Eba Sadık Bizi Nasıl Özgürleştirir
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Ya peygamberlerin uyardığı hapishane duvarlardan yapılmamışsa? Hz. Muhammed'in dünyayı esrarengiz biçimde “müminin zindanı” olarak tarif etmesinden yola çıkan bu makale, kadim bir esaret fikrini ve Kaim Eba Sadık'ın merkezinde yer aldığı çağdaş bir kurtuluş vaadini inceliyor.
Yazan Alexandra Foreman

Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: “Dünya müminin zindanı, kâfirin cennetidir.” — Sahih-i Müslim 2956
Peygamberlerin ve Resullerin öğretileri bu dünyayı bir tür hapishane olarak ortaya koyar: İnsanlığın içinde hapsolduğu, bilmek için yaratıldığımız hakikatten koparıldığı bir yer. Özgürleşmek yalnızca koşullarımızdan kaçmak değil, bizi manevi olarak bağlı tutan zincirleri kırmaktır.
Bu, kurtuluş zamanıdır. Bu, kıyam zamanıdır; o zincirleri kırmak ve insanlığı özgürlüğe götürmek için gelen Kaim Eba Sadık'ın zamanıdır. Bu, nesillerin beklediği zamandır: Kurtuluş arayanların, insanlığı esir tutan hapishaneleri geride bırakmaya başlayabilecekleri an.

İnsanlık Nasıl Bu Kadar Tutsak Hâle Geldi?
Allah insanlığa her zaman bir ip uzatmıştır. Bize rehberlik etmesi için bir insanı tayin eder ve böylece bize kendimizi özgürleştirebileceğimiz bir vasıta verir.
Allah, Adem'i ilk halife olarak tayin ettiğinde İblis onun tayinini kabul edemedi. Kıskançlık ve kibirle hareket ederek Adem'i kendisi ile Allah arasında bir aracı olarak kabul etmeyi reddetti. Allah'ın emrine isyan etti ve insanlığı saptırmak için dosdoğru yolda pusuya yatacağını ilan etti. Allah ona bunu yapması için belirli bir vakte kadar mühlet verdi.
İblis, insanlığı kendi düşüşüne sebep olan aynı hataya sürüklemeye çalıştı: Allah'ın tayin ettiği halifeyi reddetmek. Bizim zamanımızda bu, Allah'ın bizim için tayin ettiği halifeyi reddetmek anlamına gelir. Allah'ın tayin ettiği temsilciden yüz çevirdiğimizde İblis'in yolunu tekrarlar ve bizi özgürleştirebilecek hidayetten daha da uzaklaşırız.
Kendimizin ne kadar çok saptırılmasına izin verirsek, bu dünyanın hapishanesinde o kadar derinden tutsak oluruz.
Fıkhın Zincirleri
İblis insanlığı saptırdığında dinin kendisi de gasbedildi. Bugün var olan dinler bizi özgürleştirmek yerine köleleştiriyor. Pek çoğu fıkha ve ritüellere aşırı önem verdi; oysa bunlar her zaman yalnızca dinin yumurta kabuğu olmak için vardı. Dinin özü Allah'ın Halifesine tabi olmaktır ve bizim özgür olmamıza gerçekten yardım eden budur.
Fıkıh, kabuğu kırıp içindekine ulaşmamıza yardım etmek için vardı. Ancak İblis insanlığı Allah'ın tayin ettiği adamdan uzaklaştırdığında, bizi o özden de uzaklaştırdı.
Allah tarafından tayin edilmemiş din âlimleri kendi hükümlerini koymaya, fetvalar vermeye ve Allah'a ait olan otoriteyi sahiplenmeye başladılar. Bunu yaparak insanları hakikatten daha da uzaklaştırdılar ve yaşayan ilahi hidayetin yerine kurallar ve ritüeller koydular.
Rivayetler, Kaim'in yeni bir fıkıh ve yeni bir dinle geleceğini bildirir. Eba Sadık, gerçek ibadetin yalnızca dışsal bedensel hareketlerden ibaret olmadığını açıklamıştır. Gerçek ibadet, kalbin secdesi ve zamanımızdaki yaşayan Allah'ın Halifesine manevi biatimizdir.
