Kimsenin Hiçbir Şeye Sahip Olmadığı Ev
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Ortak yaşamın insanlığın bir sonraki adımı olup olmadığını sınayan bir inanç topluluğunun içine bir bakış.
Yazan Alexandra Foreman

Son aylarda Ahmedi Barış ve Nur Dini ve onun Webb House'ta büyüyen topluluğu hakkında sorular gündeme geldi. Mensuplar neden bir arada yaşıyor? Orada neler oluyor? Ve neden bu kadar çok insan bu dine katılmayı seçiyor? Bu sorular, Birleşik Krallık'ta The Guardian ve diğer yayın organlarının, burada olağandışı ya da endişe verici bir şeyin yaşanıyor olabileceğini kanıtlamak için yola çıkan sözde soruşturması da dâhil olmak üzere son medya haberleriyle daha da büyüdü; ancak hiçbir şey bulamadılar, çünkü Webb House'ta olağandışı ya da endişe verici hiçbir şey yaşanmıyor.
Aslında yaşanan şey şudur: Webb House'taki topluluk, inananlara vaat edilen İlahi Adil Devlet'in, yani Yeryüzündeki Allah'ın Krallığı'nın tohumu ve ilk örneğidir.
İlahi Adil Devlet
Bir Allah Krallığı'na sahip olmak için Allah tarafından atanmış bir Kral'a sahip olmamız gerekir. Bilgenin Gayesi şöyle der:
“Dinin bütün temeli ilahi olarak atanmış Kral'a itaat üzerine kuruludur ve dinin tamamı, sadıkların, yoksulların, zayıfların ve mazlum insanların Yeryüzüne mirasçı olması için bu ilahi olarak atanmış hükümdarın önünü açmakla ilgilidir. Yeryüzünde adaleti, eşitliği, barışı ve refahı tesis edebilecek olan yalnızca bu hükümdar ya da Kral'dır. Bu ilahi olarak atanmış Kral'ın hüküm sürmesi, Allah'ın Yeryüzünde hüküm sürmesine eşittir; çünkü Allah iradesini bu Kral'ın kalbine yerleştirir ve Kral, Allah'ın temsilcisidir; o, Yaratılışta Allah'ın dili ve Allah'ın elidir.”
Allah her gün ve çağda insanlık için bir hükümdar atamıştır ve bunu Kur'an'da bize “Şüphesiz Ben yeryüzünde bir Halife/Halef atayacağım” (Kur'an 2:30) diyerek bildirir. İlahi Adil Devlet, Allah'ın bizim için seçtiği halife tarafından yönetilen bir devlettir.
Önceki Peygamberlerin ve Elçilerin hepsi insanlık için ilahi olarak atanmış krallar ya da liderlerdi ve Ahmedi Barış ve Nur Dini, tüm Peygamberlerin ve Elçilerin dininin bir devamıdır. Görevleri her zaman aynı olsa da, yani yeryüzünde Allah'ın önderliğini tesis etmek, Kaim Eba Sadık'ın zamanının bu görevin nihayet yerine getirileceği zaman olması Allah'ın bir vaadidir.
İlahi olarak atanmış lidere uyduğumuzda, aslında Allah'a uymuş oluruz. O bize bir insan gibi görünebilir, ama aslında Allah'ın ardından bize konuştuğu insani bir perdedir. O, Allah tarafından seçilmiş olandır ve masumdur; yani bizi saptırması mümkün değildir.
Dolayısıyla biz Ahmedi Barış ve Nur Dini mensupları, kendileri ya da yanılabilen başka insanlar tarafından seçilmiş, yanılabilen insanlara uymak yerine, Allah tarafından seçilmiş masum bir kişinin bize önderlik etmesini tercih etmeye karar vermiş insanlarız. Dünyadaki diğer tüm otorite figürleri bizi saptırmaya fazlasıyla muktedirdir. Bu, insanların çoğunluğunun bugün dünyada yaşadığı işlevsiz ve çok üzücü hayat tarzına yansıyan bir gerçektir. Ayrıca, Allah'ın önderliği altında ayrı ayrı değil bir arada, bir topluluk içinde, iş yükünü paylaşarak ve tek bir bütün olarak hareket ederek yaşamanın bizim için daha iyi olduğuna inanıyoruz.
