Sessiz Devrim: Mehdi'nin Takipçileri Dünyayı Nasıl Kazanacak—Savaşmadan
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Onlar kılıçlı savaşçılar değil—iman, sadakat ve sevgiden oluşan bir devrimi sessizce gerçekleştiren sıradan insanlar.
Yazan Arnaud Balet

Dünyanın dört bir yanından bir araya gelen bir avuç sıradan insanı hayal edin; hepimiz gibi kusurlu—yaralar ve gündelik sıkıntılarla dolu—kendileriyle alay eden bir dünyaya meydan okuyarak omuz omuza duruyorlar. Kimi kısa, kimi uzun, kimi tombul, kimi zayıf. Bazılarının saçı kızıl, kahverengi, sarı ya da mor; bazılarının ise dövmeleri ve piercingleri var. Erkeklerin çoğu sakallı, uzun saçlı ve siyah bere takıyor. Hepimiz Birleşik Krallık'ta, Londra'nın yakınında bir araya gelmiş durumdayız. Hayır, anarşist değiliz, punk da değiliz; ama devrimciyiz, evet, öyleyiz. İmanımız silahımızdır. Hakikate olan sevgimiz giysimizdir. Sadakatimiz çizmelerimizdir. Kendimize aile diyoruz; biz Mehdi'nin ordusuyuz.
Mehdi mi? Güçlü ve kudretli bir orduyla, zor kullanarak ve şeriat hukukuyla dünyayı fetheden İslami bir figür olması gerekmiyor muydu? Ana akım Müslümanlara göre tam olarak beklentiye uymuyoruz. Neden etraflarında bu kadar çok çocuk var? Neden kadınları başörtüsü takmıyor? Neden hepsi siyah bere takıyor? Neden Arapça konuşmuyor, namaz kılmıyor ve taburlar halinde yürümüyorlar? Neden bu kadar iyi, nazik ve sabırlılar? Kılıçları ve atları nerede? Sosyal medyadaki yorumlarda Müslümanların sorduğunu duyduğunuz şey budur.
Yine de işte buradayız, Mehdi'nin ashabı, sadece mütevazı insanlar. Tüm dünya hakikat ve bizim hakkımızda ne düşünürse düşünsün, onu tanıyacak, kabul edecek ve izleyecek kadar mütevazı.
Hata ve kusurlarımıza rağmen kalplerimizi Allah'ın seçtiği önder Mehdi'ye adadık; dünyanın geri kalanı, özellikle de Müslüman dünyası, küçümseyerek ondan yüz çevirdiğinde bile.
İşte bizi en güçlü, en cesur, en saf ve en kusursuz destekçiler yapan da tam olarak budur. Kusursuzluğumuz sadık duruşumuzda, irademizde ve kararlılığımızda yatar. Zırhımız yok, ama kalplerimiz demir gibidir. Allah elçisini gönderip destek istediğinde, “buradayız” diye karşılık veren ve artık 10 yılı aşkın bir süredir onunla birlikte yolun ve çarmıhın yükünü taşıyan tek kişiler biziz.
Biz insanlığın âşıklarıyız. Hayal mi görüyoruz? Sadece bir grup hayalperest miyiz? Rabbimizi gerçekçi olmayan bir misyona sürükleyen bir avuç dışlanmış mıyız? Hayır. Biz yüzlerce yıllık kehanetlerin beklenmedik, özür dilemeyen, ama hakiki tezahürü ve gerçekleşmesiyiz.
Biz yaşayan bir vaadiz, canlanan bir kehanetiz; kinik bir çağda umudun zayıf kalp atışı gibi zaman içinde yankılanıyoruz. Mehdi ve ashabı başkentlere kılıçlarla ve “Allahu ekber intihar timleriyle” saldırmayacak. Hayır, zaferimiz çok daha yumuşak ve derin olacak: her seferinde sessiz bir eylemle kalplerin fethi. Her gün bizim için bir savaştır; zaferimizin daveti duyan insanların artan sayısında yattığı bir savaş ve her dakikanın, her etkileşimin önem taşıdığı bir savaş. Her an sevmek, paylaşmak ve eşitsizliği ve bencilliği öldürmek için bir fırsattır. Vaaz ediyoruz ve vaaz ettiğimizi yaşıyoruz. Örnek olarak yaşıyoruz ve tüm dünyayı tam olarak böyle fethedeceğiz.
“Dinimiz dünyayı fethedecek. Kesinlikle fethedecek.”Eba Sadık, Abdullah Haşim
Tarih boyunca kudretlilerin başarısızlıklarını gördük. Servet ve güçle şişmiş büyük milletler daha iyi bir yarın vaat eder, ama yalnızca umutsuzluk getirir. Gökdelenlerin altında toplanmış evsizlerle alay ettiği parıldayan şehirlerde yoksulluk irinlenir. Saraylar ve katedraller (Vatikan'daki Aziz Petrus Meydanı'nda bile) en savunmasızları azarlayıp onları soğuk kaldırımda uyumaya terk ettiğinde. Müslüman şeyhler, mercilar ve diğer sözde Müslüman kraliyet aileleri düşmanlarıyla dostluk kurup hemen yanı başlarında katledilen ve açlıktan ölen din kardeşlerini kaderine terk ettiğinde. Eşitsizlik bir uçurum gibi ağzını açar ve hayalleri yutar; bu sırada CEO'lar rekor kârlar için kadeh kaldırır ve tüm milletlerin nüfusu üzerinde daha fazla kâr ve daha fazla sefalet planlar. Yalnızlık ve depresyon yönetim kurulu odalarına da yatak odalarına da gölge düşürür; gençlerden ve yaşlılardan neşeyi çalan bir hırsız gibi.
