Din5 dk okuma

Mehdi, Hüseyin'e İhanet Eden Bir Ümmeti Uyarıyor

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Peygamber'in ailesini sevmeye yönelik Kur'ani emir küçük bir öğreti değildir, ilahi bir emanettir. Peygamber'in Ailesinin acılarından yüz çevirerek ve onlara yapılan zulmü “tarih karmaşıktır” gibi sloganlarla geçiştirerek oruç tutmak; böyle bir oruç takvime kaydedilebilir, ama Allah katında nurdan arındırılmıştır, çünkü O'nun onurlandırmamızı emrettiği kişilere yapılan adaletsizliği kabul etmeyi reddetmek üzerine kurulmuştur.

Yazan Noor Fatimah Ali

Kütüphanem

Her yıl camilerde tanıdık bir duyuru yankılanır: “Ramazan başladı.” Ya da bize öyle söylenir. Ve her yıl Ramazan ayı birlik içinde değil, ilk iftardan (orucun açılmasından) çok önce başlayan bir ayrılık içinde başlar. Sonu gelmez tartışmalar Müslüman Ümmeti (topluluğu) en başından böler; Ramazan'ın gerçekte hangi gün başladığı, hangi gün bittiği, hatta hangi gecenin Kadir Gecesi olduğu konusunda net bir mutabakat yoktur ve bu, çoğu kişiyi hilal gözlemleri, hesaplamalar ve eski gelenekler konusunda kafa karışıklığı içinde bırakır.

Bu kaosun ortasında uyandırıcı bir mesaj gelir. İmam Mehdi, Müslümanlara zamanında ve düşündürücü bir armağan gönderir. Bu, nesiller boyu hükümdarların ve alimlerin umutsuzca gömmeye çalıştığı şeyle yüzleşen ve her türlü orucun, namazın ve ibadetin Allah tarafından reddedildiğini açıkça ilan eden bir mesajdır.

Eba Sadık'ın Muhammed ve Ehl-i Beyti Müzesi'nde Ehl-i Beyt'in gerçek hikâyesini gün yüzüne çıkarması sayesinde, Peygamber'in ailesinin hikâyesinin ne kadarının kasıtlı olarak bastırıldığını kavramaya başlıyoruz.

“İmam Mehdi'den Müslümanlara Bir Ramazan Armağanı” başlıklı son videolardan biri, yoğun bir tabloyu gözler önüne seriyor: Peygamber'in sevgili torunu İmam Hüseyin'in kesik başı. Müslüman ihanetinin bu ikonik görüntüsü, Peygamber'in torunu Hüseyin ibn Ali'yi, bir zamanlar Peygamber'in kucağında öpülen çocuğu, hakkında “Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin'denim” dediği kişiyi, bir mızrağın ucunda yükseğe kaldırılmış olarak gösteriyor. Ve o başın altında, mızrağı kavramış Şimr duruyor. Peygamber'in sevgili torununun katili, Peygamber'in kutsal kanını fethedilmiş ganimeti olarak tutuyor. Bu görüntü, İslam'ın kendi kalbine ihanet ettiği tam ana açılan bir penceredir.

Dikkat çekicidir ki Kur'an, Müslümanlardan istenen tek ve basit bir talebi kaydeder. Allah'ın Resulü'ne, İslam'ı tebliğ etmesi karşılığında bir şey dışında hiçbir ücret istemediğini söylemesi emredilir: yakınlarına sevgi.

“De ki: Buna karşılık sizden yakınlarıma sevgiden başka bir ücret istemiyorum.”Kur'an, 42. Sure (Şura), 23. Ayet

İslam Peygamberi bu din uğruna sayısız çileye katlandı, ama ücret söz konusu olduğunda onun tek “ücreti” ümmetinin ailesini sevmesidir. Hüseyin'i öldüren adamlar İslam'ın dışından gelmedi. Trajediyi daha da derinleştiren şey, bu vahşetin yabancıların veya düşmanların işi olmamasıdır; bu, Müslümanların Peygamber'in kendi hane halkına yaptıklarının hikâyesidir. Namaz kıldılar, oruç tuttular ve sonra Peygamber'in torununu katlettiler, bedenini parçaladılar ve başını bir mızrağın ucunda şehirden şehre taşıdılar.

