Eba Sadık28 dk okuma

Mehdi'nin Manifestosu

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Bu Manifesto'da inançlarımızı ortaya koyacak, hedeflerimizi ana hatlarıyla belirtecek ve bir İlahi Adil Devlet inşa etmenin yol haritasını göstereceğiz.

Yazan Aba Al-Sadiq

Kütüphanem

Mehdi'nin Manifestosu

Eba Sadık Abdullah Haşim

© 2024 Abdullah Hashem

Tüm hakları saklıdır. Bu yayının tüm bölümleri, yayıncının önceden yazılı izni olmaksızın, eleştirel incelemelerdeki kısa alıntılar ve telif hakkı yasasının izin verdiği diğer ticari olmayan kullanımlar da dahil olmak üzere, herhangi bir biçimde veya herhangi bir elektronik ya da mekanik yolla çoğaltılabilir, dağıtılabilir veya iletilebilir. Bu manifesto hiçbir şekilde, biçimde ya da surette değiştirilemez, tahrif edilemez veya bozulamaz. Bu manifesto satılamaz.

Birinci Baskı: Ekim 2024

Ahmedi Barış ve Nur Dini

www.theahmadireligion.org

Dünyanın dört bir yanındaki tüm mazlum insanlara…

Yoksullara…

Yetime…

Dul kadına…

Toplumdan dışlanmışlara…

Değişim isteyen salihlere… Değişimin Gücü sizin elinizdedir.

Giriş

Yahudiler 2600 yıldır Mesih'in zuhur edip yeryüzünde adaleti tesis etmesini bekliyorlar. Budistler 2500 yıldır Maitreya'nın gelip yeryüzünü aydınlatmasını ve saf Dharma'yı öğretmesini bekliyorlar. Hristiyanlar 2000 yılı aşkın bir süredir İsa'nın dönüşünü bekliyorlar. Müslümanlar 1400 yıldır Mehdi'nin zuhurunu bekliyorlar. Ve yine de, her biri zuhur ettiğinde ya da tabi olduğunuz dine bağlı olarak zuhur etmiş olduğunda (zira Hristiyanlar Yahudilerin Mesih'inin zuhur ettiğine inanırlar), yeryüzünde adaletin ya da bir İlahi Adil Devlet'in tesisi tek bir insanın tek başına kurabileceği bir şey değildir. Bilakis bizzat Allah, bir kavim kendi nefislerinde olanı değiştirmedikçe, O'nun bile o kavimde olanı değiştirmeyeceğini buyurur (Kur'an-ı Kerim 13:11). Dolayısıyla değişim bizimle başlar, adalet ve eşitlik bizimle başlar; önce kendi aramızda adaleti ve eşitliği tesis etmedikçe bir İlahi Adil Devlet ya da acısız bir dünya asla mümkün olmayacaktır. Bu Manifesto'da inançlarımızı ortaya koyacak, hedeflerimizi ana hatlarıyla belirtecek ve yeryüzünde bir İlahi Adil Devlet inşa etmenin en etkili planını ve yol haritasını göstereceğiz; geri kalanını ise bu eylem çağrısına kulak vermeleri için müminlerin ellerine bırakacağız. Muhakkak ki size vaat edilen gelmiştir.