İş birliği mi? Milliyetçiliğin enkazı altına gömülmüş bir kalıntı. Şefkat mi? Hashtaglere ve tatillere ve selfilere dönüşmüş insani yardım gezilerine indirgenmiş. Bencillik mutlak hâkimdir; her ruh, bir yalnızlık ve ıssızlık denizinde bir adadır. Peki ya Mehdi'nin yolu senaryoyu tersine çevirirse?
Yoksulluğun yalnızca sadakalarla yamanmadığı, gerçek bir şefkatle silindiği bir gezegen hayal edin—zenginlerin sofralarını yırtık pırtık giyinenlerle acımadan değil, insanlıktan dolayı paylaştığı bir gezegen. Eşitsizliğin protestolar altında değil, birlikte kaldırılan ortak yüklerin ağırlığı altında çöktüğü bir gezegen.
Ya fetih kılıçla değil de güzel sözle olursa? Alçak Yılan'ın ordusunun eski yoluna yeter; “ben-bana-benim” anlayışını bir kenara atıp tövbe etmenin zamanı geldi. Rabbin İradesine nihayet saygı gösterilmesinin ve itibar edilmesinin zamanı geldi.
Mehdi'nin takipçileri kusursuzluk kürsülerinden vaaz vermez; kusurlarıyla birlikte onu yaşarlar. Bir arada var olmanın—sadece hoşgörmek değil, birlikte gelişmenin—mümkün olduğunu gösteriyoruz. Müslümanlar, Hristiyanlar, Yahudiler, Hindular, Budistler, ateistler, hepsi tek bir hakikat ve barış sancağı altında, uyumun bir masal olmadığını kanıtlıyor. Devlerin başaramadığını biz üstleniyoruz. Ne ırk, ne renk, ne klan, ne sınır, ne kültür, ne de sosyal ya da ekonomik sınıf var; herkes kovanın bir parçası, eşit ve değerli. Tek beden. Tek kalp. Tek akıl. Tek Kral. Müminlerin kalplerinde yaşayan, kendini gösteren ve kusursuz önder olarak bir insanda vücut bulan hakikat: özverili, merhametli, kararlı, iyi, bilge, asil ve meşru.
Hareketimiz 11 yıldır sayıca ve başarıca büyüyor; kehanetler birbiri ardına gerçekleşiyor, iftiracılara, nefret edenlere, yozlaşmış hükümetlere ve kıskanç dinî kurumlara karşı savaşlar hiçbir kusur olmadan veriliyor. Bir seferliğine çoğaltılan balık ve ekmek mucizesinden söz etmiyorum; on yılı aşkın bir süredir her gün doyurulan, barındırılan, adanmış ve aydınlatılan yüzlerce aileden söz ediyorum. Gerçek mucize budur ve bu sadece başlangıçtır.
Hâkimiyet çılgınlığı içinde—savaşlar, seçimler ve viral öfke—dünya yumuşak huyluların gücünü unuttu. Ama Mesih şöyle dememiş miydi:
“Ne mutlu yumuşak huylu olanlara! Çünkü onlar yeryüzünü miras alacaklar.”Kutsal Kitap, Matta İncili, Bölüm 5, Ayet 5
Mehdi'nin ordusu savunmasızlıkla fetheder, çünkü ışık çatlakların arasından sızar. Reddedildiğinde tutkuyla sevmek, hakaret edildiğinde ve bağırıldığında sabırlı olmak, haksızlığa uğradığında affetmek, ötekini öne koymak, başkaları yakarken inşa etmek, başkaları bölerken birleştirmek; Mehdi'nin ordusunun gerçek bir askeri işte bunu yapar. Yeryüzünü zorla değil, başkalarının yuvası demeyi özlediği yeryüzü olarak miras alırız. Tüm peygamberlerin önceden bildirdiği gibi, hakikat en parlak şekilde mütevazı kapta parlar. İmparatorluklar çatışırken bu sessiz devrimciler geleceği yeniden yazıyor—her seferinde bir kalp, bir yardım eli ile.
Kulağa fantastik, ütopik, gerçekdışı ya da saf gelebilir. Bunu şimdiden milyon kez duyduk. Peki ya atalarımızın kurduğu dünya, gerçekçi bir geleceği olmayan asıl yanılsamaysa? Büyük çoğunluk şimdi bizi reddediyor, şimdi bizimle alay ediyor, şimdi bizi küçümsüyor ve şimdi bizi tehdit ediyor; ama dikkatle izleyin, çünkü tarihin yumuşak huyluları taçlandırma gibi bir huyu vardır ve İsa bunu vaat etti.
Eba Sadık'ın bu konuyu daha derinlemesine ele aldığı yeni podcast bölümünü izleyin: