Zulüm5 dk okuma

Tehditlerden Sürgüne: Nima'nın Zulüm Altındaki İman Hikâyesi

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Benim adım Nima Esfandiari. 28 Şubat 2005'te doğdum. 2020 yılında İran'da Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne biat ettim. Besic ve İstihbarat Bakanlığı gibi çeşitli makamlar tarafından tutuklanmakla tehdit edildim. İnsanları barışçıl bir şekilde davet ettiğim ve Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni tanıttığım Telegram'da ve diğer sosyal medya platformlarında beni defalarca hedef aldılar. Bana pek çok kez tehdit mesajları gönderdiler.

Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce

Kütüphanem

The Divine Just State dergisi kısa süre önce, İran kökenli birkaç inananın yaşadıkları çileleri birinci ağızdan ayrıntılı olarak anlattıkları tanıklıklarını yayımladı. Bu çaba, nerede olurlarsa olsunlar Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inanmayı seçtikleri için zulme uğrayan tüm masum mağdurların yaşadıklarını belgelemek amacıyla sürecektir. Alınan son anlatım, İran'da doğmuş ve Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inanmayı seçmiş genç bir kuşak mensubu olan Nima'ya aittir. Bu tercih, sözde İran İslam Cumhuriyeti'nin baskıcı rejimi altında çektiği eziyetin gerekçesi sayılıyor gibi görünmektedir. İşte onun kendi sözleriyle hikâyesi.

“Benim adım Nima Esfandiari. 28 Şubat 2005'te doğdum. 2020 yılında İran'da Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne biat ettim. Besic ve İstihbarat Bakanlığı gibi çeşitli makamlar tarafından tutuklanmakla tehdit edildim. İnsanları barışçıl bir şekilde davet ettiğim ve Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni tanıttığım Telegram'da ve diğer sosyal medya platformlarında beni defalarca hedef aldılar. Bana pek çok kez tehdit mesajları gönderdiler.

Nima'nın TikTok'ta aldığı tehdit
“Sapkınlar, Allah size merhamet etsin. İstihbarat ve Güvenlik Bakanlığı'nın sizi tutuklayacağı günü bekliyorum, o zaman görülecek bir şey olacak.”

İran'da Arman adında bir arkadaşım vardı; ona dinimden bahsedip açıkladıktan sonra iman etti. Hatta inançları nedeniyle İran hükûmeti tarafından tutuklanan 15 kişi arasında o da vardı. Arman'ın kardeşi (Arman'ın kardeşi İran Besic'inin bir üyesidir), Arman'ın bu dine inanmasına benim vesile olduğumu anlayınca, dar bir sokakta elinde bıçakla peşime düştü ve artık Arman'a yaklaşmamam ve o bölgede dinimi tanıtmamam için beni bıçakla tehdit etti. İran'da pek çok kez işe giderken, genellikle İran İstihbarat Bakanlığı'na ait olan yeşil plakalı arabaların beni takip ettiğini fark ettim. Aynı zamanda Telegram'da dinimi barışçıl bir şekilde tanıtırken, çeşitli anonim kullanıcı adlarından bana dikkatli olmamı ve başımı belaya sokmamamı söyleyen mesajlar alıyordum.

Nima'nın Telegram'da aldığı tehdit
“Dikkat et, telefon numaran görünüyor, dikkatli ol.” Ben “Evet, herkes numaramı görebilir” diye cevap veriyorum; o da “İnsanlar sana sorun çıkarabilir” diye cevap veriyor.

Bu olaydan sonra bile, yine bu dine inanan, Mohammad Amin Nouri adındaki arkadaşım (İran ve Türkiye hükûmetlerinin baskıları nedeniyle vefat etti), aynı dönemde plakaları yeşil olduğu için açıkça İslam Devrim Muhafızları Ordusu'na (IRGC) bağlı oldukları anlaşılan motosikletliler tarafından tehdit edildi. Ayrıca ona Devrim Muhafızları kartlarını [gösterdiler], telefonunu zorla aldılar ve diğer arkadaşım Nima'yı onu izledikleri konusunda uyarmasını söylediler; eğer bu dini tanıtmayı bırakmazsa ciddi sonuçlarla karşılaşacağını ve onun da peşinde olduklarını söylediler.

Solda: Nima Esfandiari
Sağda: Mohammad Amin
Solda: Nima Esfandiari, sağda: Mohammad Amin

Dinim nedeniyle İran'da hayatımın tehlikede olduğunu anladıktan sonra, 2 Aralık 2022'de, 18 yaşındayken İran'ı terk etmek zorunda kaldım ve Türkiye'de İstanbul'a gittim. Yine İran'dan kaçmak zorunda kalmış olan inanç kardeşlerimi gördükten sonra Türkiye'den de ayrılmaya karar verdim, çünkü Türkiye de benim için güvenli değildi ve hiçbir zaman da olmamıştı. İranlı yetkililerden ve istihbarattan defalarca “Peşinizdeyiz, Türkiye'de güvende olduğunuzu sanmayın” diyen tehdit mesajları aldık. Bu yüzden 24 Mayıs 2023'te Türkiye ile Bulgaristan arasındaki resmî ve yasal sınır kapısına gidip güvenli bir ülkeye sığınma başvurusu yapmaya karar verdik. 27'den fazla insan hakları örgütü bilgilendirilmişti ve her şey yasal olarak ilerliyordu.

Ancak biz 104 kişi yasal sınır kapısına yaklaştığımızda Türk polisi ve jandarması bizi coplarla dövmeye başladı ve havaya uyarı ateşi açtı. Hepimizi zorla otobüslere bindirip Edirne'deki geri gönderme merkezine naklettiler.

Aşağıda, Türkiye-Bulgaristan sınırındaki 104 kişinin arasında benim ve önümüzde duran polislerin görüntüleri yer almaktadır:

104 kişinin arasında Nima
104 kişinin arasında Nima

İlk üç gün bizi yerde uyuduğumuz bir yerde tuttular ve bize verdikleri tek yemek öğlen çorba, akşamları da meyve suyu ve kekti.

Bir avukat tuttuğumuzu ve insan hakları örgütlerinin onlara baskı yapmaya başladığını anladıktan sonra, üç gün sonra bizi kapalı kapılar ardında olan ama yatakları ve temel imkânları bulunan bir yere taşıdılar. Ancak günde yalnızca bir ila iki saat açık havaya çıkmamıza izin veriliyordu, ardından kısıtlı hijyen malzemeleriyle suçlular gibi kapalı kapılar ardına kilitleniyorduk. 24 Mayıs 2023'ten 10 Ekim 2023'e kadar Edirne ve Gaziantep geri gönderme merkezlerinde hapsedildim.

Birleşmiş Milletler Türkiye'yi Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin 104 üyesinin sınır dışı edilmesini durdurması konusunda uyardıktan, avukat ilgili mahkemeye baskı yaptıktan ve insan hakları örgütleri baskı uygulamayı sürdürdükten sonra, nihayet 10 Ekim 2023'te sınır dışı etme kararım iptal edildi ve serbest bırakıldım; ancak hiçbir kimlik belgesi olmadan ve hiçbir destek olmadan.

Daha sonra Türkiye'de kalışımı yasal hâle getirmek için Edirne Göç İdaresi'ne gittim ve geçici sığınma ikamet izni (Kimlik) için başvurdum. Sonra bana bu şehirden Türkiye'deki Muş şehrine gitmem gerektiğini söylediler.