Bölüm 1: Bir Önder Bulun

Her kasaba, ilçe, şehir, eyalet, ülke, her şirket, kuruluş, örgüt, vakıf, her hareket, devrim, topluluk ve toplum bir öndere ihtiyaç duyar; aksi takdirde başarısızlığa mahkûmdur. 2011 Arap Baharı'nı düşündüğümüzde daha yakın tarihli bir örnek akla gelir. Ben Mısır devriminin ön saflarında yer alan bir gençtim ve Mısırlı diktatör Muhammed Hüsnü Mübarek'i devirmek için hayatımı riske attım. Tahrir Meydanı'nda kamp kurdum, hükümet ajanları ve Mısır polis kuvvetleri tarafından saldırıya uğradım, kurşunlardan kaçtım ve ölümcül çatışmalara girdim; tutuklandım ve işkence gördüm. Sonunda kazandık. Mısır halkı kazandı, halkın gücü tarihi değiştirdi ve eski Firavun gitmeye zorlandı. Tıpkı Musa'nın hikâyesindeki gibi, o eski Firavun Hüsnü Mübarek on belaya çarpılsa bile tahtından vazgeçmezdi, ama halkın gücü ve iradesi karşısında hiçbir şansı yoktu. Ve yine de her şey söylenip yapıldığında, toz duman yatıştığında ve tezahürat, kahkaha ve sevinç sesleri sustuğunda, Firavun'u deviren devrimin Musa'sı yoktu. Tabi olunacak bir önder olmadığı için Mısır devrimi, uzun süredir Mısır hükümetine karşı çıkan Kötü bir İslami örgüt olan Müslüman Kardeşler tarafından çalındı. Halk, Müslüman Kardeşler adayı Muhammed Mursi'ye ya da eski rejimin artıklarından olan aday Ahmed Şefik'e oy verme seçimiyle baş başa kaldı. Değişim heyecanı sönmeye başladı ve Mursi iktidara geldi; Mısır için bir öncekinden daha kötü yeni bir sayfa açıldı. Bu gerçekten de Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şu kehanetinin gerçekleşmesiydi: “Üzerinize gelecek her zaman, ondan sonraki daha kötü olmak üzere gelir.” (Sahih-i Buhari, El-Buhari, Fitneler Kitabı (Kitabu'l-Fiten), Hadis no. 7068) Ve gerçekten de bundan sonrası daha da kötüydü: Bir askerî komutan olan Abdülfettah es-Sisi, diktatör Muhammed Mursi'ye karşı bir darbeye önderlik etti ve 2014'te iktidara gelip o zamandan beri iktidarda kalarak Mısır ülkesini kaos ve karanlığa sürükledi. Mısırlılar bugün hâlâ şöyle der: Keşke devrimin bir önderi olsaydı, tek hatamız buydu. Önder olmadan hareket eden kalabalık, başı olmadan koşuşturan bir beden gibiydi. Yeterli bir önder olmadığında halk, yetersiz olanlar arasında seçim yapmak zorunda kalır. Gerçekten başarılı her milletin özelliği, halkının en iyileri tarafından yönetilmesidir. Peki yönetmeye en uygun olanı nasıl bulursunuz? İnsanlar gerçekten yönetmeye en uygun olanın kim olduğunu belirleyebilir mi? Halkın seçiminin, Benito Mussolini ve Adolf Hitler gibi dünyanın en kötü zorbalarından bazılarının yükselişiyle sonuçlandığını gördük. Allah'a, özellikle de Yahudiliğin, Hristiyanlığın ve İslam'ın Allah'ına inananlar için, söz konusu önder olduğunda halkın seçimi önemsizdir; hatta kesinlikle yasaktır. İbrani Kutsal Kitabı'nda Allah, İsrailoğullarına öfkelenir ve kendileri için bir önder seçmeye karar verdiklerinde O'nu reddettiklerini kabul eder. “Bunun üzerine İsrail'in bütün ihtiyarları toplanıp Rama'da Samuel'in yanına geldiler. Ona, “Sen yaşlandın, oğulların da senin yolunda yürümüyor; şimdi bütün öteki milletlerde olduğu gibi bize önderlik edecek bir kral ata” dediler. Ama “Bize önderlik edecek bir kral ver” dediklerinde bu Samuel'in hoşuna gitmedi; o da Rabb'e dua etti. Rab ona şöyle dedi: “Halkın sana söylediği her şeyi dinle; reddettikleri sen değilsin, onlar beni kendilerine kral olarak reddettiler.” (Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, Bölüm 8, ayetler 4-7) İncillerde de insanların kendileri için doğru seçim yapma yeteneğine sahip olmadığı açıktır; zira kendilerine kurtarıcıları ile bir suçlu arasında seçim hakkı verildiğinde, kendi kralları ve Mesihleri yerine suçluyu seçtiler. “O sırada Barabba adında ünlü bir tutukluları vardı. Bu yüzden toplandıklarında Pilatus onlara, “Size kimi salıvermemi istiyorsunuz, Barabba'yı mı, yoksa Mesih denen İsa'yı mı?” dedi… Başkâhinlerle ihtiyarlar ise halkı, Barabba'yı istemeye ve İsa'yı yok etmeye ikna ettiler.” (Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 27, ayetler 16-17, 20) Kur'an'da da şöyle buyrulur: “Yeryüzündekilerin çoğuna uyarsan seni Allah'ın yolundan saptırırlar. Onlar ancak zanna uyarlar ve onlar ancak yanlış tahminde bulunurlar.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 6 (En'âm), ayet 116) İmam Ali (aleyhisselam) şöyle buyurmuştur: “Hak yolunu, onu izleyenlerin azlığı yüzünden hor görmeyin.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 67, s. 107) Ve işte görüyoruz ki hak ve doğruluk yolu çoğunluk tarafından izlenmez ve Sokrates'in (aleyhisselam) dediği gibi kalabalığın ya da güruhun yönetimi her zaman zorbalığa götürecektir. Sokrates'in ifadesiyle: “Bu zararlı sınıf ve onların takipçileri çoğaldığında ve güçlerinin bilincine vardığında, halkın körü körüne tutkusunun da yardımıyla, kendi aralarından ruhunda en çok zorbalık taşıyanı seçerler ve onu zorbaları yaparlar.” (Devlet, Platon, Kitap IX) O hâlde müminler için ve Allah'ın ilahi lütfunu arayan salih hareket için önder, halk tarafından seçilmemeli, bizzat Allah tarafından seçilip görevlendirilmelidir. İnsanlar yalnızca görünene göre hüküm verebilirken Allah bir önderi içine ya da kalbine göre seçmeye kadirdir. “Ama Rab Samuel'e şöyle dedi: “Onun görünüşüne ya da boyuna bakma, çünkü onu reddettim. Rab insanların baktığı şeylere bakmaz. İnsanlar dış görünüşe bakar, ama Rab kalbe bakar.” (Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, Bölüm 16, Ayet 7) Ağzından çıkanlara göre değil de kalbinde olana göre seçilen bir önder, iyi bir önderde bulunması gereken tüm nitelikleri, yani dürüstlüğü, doğruluğu ve empatiyi kendisinde toplayan bir önder olur. Allah tarafından seçilen bir önder başka faydalar da getirir; zira Allah tarafından seçilen ve halkı tarafından Allah tarafından görevlendirilmiş olarak tanınan bir önder, halkını gerçekten birleştirebilir; çünkü ona karşı çıkmaya cüret eden herkes yüce Allah'a karşı çıkmış olur. Bu önderin sahip olacağı muazzam güç nedeniyle, Allah tarafından görevlendirilmemiş birinin böyle bir konuma yükselmeyi başarması endişesi devam eder. Bu sebeple Allah'ın bu kişiyi açıkça görevlendirmenin bir yoluna sahip olması gerekirdi. Gerçekten de bu ilahi olarak görevlendirilmiş kişinin kimliğini tanımanın ve teyit etmenin bir yolu vardır.