Kalbin bu secdesi sayesinde mümin, özgürler derecesine ulaşabilir. Manevi yükselişlerinde ilerledikçe, alt fıkhın zincirleri düşmeye başlar. Bu, teslimiyetten özgürlük değil, yaşayan Allah'ın Halifesine tam teslimiyet ve yakîn yoluyla özgürlüktür.
Mümin iradesini Allah'a ne kadar teslim eder ve O'nun tayin ettiği kişiye ne kadar tabi olursa, kendisini manevi olarak tutsak eden şeylerden o kadar özgürleşir.
Zorbalıktan Özgürlük
Kutsal Kitap'ta İsa, Şeytan'dan “bu dünyanın hükümdarı” olarak söz eder. Şeytan, eğilip kendisine tapması karşılığında İsa'ya dünyanın hükümranlığını teklif eder. Gerçek şu ki, Allah'ın bizim için tayin ettiği lidere tabi olmazsak, Şeytan'ın tayin ettiği birine tabi oluyoruz demektir.
İnsanlık şu anda baskıcı ve zalim sistemler altında yaşıyor. Bu iktidar sistemleri insan yapımıdır ve liderleri halk tarafından tayin edilir. Bizi köleleştiren modern zamanın Firavunları ve zorbaları var ve onları biz seçtik ve onlara güç verdik.
Mehdiler, dinin unutulmuş özünü geri getirir: Allah'ın Hâkimiyeti, yani insanlık için liderleri seçme ve tayin etme hakkının yalnızca Allah'a ait olduğu inancı. Tarih boyunca demokrasiler, monarşiler ve otokrasiler de dahil olmak üzere insan yapımı siyasi sistemler, insanlığı zalimleşebilen ve yozlaşabilen liderlerin ve sistemlerin yönetimi altına sokmuştur.
İnsanların kendi liderlerini tayin ettiği demokrasi, bize özgür olduğumuz izlenimini verebilir. Görünüşte adil gibi durur, ancak insanlar kolayca manipüle edilir ve zulme yol açan seçimler yapar. Tarih bize insanların Hitler ve Mussolini gibi liderleri seçtiği, hatta bir kalabalığın İsa Mesih yerine Barabbas'ı seçtiği örnekler sunmuştur.
İktidara getirmeyi seçtiğimiz insanlar tarafından bedenen zarar görebiliriz, ama manevi olarak da zarar görebiliriz. Bu anlayışa göre sistemin kendisi, insanlığı olumsuz karmaya gömmek için Şeytan tarafından tasarlanmıştır. Liderleri desteklediğimizde ve oylarımızla onlara güç verdiğimizde, onların daha sonra yaptıklarının sonuçları bizim kendi karmamızın bir parçası olur.
Musa'nın İsrailoğullarını Mısır'dan çıkarıp Vaat Edilmiş Topraklara götürmek için gelmesi gibi, Kaim de dünyanın dört bir yanına dağılmış müminleri toplamak ve bize unuttuğumuz şeyi hatırlatmak için gelir: Biatimiz Allah'adır. Bizi Allah'tan uzaklaştıran bir sistemin içinde yaşamaya devam etmek zorunda değiliz.
Kaim, üzerinde “Biat Allah'adır” sözleri yazılı, kehanet edilmiş Mehdi'nin siyah bayrağını yükselterek bizi bu sistemden özgürleştirir. Bu, bir adaletsizlik ve karmik sonuçlar döngüsünün sonunu işaret eder. Halk tarafından tayin edilen ya da zorla iktidara getirilen liderlere son verir ve dünyaya Allah'ın adaletini ve barışını getirir.
Bu şekilde Kaim, insanlığı tutsak eden sistemlerden özgürlük sunar ve bizi, bizim için en iyisini bilen ve zulümden, yoksulluktan ve acıdan arınmış bir dünya inşa etmeye çalışan Allah'ın tayin ettiği temsilcinin önderliği altına getirir.
