Zulüm4 dk okuma

İranlı Askerden Mahkuma: Hamidreza Yousefi'nin Çilesi

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

İran Devrim Muhafızları'nda bir askerdim ve dinimi değiştirdiğimi öğrenmelerinden çok korkuyordum. Bu yüzden pek çok haksızlığa uğradım. 9 Aralık 2022'de hava yoluyla İran'dan kaçmaya çalıştım, ancak İstihbarat Bakanlığı yurt dışına çıkışımı yasaklamıştı. Havalimanında pasaportuma el konuldu ve bana Din Mahkemesi'ne çıkmam gerektiğini bildiren bir kâğıt verildi.

Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce

Kütüphanem

Aşağıdaki metin, Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inanan İranlı bir mümin olan Hamidreza Yousefi'nin tanıklığıdır. Aralık 2022'de Hamidreza, hiçbir suç işlememiş olmasına rağmen yalnızca inancı nedeniyle İran'da tutuklandı. İran'daki tutuklanma koşullarına ilişkin video tanıklığı 2023'te Resmi AROPL YouTube Kanalında yayımlandı. Aynı yılın ilerleyen dönemlerinde, Türkiye-Bulgaristan sınırını geçmeye çalışan ve dehşet verici koşullarda gözaltında tutulan dinin 104 mensubuna katıldı.

Hamidreza'nın hikâyesi, İran ve Türkiye'deki dini zulmün insanların hiçbir gerekçe olmaksızın normal bir hayat sürmesini ne ölçüde engellediğini gösteriyor.

“Mayıs 2021'de Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni benimsedim ve biat ettim. O sırada İran Devrim Muhafızları'nda bir askerdim ve dinimi değiştirdiğimi öğrenmelerinden çok korkuyordum. Bu yüzden pek çok haksızlığa uğradım. 9 Aralık 2022'de hava yoluyla İran'dan kaçmaya çalıştım, ancak İstihbarat Bakanlığı yurt dışına çıkışımı yasaklamıştı. Havalimanında pasaportuma el konuldu ve bana Din Mahkemesi'ne çıkmam gerektiğini bildiren bir kâğıt verildi. 15 Aralık 2022'de, raporlarına göre dinimizin 15 mensubunu tutuklamak için Kolluk Kuvvetleri ve Otoyol Polisi'nin işbirliğini içeren bir operasyonda İran İstihbarat Bakanlığı tarafından tutuklandım.

Orada üzerimde yoğun bir psikolojik baskı vardı. İşkence görenlerin çığlıklarını duyabiliyorduk ve bir mahkum ağlayarak bana vücuduna cam bir şişe soktuklarını anlattı. Bu şeyler bende aşırı bir psikolojik stres yarattı.

Odalar, 7 gün 24 saat yanan çok sayıda parlak LED şerit ışıkla doluydu ve bu da uyumayı zorlaştırıyordu. Odalar mahkum sayısına göre çok küçüktü. Haftada iki ya da üç kez, tavandaki parmaklıklardan gökyüzünü görebildiğimiz 40 metrekarelik bir avluda 15 dakika geçirmemize izin veriliyordu. Sorgular sırasında ve oda dışındayken göz bağı takmaya zorlanıyorduk; bu korkunç bir duyguydu.

Beni inancın lideri hakkında sahte itiraflarda ve sahte tanıklıkta bulunmaya zorladılar; onun hakkında yalanlar yazmam ve ahlaksız eylemler emrettiğini iddia etmem için baskı yaptılar, oysa bunların tamamen asılsız olduğunu biliyorlardı. Mahkeme tarihine kadar serbest bırakılmamı güvenceye almak için İran hükümeti benden 120.000 dolar aldı (%10'u riyale çevrilmiş nakit + %90'ı ev tapuları). Ailemden kimse yanımda olmadan serbest bırakıldım, çünkü onlar daha önce kaçmışlardı; bu beni derinden sarstı. Kaçmaya başladığımız andan itibaren o kadar aşırı bir baskı altındaydım ki, vücut yağım az olmasına ve kaslı olmama rağmen 8 kilo verdim.

Hamidreza tutuklanmadan önce
Hamidreza tutuklanmadan önce
Hamidreza tutuklandıktan sonra
Hamidreza tutuklandıktan sonra

Hayatımı kurtarmak için İran'dan kaçmak zorunda kaldım ve kaçış sırasında donmadan neredeyse ölüyordum. Donma nedeniyle parmaklarım üç aya kadar ağrıdı ve bir telefon ekranına dokunmak bile acı veriyordu.

Hamidreza Yousefi (sağda) ve Mohammad Hashem Bazrafshan (solda) İran'ın karlı dağlarından geçerek Türkiye'ye kaçtılar.
Hamidreza Yousefi (sağda) ve Mohammad Hashem Bazrafshan (solda) İran'ın karlı dağlarından geçerek Türkiye'ye kaçtılar

Türkiye'de dinimizin 104 mensubu sınırı yasal olarak geçmeye çalıştığında vahşice dövüldük ve tutuklandık. Kadınlar, çocuklar ve bebekler dahil olmak üzere beş aydan fazla (26 Mayıs 2023'ten 10 Ekim 2023'e kadar) hapsedildik. Sağlık ve beslenme sorunlarıyla karşılaştık ve oradaki kötü yemek ve koşullar nedeniyle birkaç kez hastalandım; koşullar tam olarak bir hapishane gibiydi, hatta bir hapishaneden de kötüydü.

