İran, İmam Mehdi'yi Temsil Etmiyor
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
İran'ın İslam âlimleri ve yozlaşmış hükümeti, İmam El-Mehdi'nin davetini temsil etmiyor.
Yazan Nima Firouzi

İran'ın içinde ve dışında yaşayan İranlıların çoğunluğu ya dindar değil ya da İslam'dan önemli ölçüde uzaklaşmış durumda. Pek çoğu Hristiyanlığa geçmiş, diğerleri ise Allah'a inancı tamamen bırakıp ateist olmuştur. İran'da doğmuş ve Almanya'da, yerel İran topluluğuyla bağlantılı bir İranlı ailede büyümüş biri olarak, İslam'la ve onun kökenleriyle ilişkilendirilen yoğun rahatsızlığı anlıyorum.
Diasporadaki pek çok İranlı ağır travmalar yaşamıştır: parçalanan ya da idam edilen aileler, kişisel istismar ve diğer zulüm biçimleri; ve bunlara çoğu zaman zalimlerinin “Muhammed, Ali, Fatıma” ya da “Hasan, Hüseyin” isimlerini haykırması eşlik etmiştir. Bu durum İranlılar arasında İslam'a dair yaygın bir olumsuz algıya yol açmıştır; İranlılar, İran kimliklerinin, değerlerinin ve asıl dinlerinin, Ömer'in MS 642-651 yılları arasında İran'ı acımasızca fethiyle başlayarak Arap gelenekleri tarafından zorla gasp edildiğini hissetmektedir. 20. yüzyılın ilk yarısında başlayan bir modernleşme ve Batılılaşma döneminin ardından İran, ironik bir şekilde 1979'da bizzat İran halkı ve yabancı güçler tarafından getirilen ikinci bir İslami istila yaşadı. Ancak ihanete uğradılar. İran'ı zulümden kurtarmayı ve su, gaz ve diğer temel ihtiyaçların devlet tarafından karşılanacağı bir “İlahi Adil Devlet” kurmayı vaat eden âlimler, bir Truva atından başka bir şey olmadıklarını gösterdiler; iktidarı ele geçirir geçirmez patlayan bir balon.
Bütün Bunları Gerçekten Muhammed İçin mi Yapıyorlar?
Acımasız Arap fethinin ardından Orta Doğu'daki pek çok kişi Muhammed'in dinini özünde şeytani olarak gördü; bunun başlıca nedeni Arap imparatorluğunun kılıç zoruyla din değiştirmeye zorlaması ve davranışlarında Ehl-i Beyt'in ahlakından ve adabından en ufak bir iz taşımamasıydı. İnsanların kalpleri ancak İmam Hüseyin'in şehadetiyle değişmeye başladı ve bu zalimlerin muhtemelen Muhammed adına hareket etmediklerini fark ettiler. Zamanla Perslerin Araplara ve onların fethine karşı duyduğu derin kin, pek çoğunun İslam'ı kabul etmesine yol açtı, ancak yalnızca İmam Ali'nin Velayeti (hamiliği) altında. Arap yöneticiler tarafından zulme uğrayan, öldürülen ve işkence gören Muhammed ailesinin acısıyla özdeşleşebiliyorlardı. Benzer bir anlatı, Dahhak'ın zulmüne karşı ayaklanan Pers kahramanı Demirci Kave efsanesinde de bulunur. Pers zihniyeti hâlâ bu tür mitolojik hikâyelerden yoğun biçimde etkileniyordu. Bu nedenle İslami kehanetler Muhammed'in hanesinin zaferini müjdelediğinde, bu bir umut ışığı oldu. Persler için bu umut, İslam tarihinin Orta Doğu için çizdiği karanlık tünelin sonundaki bir ışığı temsil ediyor ve onlara tutunacak bir şey veriyordu.