  • Vasiyet: Başlangıçta Adem'i görevlendiren Allah'tı ve O, Kur'an'da çok açık bir şekilde şöyle buyurur: “Muhakkak ki Ben yeryüzünde bir Halife kılacağım.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 2 (Bakara), ayet 30) Allah, önderi seçenin Kendisi olduğunu açıkça ortaya koydu ve seçiminin kim olduğunu da açıkça ortaya koydu. Melekler bundan sonra Adem'e secde etmek ya da itaat etmek zorundaydı. Adem'in (aleyhisselam) görevlendirilmesinin ardından Allah, Adem'den (aleyhisselam) başlayarak, ilahi olarak görevlendirdiği Halifesi ya da elçisi aracılığıyla insanlıkla etkileşime girdi. Rivayetler, Adem'in (aleyhisselam) vasiyetinde Nuh'un (aleyhisselam) zamanına kadar haleflerinin isimlerini zikrettiğini ve böylece Allah'ın İlahi iradesini ve ilahi olarak görevlendirilmiş yöneticiler silsilesinin isimlerini insanlığa ilettiğini açıkça ortaya koyar. Ebu Abdullah (minhusselam) şöyle buyurmuştur: “Muhakkak ki Kabil, Şit'e (aleyhisselam) yaklaştı ve ona dedi ki: “Babam sana sahip olduğu ilimden verdi; oysa ben senden büyüktüm ve bu ilme senden daha çok hak sahibiydim, ama oğlunu öldürdüğüm için bana öfkelendi ve bu ilimle seni bana tercih etti. Allah'a yemin ederim ki, babandan miras aldığın ilimden bir şeyi bana gösteriş yapmak ve benden üstünmüş gibi davranmak için anarsan, kardeşini öldürdüğüm gibi seni de öldürürüm.” Bunun üzerine Şit, Kabil'in hâli ve hâkimiyeti sona erene kadar edindiği ilimden sahip olduğu her şeyi gizledi. Ve bu sebeple biz takiyye yaparız, çünkü Adem'in oğlunda bizim için bir örnek vardır; Şit, oğluna Ahit'ten gizlice bahsetti ve Şit Vasiyeti oğluna devrettiğinden beri, Allah'a yemin olsun ki sünnet, Vasiyeti âlimden âlime devretmek olmuştur; ve onlar her yıl belirli bir günde Vasiyeti açar ve babalarının onlara Nuh'un (aleyhisselam) gelişine dair nasıl bir kehanet ve müjde verdiğinden söz ederlerdi.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 11, s. 241) Böylece Allah, Adem'i (aleyhisselam) görevlendirdi ve Adem (aleyhisselam), Şit'ten Nuh'a (aleyhimusselam) kadar haleflerinin görevlendirilmesini, onların isimlerini Vasiyetine yazarak insanlara iletti. İbrani Kutsal Kitabı'nda, İncillerde, Kur'an'da ve Hadislerde peygamberleri, elçileri ve ilahi olarak görevlendirilmiş şahsiyetleri de böyle buluruz: her zaman vasiyetlerinde haleflerini görevlendirirler. Musa'nın (aleyhisselam) son vasiyetinde Nun oğlu Yeşu'yu (aleyhisselam) görevlendirdiğini ve İsa'yı (aleyhisselam) müjdelediğini gördük; İsa'nın (aleyhisselam) İşaya ve Vaftizci Yahya (aleyhimusselam) gibi peygamberlerin dilleriyle görevlendirildiğini gördük ve İsa'nın (aleyhisselam) da vasiyetinde kendi halefi Simun Petrus'u (aleyhisselam) görevlendirdiğini görüyoruz. İsa, Simun Petrus'a şöyle dedi: “Göklerin krallığının anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde bağladığın her şey gökte de bağlanmış olacak ve yeryüzünde çözdüğün her şey gökte de çözülmüş olacak.” (Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 16, ayet 19 ) İsa'nın (aleyhisselam), vaat edilen ikinci Paraklit'in ya da tesellicinin, Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gelişini müjdelediğini görüyoruz: “Ben, benden önce [gelen] Tevrat'ı doğrulayan ve benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir Elçi'yi müjdeleyen, size gönderilmiş Allah'ın Elçisiyim.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 61 (Saf), ayet 6) Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) de sırası geldiğinde, bu dünyadan ayrılmadan önce ve ölüm döşeğindeyken vasiyetini İmam Ali'ye (aleyhisselam) yazdırdı; bununla ilahi bir vaatte bulundu ve ona sarılanın asla sapmayacağını belirtti: “Peygamber'in vefat vakti yaklaştığında evde bazı adamlar vardı ve aralarında Ömer İbnü'l-Hattab da bulunuyordu; Peygamber şöyle buyurdu: "Yaklaşın, size bir yazı yazayım ki ondan sonra asla sapmayasınız.” Ömer dedi ki: "Peygamber ağır hasta; sizde Kur'an var, Allah'ın Kitabı bize yeter.” (Sahih-i Buhari, El-Buhari, Hastalar Kitabı, Bölüm 17, Hadis no. 5669) Bunun üzerine birkaç gece sonra, vefat ettiği gece Peygamber şöyle buyurdu: “Ey Hasan'ın Babası, bana bir kalem ve bir kâğıt getir’; böylece Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyetini yazdırdı, ta ki şu noktaya gelip şöyle buyurana kadar: ‘Ey Ali, benden sonra on iki İmam olacak ve onlardan sonra on iki Mehdi olacak. Sen, ey Ali, on iki İmam'ın ilkisin; Yüce Allah seni Kendi göklerinde Ali el-Murtaza (Rıza Gösterilen Ali), Emirü'l-Müminin (Müminlerin Komutanı), es-Sıddîku'l-Ekber (En Büyük Sadık), el-Fâruku'l-A'zam (Hak ile batılı ayıran En Büyük Hâkim), el-Me'mûn (Güvenilen) ve el-Mehdi (Hidayete Ermiş) olarak isimlendirmiştir. Bu isimler senden başkasına nispet edilemez. Ey Ali, sen benim ailem üzerinde, onların dirileri ve ölüleri üzerinde ve kadınlarım üzerinde Vasim/Velimsin: Kimi tuttuysam, o beni yarın bulacaktır; kimi boşadıysam, ben ondan beriyim; Kıyamet Günü ben onu görmeyeceğim, o da beni görmeyecek. Ve sen benden sonra ümmetim üzerinde Halefimsin (Halife). Sana ölüm geldiğinde, onu oğlum Hasan'a, Salih ve İyilikseven olana teslim et. Sonra ona ölüm geldiğinde, onu oğlum Hüseyin'e, Şehide, Pak ve Öldürülmüş olana teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğluna, Abidlerin Efendisi, Zü's-Sefenât (dizlerinde nasır olan) Ali'ye teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Muhammed el-Bâkır'a (İlmi Açığa Çıkaran) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Cafer es-Sâdık'a (Doğru Sözlü) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Musa el-Kâzım'a (Sabırlı) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Ali er-Rıza'ya teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Muhammed es-Sika et-Takî'ye (Güvenilir, Allah'tan Korkan) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Ali en-Nâsıh'a (Öğüt Veren) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu Hasan el-Fâdıl'a (Faziletli) teslim etsin. Ona ölüm geldiğinde, onu oğlu, Muhammed Ailesinin Muhafaza Edileni Muhammed'e teslim etsin; onlara selam olsun. İşte bunlar on iki İmam'dır. Sonra ondan sonra on iki Mehdi olacak; ona ölüm geldiğinde, onu oğluna, yakınların ilkine teslim etsin; onun üç ismi vardır: biri benim ve babamın ismi gibidir ve o Abdullah'tır (Allah'ın Kulu), Ahmed'dir (Övülen) ve üçüncü ismi el-Mehdi'dir (Hidayete Ermiş) ve o müminlerin ilkidir.” (Gaybet-i Tusi, Şeyh Tusi, Cilt 1, s. 174) İşte karşınızda: ilahi olarak görevlendirilmiş önderi görevlendirmenin, onların isminin kendilerinden önceki peygamberlerin ve elçilerin vasiyetinde zikredilmesi yoluyla kusursuzca korunmuş yöntemi. Eğer bir önderin, isminin daha önce ilahi olarak görevlendirilmiş birinin dilinde zikredildiğine dair bir delili yoksa
