Orta Doğu'daki Savaşın Sorunu
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Onlarca yıllık savaşa, diplomasiye ve dinî müdahaleye rağmen İsrail-Filistin çatışması acı ve çıkmaz içinde saplanıp kalmıştır ve görünürde kalıcı bir çözüm yoktur. Her iki taraf da toprak üzerinde tartışmalı ilahi iddialara sıkıca sarılmaktadır; oysa tarih ve kutsal metinler çoğu zaman bu inançların temellerini sorgulamaktadır.
Yazan Sermad Al-Khafaji

Orta Doğu'daki çatışma, bugün yaşayan insanların çoğundan daha eskidir. 1948'den bu yana tarih kitaplarında Arap ülkeleri ile İsrail'i içeren, resmî olarak ilan edilmiş 19 savaş kayıtlıdır. Bunların hiçbiri iki taraftan herhangi birinin halkına barış getirmemiştir. Aslında onlarca yıl boyunca gördüğümüz tek şey, ufukta gerçek bir çözüm olmaksızın siyasi manevralar ve manipülasyon olmuştur. Bu arada her iki taraftan çocuklar, öngörülebilir ve kesin bir sonucu olmaksızın yalnızca tırmanıyor gibi görünen karşılıklı şiddetten acı çekmektedir. En iyi ihtimalle onlarca yıl boyunca şiddette geçici duraklamalar gördük ve bunlar genellikle büyük bir siyasi gösteriye dönüşür; basın da gururla herkese politikacıların ne yaptıklarını bildiklerini ve yönetimde oldukları için onlara güvenilebileceğini duyurur. Genel olarak ise dünyanın bir tarafın ya da diğerinin lehine yüksek sesle hoşnutsuzluk dile getirdiğini görürüz, ama hiçbir şey sorunu çözmüyor gibidir; mevcut durum devam eder. Her iki tarafın şeytanlaştırılması yeni bir şey değildir; ancak bunun gizli siyasi gündemlerin yönlendirdiği laftan öte bir şey olmadığını gördük.
Siyasetçi sınıf, kabul edilebilir bir çözüme ulaşmaya çalıştığı her noktada başarısız olmuştur; çünkü her biri “Kutsal topraklar” üzerindeki haklarını savunmaya imanla yönelen bu iki tarafı uzlaşmaya ya da diğer tarafın haklarına saygı göstermeye yöneltemedi. Hiç kimsenin öne çıkıp her iki tarafa açıklıkla ya da ilahi bir otoriteyle hitap ettiğini görmedik. Bu işe karışan herhangi bir dinî otorite, çatışmanın iki tarafındaki sahadaki insanların refahına kayda değer bir katkı sağlamadı; aksine yalnızca gerilimleri artırdı. Birçok din adamının halkı Filistin halkını desteklemeye ve onun yanında durmaya çağırdığını gördük; geçmişte şiddet çağrısı yapan fetvalar verildi, daha ılımlı sesler ise halkı Filistinliler için dua etmeye ve onlara bağış göndererek yardım etmeye çalışmaya çağırdı.
Bütün bu destanı tamamen gülünç kılan şey, iki taraftan hiçbirinin toprakla meşru bir ilahi bağı olmamasına rağmen her ikisinin de toprak üzerinde Allah vergisi bir hakları olduğunu ve topraklara olan dinî bağlılıklarının kim olduklarını tanımladığını iddia etmesidir. Eğer bu iddiaları inceleseydik, kutsal metinlerde ve tarih kitaplarında onlarla çelişen pek çok şey bulurduk.
Yahudiler söz konusu olduğunda, kendileri de Allah'ın yasalarını çiğnedikleri için bir ceza olarak Allah tarafından İsrail topraklarından sürüldüklerini kabul ederler. Bugün Yahudilik içinde, Siyonizm karşıtı Haredi Yahudiler gibi bazı mezhepler vardır; bunlar kendi kutsal kitaplarına dayanarak Mesih'in gelişinden önceki her türlü Yahudi bağımsızlığının bir günah olduğuna inandıkları için bugünkü İsrail devletinin var olmaya meşru bir hakkı olmadığını iddia ederler.