Ardından gelen hükümdarlar, bunu ele alıp düzeltmeye çalışmak yerine zulmü sürdürdüler. Hangi olayların hatırlanacağına ve hangilerinin karanlıkta kalacağına karar verdiler. Peygamber'in ailesinin kanını sessizce gömülü tutarken önemsiz meseleler hakkında durmadan tartışacak alimleri finanse ettiler. Böylece alimler kabirler hakkında tartışırken Yezid'in gölgesi, sorgulanmadan ve büyük ölçüde dokunulmadan, üzerlerinde belirdi. Alimler bir heykelin caiz olup olmadığı hakkında ciltler dolusu yazı yazıyor, ama Yezid ve onunla birlikte olanlar hakkında yalnızca temkinli sözler söylüyorlar; sanki zalimlerin onuru, Peygamber'in torunlarının onurundan daha fazla korunmayı hak ediyormuş gibi.

Yeni gün yüzüne çıkarılan İmam Hüseyin portresinin pek çok kişiyi rahatsız etmesinin sebebi muhtemelen budur, çünkü cepheyi paramparça eder. Onda Müslümanların yüzleşmek istemediği her şey mevcuttur: Peygamber'in torunu, katledilmiş ve bir mızrağa kaldırılmış, Müslüman katili ise altında gururla duruyor ve Müslümanlar, tıpkı bugün olduğu gibi, sessiz kalmıştı. Portre kimsenin “tarihî trajedi” veya “talihsiz olaylar” gibi ifadelerin arkasına saklanmasına izin vermez. Müslümanları tarihlerine tanıklık etmeye zorlar.

Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor
Ensar, İmam Hüseyin portresinin açılışına tepki veriyor

Amel etmeyen alimler bundan korkuyor: sıradan Müslümanların Ehl-i Beyt'e yapılan adaletsizliği fark etmeye başlaması ve bu adaletsizliği emreden, mümkün kılan veya savunanların meşruiyetini sorgulamaya başlaması. Bu yüzden onun yerine teknik tartışmalara vurgu yapıyorlar: “Kabirlerin üzerine kubbe inşa etmek caiz mi?” “Resimler caiz mi?” “Bu tür yerleri ziyaret etmek dinen geçerli mi?”

Bütün bu süre boyunca Kur'an bize hatırlatıyor: Sizden istediği tek ücret, yakınlarına sevgiydi.

Eba Sadık'ın Sırlar Salonu'nda Peygamber'i ve Ailesini gün yüzüne çıkarması, herhangi bir “put”a tapmakla ilgili değildir; asırlar boyunca adlarının kasıtlı olarak tarihten silinmesinin ardından Ehl-i Beyt'in görülme, hatırlanma ve onurlandırılma hakkını geri kazanmakla ilgilidir. Bu, resimler konusundaki hiçbir ihtiyatın, Peygamber'in Ailesini sevme ve savunma yönündeki Kur'ani emirden ağır basamayacağına tanıklık etmektir. Kerbela'nın suçlarının ve İslam halifelerinin Ehl-i Beyt'e yaptığı zulmün gizli kalmasına izin vermeyi reddeder. Bu tür çabalara “İslam'ı koruma” adına saldıranlar kendilerine hangi İslam'ı koruduklarını sormalıdır: Peygamber'in yakınlarını sevmeyi emreden Kur'an'ın İslam'ını mı, yoksa hakikati kasıtlı olarak gizleyen hükümdarların ve amel etmeyen alimlerin İslam'ını mı?

Heykeller, tablolar ve Muhammed'e ve Ailesine adanmış koca bir mekân, Müslümanları kendi tarihlerinde yürümeye, hepsi İslam'ı iddia ederken aynı zamanda Ehl-i Beyt'e sırt çeviren hükümdarlarının, kadılarının ve askerlerinin suçlarını görmeye zorlar. İnsanlar resimler hakkında tartışırken, o İslam'ın ta kendisinin suretini yeniden tesis ediyor; alimlerin fetvalarının İslam'ını değil, Kerbela'nın kumlarında Hüseyin'in yanında duran İslam'ı. Bu, bugün her Müslüman için önemli ve anlamlıdır, çünkü Hüseyin'in başını kesen mızraklı el yalnızca geçmişteki bir şiddetin görüntüsü değildir; o zamandan bugüne yayılan manevi bir lanetin başlangıcıdır. Aşağıdaki rivayette gördüğümüz gibi, Allah Peygamber'in Ailesine sadakatten kopuk bir ibadeti bereketlendirmez.