Batı, İran'da Âlimlerin Yönetimini Güçlendirdi
19. yüzyılın sonlarında İngilizler, uzun vadede petrolün birincil enerji kaynağı olarak kömürü geride bırakacağını çabucak fark ettiler. İran şahıyla bir anlaşma yaparak petrol gelirinin %84'ünü kendilerine güvence altına aldılar ve İran'a yalnızca %16'sını bıraktılar. O dönemde çoğu zaman afyonla sarhoş olan ve petrolü Alaaddin lambalarını doldurmaktan başka bir işe yaramaz gören yönetici sınıf, özellikle İran'ın Huzistan bölgesi adeta petrolün üzerinde yüzerken, bu düzenlemeden tehdit hissetmedi. Ancak İngilizler bu anlaşmadan elde ettikleri muazzam serveti fark ettiler ve ne pahasına olursa olsun gelirlerini korumaya kararlıydılar. Bunu yapmak için böl ve yönet stratejisine başvurdular; İran tarihinin son 100 yılında birkaç kez gün yüzüne çıkan İran halkının demokrasi arzusunu bastırmak için hükümdarları ve siyasetçileri manipüle ettiler.

Bu demokratik özlem, petrolün millileştirilebileceğinden ve gelirlerinin, İran ile Batı arasında nihayet müzakere edilen standart 50/50 paylaşım yerine tamamen milli amaçlar için kullanılabileceğinden korkan Batı'nın çıkarlarıyla çatışıyordu. Bu düşünce, çıkarlarının tehlikede olduğunu gören hem İngilizleri hem de Amerikalıları son derece rahatsız ediyordu. İran halkı kaynaklarının Batı tarafından sömürüldüğünün giderek daha fazla farkına vardıkça ülke içinde ve dışında çıkar çatışması büyüdü.
Ancak Batılı güçler geri adım atmadı. Her türlü demokrasiye şiddetle karşı çıkan din adamları, Batı'nın çıkarları için giderek daha önemli hâle geldi. Bu da Batı'nın desteğiyle iktidara yükselmesine yardım edilen Humeyni'ye önemli bir destek sağlanmasına yol açtı. Ancak Humeyni İran'ın lideri olduğunda tutumunu tamamen tersine çevirdi ve Batılı güçlere vaat ettiği her şeye ihanet etti. Ne yazık ki Humeyni'nin bu dönüşüne tanık olanlar yalnızca Batılılar değildi; kendi halkı da ihanete uğradığını hissetti, çünkü İranlıların üzerine demir bir yumruk indi ve geride travma yaşamış bir ulus bıraktı.
Yönetim Âlime mi Ait? Ne Zamandan Beri?
12. İmam Muhammed bin Hasan el-Askeri'nin gaybetinin ardından bir belirsizlik ve karanlık dönemi başladı. Ehl-i Beyt'in takipçileri, İmam'ın kayboluşundan sonra kime uyacaklarını bilemeyerek şaşkınlık içinde kaldılar. Bu şaşkınlığa karşılık olarak, bugün “âlimin velayeti” ya da Arapçada “Velayet-i Fakih” olarak bilinen şeye dönüşen bir kavram geliştirdiler. Bu kavram İran'da büyük önem kazandı; özellikle de 12. İmam yeniden zuhur ettiğinde kenara çekileceğini iddia ederken ülkeyi yöneten Büyük Ayetullah'ın diktatörlüğünün temeli hâline geldiğinde.
Ancak “Velayet-i Fakih” fikri İran'a özgü değildir; dünya genelindeki Şii toplulukları arasında yaygın bir uygulamadır. Ortada mevcut bir İmam bulunmadığından, ancak “zamanının İmamını tanımadan ölen cahiliye ölümüyle ölür” anlayışıyla Şii toplulukları velayetlerini âlimlerin ellerine bırakmışlardır. Bu âlimler, hiçbiri onunla doğrudan temas hâlinde olmasa da topluluk ile 12. İmam arasında aracılar olarak görülür. Bununla birlikte topluluk içinde bazı kişilerin kapalı kapılar ardında 12. İmam ile görüştüğüne dair söylentiler sürmektedir.
Kendini Şii olarak tanımlayan herkesin bir “Merci-i Taklid” ya da “taklit kaynağı” seçmesi beklenir; yani dini uygulamaları ve ayinleri doğru bir şekilde yerine getirmek için taklit edilecek bir âlim. Bir Merci'nin nasıl seçileceği sorulduğunda insanlar çoğu zaman “en bilgili olanı” diye cevap verir. Bu cevap insanları çoğu kez şaşkınlık içinde bırakır, çünkü en bilgili âlimin kim olduğunu belirlemek göz korkutucu bir iş olabilir. Üstelik bir Merci seçmeden kişinin ibadetlerinin kabul edilmeyeceği inancı yaygındır ve bu da “zamanının İmamını tanımadan ölen cahiliye ölümüyle ölür” fikrini daha da pekiştirir. Böylece seçilen Merci, esasen o kişi için zamanın İmamı hâline gelir. Asıl sorun, bu kavram bu âlimlerin 12 İmam'ınkine benzer bir statüye yükseltilmesine yol açtığında ortaya çıkar. Hadislere göre yokluğu bütün amellerin kabul edilmemesine neden olan yegâne şahsiyetler 12 İmam'dır. Merci'yi böyle bir konuma yerleştirerek bu âlimler, geleneksel olarak İmamlara ayrılmış bir mertebeye yükseltilmekte ve bu da bu teolojik felakete yol açmaktadır.