Yahudi halkının İsrail topraklarından sürgünü ve göçü iyi belgelenmiştir; bunlar popüler kültürde de Yahudi halkının tarih boyunca katlandığı haksızlıklar olarak tasvir edilir.
İkinci Dünya Savaşı'nın vahşetleri de geniş çapta kayıt altına alınmış ve popüler kültürde tasvir edilmiştir. 1917 Balfour Deklarasyonu, Filistin'de bu Yahudi devletinin kurulmasına İngiltere'nin desteğini resmî ve açık bir şekilde taahhüt ettikten sonra, İsrail devletinin kuruluşunu sağlayan da tam olarak bu savaşın sona ermesi olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi, bugün bilinen hâliyle İsrail'in, yani Filistin olarak bilinen bölgede bir Yahudi devletinin kuruluşunu gerçekleştirmek ve başarmak için ideal koşulları sağladı. Bugünkü İsrail devleti, Birleşik Krallık tarafından yaratılmış ABD'nin evlatlığıdır ve bu iki ülke çok uzun bir süre boyunca BM'de İsrail'e siyasi destek sağlamak için aktif olarak çalışmış, ona yöneltilen her türlü kınamaya karşı çıkmıştır; tarih bu gerçeği kayda geçirmiştir.
Müslümanlara gelince, onlar peygamber Muhammed'in gece miracı sırasında bu topraklardan göklere yükseldiğine ve bu nedenle bu toprakların kendileri için çok kutsal olduğuna inanırlar. Bu inanç, İslam tarih kitaplarına göre doğru değildir. Bu kitaplar, El-Aksa Camii olarak bilinen yapının, peygamber Muhammed'in vefatından çok sonra gelen Emevi hanedanı döneminde inşa edildiğini belgeler. Peki peygamber Muhammed, gece miracı sırasında henüz inşa edilmemiş bir camide peygamberlere nasıl imamlık yapmış olabilir?
Emevi kabilesi Muhammed'in ailesine açıkça düşmandı; hatta onların birçoğunun öldürülmesini planlayacak kadar ileri gitti. Peygamber Muhammed'in vefatı; hıyanetin, ihanetin, inkârın ve iktidar hırsının kök salması ve yüzyıllar boyunca Arap ve Müslüman ülkelerde görülen liderlik mücadelelerinde tanık olunduğu gibi tezahür etmesi için fırsat doğurdu. Beni Saide Sakifesi, Müslüman dünyasındaki gayrimeşru liderler ya da halifeler silsilesini doğurdu. Bunun önemi şudur: Gadir Hum'da Ali bin Ebi Talib'e verilen biat yemininin ihanete uğraması ve bozulması, sapkınlık ve yozlaşmanın Muhammed'in İslam'ına girmesine ve orada kalıcı hâle gelmesine kapı açtı ve elbette tarih kitaplarının tahrif edilmesine imkân tanıdı.
Bununla birlikte, Kudüs'teki camileri kuran ve onları Müslümanlar için kutsal mekânlar olarak belirleyenler, Emevi Hilafeti'nin gayrimeşru halifeleriydi. Beşinci Emevi Halifesi Abdülmelik bin Mervan, bugünkü El-Aksa Camii'ni ilk olarak MS 705 civarında şimdiki yerinde inşa ettirdi. Cami MS 746'da bir depremde yıkıldı ve ardından gayrimeşru Abbasi Halifesi, ikinci Abbasi halifesi Ebu Cafer Abdullah bin Muhammed el-Mansur tarafından MS 758'de yeniden inşa edildi. İslami rivayete göre daha sonra El-Aksa Camii'ne dönüşecek olan küçük bir namaz salonu (mescit), dört Raşid Halife'nin ikincisi olan Ömer bin Hattab tarafından MS 634 - 644 yılları arasındaki hükümdarlığı sırasında inşa edilmiştir.
