Allah'ın Peygamberlerinin Skandallarla Dolu Hayatları
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Manevi şahsiyetlerden ahlaki kusursuzluğun beklendiği bir çağda eleştirmenler, mesajlarını itibarsızlaştırmak için çoğu zaman peygamberlerin ve azizlerin hayatlarını didik didik eder.
Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce

Manevi önderlerden ahlaki mükemmelliğin beklendiği bir dönemde eleştirmenler, mesajlarını itibarsızlaştıracak kusurlar arayarak peygamberlerin ve azizlerin hayatlarını tarar. Ancak ahlaki zaaflar, skandallar, suçlamalar, hatta alenen işlenen günahlar ilahi otoriteyi inkâr etmek için gerekçe olsaydı, kutsal metinlerdeki neredeyse her peygamber reddedilirdi; Nuh'tan, İbrahim'den, Davud'dan ve hatta Muhammed'den başlayarak.
Kutsal Kitap'ı, Kur'an'ı ve diğer kutsal metinleri okuduğumuzda bir tema açıkça ortaya çıkar: Allah'ın elçileri her zaman suçlamalarla ve iftiralarla karşılaşmıştır. Yine de aynı metinler, Allah'ın peygamberlerini nasıl temize çıkardığını ve onları hayatları boyunca kendilerine karşı yayılan yalanlardan nasıl koruduğunu gösterir.
Bu hikâyeleri yüzyıllar sonra okuyan bizim bakış açımızdan, peygamberlerin yaşadığı dönemde suçlamaların yanlış olduğunun herkes için apaçık olduğunu varsaymak kolaydır. O dönemin müminleri için bu iftiraları reddetmenin ve Allah'ın elçilerinin masumiyetini tanımanın basit olduğunu düşünebiliriz. Ancak bugün bile eleştirmenlerin ve ateistlerin aynı eski suçlamaları yeniden dolaşıma soktuğunu, Allah'ın dinine saldırmak ve peygamberlerini eleştirmek için aynı örnekleri kullandığını görüyoruz.
Örneğin Kur'an'da Muhammed deli, yalancı ve sihirbaz olmakla suçlanır.
“Sen, [ey Muhammed], Rabbinin nimeti sayesinde bir deli değilsin.”Kur'an 68:2
“‘Sen, ey Muhammed, ancak bir uydurucusun’ derler.”Kur'an 16:101
“Zalimler, ‘Siz ancak büyülenmiş bir adama uyuyorsunuz’ derler.”Kur'an 25:8
Benzer şekilde İsa da cine tutulmuş olmakla (Yuhanna 10:20) ve aldatıcı olmakla (Yuhanna 7:12) suçlanmıştır.
Peygamberlere yöneltilen suçlamaların yanı sıra, onlar hayatları boyunca gerçek skandalların da içinde yer almışlardır. Dolayısıyla tam anlamıyla bir skandal bile bir peygamberi reddetmek için yeterli bir sebep değildir. Bu vakaları tek tek inceleyelim.
Bir peygamberi sarhoş hâlde görmek inkâr için bir gerekçe midir? Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'ın saygı duyduğu Nuh'u düşünün. Tufandan sonra kutsal metin şöyle der: “Toprakla uğraşan Nuh bir bağ dikti. Bağın şarabından içince sarhoş oldu ve çadırının içinde çıplak yattı” (Yaratılış 9:20–21).
Peki ya aşırılık ya da arzu? Davud'un oğlu Kral Süleyman, açık ilahi uyarılara rağmen “birçok yabancı kadını” sevmekle tarif edilmiştir. “Soylu ailelerden yedi yüz karısı ve üç yüz cariyesi vardı” (1. Krallar 11:3). Buna rağmen dinî kanonda onun mirasını belirleyen şey hikmetidir.
Eğer ölçü Allah'a itaatse, Allah'ın emrinden kaçan Yunus'un eylemlerini nasıl bağdaştıracağız? “Ama Yunus Rab'den kaçmak için kalkıp Tarşiş'e gitti” (Yunus 1:3). Ya da Allah'a itaatsizlik edip yasak ağaçtan yiyen ilk insan Adem?
Belki de en tartışmalı alan cezai suçlamalardır. İsrail'in kurtarıcısı Musa bir zamanlar cinayetle suçlanmıştı. Bir adam ona “Mısırlıyı öldürdüğün gibi beni de mi öldürmeyi düşünüyorsun?” diye sormuştu (Mısır'dan Çıkış 2:14). Musa kaçtı. Yine de daha sonra Allah'ın yetkisiyle Firavun'un karşısına çıkacak olan bu aynı adam, Musa'ydı.
Bir de sadece Bat-Şeva ile zina etmekle kalmayıp kocasının ölümünü de ayarlayan çoban-kral Davud var. “Kadın ona geldi, o da onunla yattı… Kadın gebe kaldı ve Davud'a ‘Gebeyim’ diye haber gönderdi” (2. Samuel 11:4–5). Ve yine de Allah Davud'u “gönlüme göre bir adam” olarak anar.