İlahi Adil Devlet'te zenginlik ve kaynaklar paylaşılır ve insanlara ihtiyaç duydukları verilir; özel servet diye bir şey yoktur. Para önce Altın ile değiştirilecek, sonunda tamamen kaldırılacak ve yerini bir takas sistemine bırakacak; bu da servet istiflemeyi imkânsız kılacak ve her vatandaş açgözlülükle değil, görev ve onur duygusuyla hareket edecektir.
Peygamberler ve Elçiler her zaman paylaşmayı vurgulamış ve bize insan kardeşlerimizi gözetmeyi öğretmişlerdir; inananların toplulukları da çoğu zaman ortak bir şekilde bir arada yaşamıştır. Kutsal Kitap şöyle der:
“Bütün imanlılar yürekte ve düşüncede birdi. Hiç kimse mallarından herhangi birinin kendisine ait olduğunu söylemiyordu, sahip oldukları her şeyi paylaşıyorlardı.”Kutsal Kitap, Elçilerin İşleri, Bölüm 4, Ayet 32
Levililer şöyle der:
“Eğer kardeşin yoksullaşır ve kendini geçindiremezse, onu destekleyeceksin.”Kutsal Kitap, Levililer, Bölüm 25, Ayet 35
Ve Peygamber Muhammed şöyle dedi:
“Komşusu açken karnı tok olan kimse mümin değildir.”Müsned-i Ahmed
Ehl-i Beyt'ten olan İmamlar bize diğer inananların bizim üzerimizde hakları olduğunu öğrettiler. İmam Bakır şöyle dedi:
“Müslümanlardan bir aileyi gözetmek, yani açlıklarını gidermek, çıplaklıklarını örtmek ve onları insanlardan dilenme ihtiyacından kurtarmak, bana bir kez, bir kez daha ve bir kez daha hacca gitmekten daha sevimlidir.” Saymaya devam etti, on hacca ulaşıncaya kadar, sonra yetmişe ulaşıncaya kadar devam etti.”Şeyh el-Kuleyni, el-Kâfi, cilt 2, s. 195, Hadis 11
Kaim ve tüm bu geçmiş Peygamberlerin ve Elçilerin halefi olan Eba Sadık, bize onların öğrettiğinin tıpatıp aynısını öğretir: bir arada yaşamalı ve birbirimizi desteklemeliyiz.
“Daha iyi bir toplum oluşturuyoruz. Peygamberlerin ve elçilerin öğrettiğine inandığımız şekilde yaşıyoruz. Bencilliğe karşıyız. Bencillikten nefret ediyoruz. Bencilliğin bugün dünyanın en büyük sorunu olduğuna inanıyoruz. İnsanlık bencillikten kurtulsaydı ve "önce ben, önce benim ülkem" demek yerine insan kardeşlerini, erkek ya da kız kardeşlerini önce tutsaydı, gezegendeki bütün sorunları çözerdik.”Eba Sadık, Abdullah Haşim
Bir arada yaşamak ve bir şeyleri paylaşmak yalnızca en iyi yaşam biçimi değil, aynı zamanda Allah katında kabul edilebilir tek yaşam biçimidir. Allah'a itaat etmek istiyorsak tekil varlıklar olarak var olmamız mümkün değildir.