İmam Cafer es-Sadık şöyle dedi: “… Fakihlerden nefsini koruyan, dinini muhafaza eden, hevasına muhalefet eden ve (Mevla'sına) Efendisine itaat eden kimselere gelince, avamın onları taklit etmesi gerekir…”Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 2, s. 88
Bu tür ifadeler çoğu zaman onların konumunu desteklemek için kullanılır, ancak âlimler kendi rolleri hakkında konuşurken ikinci ifadenin son kısmı genellikle atlanır.
“Ve onlar (fakihler), Şiamızın zayıflarına, Yezid'in ordusunun Ali oğlu Hüseyin'e (aleyhimusselam) ve ashabına verdiğinden daha fazla zarar verirler ya da onların canlarını ve mallarını ellerinden alırlar … Ve bize dost, düşmanlarımıza düşman olduğunu iddia eden o kötü âlimler, Şiamızın zayıflarına şüphe ve ‘Şübhe’ (hakikat gibi görünen şey) sokarlar; böylece onları saptırır ve gerçek hakikate ulaşmalarını engellerler.”Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 2, s. 88
Görüşlerini güçlü bir şekilde kanıtlamak ve yorumlamak için çok az şey bulurlar, oysa karşı görüşün rivayetlerden bir okyanusu vardır.
Ebu Zer şöyle dedi: “Bir gün Peygamber'in (aleyhisselam) yanındaydım ve onun şöyle dediğini işittim: ‘Ümmetim için Deccal'den daha çok korktuğum bir şey var.’ Bunun üzerine korktum ve dedim ki: ‘Ey Allah'ın Resulü! O şey nedir?’ O (aleyhisselam) dedi ki: ‘Sapkın ve yoldan çıkmış âlimler.’”Müsned-i Ahmed bin Hanbel, Ahmed bin Hanbel, Kısım 5, s. 145, 21334-21335
Bu şekilde sonsuza dek devam edebiliriz, ancak gerçek şu ki o kadar ileri gitmemize bile gerek yok. “Kendinizi bu tür konumlara yükseltme yetkisini size kim verdi?” gibi basit bir soru, onların bu aldatıcı yapısını paramparça etmeye yetmelidir. Kendilerine, asil İmam Ali bin Ebi Talib'in unvanları olan “Hüccetullah” (Allah'ın Delili) ve “Ayetullah el-Uzma” (Allah'ın En Büyük Ayeti) gibi unvanlar veriyorlarsa, bu iddialar için delil sunmaları gerekir. Ali'nin Allah katındaki şerefli makamını sıradan bir fıkhi unvana dönüştürmüş olmalarından hiç bahsetmeyelim. Hangi kutsal kitapta zikredilmişlerdir? Onlara velilerimiz olarak itaat etme emri nerededir? Ehl-i Beyt, bu âlimlerin 12. İmam'a yeniden zuhurunda teslim edilmek üzere bir ülkeye sahip olacaklarını ne zaman söylemiştir? Hangi ilahi rivayette, inançlarının yaşayan kaynağı olacak bir peygamber ya da elçi eşlik etmeksizin âlimlerin dinde nihai otorite olduğunu buluruz? Pervasızlığın zirvesini İran'ın ilk Dini Lideri sergiledi; o şöyle demişti:
“İslam Cumhuriyeti'ni korumak, tek bir bireyi korumaktan daha önemlidir; o birey Zamanın İmamı olsa bile.”