Dahası, bir zamanlar Kral Davud'un yönetimi altında ilahi bir istikrar feneri olarak görülen İsrail Krallığı, yalnızca siyasi kargaşayı değil, kraliyet ailesi içindeki derin çatlakları da gözler önüne seren olağanüstü bir dizi olayla sarsıldı. Bütün bunların merkezinde, babasına karşı isyanı Kutsal Kitap tarihindeki en çarpıcı kişisel ihanetlerden biriyle doruğa ulaşan Davud'un oğlu Avşalom vardı: bütün İsrail tanık olsun diye sarayın damında babasının cariyeleriyle yatmak.
Bunun sonuçları yıkıcıydı. Eski İsrail'in kültürel bağlamında bir kralın haremini ele geçirmek yalnızca cinsel bir uygunsuzluk değil, bir egemenlik ilanıydı; hem babalık hem de ilahi otoritenin alenen reddiydi. Siyasi bir darbe olarak başlayan şey, hem kraliyet düzeninin hem de aile bağlarının dağılmasının altını çizen derinden kişisel bir skandala dönüşmüştü.
Kutsal Kitap'ta ayrıntılı olarak anlatılan bu hikâyeye baktığımızda, herhangi bir peygamberi kişisel, hatta cinsel skandallara karışması nedeniyle nasıl reddedebiliriz?
Hz. Muhammed bile bazılarının gözünde, özellikle evlatlığının eski eşi Zeyneb ile evliliği konusunda bir skandalla karşılaştı. Hikâye, onun Zeyneb'i gördüğünü ve onu arzuladığını iddia eder. Yine de Kur'an bu olayı savunur: “Evlatlıklarının eşleri konusunda müminlere bir sıkıntı olmasın diye onu seninle evlendirdik” (Kur'an 33:37); evliliği İslam öncesi evlat edinme geleneklerini kaldırmak ve toplumsal normları açıklığa kavuşturmak için bir araç olarak kullanır.
Eğer aile ahlakı inkâr için bir gerekçeyse, Yakub'un ev halkı da ciddi bir ikilem oluşturur. Ruben babasının cariyesiyle yattı ve Yusuf'un kardeşleri onun ölümünü planladı. “Haydi! Onu öldürelim… Sonra onu yabani bir hayvanın yediğini söyleriz” (Yaratılış 37:20). Yine de Yakub imanın atalarından biri olarak kalır.
Peygamber Lut'un hikâyesi en rahatsız edici olanlar arasındadır. Kızları tarafından sarhoş edildi ve farkında olmadan onlardan çocuk sahibi oldu (Yaratılış 19:30–36). İbrahim ise karısı hakkında açıkça şöyle dedi: “O gerçekten kız kardeşimdir; babamın kızıdır ama annemin kızı değildir; ve benim karım oldu” (Yaratılış 20:12).
Bir fahişeyi ziyaret etmek bir peygamberin mertebesini geçersiz kılmalı mıdır? İsrail'in hâkimi ve Allah'ın Nezirisi olan Şimşon bir keresinde “Gazze'ye gitti, orada bir fahişe gördü. Geceyi onunla geçirmek için yanına girdi” (Hâkimler 16:1). Buna rağmen Allah son nefesine kadar onun aracılığıyla iş görmeye devam etti.
Peygamberlerin hayatlarından bu örnekler ahlakın önemini göz ardı etmek için verilmemiştir. Aksine, ilahi otoritenin insani mükemmelliğe bağlı olduğu yönündeki modern varsayıma meydan okurlar. Peygamberler ve elçiler suçlamalarla karşılaşsalar, iftiralara katlansalar ve zaman zaman insan olarak tökezleseler de, çağrıları ve otoriteleri nihayetinde insanların onayına değil, Allah'ın seçimine dayanıyordu. Kutsal metinler boyunca en önemli olan elçinin kusursuzluğu değil, daha ziyade mesajlarının doğruluğu, ilahi tayinleri ve rehberliklerinin etkisidir.
Bugün bile pek çok peygamberin itibarı tartışma ve ihtilaf konusu olmaya devam etmektedir. Örneğin İsa'nın konumu pek çok Yahudi için hâlâ belirsizdir ve ölümü ile dirilişi etrafındaki olaylar Hristiyanlar ve Müslümanlar arasında tartışılmaya devam etmektedir. Aynı şekilde Muhammed'in ve ailesinin itibarı da Müslümanların, Hristiyanların ve Yahudilerin çoğunluğu tarafından hâlâ tam olarak anlaşılmamış ya da kabul edilmemiştir. Suçlamanın ve skandalın gölgesi hâlâ sürmektedir. Yine de tarih, Allah'ın hakikati açığa çıkarmak ve seçtiklerini temize çıkarmak için her zaman bir yol bulduğunu göstermektedir.
Müminler için ders açıktır: Bir elçinin doğruluğunu düşmanlarının görüşlerine ve suçlamalarına göre yargılamak, manevi başarısızlığın reçetesidir. Ahlaksızlığın çoğu zaman yüceltildiği ve hiçbir iyi şeyin çaba ve acı olmadan elde edilmediği bir dünyada yaşıyoruz. Bizzat İsa şöyle uyarmıştır:
“Benim yüzümden insanlar size hakaret ettiğinde, size zulmettiğinde ve size karşı yalan yere her türlü kötü sözü söylediğinde ne mutlu size! Sevinin ve coşun, çünkü gökteki ödülünüz büyüktür; sizden önceki peygamberlere de aynı şekilde zulmettiler.”Kutsal Kitap, Matta, 5. Bölüm, 11-12. Ayetler