Türkiye-Bulgaristan sınırını geçmeye çalışan 104 kişi arasında Hamidreza Yousefi
Türkiye-Bulgaristan sınırını geçmeye çalışan 104 kişi arasında Hamidreza Yousefi

Gaziantep kampında, sırf kardeşim Matin elini cebinden çıkarmayı reddettiği için ailemizin tüm fertleri birbirinden ayrıldı ve dağıtıldı. Kamp IŞİD mensuplarıyla doluydu ve Matin ile Mohammad (diğer kardeşim) için son derece endişeliydim, çünkü çok küçüktüler, 15 ve 16 yaşındaydılar. Çok kaygılı ve endişeliydim; o günler son derece zordu.

Hamidreza Yousefi, İzmir kampında hapsedilmeden önce ailesiyle birlikte
Hamidreza Yousefi, İzmir kampında hapsedilmeden önce ailesiyle birlikte

4 Haziran 2024'te bir araçla İzmir'e götürüldük. Türk yasalarına göre bizim durumumuzda bir araçta oturmanın suç sayılabileceğinden habersizdik. İzmir polisi bizimle konuştuktan sonra ertesi gün serbest bırakılacağımızı ve hiçbir sorun olmadığını söyledi, ancak bunun yerine bizi İzmir kampına nakletti. Orada ailemle birlikte sıcak havada iki ay boyunca, 29 Temmuz 2024'e kadar hapsedildik. Kamp böceklerle, özellikle de bizi fena halde ısıran tahtakurularıyla doluydu.

İzmir kampında bir gün üst katımıza zehir püskürttüler ve havalandırma sistemi aracılığıyla bu zehir koridorumuzdaki odalara ulaştı. İki kişi bilincini kaybetti, diğerleri ise solunum sorunları yaşadı. Annem çok fazla solunum sorunu yaşadı ve hepimiz baskı altındaydık. Herkes yemekhaneye gönderildi, ancak orada kullandıkları zehir çok tehlikeliydi.

İzmir'de hiçbir kâğıt ya da belge olmadan serbest bırakıldık. Kimlik olmadan kimse bize ev kiralamaya razı olmadı. Bir ya da iki gece dışarıda uyuduk; gerçi buna uyku demek yanıltıcı olur, çünkü ancak yarım saat ile bir saat arası uyuyabildim ve diğerleri için de durum aynıydı. Türk yasaları öyle düzenlenmişti ki kimse bize kiralamaya cesaret edemiyor, yaklaşık 2.000 dolarlık bir para cezası olduğunu söylüyordu. Bize kiralayan kişi bunu insanlık adına yaptı; aksi takdirde çok daha uzun süre evsiz ve yerinden edilmiş halde kalacaktık.

Hamidreza ve ailesi sokaklarda
Hamidreza ve ailesi sokaklarda

İki ya da üç ay boyunca bize Kimlik (Kimlik Kartı) vermediler ve neden korktuklarını bilmiyorum. Ocak 2026'da banka hesabı açmamıza izin vermediler. Banka çalışanı bana Göç İdaresi'nin banka hesabı açmamı engellediğini söyledi. Göç İdaresi'nin başındaki kişiye, ‘Türkiye'de yaşamamı istemiyorsanız, ben de Türkiye'de yaşamak istemiyorum… ama burada olmak zorundayım ve normal bir hayat sürmek için bir banka hesabı açmam gerekiyor. Lütfen sisteminizde buna benim için izin verin’ dedim. O kişi bana bağırdı ve yine de izni vermedi. Sanki bizi insan olarak görmüyorlar ve bizi anlamıyorlar.

Ailem Türkiye'den ayrılmak istedi, ancak alıkonuldular ve ancak 10 ya da 11 gün sonra Türkiye'den Birleşik Krallık'a gidebildiler. Annem, Matin ve Mohammad Türkiye'den ayrılmayı sabırsızlıkla bekliyorlardı, ancak umutları 16 Şubat'ta ertelendi ve sonunda 27 Şubat 2026'da Türkiye'den çıkabildiler.

Hamidreza'nın annesi iki kardeşiyle birlikte
Hamidreza'nın annesi iki kardeşiyle birlikte

Tüm bu delillere rağmen başvurum reddedildi ve bir avukat tutmak zorunda kaldım. Bu, Allah korusun, ailemle birlikte sınır dışı edilebileceğimiz korkusuyla bende büyük bir psikolojik stres ve kaygı yarattı.”

Fırsat eksikliği ve Türkiye'deki AROPL Mensuplarına yönelik sistematik dini zulüm, onları yetersiz yaşam koşullarına mahkûm ediyor. 104 müminden bazıları Avrupa ülkelerinde sığınak bulmuş olsa da, Hamidreza gibi pek çoğu, İran gibi inancın mensuplarına karşı süregelen bir zulüm örüntüsüne sahip olan Türkiye'de hâlâ ağır koşullarla karşı karşıya. The Divine Just State Dergisi, Ahmedi Barış ve Nur Dini mensuplarına yönelik zulme ışık tutmaya devam edecektir.