Ömer ve ondan önceki selefi Ebu Bekir, Beni Saide Sakifesi'nin katılımcılarıydı ve onların ihaneti İslam tarihinde gördüğümüz kaosu doğurdu. Beni Saide Sakifesi, Muhammed'in vefatından önce kendisinden sonraki meşru liderlikle ilgili bıraktığı talimatlara itaatsizlik ederek, seçilen Ebu Bekir'e yeni bir biat yemini tesis etmek suretiyle Gadir Hum'da Muhammed'in huzurunda Ali bin Ebi Talib'e verilen biat yeminini geçersiz kılmayı amaçladı. Muhammed, son vasiyetinde 12 İmam'ın isimlerini kaydederek ilahi yükümlülüklerini yerine getirdi. Vasiyetinde isimlerini verdiği bu 12 İmam, 12. İmam Muhammed bin Hasan el-Askeri gaybete girene kadar birer birer öldürüldü. Müslümanlar o zamandan beri bir İmam'dan ya da ilahi olarak atanmış bir halifeden yoksundur.
1924'te Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana hiçbir Halife olmamıştır. Müslüman dünyası, her biri kendi siyasi eğilimine ve yetki alanına sahip, farklı kökenlerden gelen çeşitli liderler tarafından yönetilmiştir. Müslüman ülkelerin kendileri de 1916 Sykes-Picot Antlaşması'nın ardından kurulmuştur. Ardından 1917'de, Büyük Britanya'yı Filistin topraklarında bir Yahudi devletinin kurulmasına bağlayan Balfour Deklarasyonu geldi. Bu hedef, diğer önde gelen güçlerin bir tür mutabakatı olmadan onaylanamazdı ve bu nedenle 1948'de meyvesini vermesi toplam 31 yıl sürdü.
Bugün Yahudi İsrail devleti, birçokları tarafından İsrail devletinin Filistinlilere karşı çeşitli insan hakları ihlalleri işlediği bir apartheid olarak görülmektedir. Öte yandan Filistinliler de birçokları tarafından medeniyetsiz ve siyasi olarak, pazarlık kozu şiddet olan terör örgütleri ve milisler tarafından yönetilen bir halk olarak görülmektedir. Her iki taraf da dinî yükümlülük kılığına bürünmüş siyasi gündemlerle halkı yanıltmaktadır. Her iki taraf da halkı çatışmayı ve daha fazla saldırganlığı desteklemeye sevk etmek için diğer tarafa karşı korku ve nefreti manipüle etmektedir. Ortaya çıkan şiddette masum bir çocuk her öldüğünde her iki taraf da derinden acı çekmektedir.
Dolayısıyla her iki tarafın bu toprak parçası üzerinde sahip olduğu ve sıkıca tutunduğu iddiaların batıla dayandığını söylemek meseleyi küçümsemek olur; çünkü bu çatışma onlarca yıl boyunca milyonlarca hayatı paramparça etmiştir. Bu, her iki tarafın da benimsemekten ve diğer tarafa duydukları nefreti haklı çıkarmak için kullanmaktan memnun olduğu trajik ve derin bir aldatmacadır; yalnızca yok oluşa ve yıkıma yol açmış bir gurur ve yükümlülük duygusundan kaynaklanır.
Bugün bu destan, her iki taraftaki seçkin siyasi hainler tarafından sürdürülmektedir; onlar cephe hattından çok güvenli ve uzak bir mesafede otururken her iki tarafı savaşa sürüklemektedir. Bölgenin siyasi liderlerinden hiçbiri savaşlarında savaşmaları için kendi çocuklarını göndermez; bunun yerine kendileri için savaşmaları için halkın çocuklarını gönderirler. Halklarını şiddetle oyalarken, orada burada her türlü kârlı anlaşmayla ceplerini doldururlar.
Acı gerçek şu ki tarih boyunca dünyanın dört bir yanındaki siyasi figürlerin çoğu bu ideolojik çatışmayı çözmede hiçbir ilerleme kaydedememiş ve bu konuda güvenilir bir tutum da sergilememiştir. Bu durum özellikle Noam Chomsky ve Norman Finklestein gibi seslerin, İsrail devletinin 58 yıldır işgal altındaki Filistinlilere yönelik muamelesindeki insanlık dışı davranışını dile getirdiğini duyduğumuzda belirginleşir.