Bu cüretkâr ve temelsiz ifade, devletlerini korumak uğruna 12. İmam'ı bile göz ardı edeceklerini ima ediyor; İmam Mehdi'nin onların devletini kabul edip onu olduğu gibi koruması gerektiğini, aksi takdirde İslam dünyası için işe yaramaz sayılacağını öne sürerek fiilen İmam Mehdi'ye kısıtlamalar getiriyor. Peki ya İmam Mehdi İran'ın mevcut sistemini yıkmayı ve ortadan kaldırmayı amaçlıyorsa? Bu akıl yürütme, kendi saflarından çıkmadığı sürece Mehdi olduğunu iddia eden herkesin reddedilmesine yol açar. Ve sorgulandıklarında, onun yeniden zuhuruna daha çok zaman olduğunu iddia ederler. Bu, Ehl-i Beyt'i güçsüz bir konuma düşürmeye yönelik utanmazca bir eylemdir. İran yapımı silahlara Hayber, Zülfikar, Muharrem ya da Kaim adını ne kadar verirlerse versinler, bu, 12. İmam'a ancak kendi çıkarlarına uygun düştüğünde sadakat gösterdikleri gerçeğini değiştirmez.
İmam Ali'nin “Hilafete herkesten daha layık olduğumu iyi bilirsiniz. Allah'a andolsun ki Müslümanların işleri düzgün gittiği ve benden başkasına zulmedilmediği sürece sabretmeye devam edeceğim” sözü, Humeyni'nin internet sitesinin ana sayfasında belirgin bir şekilde yer alıyor ve yanıltıcı bir şekilde kendisine atfediliyor. Öğretilerinde çocukların okşanmasına bile göz yuman bu yozlaşmış şahsiyeti küstahça İmam Ali ile aynı seviyeye koyan Humeyni taraftarlarına bir ders: Hilafet ya doğrudan Allah tarafından ya da bir elçinin vasiyeti veya kehaneti yoluyla verilir. Gerçekte Humeyni pek çok insana zulmetti ve haksız yere öldürdü; İran'ın içindeki ve dışındaki sayısız İranlıyı İslam'dan uzaklaştırarak onlara dinle ilişkili her şeye karşı nefretten başka bir şey bırakmadı. İran devleti, bu terimi açıkça kullanmasa da bir hilafet iddia ederken, bunun temsil ettiği şeyin gerçek özünü yaşatamamaktadır.
Kutsal Bir Para Basma Makinesi
İran'ın âlimleri geleneksel uygulamalar, hikâye anlatıcılığı, fetva verme (İslam hukukuna ilişkin konularda resmi hükümler veya yorumlar), namazın nasıl kılınacağına dair talimatlar, Ramazan'da oruç tutmaya ilişkin kurallar ve özellikle de Humus (yoksul olmadığı sürece her Müslümanın gelirinin beşte biri olup İslam devletine ödenmesi gerekir) ve Zekât (her yıl hayır amaçlarına bağışlanan belirli bir servet payı) toplamaktan başka hiçbir katkıda bulunmazlar. Bu paraya aç âlimler, peygamberlerin ve elçilerin yaptığı gibi dünyayı daha iyi hâle getirmek için gelmediler. Toplanan paranın bir kısmını 12. İmam'ın yeniden zuhuru için ayırdıklarını iddia ederler; bu arada kendi hayatları için ihtiyaç duyduklarını alır ve geriye kalan azını yoksul müminlere ve devlete dağıtırlar. Bu âlimlerin nasıl yaşadığını ve ikamet ettikleri ülkelerin koşullarını bilen herkes bu iddianın bir yalan olduğunu anlamalıdır. Gerçekten 12. İmam'ın temsilcileri olsalardı ilahi, adil bir devlet kurarlardı; oysa onlardan gördüğümüz tek şey zulümdür.