  • İlim: Allah tarafından ilahi olarak görevlendirilmiş bir önder için ikinci ölçüt, onun ilahi ilme, başkalarının sahip olmadığı ilme, Allah vergisi ilim ve hikmete sahip olmasıdır. Adem'e (aleyhisselam), Allah tarafından görevlendirildikten sonra, meleklere isimlerini bildirmesi ve yaratılış âlemindeki her şeye isim vermesi talimatı verildi. “Ve Adem'e bütün şeylerin isimlerini öğretti, sonra onları meleklere sunup, “Eğer söyledikleriniz doğruysa, bunların isimlerini Bana bildirin” dedi. Onlar, “Seni tenzih ederiz! Bize öğrettiğinden başka hiçbir bilgimiz yok. Şüphesiz Sen her şeyi hakkıyla bilensin, hüküm ve hikmet sahibisin” dediler. Allah, “Ey Adem! Onlara bunların isimlerini bildir” dedi. Adem bunu yapınca Allah, “Size, göklerin ve yerin sırlarını bildiğimi, açığa vurduğunuzu ve gizlediğinizi bildiğimi söylemedim mi?” dedi.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 2 (Bakara), ayetler 31-33) Ve Tevrat'ta şöyle der: “Adem bütün evcil hayvanlara, gökteki kuşlara ve bütün yabani hayvanlara ad verdi.” (Kutsal Kitap, Tekvin Kitabı, Bölüm 2, ayet 20) Dolayısıyla açıktır ki Allah tarafından görevlendirilen kişiye Allah tarafından ilim verilir ve o, başka herkesin bilmediğini bilir. Bir keresinde Ebu Abdullah'a (aleyhisselam) şöyle soruldu: “İşin sahibi neyle tanınır?” Cevap verildi: “O, sükûneti, vakarı, ilmi ve vasiyetle tanınır.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 25, s. 138) Bu ilahi olarak görevlendirilmiş kişinin sahip olması gereken ilim türü mutlaka dünyevi bilimlere dair bir ilim değildir; örneğin ondan her işten anlayan biri, en iyi biyolog, en iyi fizikçi ve en iyi mimar olması beklenmez; bilakis bu ilim, din ve gayba dair ilim, manevi ilimdir. “İmam Ali (aleyhisselam) şöyle buyurdu: Ey insanlar, beni kaybetmeden önce bana sorun. Bilin ki! Göklerin yollarını yeryüzünün yollarından daha iyi bilirim.” (Mizanu'l-Hikme, Muhammed Reyşehri, Cilt 2, s. 1218) İmam Ali (aleyhisselam) burada manevi ilimlerde maddi dünyevi ilimlerden daha derin bilgiye sahip olduğunu söylüyordu. Manevi ilim, Allah'ın fıkhının ve yasalarının ilmini, peygamberlerin, elçilerin ve meleklerin ilmini kapsar; ve manevi ilmin bir parçası da ruhların ilmidir: kimin iyi kimin kötü olduğu, kimin zayıf kimin güçlü olduğu, kimin haklı kimin haksız olduğu, kimin suçlu kimin masum olduğu, kimin belirli bir iş için uygun olup kimin olmadığı, kimin imana sahip olup kimin inkârı gizlediği. İsa (aleyhisselam) bu türden bir ilmi ortaya koyabiliyordu: “İsa onlardan [ısrarlı bir] inkâr sezince, "Allah'a [O'nun davasına] yardımcılarım kimdir?" dedi. Havariler, "Biz Allah'ın yardımcılarıyız. Allah'a iman ettik; bizim Müslüman [O'na teslim olmuş] olduğumuza şahit ol" dediler.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 3 (Âl-i İmrân), ayet 52) Dolayısıyla onlar imanlarını ilan etmiş olsalar bile İsa onların kalplerinde olanı biliyordu. Peygamberler Davud ve Süleyman (aleyhimusselam) ilahi ilimleriyle hükmettiler ve insanlar arasında buna göre hüküm verdiler; Kaim de aynı şekilde, kendisine Ruhu'l-Kudüs tarafından verilen ilahi ilmiyle hükmeder. Ammar es-Sâbâtî şöyle rivayet etmiştir: “Ebu Abdullah'a [as] sordum: “Eğer yönetici kılınırsanız neye göre hükmedeceksiniz?” Cevap verdi: “Allah'ın hükmüne ve Davud'un hükmüne göre. Ve çözemediğimiz bir durumla karşılaşırsak, Cebrail onu bize vahyedecektir.” (El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, Cilt 1, s. 398) Diğer rivayetler, Kaim'in davalarda delil ya da kanıt istemeden hüküm vereceğini, bilakis Allah'tan kalbine konan ilme dayanarak hükmedeceğini ve yargılayacağını belirtir. Dolayısıyla Vasiyet sahibine eşlik eden ilim, ilahi ilimdir; ilahi olarak görevlendirilmiş kişinin, tıpkı Platon'un Devlet'indeki Filozof Kral'ın yaptığı gibi, insanlar arasında adaletle hükmetmesine ve doğru insanları doğru konumlara yerleştirmesine imkân veren ilimdir.
  • Sancak: Kişinin, bir önceki Peygamber'in, Elçi'nin ya da İmam'ın vasiyetinde isminin zikredildiğini iddia ettiğini duyduktan ve bu kişinin gerçekten hikmet sahibi olduğunu ve eşi benzeri olmayan bir ilme sahip olduğunu teyit ettikten sonra, o kişinin gerçekten ilahi olarak görevlendirilmiş olduğundan emin olabileceği üçüncü ölçüt, onun taşıdığı sancaktır. Her önder, yönetici ya da kral bir sancak yükseltir; her soylu hanedanın bir hanedan sancağı vardır; her spor takımının, örgütün ya da şirketin savunduğu bir logosu, sancağı ya da şiarı vardır. Aynı şey ilahi olarak görevlendirilmiş Halife için de geçerlidir; onun sancağı ve şiarı ‘Biat Allah'adır’. Bu, onun Allah'ın Hâkimiyeti fikrine çağırdığı anlamına gelir; yani önderi yalnızca Allah'ın görevlendirebileceği, yöneticiyi seçme yetkisine ve kudretine yalnızca Allah'ın sahip olduğu ve ilahi olarak görevlendirilmiş her peygamberin, elçinin ve imamın bir yönetici ya da kral olarak gönderildiği fikrine: “Biz her elçiyi ancak Allah'ın izniyle itaat edilmesi için gönderdik.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 4 (Nisâ) ayet 64) Ve gerçekten de Tevrat'a, Kutsal Kitap'a ve Kur'an'a bakıldığında, Allah'ın her zaman yöneticileri görevlendirdiğini ve insanlar yöneticiye itaat etmeyi reddedip bunun yerine kendileri için kendi yöneticilerini ve rehberlerini seçtiklerinde O'nun gazabının insanın üzerine indiğini açıkça görürüz. Allah Adem'i görevlendirdi ve ona yeryüzü üzerinde yetki verdi; Allah Nuh'u görevlendirdi ve ona bütün Dünya'yı verdi; Allah İbrahim'i görevlendirdi ve ona hükmedeceği bir toprak bahşetti; Allah Musa'yı görevlendirdi ve ona kavmini sahte önder Firavun'un pençesinden kurtarıp vaat edilen topraklara götürmesini sağladı; Allah Musa'yı, Harun'u, Yeşu'yu ve onların ardından gelen hâkimleri İsrailoğulları üzerine yöneticiler kıldı. Allah Samuel'i, Davud'u, Süleyman'ı ve İsa'yı İsrailoğulları üzerine görevlendirdi. İsa'yı itaat edilecek bir Kral olarak gönderdi, ama halk bunun yerine onu çarmıha germeyi ve krallarını reddetmeyi seçti. Allah Muhammed'i ve İmamları bu Müslüman ümmeti üzerine yöneticiler olarak görevlendirdi; yine de Müslümanlar onları öldürdüler, reddettiler ve Ebu Bekir'i, Ömer'i, Osman'ı, Emevileri ve Abbasileri kendilerine yönetici ve kral edindiler. İlahi olarak görevlendirilmiş Elçi ya da önder, insanları her zaman vasiyete ve İslam'ın, yani teslimiyetin gerçek anlamına geri döndürür: tıpkı meleklerin Adem'e secde edip teslim olduğu gibi, ilahi olarak görevlendirilmiş önder ya da yöneticiye teslim olmak. İlahi olarak görevlendirilmiş yönetici ya da önder, insanların kimin iyi kimin kötü, kimin melek kimin şeytan olduğunu bildiği bir pusula ve ayırt edici olur; zira ilahi olarak görevlendirilmiş öndere secde eden, itaat eden ve onu rehber edinen herkes, Adem'in görevlendirilmesini kabul eden Melekler gibidir; ve ilahi olarak görevlendirilmiş önderi cehaletten değil de nefretten reddeden herkes, reddeden ve kendini daha üstün gören Şeytan gibidir. Kısacası, eğer bir adam gelir, vasiyeti iddia eder, ilim ortaya koyar ve Allah'ın hâkimiyetine çağırırsa, o doğru söylüyordur; ama eğer bir adam gelir ve müminler ümmeti için farklı bir yönetim sistemi iddia ederse, örneğin demokrasi, komünizm, monarşi sistemi ya da bunun dışındaki herhangi bir sistem olsun, insanların kendi önderlerini herhangi bir şekilde, biçimde ya da surette seçmesine veya atamasına izin veren bir sisteme çağırırsa, o zaman bu kişi bir Samiri'dir, sahte bir peygamberdir, bir Deccal'dir. Ve rivayetler, Muhammed'in ve Ali'nin (aleyhimusselam) sancağının Kaim'e geçtiğini ve Kaim'in sancağının üzerinde ‘Biat Allah'adır’ yazılı olduğunu belirtir.