Bundan daha kötüsü, daha önce birlik içinde olan ve Filistinli Arap kardeşlerini savunmak için İsrail'le savaşa girmeye istekli olan Arap ülkelerinin şimdi onları tamamen satmış olması ve bunun yerine İsrail'le ticaret anlaşmaları müzakere etmeyi ve bağlar kurmayı tercih etmesidir.
Bugün Arap liderlerinin siyasi oyundaki efendilerini memnun etmek için ne kadar ileri gittiklerini görüyoruz; sahadaki insanlar acı çekerken oyunu sürdürmeye yönelik basmakalıp sözlerle halklarını yatıştırıyorlar. Liderler yönetimde kalmaya devam edebildikleri sürece Filistin halkının refahı ve durumu önemsizdir. Utanç vericiden başka bir şey olmayan şey, bu Arap liderlerin Filistinlilerin direnişini ve mücadelesini kışkırtmaları, ancak destek olarak sözden başka bir şey sunmamalarıdır. Selman ve oğlu Muhammed, Sisi, II. Abdullah, Muhammed bin Zayed ve benzerleri gibi liderlerin hepsi Filistin davasına sözde destek verir, ama gerçekten yardım etmek için çok az şey yapar, hatta hiçbir şey yapmazlar. Bunun yerine yasaklar çıkarır ve kendi halklarının sesini yükseltmesini ya da internette veya başka herhangi bir yerde destek toplamasını kısıtlarlar.
ABD Başkanı Donald Trump, İsrail devleti ile komşu Arap ülkeleri arasındaki ilişkileri normalleştirmek için 2020'de başlattığı İbrahim Anlaşmaları ile gurur duymaktadır. Görünen o ki o zamandan beri Filistinliler ile İsrail arasındaki gerilimler yalnızca artmış, İsrail ile söz konusu Arap ülkeleri, yani Bahreyn, Fas ve BAE arasındaki ilişkiler ise gelişmiştir. Elbette kamuoyuna yönelik bir siyasi manevra söylemi de vardır ve bunun en iyi örneği, 7 Ekim 2023'te başlayan son savaş sırasında Kudüs'ten geri çekilen tek büyükelçinin Ürdün büyükelçisi olmasıdır. Suudi Arabistan ise Filistin ve Filistinliler konusunda anlamsız siyasi açıklamalar yapmaktan öteye geçmemektedir.
Arap liderlerin ikiyüzlülüğü apaçıktır ve herkesin görebileceği kadar nettir. Muhammed bin Selman, ABD ile ticari anlaşmalara bir trilyon dolar “yatırım” yapmak için Donald Trump ile henüz anlaştı. Bir trilyon dolar. Yani bin milyar dolar.
Donald Trump, son Orta Doğu turundaki başarılarıyla gururla övünmektedir. Çeşitli Arap ülkelerinin liderlerini, Amerika Birleşik Devletleri ile yapılacak ticaret anlaşmalarında dört trilyon doları teslim etmeye ikna etmeyi başardı. Onlarca yıldır İsrail devletinin koruyucusu ve hamisi olarak yaygın biçimde bilinen ABD, İsrail'i mali, askerî ve siyasi olarak ayakta tutarken Arap ülkelerinin ceplerinden trilyonlar talep edebilmektedir. ABD'nin İsrail'e verdiği destek dünyanın başka hiçbir yerinde eşi benzeri olmayan bir destektir; buna rağmen Arap liderler, halklarını ABD ile yaptıkları anlaşmaları yararlı ve gurur duyulacak bir şey olarak kabul etmeleri için kandırmaktadır. Donald Trump döneminde ABD ile bu tarihi anlaşmaları yapan Arap ülkelerinin ikiyüzlü tutumu, artık kendi sorumlulukları olmadığı için Filistin'deki kardeşlerinin refahına kayda değer meblağlar ayırmamaktır. Zengin Arap ülkeleri daha da zenginleşmek için ekonomilerini geliştirirken Filistinliler enkaz içinde yaşamaktadır.