Edirne'deyken inanç kardeşlerim ve arkadaşlarım barınma ve yiyecek konusunda bana destek oluyordu. Ancak bizi Türkiye'de, iş imkânları çok sınırlı ve olanakları yetersiz, İran'a yakın, küçük şehirlere dağıttılar. Muş şehrinde, şehrin küçük olması ve iş bulunmaması nedeniyle hiç iş bulamadım; bulduğum birkaç iş de geçiciydi ve kısa sürede sona erdi.

Zorla ayrılmadan önce Edirne'de diğer üyelerle birlikte Nima
Zorla ayrılmadan önce Edirne'de diğer üyelerle birlikte Nima

Kira ve yiyecek de dâhil olmak üzere masraflarımı, İran'daki ailemin desteği ve dinî kuruluşum olan Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin insani yardımıyla karşılıyorum. Şu anda bile, bu şehirde iş olmaması ve paranın yetersizliği nedeniyle defalarca yetersiz beslenme ve yaşadığım yeri kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldım. Beni Türkiye'de, yalnızca İran'a yakın olmakla kalmayıp aynı zamanda küçük, olanakları yetersiz ve iş imkânları çok sınırlı olan Muş gibi bir şehre naklettiler. Muş Göç İdaresi'nden defalarca beni dinimin diğer birkaç üyesinin yaşadığı bir şehre nakletmelerini istedim, çünkü burada ne işim ne de param var ve yetersiz beslenme tehlikesiyle karşı karşıyayım.

Burada da birçok kez tehdit edildim; hatta bir ay çalıştığım çarşılarda bile bana kâfir dendi. Burada da dinimden bahsedemiyorum, çünkü yerel Müslümanlar çok hoşgörüsüz. Muş Göç İdaresi, bunun tamamen kendi yetkileri dışında olduğunu ve beni başka bir şehre gönderemeyeceklerini söyleyerek nakil talebimi reddetti.

Bunlar, yalnızca inançlarım ve imanım nedeniyle İran'da ve Türkiye'de maruz kaldığım zulüm ve tacizlerin bazılarıdır.”

Bu, hem İran'daki hem de Türkiye'deki yetkililerin elinde, Birleşmiş Milletler gibi uluslararası kuruluşlar tarafından hukuken kabul edilemeyecek düzeyde yaşanan istismarın bir başka anlatımıdır. Burada birinci ağızdan görülebileceği gibi, bu inancın mensuplarına yönelik zulüm, bu koşulları izleme yetkisine sahip uluslararası kuruluşlar tarafından ülkelerin içinde genellikle fark edilemeyecek biçimlerde sürmektedir. En temel insan hakları, Nima gibi inananlara, yalnızca bu ülkelerin ilgili hükûmetleri tarafından resmî olarak gayrimeşru bir inanç olarak kabul edilen ve öyle tanınan bir inanca inanmayı seçmeleri nedeniyle tanınmamaktadır.

Daha nüfuzlu Müslüman çoğunluklu ülkelerin ortaya koyduğu bu örnek, daha az nüfuzlu ülkelerin de aynı yolu izlemesi için bir emsal oluşturmaktadır. Malezya'da Ahmedi Barış ve Nur Dini üyelerinin her türlü faaliyetine yönelik büyük bir baskı uygulandığına tanık olduk; bu baskı çeşitli tutuklamalarla ve en son ve dikkat çekici biçimde, bu inanca inanmayı seçmeleri dışında görünür hiçbir neden olmaksızın iki inananın dokuz ay süreyle hapsedilmesiyle sonuçlandı.

Biz The Divine Just State dergisi olarak uluslararası toplumdan harekete geçmesini ve inanç tercihleri ne olursa olsun yönetimleri altındaki herkese temel insan haklarını uygulama konusunda uluslararası hukuktan doğan sorumluluklarına ve yükümlülüklerine hiç aldırmayan bu tür saldırgan hükûmetlerin eylemlerini kınamasını rica ediyoruz. Bu hükûmetlerin hedef aldığı inananların durumu giderek daha umutsuz bir hâl almaktadır ve bu durum hiç azalmadan süremez.