Bölüm 2: Bir Ahde Girmek

Bu üç ölçütün, Adem'in (aleyhisselam) zamanından bugüne kadar ilahi olarak görevlendirilmiş her peygamber, elçi, hâkim, kral ve imam için geçerli olduğuna inanıyoruz. Adem'in (aleyhisselam), Nuh'a (aleyhisselam) kadar ilahi olarak görevlendirilmiş tüm haleflerin isimlerini zikreden vasiyetini yazdığına inanıyoruz. Bunun sebebi, Adem'in (aleyhisselam) Allah'tan ilk ahitle, Allah'tan ilk fıkıh ve yasayla ve ilk emirler bütünüyle gelmiş olmasıdır. Adem'den Nuh'a kadar tüm halefler Adem'in (aleyhimusselam) yasasına ve yoluna tabi oldular. Bir noktada insanlar Adem'in (aleyhisselam) tesis ettiği ahdi bozarlar, Allah'ın gazabına uğrarlar ve tufanla yok edilirler. Nuh (aleyhisselam) bundan sonra ikinci bir ahit tesis etti, yeni bir fıkıh ve yasa indirdi ve ölümünden önce İbrahim'e (aleyhisselam) kadar tüm haleflerinin isimlerini zikreden bir vasiyet yazar. Aynı şey olur: Nuh (aleyhisselam) ile İbrahim (aleyhisselam) arasındaki herkes, insanlar ikinci ahdi bozana ve başlarına bir ceza, bu sefer dillerin karışması gelene kadar Nuh'un (aleyhisselam) yasasına ve yollarına tabi olur. İbrahim (aleyhisselam) üçüncü bir ahit tesis eder, yeni bir yasa ve fıkıh bütünüyle gelir ve Musa'ya (aleyhisselam) kadar haleflerini zikreder. Aynı şey olur, tarih tekerrür eder; insanlık Allah ile olan ahdini bozar ve bir ceza iner. Musa (aleyhisselam) dördüncü bir ahit tesis eder ve ölümünden önce Yeşu'dan İsa'ya (aleyhimusselam) kadar tüm haleflerinin isimlerini yazdırdığı bir vasiyet yazar. Ve aynı şey olur; İsa (aleyhisselam) beşinci ahitle ve yeni bir yasalar bütünüyle gelir; aynı şey olur ve o da vasiyetini yazar ve kendisi ile Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) arasındaki tüm halefleri zikreder. Ve aynı şey olur; Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) altıncı bir ahitle ve yeni bir yasalar ve kurallar bütünüyle gönderilir. Ve aynı şey olur; Müslüman ümmeti, Muhammed Ailesini (O'na ve Ailesine Selam Olsun) katlederek ve vasiyetinde zikredilen ilahi olarak görevlendirilmiş tüm önderleri ortadan kaldırarak ve hapsederek altıncı ahdi bozar. Müslümanlar Allah'ın gazabına uğradılar ve üzerlerine bir ceza indi; ve Muhammed'e ve Ailesine zulmederek Allah'a karşı işledikleri taşkınlık nedeniyle henüz üzerlerine inecek bir ceza daha vardır. Ve Mehdi yedinci bir ahit ve davetle gönderildi. Bu, Mehdi'nin zamanında İslam'ın kaybolacağını, yaratılmışların en kötüsünün âlimler ve fakihler olacağını ve Mehdi'nin ya da Kaim'in yeni bir kitaba ve yeni bir işe çağıracağını belirten rivayetlerde açıktır." (El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, Cilt 8, s. 308; Kitabu'l-Gaybe (Gaybet Kitabı), Numani, Cilt 1, s. 236) Önceki tüm ahitler gibi bu da yeni bir fıkıh ve yasayla gelir ve bu ahdin bir üyesi olmak, bir kişinin mümin olup olmadığını tanımlar ve kişinin kurtulup kurtulmayacağını belirler. Bir kimse bu yedinci ahdi kabul etmez ve Kaim'e ve Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vasiyetindeki haleflerine biat etmezse, Hz. Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) inanması artık önemsizdir. Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) haleflerinin kim olduğunu çok açık bir şekilde gösterdiğine inanıyoruz. Daha önce sunduğumuz vasiyetinde, İmam Ali (aleyhisselam) ile başlayıp İmam Mehdi Muhammed bin Hasan el-Askeri (aleyhisselam) ile biten on iki İmam'ın isimlerini belirtti; hepsi Dünya'ya gelmiştir ve onlardan başka hiç kimse onlar olduğunu ya da isminin Hz. Muhammed'in vasiyetinde zikredildiğini iddia etmemiştir. Aynı şekilde Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ilk üç Mehdi'nin isimlerini zikretti: Abdullah, Ahmed ve üçüncü isim olan el-Mehdi. Vasiyetin yazıldığı zamandan bugüne kadar geçen 1400 yılda, benden, Abdullah Haşim'den başka hiç kimse vasiyetteki Abdullah olduğunu iddia etmemiştir. Ahmed El-Hasan'dan başka hiç kimse vasiyetteki Ahmed olduğunu iddia etmemiştir. Hem Abdullah hem de Ahmed, binlerce kişinin tanıklık ettiği ilahi ilmi ortaya koymuştur; ikimiz de bu çağda Allah'ın hâkimiyeti fikrine ve kavramına çağıran yegâne kişileriz. Sünni olsun Şii olsun, diğer tüm sözde Müslüman âlimler, temsilciler ya da önderler, seçimlere ya da kendi ülkelerinin veya bölgelerinin zorba kralına itaate çağırmış ya da Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vasiyetinden başka bir şeye çağırmışlardır. Bu, bizi iddiamızda eşsiz ve sadık kılar; bizi zamanımızın ilahi olarak görevlendirilmiş halefleri ve