Fare Yarışından Özgürlük
Kaim toplulukların inşacısıdır. Şu anda bir prototip olan İlahi Adil Devlet hızla büyüyor ve genişliyor. Zamanla kendi başına bir ülke olacak, ardından tüm dünyaya yayılarak Allah'ın Hâkimiyetinin nurunu bütün insanlığa ulaştıracak.
Bu yaşam biçimi bizi yalnızca zorbalıktan değil, insanların içine sıkışıp kaldığı hayatta kalma modundan da özgürleştirir. Zamanımızın bu kadar büyük bir kısmını geçimimizi nasıl sağlayacağımız konusunda endişelenerek ve maaştan maaşa yaşayarak geçirmek zorunda kalmak, net görmemizi ve manevi olarak yükselmemizi engeller.
Allah her insanın güvenli ve rahat bir hayat yaşaması için yeterince rızık vermiştir ve hayatımızda Allah'ın adaleti uygulandığında geçinmekte hiçbir sorun yaşamayız. Eba Sadık, İlahi Adil Devlet'te İlahi Adil Devlet'in her üyesinin bir ev, bir araba ve rızık hakkına sahip olduğunu belirtmiştir.
Temel ihtiyaçlarımız için endişelenmek zorunda kalmadığımızda, zihnimiz o sürekli baskıdan kurtulur. Hayatımızı, yapmak için yaratıldığımız şeyi yaparak geçirebiliriz: Allah'a yakınlaşmak.
O, Bizi Yanılsamadan Özgürleştirir
Bu fiziksel gerçeklik Allah'ın bir yaratımı değildir. Peygamberler ve Resuller onu bir rüya, bir matris, bir yanılsama ve bir tuzak, yani çok daha büyük bir gerçekliğin kötü bir taklidi olarak tarif ettiler. Ruhlar burada imtihan edilmek için reenkarne olur ve Kaim'e tabi olarak imtihanı geçebilir, reenkarnasyon döngüsüne son verebilir ve çok daha iyi bir yere ulaşabiliriz.
Bu fikir, Platon tarafından Mağara Alegorisi'nde ortaya konur. Alegoride mahkûmlar bütün hayatlarını bir mağaranın içinde zincire vurulmuş olarak geçirmişlerdir. Arkalarına dönemedikleri için yalnızca bir ateşin önünden geçen nesnelerin duvara düşen gölgelerini görebilirler. Başka hiçbir şey deneyimlemedikleri için bu gölgelerin gerçek olduğuna inanırlar.
Mahkûmlardan biri sonunda mağaradan kaçar. Dış dünyaya ulaştığında ışığın parlaklığı gözlerini acıtır. Ancak gözleri alıştıkça, daha önce yalnızca gölge olarak bildiği gerçek nesneleri görmeye başlar. Gerçek olarak kabul ettiği iki boyutlu görüntülerden çok daha büyük ve çok daha eksiksiz bir gerçeklik keşfeder.
Diğer mahkûmları dışarı çıkarmak için mağaraya döndüğünde, ona inanmayı reddederler, hatta onunla savaşırlar. Her zaman bildikleri gerçekliğin ötesinde başka bir gerçeklik olabileceğini kavrayamazlar.
Mağara, şimdiki gerçekliğimizi temsil eder. Filozoflar, Peygamberler ve Resuller bunun ötesinde gerçek bir hakikat olduğunu öğrettiler: Ruhlarımızın şu anda içinde hapsolduğu yoğun ve geçici fiziksel dünyaya benzemeyen bir formlar dünyası. Bu fiziksel dünya sürekli değişir ve nihayetinde kalıcı değildir. İmtihan edildiğimiz bir yerdir, ama gerçek evimiz değildir. Buna karşılık ahiret âlemi, ölümün ve çürümenin olmadığı, kalıcı ve değişmez bir âlemdir.
Duyularımız bizi kolayca aldatabilir ve pek çok kişinin geçici maddi gölgeleri gerçek varoluş sanmasına yol açabilir. Resul, o nuru gerçekliğimize getirmek için nur âleminden gelir. Ona tabi olmayı seçersek bizi bu hapishaneden çıkarabilecek anahtar ondadır.