Şu anda dünyada yaklaşık 50 Merci-i Taklid bulunmaktadır; en önde gelenleri Ali Hamaney ve Ali Sistani'dir; biri İran'ı, diğeri ise dünya genelinde takipçileri olan Irak Şiilerini yönetmektedir. İranlı yönetmen Muhsin Mahmalbaf tarafından 14 yıl önce yayımlanan ünlü bir İran belgesel dizisi, Hamaney'in hanesinde çalışan bir kişiden sızdırılan bilgileri içermektedir. Bu güçlü Merci'nin günlük rutinini, yemek tercihlerini ve lüks faaliyetlerini ayrıntılı olarak anlatmaktadır. 40 milyon dolar değerinde 100 atı vardır ve bunları uçakla taşımak için özel kabinler yaptırılmıştır. Hazar Denizi'nden havyar, Şiraz'dan halkalı sülün eti, devekuşu eti ve bıldırcın eti sık sık akşam yemeği sofrasında yer almaktadır. En pahalısı 250.000 dolar olan, 2 milyon dolar değerinde 200 pipodan oluşan bir koleksiyonu vardır. Ayrıca en pahalısı 500.000 dolar değerinde olan 300 yüzüğü ve çoğu antika olan, toplamda 1,2 milyon dolar değerinde olduğu tahmin edilen 170 bastondan oluşan bir koleksiyonu bulunmaktadır. Liste uzayıp gidiyor: pahalı tahliye planları, her yerde onu takip eden ücretli doktorlardan oluşan bir maiyet ve evinin altında bir yeraltı kliniği. Hatta kişisel bir komedyeni ve şairleri bile var. Hz. Muhammed'in kıyafetine benzeyen kostümlerden başka bir şey olmayan, 400.000 dolar değerinde 120 cüppelik bir koleksiyonu var; en pahalısı 30.000 dolar.
Bu, zamanımızda Hz. Muhammed'i temsil eden birine benziyor mu? Sistani ise neredeyse kamusal hayattan tamamen çekilecek derecede münzevi bir şahsiyettir. Bu da yalnızca onun etrafındaki söylentileri körüklüyor, ona mistik bir hava veriyor ve 12. İmam ile bağları olduğunu ima ediyor. Ben onun sesini bile hiç duymadım. Yine de Irak'taki seçimlerin arkasındaki itici güç oydu; takipçilerinin mevcut iktidar partisine oy vermesini sağladı; bu tamamen İslami olmayan bir süreç ve Şii bakış açısından tamamen haramdır.
Sistani, ülkenin en büyük dini grubu olan Irak'taki Şii topluluğu üzerinde önemli bir nüfuza sahiptir. Washington Yakın Doğu Politikası Enstitüsü 2006'da “Son Merci” başlıklı bir makale yayımladı ve şu ifadelere yer verdi:
“Sistani'nin servetine ilişkin en doğru tahminler, yıllık gelirinin 500 milyon dolar ile 700 milyon dolar arasında olduğunu ve dünya genelindeki varlıklarının 3 milyar doları aştığını göstermektedir.”
“The Media Line”ın aktardığına göre Planlama Bakanlığı'na göre “Iraklıların %25'i, yani 11 milyon kişi yoksulluk sınırının altında yaşarken” bir din lideri nasıl böyle yaşayabilir? Dini otoritenin, hiçbiri inançlarının gerçek lideriyle temasları olmadığı için gerçekten üstünlük iddia edemeyen 50 adam arasında bölündüğünü hiç duydunuz mu? Fıkıhta birbirlerinden ayrıldıkları bir sistem? Birinin bu konuma ancak belirli bir yaşa, ilmi dereceye ulaştıktan sonra ve bu statüye zaten ulaşmış olan diğerlerinin onayıyla erişebildiği bir sistem? Bu yozlaşmış sistemde daha çok takipçisi olan daha çok para kazanır ve Şii dünyasında mertebesi yükselir. İyi bir arkadaşımın bir keresinde dediği gibi: “Mafya bile parası için çalışır, ama bu adamlar kesinlikle hiçbir şey yapmadan muazzam miktarlar kazanıyor.”
Bunun da ötesinde, sıradan âlimler İran devletinden maaş alır; yalnızca İran'dan âlimler değil, davalarını tanıtmak için gelen ithal öğrenciler ve âlimler de; bu sırada ülkenin geri kalanı yoksulluk içinde boğulur. Bir diğer önemli gelir kaynağı da müminlerin ziyarete gittiği ve şans ve dualarının kabulü için para bağışladığı İmamların ve aile üyelerinin türbeleridir. Bu para nereye gidiyor? Bunu kimse gerçekten bilmiyor. Ancak muhtemelen ziyaretçilerin güzellik karşısında hayranlık duyup ziyarete devam etmeleri için türbelerin şatafatlı süslemesine ve tabii ki İslam âlimlerine harcanıyor. Özellikle Meşhed'deki İmam Rıza türbesi, yalnızca ziyaretçilerin harcamalarından yılda 571 milyon dolar gelir elde ediyor. İnsanlara hasta olduklarında hastalıklarından şifa bulma umuduyla İmamlardan şefaat dilemek için türbelere gelmelerini söylerler. Ancak kendileri hastalandıklarında, maliyeti ne olursa olsun en iyi doktorları ararlar.