peygamberlerin, elçilerin ve imamların yegâne meşru varisleri yapar; zira biz onlarla tamamen aynı delillerle ve tamamen aynı sünnet ya da yolla geldik. Biz Müslümanlar için, on iki İmam'ın Şii İslam için olduğu şeyiz; biz Müslüman ümmeti için, Papa'nın Katolikler için, Dalay Lama'nın Tibet Budistleri için ve Mesih'in Yahudiler için olduğu şeyiz. Dahası, İsa'nın (aleyhisselam) Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kadar haleflerini isimlendirdiğine inandığımız için, mevcut Papa'nın gayrimeşru olduğuna ve Peygamberlerin ve Elçilerin yegâne gerçek haleflerinin Abdullah, Ahmed ve el-Mehdi olduğuna inanıyoruz. Adem'in (aleyhisselam) zamanından bugüne kadar, ilahi olarak görevlendirilmiş yöneticilerin ve haleflerin sürekli olarak iktidardan ve yetkiden uzaklaştırıldığına ve yerlerine, Muhammed'in ve Muhammed Ailesinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) yetkisini gasp eden Emeviler ve Abbasiler gibi sahtekârların ve gaspçıların getirildiğine inanıyoruz. Peygamberlerin, Elçilerin ve İmamların nihai hedefi, yetkinin İlahi olarak görevlendirilmiş Kral'a ya da yöneticiye döndüğü bir İlahi Adil Devlet'i yeryüzünde tesis etmekti. Ebu Abdullah (aleyhisselam) şöyle buyurmuştur: “Muhakkak ki Allah dini iki devlet kıldı: Adem'in devleti, ki o Allah'ın devletidir, ve İblis'in devleti; Allah alenen ibadet edilmeyi dilerse bu Adem'in devletidir, gizlice ibadet edilmeyi dilerse bu İblis'in devletidir.” (El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, Cilt 2, s. 372) Ayrıca şöyle buyurmuştur: “Batıl devletinde Şiilerimizin rızıktan başka hiçbir şeyi olmayacaktır. İstersen doğuya git, istersen batıya; sana rızıktan başka bir şey verilmeyecektir.” (El-Kâfi, Şeyh Kuleyni, Cilt 2, s. 261) İmam Ali (aleyhisselam) şöyle buyurmuştur: “Kötülerin 24 devleti, iyilerin imtihanıdır.” (Mizanu'l-Hikme (Hikmetin Terazisi), Muhammed Reyşehri, Cilt 2, s. 936) Dolayısıyla Aden bahçesinde var olmuş bir Allah devleti vardır ve o yeniden var edilecektir; zira Adem'in devletinin bir gün geri dönmesi Allah'ın vaadidir ve peygamberlerin ve elçilerin uğruna çalıştığı şey de budur: Kaim'in elleriyle Aden bahçesine bir dönüş. Allah'ın, ilahi olarak görevlendirilmiş önderine ve temsilcisine itaat ve onu kabul yoluyla açıkça ibadet edilebileceği bir devlet. Aslında tüm salihlerin bu Dünya'ya geri dönmesinin sebebi de budur: bu hedefte onu desteklemek. Ve Kaim'in zamanında, Şeytan'a ve ashabına karşı son savaşta ona yardım etmek ve yeni bir Aden ya da bir İlahi Adil Devlet tesis etmek için farklı ashabın, peygamberlerin ve elçilerin yeniden bedenlenmesinden söz eden rivayetler çoktur. Ama bir İlahi Adil Devlet tesis etmek için önce bir önder bulmamız gerekiyordu, ikincisi ise Allah ile yeni bir ahde girmemiz gerekiyor; Allah ile yeni bir ahde girmek de zamanın İmamı'nı bulmamızı, ona biat etmemizi, ardından her şeyde ona itaat etmemizi ve ondan dini ve Allah'tan gelen yeni fıkıh ve yasayı kabul etmemizi gerektirir. Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) buyurduğu gibi: “Kim boynunda bir biat olmadan ölürse cahiliye ölümüyle ölür ve kim zamanının İmamı'nı bilmeden ölürse cahiliye ölümüyle ölür.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 23, s. 94) Dolayısıyla din bir insandır ve Allah ile bir ahde girmek ya da Allah'ın Velayeti'nde olmak, o insana itaat ediyor olmanız demektir. İmam Rıza'nın (aleyhisselam) buyurduğu gibi: “Allah buyurdu: ‘Allah'tan başka ilah yoktur’ sözleri müstahkem bir kaledir; bu sözleri söyleyen Benim azabımdan korunur, ancak onun şartları vardır ve ben o şartlardanım.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 49, s. 123) Bu nedenle ilahi olarak görevlendirilmiş her halef, imanın şartlarından bir şarttır; imanınızın kabul edilmesi için Allah'ın Dünya üzerinde görevlendirdiği yetkiyi kabul etmelisiniz. Abdullah, Ahmed ve İmam Mehdi bu zamanın ve çağın şartlarıdır. Onlara biat edip onlara iman etmedikçe hiç kimse mümin değildir ve din onlar aracılığıyla ve yalnızca onlar aracılığıyla alınır. Şimdi müminler, kendine özgü bir fıkha sahip olan, ama yine de Adem'in zamanından bugüne kadar aynı asıl din olan ortak bir önder ve ortak bir din etrafında birleştiğinde, mümin topluluk ve ilahi adil devletin geleceğin vatandaşları ortak bir kültüre sahip olur. Müminler artık tek bir ailenin, tek bir kabilenin, Mehdi'nin ailesinin (Âl-i Mehdi) bir parçasıdır.

“Babasını ya da annesini benden çok seven bana layık değildir; oğlunu ya da kızını benden çok seven bana layık değildir.”