Gerçek şu ki ABD silah sanayisinde önde gelen güçtür ve ürettiği silahlarla yapılan savaşlardan muazzam kâr elde etmektedir. Yani Araplar, İran gibi diğer bölgesel güçlerle girdikleri vekâlet savaşları için ABD'den silah satın alırken, ABD de İsrail'e Filistinlileri öldürmesi için silah tedarik etmektedir. Elbette bu denklemin tamamı “önce ben” anlayışı ve doktriniyle, yani başkalarının refahından önce benim refahım anlayışıyla beslenmektedir. Bu da Donald Trump'ın "önce Amerika" sloganını taklit eden sloganlara dönüşmektedir. Bu da küresel demokratik siyasi sistem aracılığıyla dayatılmaktadır; Eba Sadık Abdullah Haşim tarafından Deccal'in sistemi olarak açıklanan sistemin ta kendisi. Gerçekleri göz önünde bulundurduğumuzda, ABD'nin gerçekten de çeşitli kehanetlerde uyarısı yapılan büyük deccal olduğunu hiçbir şüpheye yer bırakmadan teyit edebiliriz. Ayrıca onun gerçekten de kutsal metinlerde tarif edilen Deccal canavarının ta kendisi olduğunu teyit edebiliriz.
Eba Sadık'ın son hutbeleri ışığında şu anda zamanın kritik bir noktasındayız. O, ABD'nin Deccal olduğunu dünyaya açıkça ilan etti. Ayrıca doğrudan bir hutbede Müslümanlara ve Yahudilere hitap ederek her iki tarafı şiddete son vermeye ve Kudüs'te Süleyman'ın üçüncü mabedini inşa etmek için el ele vermeye çağırdı.
Bu hutbenin önemi, gelecekte geriye dönüp bakıldığında anlaşılacaktır. Eba Sadık Abdullah Haşim, 28 Temmuz 2023'te YouTube kanalında yayınlanan The School of Divine Mysteries programının bir bölümünde çatışmaya bir çözüm sundu.
Bu bölümde iki taraf arasındaki çatışmayı çözmenin mükemmel yöntemini ortaya koydu ve bu barışçıl çözümü her iki tarafa da açık bir meydan okuma olarak ilan etti. Görmezden gelindi.
8 Mayıs'taki The Mahdi Wants Peace Between Israel & Palestine başlıklı hutbesinde tutumunu ve pozisyonunu tekrarlayarak, kendisinin arabulucu olacağı uzun soluklu bir barışı müzakere etmeleri için her iki tarafı masaya çağırdı. Kudüs'te Süleyman'ın üçüncü mabedini inşa etme niyetini ilan etti; ancak tarihte ilk kez Arapları bu hedefin dışında bırakmadı. Ayağa kalktı ve İbrahimî dinlerin bu ortak çıkarını, üç din arasında bir barış sembolü olarak ve bölgede kalıcı barışı mümkün kılmak için ilan etti. Son 1000 yılda başka hiç kimse böylesine cesur bir açıklama yapmamıştır; gelecek nesiller tarafından dünyanın Allah'ın yeryüzündeki otoritesini tanıdığı an olarak görülebilecek bir açıklama. Uzun süredir devam eden İsrail - Filistin çatışmasının İlahi sevgi aracılığıyla barışçıl bir şekilde çözüldüğü an.
Bu açıklama basında yer buldu ve Abdullah Haşim Eba Sadık'ı yeni bir etki alanına taşıyarak dünyayı, Allah'ın Kutsal Ruhu aracılığıyla ona aşılanan İlahi hükme dikkat etmeye zorladı. İnsanlar onun çağrısına kulak verip üçüncü mabedi barışçıl bir şekilde inşa etmek için bir araya gelecek mi? Netanyahu iki milyon Filistinliyi taş ve enkazdan oluşan açık hapishanelerinden serbest bırakacak mı?
Bunu yapmaları için dua ediyorum. Kendi iyilikleri için.