Özgürleşmek için mümin, kendi gözleri yerine Resul'ün gözlerine, kendi kulakları yerine onun kulaklarına ve kendi aklı yerine onun aklına güvenmeyi öğrenmelidir. Kaim Eba Sadık'ın rehberliğine tabi olarak, ondan öğrenerek ve ona teslim olarak müminler, fiziksel ölümlerinden önce bu rüyadan uyanmaya başlayabilirler.
O, Bizi Zihinsel Hapishanemizden Özgürleştirir ve Cehalet Perdelerini Kaldırır.
Karşı karşıya olduğumuz en büyük hapishane dışsal değil içseldir: zihnin hapishanesi. Nihai put, doyumsuz istekleriyle bizi tutsak eden egodur. Ego sahte bir benlik duygusudur. Duygulardan ve dürtülerden oluşur ve biz izin verirsek direksiyona geçip bizi istedikleri yöne sürükleyebilirler. Egonun çok uzun süre kontrolü ele almasına izin verirsek, gerçek özümüz olan ruhu hapsedebilir ve bizi onun her arzusuna tabi kılabilir.
Egonun istediklerine ne kadar boyun eğersek, o kadar güçlenir ve üzerimizde o kadar fazla kontrol kurar. Peygamberlerin ve Resullerin hepsi bize bu nedenle nefsimizi reddetmeyi öğretti: egoyu zayıflatmak için. Bu içimizdeki zorbayı yenmenin yolu, O'nun tayin ettiği Resul aracılığıyla kendimizi Allah'a teslim etmektir.

Egoyu ne kadar reddedersek, kıskançlık, öfke, açgözlülük ve nefret gibi kalplerimizi tuzağa düşüren niteliklerden kendimizi o kadar özgürleştirebiliriz. Kalbi kaplayan koyu siyah duman gibi olan bu cehalet perdeleri, iradenizi Allah'ın iradesine teslim ederek kaldırılabilir. Bu, kalbi bu engellerden kurtarır ve Allah'ın nurunun içinden parlamasına izin verir.
İblis'in ideolojisi “önce ben”dir: nefsin dürtülerine uymak, kendimizi ön plana koymak ve başkalarını unutmak. Bu, insanlığı bencil, bölünmüş ve manevi esaretinden habersiz tutar. Nefsin hapishanesini aşıp geçtiğimizde, baştan beri bir olduğumuzu, insanların ayrılığının bir yanılsama olduğunu görmeye başlayabiliriz.
Kaim'in Zamanı, Belirlenmiş Vakittir
İnsanlığın özgürleşme zamanı şimdidir. Bu, Şeytan'a insanlığı saptırması için verilen belirlenmiş vakittir: Kaim'in, kıyam edenin, Eba Sadık'ın zamanı. O, insanlığın zincirlerini kırmak ve özgür olmak isteyenleri hem bu hayatta hem de ahirette cennete götürmek için gelmiştir.
Kaim'in getirdiği özgürlük yalnızca dışsal bir sistemden özgürlük değildir. Ruhun özgürlüğüdür: cehaletten, egodan, sahte otoriteden ve bizi uykuda ve Allah'tan ayrı tutan yanılsamalardan özgürlük. Allah'ın tayin ettiği kişiye teslim olarak mümin bu hapishanelerden kurtulmaya ve dinin unutulmuş temeline dönmeye başlar: Allah'ın Hâkimiyeti ve O'nun tayin ettiği temsilciye biat.
Bu nedenle Kaim'in zamanı bir kurtuluş zamanıdır. Zincirler kırılıyor, perdeler kalkıyor ve nur karanlığın içinden parlamaya başlıyor. İnsanlığın nesiller boyu beklediği şey artık uzak bir şey değildir. Kaim, özgür olmak isteyenleri hapishaneden çıkarıp yaratıldığımız hakikate, adalete, barışa ve Allah'a yakınlığa götürmek için gelmiştir.
Bize vaat edilen şey geldi.