Süperorganizma
Yaşamın kendisi yalnızlıkla değil, iş birliğiyle ilerledi. İnsan bedeni bugün on milyarlarca hücre içerir, ancak yaşam kendi başına hayatta kalan tek hücreli organizmalarla başladı. Zamanla bu hücreler birlikte çalışmaya başladı ve enerji bulmada, besine erişmede ve avcılardan kaçınmada daha başarılı olan gruplar oluşturdu. Bu değişim, hücrelerin iletişim kurduğu, uzmanlaştığı ve görevleri paylaştığı çok hücreli yaşama yol açtı. Bazıları oksijen taşır, diğerleri sinyal iletir ya da doku oluşturur ve her biri hayatta kalmak için diğerlerine bağımlıdır.
Aynı örüntü daha büyük ölçeklerde de görülür. Biyologlar karınca kolonilerini, arı kovanlarını ve termit toplumlarını süperorganizmalar olarak tanımlar: bireylerin koordineli bir bütünün parçaları olarak işlev gördüğü sistemler. İş bölümü yapılır, bilgi paylaşılır ve grubun hayatta kalması önceliklidir. Bu süperorganizmalar bireylerin toplamından çok tekil, bütünleşik bir sistem olarak görülebilir. Hayvanlar koordine olup birleştiğinde, hücreler bunu yaptığında olanın aynısı gerçekleşir. Daha fazla kaynağa, daha iyi hayatta kalma şansına ve daha uzun ömre sahip olurlar. Öyleyse genel olarak yaşam, canlılar ayrı ayrı değil birbirine bağlı olduğunda daha iyi gelişiyorsa, insanlığın neden farklı olduğunu varsayalım?
Bunun insan yaşamının ilerlemesi için de bir sonraki adım olduğuna inanıyoruz. Daha müreffeh olmamız, daha uzun ve daha iyi yaşamamız, daha verimli çalışmamız ve kaynaklarımızı ve en önemlisi yaşam kalitemizi en üst düzeye çıkarmamız için tek bir beden olarak bir arada yaşamak insan evriminin bir sonraki adımıdır.
Bu yalnızca bir teori değildir; Ahmedi Barış ve Nur Dini topluluğu bu bir sonraki adımın ilk örneğidir. Dünyanın çoğunun bugün yaşadığı, herkesin bütün ihtiyaçlarını kendi başına karşılamaya çalışmak zorunda olduğu ve pek çok kişinin bunu yapmakta zorlandığı mevcut düzenin aksine, İlahi Adil Devlet'te herkes bir bütün olarak organizma için çalışır, bir bedendeki hücreler gibi uzmanlaşmış bir görevi vardır ve bütün ihtiyaçları grup tarafından karşılanır. Çalışmak daha verimli ve daha düzenlidir. İş yükünü paylaştığımızda ve dağıttığımızda daha iyi yaşar ve daha fazla kaynağa erişiriz. Kendi kişisel şatomuzun kralı olmak istersek, bu aslında çok daha maliyetli, çok emek isteyen ve az getirisi olan bir yaşam biçimidir ve en iyi ihtimalle bir sürü kaynağı yalnızca bize fayda sağlayabilecekleri tek bir yerde istifleyip biriktirmekle yetiniriz.
Bedende hücreler iş birliği yapmayı ve organizmanın bir parçası olarak yapmaları gerekeni yapmayı bıraktığında, bu kanserli hücre olarak bilinen şeydir ve bir bütün olarak organizma için tehlikelidir. İnsanlar için de tıpatıp aynısı geçerlidir. İnsan kardeşlerimizin zararına istediğimiz her şeyi yaptığımızda, bu bir tür olarak insanlığa zarar verir.