Bölüm 3: Bir Topluluk Oluşturmak

Mehdi'nin (aleyhisselam) davetindeki müminler topluluğunu oluşturan müminler cemaati, kendilerini yalnızca tek bir inancın üyeleri olarak değil, tek bir ailenin üyeleri olarak görürler; zira Kur'an şöyle buyurmuştur: “Müminler ancak kardeştirler.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 49 (Hucurât), ayet 10) Müminler topluluğu kendilerini aynı zamanda Allah'ın seçilmiş halkı olarak görür; zira Allah'ın seçilmiş halkı, ancak Allah'ın kendileriyle süregelen bir ahdi olan halktır ve o da biziz; çünkü Yahudiler, Hristiyanlar ve Müslümanların hepsi Allah ile olan ahitlerini bozdular. Müminler topluluğu kendilerini İsrail'in gerçek oğulları olarak görür. Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurmuştur: “Ben Allah'ın kuluyum, adım Ahmed'dir; ve ben Allah'ın kuluyum, adım İsrail'dir; dolayısıyla O ona neyi emrettiyse bana da onu emretmiştir ve İsrail için neyi kastettiyse benim için de onu kastetmiştir.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 24, s. 397) İmam Sadık (aleyhisselam) da Kur'an'daki ‘Ey İsrailoğulları’ ayetinin tefsiri hakkında şöyle buyurmuştur: "Bu, Muhammed Ailesine özgüdür.” (Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 24, s. 397) Böylece artık biliyor ve idrak ediyoruz ki Tevrat'ta zikredilen vaat edilmiş topraklara dönüş vaadi, Kutsal Kitap'ta zikredilen İsrail'in kayıp kabilelerinin toplanması vaadi ve Allah'ın İsrail milleti üzerindeki ebedî bereketleri ve eli vaadi aslında Muhammed'den ve haleflerinden (aleyhimusselam) söz etmektedir. Toprağı miras alacak olanlar onlar ve onların takipçileridir. Kutsal Kitap'ta şöyle der: “Onlar İsrail'in on iki kabilesindendi, her kabileden on iki bin kişi: Yahuda, Ruben, Gad, Aşer, Naftali, Manaşşe, Şimon, Levi, İssakar, Zevulun, Yusuf ve Benyamin. Bundan sonra baktım ve muazzam bir kalabalık vardı; hiç kimse bütün insanları sayamazdı! Her ırktan, kabileden, milletten ve dilden geliyorlardı; beyaz kaftanlar giymiş ve ellerinde palmiye dalları tutarak tahtın ve Kuzu'nun önünde duruyorlardı.” (Kutsal Kitap, Vahiy Kitabı, Bölüm 7, ayetler 4-9) Aynı şekilde, rivayetlerde İsrail'in kabileleri (Muhammed'in ailesi ve Şia) Kaim'in yanında toplanır: “Kaimimiz (aleyhisselam) kendini tesis ettiğinde, Allah Doğu'nun ve Batı'nın insanlarını toplayacaktır. Bu insanlar, sonbaharda yaprakların tek bir yerde toplandığı gibi tek bir yerde bir araya geleceklerdir.” (Mu'cemu Ehâdîsi'l-İmam el-Mehdi, Ali el-Kûrânî, Cilt 3, s. 100) Kaim'in etrafında toplanan ashap, İlahi Adil Devlet'in geleceğin vatandaşlarıdır. Allah onları, daha önce Musa'nın (aleyhisselam) zamanında İsrailoğullarını topladığı gibi topluyor. Önce İsrailoğulları Musa'yı önder edindiler, sonra ona itaat ederek Allah ile bir ahde girdiler ve ardından müminler, Musa (aleyhisselam) onları Firavun'un pençesinden ve denizin içinden geçirerek çıkarırken onu takip etmek için Mısır'ı ve eski kölelik hayatlarını terk ettiler. Aynı şekilde, bu çağdaki müminlere, onun etrafında bir topluluk oluşturabilmeleri ve onun kölelikten çıkarıp vaat edilen topraklara götüreceği vaat edilmiş milletin bir parçası olabilmeleri için, buz üzerinde de olsa, bulutların içinden de olsa, hatta kendi canları için büyük bir tehlike pahasına da olsa Kaim'e yolculuk etmeleri emredilmiştir. Bu görev, önceki peygamberler ve elçilerde olduğu gibi büyük bir sabır gerektirir. Rivayetler, Nuh'un (aleyhisselam) tufan gelip müminler Dünya'yı miras almadan önce kavmine 950 yıl boyunca vaaz verdiğini belirtir. Rivayetler ayrıca Musa'nın (aleyhisselam) kavmini kurtarmaya çalışarak ilk kez kırk yaşında aralarında göründüğünü ve onları seksen yaşında Mısır'dan çıkardığını belirtir. Aynı şekilde Kaim'in daveti, önceki peygamberlerin ve elçilerin sünnetini anlayan ve hayatlarını, zamanlarını, çabalarını ve kaynaklarını bir devlet kurmaya adamaya istekli insanlar gerektirir. Yemani İmam Ahmed El-Hasan şöyle buyurmuştur: “Yorulan ya da sıkılan hiç kimseyi istemiyorum”; ve şöyle buyurmuştur: “Nefesiniz kesilene kadar çalışın, çalışın ve çalışın”; ve ayrıca şöyle buyurmuştur: “Bunu aşmak için insanın sabra, sonra sabra, sonra sabra ve sonra teslimiyete ihtiyacı vardır.” Şunu da buyurmuştur: “İlahi Adil Devlet, önce sizin aranızda tesis edilmedikçe asla tesis edilmeyecektir, ey müminler.” Bu yüzden, mümin topluluğun, zorbalar tarafından topraklarından sürgün edilmiş bir diaspora ya da dağınık bir millet olmaktan Kaim'in etrafında toplanmış güçlü bir topluluğa dönüştüğü bu süre zarfında, topluluk içinde adaletin tesis edilmesi gerektiğine inanıyoruz. Topluluk Allah'ın kurallarıyla ve şunun bir örneği olarak yaşamalıdır: “Siz insanlar için [örnek olarak] çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten men eder ve Allah'a iman edersiniz. Eğer Kitap Ehli de iman etseydi, kendileri için daha hayırlı olurdu.” (Kur'an-ı Kerim, Sure 3 (Âl-i İmrân), ayet 110) Peygamberlerin, Elçilerin ve İmamların değerlerinin ve öğretilerinin gerçek bir vücut bulmuş hâli ve tüm milletler için gerçek bir Yahudi'nin, Hristiyan'ın, Müslüman'ın, Budist'in, Zerdüşt'ün, Hindu'nun vb. nasıl olması gerektiğinin bir örneği hâline gelmeliyiz. Topluluğun dünyaya sunduğu ilahi örnek sayesinde, yalnızca Allah'ın lütfunu daha da fazla kazanmakla kalmayacak, aynı zamanda tüm milletlerin hayranlığını ve saygısını da kazanacaklardır. Kendilerini ideal millet ve ideal halk, ideal devlet ve ideal din olarak ortaya koydukça, inancı her yolla ve tüm yollarla yaymış olurlar. İnsanlar topluluğun örneğini gördüklerinde, onu kendi aileleriyle, arkadaşlarıyla, devletleriyle, ülkeleriyle karşılaştırır, milletimize ve halkımıza gıpta eder, bizim