İmam Cevad'a şöyle soruldu: “Sana feda olayım, oruç hakkında ne dersin? Onlara oruçta başarı verilmediği söylendi.” O da şöyle dedi: “Gerçekten de meleğin onlara karşı duası kabul edildi.” Ben de dedim ki: “Bu nasıl oldu, sana feda olayım?” Şöyle dedi: “İnsanlar Hüseyin'i öldürdüklerinde, Yüce Allah bir meleğe şöyle seslenmesini emretti: ‘Ey Resulünün soyunu öldüren zalim ümmet, Allah size ne oruçta ne de iftarda başarı versin.’ ”Al-Kafi, Al-Shaikh Al-Kulayni, Cilt 4, s. 169

Bu rivayete göre, Peygamber'in torununu öldüren topluluğa bereketin geri çekildiği bildirilmektedir. Ehl-i Beyt'e ihanet eden topluluk, Ramazan için camilerini ve çarşılarını doldursa bile ibadetinde bereketlendirilmez.

Peygamber'in ailesini sevmeye yönelik Kur'ani emir küçük bir öğreti değildir, ilahi bir emanettir. Peygamber'in Ailesinin acılarından yüz çevirerek ve onlara yapılan zulmü “tarih karmaşıktır” gibi sloganlarla geçiştirerek oruç tutmak; böyle bir oruç takvime kaydedilebilir, ama Allah katında nurdan arındırılmıştır, çünkü O'nun onurlandırmamızı emrettiği kişilere yapılan adaletsizliği kabul etmeyi reddetmek üzerine kurulmuştur.

Muhammed ve Ailesi Müzesi, İslam'ın nihai trajedisini temsil eder: Allah, Müslüman topluluğuna rehberlik etmeleri ve onu arındırmaları için adamlar atadı, ama Müslümanlar defalarca onlara sırt çevirdi. Peygamber'in torunu İmam Hüseyin, İslam'ı iddia eden adamlar tarafından Kerbela'da öldürüldü ve onlar “Peygamber'in Hanesi” üzerindeki “başarılarıyla” övünürken başı bir mızrağa kaldırıldı. Peygamber'in Ailesi, kendilerine de “Müslüman” diyen hükümdarlar tarafından öldürüldü, hapsedildi ve zulme uğradı.

Peygamber'in istediği tek “ücret”, yani ailesine sevgi, kana dönüştürüldü. Ve böylece Eba Sadık'ın bu açılışında ve İmam Mehdi'nin bu armağanı aracılığıyla, tarihin gerçek versiyonuna bir ayna tutuluyor ve bir seçimle yüz yüze geliyoruz…. Hüseyin ile Şimr arasında seçim yapmak. Ya Peygamber'in Ailesine olan sadakatimizi onarırız ya da ibadetimiz boş kalır ve her türlü oruç ve bayram “başarısını” yitirmiş olur.

Okuduğumuz Kur'an'ın ilk sözlerinden, Bismillahirrahmanirrahim'den itibaren, rahmet, şefkat ve adalet sahibi bir Allah'a sesleniyoruz. Yine de müzenin gözler önüne serdiği her şey, Müslümanların Peygamber'in kendi hane halkına karşı rahmet ve şefkatten ne kadar uzaklaştığını gösteriyor.

Pek çok Müslümanın Ramazan ayında aradığı gerçek yenilenme, ancak Müslümanlar kendi içlerine bakmaya cesaret ettiklerinde ve bu tür bir çalışma aracılığıyla gelecektir: hatırlamaya cesaret eden bir müze, Müslümanları kendi ellerindeki mızrağı görmeye zorlayan bir video ve sonunda sloganlarla değil kalpleriyle Şimr'in değil Hüseyin'in yanında durmayı seçen ve Peygamber Muhammed'in istediği tek ücreti, yani Ailesine gerçek sevgi ve sadakati nihayet ödeyen bir halk.