İnsanların temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlandığı İran ve Irak'taki korkunç koşullar düşünüldüğünde, bu devletlerin yaşamış en cömert ve en fedakâr insanların sırtından bu kadar kâr elde etmesini düşünmek mide bulandırıcıdır. İran'ın dört bir yanında, insanların yine “ilahi” bir amaç için paralarını bağışladığı, Muhammed hanesinin aile üyeleri için küçük türbeler inşa ettiler. Ve İran'ın ilk lideri Humeyni için inşa ettikleri görkemli türbeyi de unutmayalım. İkiyüzlülük, İslami geçici evlilik (Mut'a) adı altında İmamların türbelerinin çevresinde ajansların, otellerin kurulması ve fuhşun âlimlerce onaylanmasıyla devam ediyor. Bu durum, 8. İmam'ın türbesinin bulunduğu Meşhed şehrine “Orta Doğu'nun Tayland'ı” lakabının takılmasına yol açmıştır. Hatta ziyaretçilerin ve seks turistlerinin eğlencesi için devasa bir su parkı bile inşa ettiler. Bu tür şeylerin kurulması muazzam miktarda paraya mal oluyor, ancak yoksullar için yeterli para yok gibi görünüyor.
Daha İyisini Bilmesi Gerekenlere Büyük Utanç
Konumları için sağlam bir delilden yoksun olan bu kişiler, rivayetlerdeki ezici delillere rağmen Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin üyeleri hakkında kötü konuşmaya başvuruyorlar. Ahmed El-Hasan'ın Yemani, Eba Sadık'ın Kaim olarak tanınması o kadar sağlam temellere dayanıyor ki bütün bir kitabı doldurabilir. Hz. Muhammed'in vasiyeti yoluyla gerçekleşen ilahi atama, dünyayı bir cennete dönüştürebilecek ilim ve “Biat Allah'adır” sancağı inanmak için yeterli olmalıdır.
Bunun yerine bu insanlar kendi ülkelerine, özellikle de sokakları uyuşturucuyla dolup taşan, gezegendeki en yüksek uyuşturucu bağımlılığı oranından, dünyanın en yüksek enflasyon oranından ve Müslüman ülkeler arasında başka dinlere geçen insanların en yüksek oranından muzdarip olan İran'a dikkatle bakmalıdır. Bütün bunlar, kuzu postuna bürünmüş kurtlar olan, her gün Ehl-i Beyt'in hakikatiyle yüz yüze gelen ve bu yüzden ellerinin ortaya koyduğundan daha iyisini bilmeleri gerektiği söylenebilecek liderlerinin kötü eylemlerinden kaynaklanmaktadır. Bu liderler Orta Doğu'nun dört bir yanında savaşlara neden oldular, hayatları mahvettiler ve milyarları silahlara ve kendi ceplerine aktarırken kendi halklarını aç bıraktılar. Ehl-i Beyt'ten hiçbir şey öğrenmediler ve onları hiçbir zaman gerçekten sevmediler. Sevmiş olsalardı, eylemleri sözlerinden daha yüksek sesle konuşurdu. Ehl-i Beyt'in takipçisi olduğunu iddia etmek sorumluluklar getirir ve bunların ilki hemcinslerinize karşı şefkat ve özendir. Barışsever, entelektüel ya da insan hakları aktivisti olsun, her türden İranlıyla konuştuğumda herkes aynı şeyi söylüyor: “Bu âlimler çetesiyle pazarlık olmaz; onlardan kurtulmanın tek yolu güç kullanmaktır.”
İmam Cafer es-Sadık şöyle dedi: “Kaim (Mehdi) kıyam ettiğinde, onunla Araplar ve Persler arasında kılıçtan başka bir şey olmayacaktır; onu kılıçla alacak ve kılıçla verecektir.”Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 52, s. 389
İmam Ahmed El-Hasan şöyle dedi: “Ahir zaman âlimlerine Peygamber'in ailesi hakkında sormadan önce, Peygamber'in ailesine ahir zaman âlimleri hakkında sordunuz mu?”