Tek bir bütün olarak yaşamak, kendimize ve başkalarına bakmayı çok daha kolay kılar ve basitçe daha iyi bir yaşam biçimidir. Bir topluluğun dışında insanlar büyük ölçüde kendi başlarının çaresine bakmaya terk edilir; birey dünyaya karşı tek başına kalır. Bu yalnızlık yalnızca hayatı zorlaştırmakla kalmaz, bizi doğal olmayan bir duruma da sokar. Ortak bir destek sisteminden kopmuş olmanın getirdiği yalnızlığı ve belirsizliği hissederiz. Pek çok insan gerçek bir güvenlik ağı olmadan yaşar ve bu da onları korkuya dayalı, hayatta kalma odaklı bir düşünce tarzına iter. Bu yaşam biçimi, istikrarlı ve destekleyici bir topluluk içinde yaşamaktan daha zor, daha az verimli ve çok daha nahoştur. Bilimsel çalışmalar, bir topluluğun parçası olarak yaşamanın bize yalnızca daha iyi bir yaşam kalitesi sağlamakla kalmayıp, insanların gerçekten daha uzun yaşamasını da sağladığını göstermiştir.
Peygamber Muhammed, Müslüman ümmetin tek bir beden olduğunu söyledi.
“Müminler, birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamet etmede ve şefkat göstermede tek bir beden gibidir: onun bir parçası acı çektiğinde, bütün beden uykusuzluk ve ateşle karşılık verir.”
Kutsal Kitap da şöyle der:
“Siz Mesih'in bedenisiniz ve her biriniz onun bir parçasısınız.”Kutsal Kitap, Korintliler, Bölüm 12, Ayet 27
Dolayısıyla birbirimizden ayrı olmak bize hiçbir fayda sağlamaz. Bedenin bir parçası acı çektiğinde hepimiz acı çekeriz. Öyleyse ayrı olmanın ve dışarıda kendi başımızın çaresine bakmanın ne anlamı var? İnsan kardeşimiz acı çekiyorsa, ihtiyacımız olan her şeye sahip olsak bile asla mutlu olamayız. Bu imkânsızdır; öyleyse başkalarının zararına uğraşıp kendimiz için istiflemenin ne anlamı var? Doğru yaşam biçiminin bu olduğuna inanıyoruz: hiç kimsenin aç kalmaması. Hiç kimsenin evsiz olmaması. Hiçbir çocuğun terk edilmemesi ve hiçbir yaşlının yalnız kalmaması. Hepimiz gelişiriz ve bunu birlikte yaparız.
Nihayetinde bu topluluğun amacı ve Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin her şeyden önce inandığı şey, insanlığı ön planda tutmaktır. İnsanların bir arada yaşaması ve birlikte paylaşmasıdır. Bu, milyonlarca insanı yalnız, güvencesiz ve kendi başına hayatta kalmaya çalışan hâlde bırakmış bir yaşam biçiminin bilinçli olarak reddidir. Topluluk var, çünkü Allah insanları temel ihtiyaçlar için bitmek bilmeyen bir rekabet içinde atomize hayatlar yaşamak için değil, birbirinden sorumlu, tek bir beden olarak ve Allah'ın atadığı halifesi aracılığıyla üzerlerinde hüküm sürdüğü bir şekilde yaşamak için yarattı; insanların her zaman yaşaması gereken şekilde.
Allah tarafından yönetilen bir devlet, şu anda var olandan kat kat daha iyi bir şey inşa etmekle ilgilidir. Yalnızlığın, yoksulluğun ve kaygının normal kabul edildiği bir toplumda, kimsenin aç, evsiz ya da desteksiz kalmaması gerektiği fikri gerçekçi olmayan bir fikir olarak görülüyor; oysa tam da bu ilke her peygamberî geleneğin kalbinde yer alır. Eba Sadık, 7. Ahde davet hutbesinde şöyle dedi:
“Ve size diyorum ki, sevgili erkek ve kız kardeşlerim: Eğer bana uyar ve itaat ederseniz, sizi milletlerin en büyüğü, en zengini ve en müreffehi yapacağım. Yoksulu doyurmaya çıkacaksınız ama bulamayacaksınız, üşüyeni giydirmeye çıkacaksınız ama bulamayacaksınız ve evsizi barındırmaya çıkacaksınız ama bulamayacaksınız.”