancak hiç dikkate almadılar ve geçmemize izin vermediler. Ardından uyarı atışları yapmaya başladılar; biz ise barışçıl bir şekilde sınırı geçmekte ısrar ettik, çünkü Bulgar hükümeti bizimle koordinasyon sağlamıştı ve bekliyordu. Sınır görevlileri kollarını birbirine kenetleyip bizi geri itmeye çalıştı. Birkaç çocuğu zarar görmesinler diye siper ettim, ancak ben kendim görevlilerin ayakları altında yaralandım. Bir görevli dirseğini boğazıma bastırarak beni boğdu. Bana coplarla vurdular, ittiler ve dengemi korumak için tel örgüye tutunduğumda elime de copla vurdular. Ardından beni yere attılar, sürüklediler ve bir otobüse ittiler. Telefonum, el çantam ve valizim dahil tüm kişisel eşyalarım elimden alındı.
Otobüste bağırış ve tehditlerle bizi yıldırdılar ve konuşan herkes ağır şekilde dövüldü. Sonra beni sorgulama için bir yere götürdüler. Orada kıyafetlerimi bile çıkardılar ve küpelerim dahil kişisel eşyalarımı aldılar. Aynı günün ilerleyen saatlerinde, 24/05/2023'te, beni çok soğuk ve pis, uyumak için hiçbir imkânı olmayan çadır benzeri bir yere götürdüler. Yalnızca diğer tutukluların uyuduğu bir bank vardı ve ben soğuk yerde uyumak zorunda kaldım. Hiçbir sıhhi tesis, sıcak su, duş ya da düzgün tuvalet yoktu. Üç gün boyunca bize sadece düşük kaliteli kek ve meyve suyu verildi. Bunun ardından Edirne kampına nakledildim.
Edirne kampındaki koşullar da çok kötüydü. Kıyafet değiştirme imkânım yoktu ve hiçbir sıhhi ya da tıbbi hizmet sağlanmıyordu. Kalitesiz yemekler midemde ciddi hasara yol açtı ve bugün hâlâ iştahsızlık ve mide kanaması dahil ciddi sindirim sorunları yaşıyorum. Hijyenik olmayan koşullar nedeniyle vücudumda şiddetli kaşıntı, hatta kanama oluştu. Temiz havaya çıkmama izin verilmiyordu ve sürekli bir odaya kapatılmıştım. Bu dönemde İran'a sınır dışı edilmemi kolaylaştıracak kâğıtları imzalamam için yoğun baskı altındaydım. Bu kampta geçirdiğim birkaç ay boyunca ağır bir depresyona girdim.
Bunun ardından, yaklaşık dört ay sonra Gaziantep'e nakledildim. Oradaki koşullar Edirne'dekinden bile kötüydü; hiçbir sıhhi, gıda, tıbbi ya da güvenlik imkânı yoktu ve aileyle iletişim tamamen kesilmişti. Bu süre boyunca Türkiye, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki avukatlarımız sınır dışı edilmemizi önlemek için yorulmadan çalıştı, çünkü Türk hükümeti bizi kendi ülkelerimize geri göndermek niyetindeydi. Sonunda avukatlarımız serbest bırakılmamız için bir mahkeme kararı almayı başardı ve ben yaklaşık beş ay sonra, 06/10/2023'te serbest bırakılarak İstanbul'a nakledildim. Ancak hayat korku ve gizlilik içinde devam etti.
Bunun ardından dindaşlarımla birlikte Edirne'ye gittim, ancak Türk polisi bizi tespit etti ve farklı şehirlere sürgün etti. Çalışma imkânı olmayan bir ev hanımı olarak ben tek başıma Kütahya şehrine sürgün edildim. Orada evsiz ve barınaksız dolaşıyorum. Göç idaresine gidip zor durumumu anlattım, ancak Isparta'ya nakil talebim reddedildi. Birinci derece bir aile ferdinin bulunmasını ya da geçerli bir sağlık raporu sunmamı şart koştular; hastalığım hastane tarafından onaylanmış olmasına rağmen talebim reddedildi. Sonuç olarak tek başıma yaşamaya devam etmek zorunda kaldım.
Korku, göz ağrısı, kâbuslar, halüsinasyonlar ve ağır depresyon geliştirdim. Yaklaşık iki yıldır Kütahya'da tek başıma yaşıyorum. Kataraktım var, ancak tedavi için seyahat etmeme izin verilmiyor. Hiçbir suç işlememiş olmama rağmen her ay göç idaresine gidip varlığımı kaydettirmek zorundayım.
Genel olarak Türkiye'de benim için hiçbir güvenlik yok. Çok zor maddi koşullarda yaşıyorum ve tedaviye ve ameliyata ihtiyacım var, ancak sağlık hizmetlerine erişemiyorum, hatta özgürce hareket bile edemiyorum. Her an tutuklanabilir, bir kampa gönderilebilir ya da başka tehlikelerle karşılaşabilirim.

Birkaç gün önce Isparta'daki arkadaşlarımın evini ziyarete gittiğimde, göç polisi aniden içeri girdi ve hiçbir suç olmaksızın orada bulunan neredeyse herkesi tutukladı. Göç idaresine götürüldüler ve neredeyse bir kampa geri gönderiliyorduk, ancak sonunda serbest bırakıldık. Yine de tehlike bizi sürekli tehdit etmeye devam ediyor.”
İran'da, Türkiye'de ve tüm Orta Doğu'da İnanç Özgürlüğü İnsan Hakkı'nın inkâr edilmesi, hiçbir suç işlememiş masum insanların hayatlarının, bu eylemlerinden dolayı neredeyse hiç hesap vermeyen devlet tarafından sistematik olarak mahvedilebileceği anlamına gelir. The Divine Just State Dergisi, Ahmedi Barış ve Nur Dini üyelerine yönelik zulmü gündeme getirmeye ve inançları ne olursa olsun tüm insanlar için Din ve İnanç Özgürlüğü İnsan Hakkı'nı desteklemeye devam edecektir.