gibi olmayı ve bizimle olmayı arzu ederler. Bu da nihayetinde, müminler için gerçek sınırlara sahip gerçek bir ülkemizin olduğu gerçek bir İlahi Adil Devlet'in tecellisiyle sonuçlanacaktır. Tıpkı bedenin, kendisinden önce gelen ruhun fiziksel bir tecellisi olması gibi. Aynı şekilde topluluğun bir araya gelmesi, ardından gelecek olan fiziksel devletin ve ülkenin ilk örneği, prototipi ve ruhu olarak hizmet eder. Bu büyük toplanma para gerektirecektir; zira Kaim'e hicret edenler çok olacak, evlenecek, Ademî ahdi yerine getirecek, verimli olup çoğalacaklardır ve milleti ayakta tutmak için daha fazla kaynağa ihtiyaç duyulacaktır. Topluluk, peygamberlerin ve elçilerin önceki topluluklarını ve milletlerini örnek almalıdır. Her yeni üye, İsa'nın (aleyhisselam) kendisini takip etmek isteyen herkese koyduğu şarta uymalıdır. İsa şöyle cevap verdi: “Eğer kusursuz olmak istiyorsan, git, mal varlığını sat ve yoksullara ver; böylece göklerde hazinen olur. Sonra gel, beni izle.” (Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 19 ayet 21) Ve yoksullar, Kaim'e hicret eden o yoksullardır; yeryüzünde mazlum olan müminler, Allah'ın Hâkimiyeti'ne inananlardır. Topluluk, eğer İsa'nın (aleyhisselam) döneceği millet olmak istiyorsa, Mesih'in havarilerinin yaşadığı gibi, hatta onlardan da öte yaşamalıdır: “Bütün müminler yürekte ve düşüncede birdi. Hiç kimse mallarından herhangi birinin kendisine ait olduğunu iddia etmiyor, sahip oldukları her şeyi paylaşıyorlardı. Havariler büyük bir güçle Rab İsa'nın dirilişine tanıklık etmeyi sürdürdüler. Ve Allah'ın lütfu hepsinin üzerinde öylesine güçlü bir şekilde etkindi ki aralarında yoksul kimse yoktu. Çünkü zaman zaman toprak ya da ev sahibi olanlar bunları satar, satıştan elde edilen parayı getirip havarilerin ayaklarının dibine koyarlardı ve bu, ihtiyacı olan herkese dağıtılırdı.” (Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri Kitabı, Bölüm 4, ayetler 32-35) Gelen topluluk üyeleri de topluluğa şu ya da bu şekilde, biçimde ya da surette hizmet ederek çalışmaya hazır olmalıdır. Daveti yaymak için devasa bir platform, tabiri caizse bir medya makinesi inşa edilmelidir. Bu, kendilerini Allah'ın davetini yaymaya adamış ve yazar, televizyon sunucusu, editör, münazaracı, misyoner vb. olarak hizmet eden kadın ve erkekleri gerektirir ve onları destekleyecek bir sistem gerektirir. Azizler, peygamberler ve elçiler topluluğu için yemek pişirmeye ve onları doyurmaya istekli müminler olmalıdır. Müminleri gitmeleri gereken her yere götürmeye istekli şoförler, onların ardından temizlik yapmaya ve mülklerinin bakımını üstlenmeye istekli temizlikçiler, evler, ofisler ve tapınaklar inşa etmeye istekli inşaatçılar, hastaları iyileştirmeye ve tedavi etmeye istekli doktorlar, çocuklara öğretmeye ve yardım etmeye istekli öğretmenler ve eğitmenler olmalıdır; ta ki gerçek bir devlette topluluğumuzdaki müminler tarafından yerine getirilmeyen hiçbir iş kalmayana kadar. Onlar ilahi adil devletimiz için ihtiyaç duyulan tesisatçılar, tamirciler, doktorlar, mühendisler, öğretmenler, işçiler ve önderler olacaklardır. Müminler arasında hiçbir para alışverişi olmamalıdır. Topluluğun herhangi bir üyesinin tüm ihtiyaçları ücretsiz olarak karşılanmalıdır. Her topluluk üyesinin değeri, diğer milletlerde olduğu gibi ne kadar maddi servet biriktirdiğiyle değil, bilakis topluluğa ve hemcinslerine hizmeti yoluyla Allah'a ne kadar hizmet ettiğiyle belirlenecektir. Peygamber'in buyurduğu gibi, onların değeri budur: “Yaratılmışlar Allah'ın çocuklarıdır; sizin en hayırlınız, Allah'ın çocuklarına en hayırlı olanınızdır.” (Vesâilü'ş-Şîa, Hurr el-Âmilî, Cilt 16, s. 345) Müminler topluluğu aralarında asla bir ihtilaf olmaması için çalışmalıdır; ama eğer bir gün olursa, hepsi önderlerinin yetkisini ve hükmünü tanıyacak ve onu kabul edeceklerdir. Müminler topluluğu, ortak bir amaç için çalışan, her üyesinin kovanın hayatta kalması için kendini feda etmeye istekli olduğu bir arı kovanı gibi olacaktır. Topluluk üyeleri tek bir aile gibidir, aynı anne babadan doğmuş kardeşler gibidir ve birbirlerine karşı haklarını bu şekilde yerine getirirler. Fiziksel anne babalarından vazgeçer ve ilahi olarak görevlendirilmiş önderi babaları olarak kabul ederler; fiziksel arkadaşlarından, erkek ve kız kardeşlerinden vazgeçer ve onların yerine müminleri alırlar. Öyle ki mümin, topluluktaki ve ruh âlemindeki kardeşinden miras alır ve mirasını fiziksel ailesine bırakmaz. Topluluk sevginin, barışın ve refahın ideal bir örneği olarak hizmet eder, tüm insanlığa rehberlik etmeye çalışır ve henüz vatansız bir halkken kendilerine ev sahipliği yapan ülkeye hiçbir sorun çıkarmaz. Bulundukları toprakların tüm yasalarına saygı gösterir, kendilerine ev sahipliği yapan ve inançlarını özgürce yaşamalarına izin veren millete ve halka minnettarlıklarını gösterirler; tıpkı Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ve Müslümanların, kendi topraklarında bir Müslüman topluluğu olarak yaşamaları için onlara özgürlük tanıyan Habeş Hristiyan Kralı'na sevgi ve saygı göstermeleri gibi.

Hakkımızda

Ahmedi Barış ve Nur Dini, dinimizi temsil etmek için kurulan örgütün adıdır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 501c3 statüsüyle resmî olarak kayıtlıdır. Aynı zamanda Birleşik Krallık'ta resmî olarak kayıtlı bir hayır kurumuyuz. Doğu'nun Siyah Bayrakları, İmam Mehdi'nin Ensarı ve Yedinci Ahdin ashabı olarak da biliniriz.

İnanç ya da topluluğumuz hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorsanız, lütfen outreach@theahmadireligion.com adresinden bizimle iletişime geçin ya da https://theahmadireligion.org/ adresindeki web sitemizi ziyaret edin