Kabil İlk Kapitalistti
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Makale, Kabil'in başlattığı kapitalist para sisteminin kusurlarını inceliyor ve takasa dayalı bir toplum öneriyor.
Yazan Ardijan Demirovic

Dünyanın büyük bölümü bir geçim maliyeti kriziyle karşı karşıya; çalışan birçok insan barınma gibi temel ihtiyaçları karşılayamıyor ve evsizlerin sayısı artıyor. Bir zamanlar uygun fiyatlı olan evler artık yüz binlerce tutuyor ve insanlar ipotek borçlarını ödemek için tüm hayatları boyunca çalışıp birikim yapıyor. Birleşik Krallık'ta 300.000 evsiz insan var ve yalnızca İngiltere'de bir milyondan fazla boş ev bulunuyor. Boş evlerin oranı arttıkça, herkes için yeterli ev olduğu açıkça görülüyor. Üstelik dünya genelinde insan tüketimi için üretilen gıdanın üçte biri israf edilirken, yılda dokuz milyon insan açlıktan ölüyor. Peki neden bir ev sahibi olmak ve temel bir yaşam kalitesini karşılayabilmek insanların çoğunluğu için bu kadar ulaşılmaz hale geldi ve yalnızca zenginlere ayrıldı?
Değersiz Para ve Bedeli
Bugün kullandığımız kâğıt ve elektronik para özünde değersizdir. Kâğıt banknotun kendisi, elle yazılmış bir sözleşmeye benzer şekilde bir borcu tanıyan bir senettir. Gerçek hiçbir şeyle desteklenmez ve borcun ödenmesi için hükümete bağlıdır.







Çok uzun zaman önce bankalar insanları altın ve gümüşlerini yatırmaya ve taşınması ve ticareti daha kolay olduğu için bunların yerine kâğıt banknot kullanmaya ikna etti. Zamanla bankalar bu banknotları destekleyen altın ve gümüşü vermeyi bıraktı. Bu da onlara daha fazla para basma imkânı tanıdı, onlara tam bir mali kontrol sağladı ve bugün gördüğümüz, geçim maliyetini karşılanamaz hale getiren enflasyona yol açtı. Bankaların bu basılmış parayı borç vermesi, fiyatları ücretlerin artışından çok daha hızlı yükseltti ve dolaşımdaki paranın değerini düşürdü. Sonuç olarak insanlar çalışmalarına rağmen barınmayı ya da temel ihtiyaçlarını karşılayamaz oldu. Bu, serveti yoksullardan zenginlere aktardı, bankaları ve aşırı zengin şirketleri güçlendirdi ve insanların çoğunu mali açıdan zorluk içinde bıraktı.
İtibari paranın gerçek bir değeri olmadığı gizli bir mesele değildir; bilinen bir şeydir ve bununla ilgili bilgilere kolayca ulaşılabilir.
Modern Treasury şöyle belirtmiştir:
“1971'de altın standardının resmen sona ermesinden bu yana ABD itibari parası, ABD hükümetinin ‘tam güveni ve itibarı’ ile desteklenmektedir.”
Corporate Finance Institute da benzer bir şey belirtmiştir:
“İtibari para herhangi bir fiziki emtia ile değil, sahiplerinin güveni ve bir hükümet beyanı sayesinde desteklenir.”
Arkasında gerçek bir değer bulunmayan bu tür bir para, değerini korumak için otoritelere bağlıdır ve merkez bankacılığı sistemine ekonomi üzerinde tam kontrol sağlar. Bu sistem kâr peşinde acımasız olduğunu kanıtlamıştır; işçiler sömürülürken zenginlerin daha da zenginleşmesine izin verir; işçiler kendi emeklerinden adil bir pay almadan işverenlerine kâr sağlar.
Bankalar, borçlu olduğu sürece sınırsız miktarda para yaratabilir ve borç verebilir. Yoktan para yaratır ve onu yüksek faiz oranlarıyla borç verirler. Bu da her hükümetin ve bireyin sonunda mali seçkinlere borçlandığı kırılmaz bir yapı oluşturur. Bankaların ve merkez bankalarının sahipleri küresel güç hiyerarşisinin en tepesindedir. Birleşik Krallık'ta insanlar bankalara her gün neredeyse 200 milyon İngiliz sterlini faiz ödemektedir; bu da yalnızca parayı piramidin altından tepesine taşımaya yarar. Bu sistem mali seçkinlerin nüfusu, çok uluslu şirketleri ve hükümetleri kontrol etmesine olanak tanır.
Takas ve Paranın Tarihi
Para var olmadan önce insanlar takası, yani mal ve hizmetlerin para olmaksızın doğrudan değiş tokuşunu kullanırdı. Bu kadim ticaret biçimi, bireylerin ve grupların sahip oldukları eşyaları sahip olmadıklarıyla değiştirerek ihtiyaçlarını ve arzularını karşıladığı en eski insan toplumlarına kadar uzanır.
İbrahimi dinlerde kaydedildiği üzere Adem ve Havva zamanında para ya da nakit diye bir şey yoktu. Kabil toprağı süren biri, Habil ise koyun çobanı oldu. Bu dönemde insanlar takas yapıyor, çalışıyor ve birbirlerinin ihtiyaçlarını karşılıyordu. Başından beri insanlığın, her birinin sahip olduğu mesleğe göre birbirine fayda sağlaması ve bu takas sistemi içinde daha geniş topluma katkıda bulunması gerekiyordu. Birçok kişi Kabil'in kıskançlık yüzünden Habil'i öldürdüğü hikâyesini bilir, ancak Kabil'in daha sonra yaptığı ve bugüne kadar insanlığın sonraki nesillerini etkileyen şeyi herkes bilmez.
“Kabil anıtlar aracılığıyla adını ölümsüzleştirmeye çalıştı ve bir şehirler kurucusu oldu. Bunların ilkine oğlunun adından dolayı Hanok adını verdi, çünkü bir ölçüde huzur ve esenlik duymaya Hanok'un doğumuyla başlamıştı. Bunun yanı sıra altı şehir daha kurdu. Bu şehir kurma işi tanrısız bir eylemdi, çünkü onları bir surla çevirerek ailesini içeride kalmaya zorladı. Diğer bütün yaptıkları da aynı derecede dinsizceydi. Tanrı'nın onun için takdir ettiği ceza hiçbir iyileşme sağlamadı. Komşuları bundan zarar görse de kendi zevkini sağlamak için günah işledi. ... Ayrıca insanların daha önce yaşadığı sadelik yollarında bir değişiklik yaptı ve ölçülerin ve tartıların mucidi oldu. İnsanlar bu tür sanatlardan hiçbir şey bilmedikleri sürece masumca ve cömertçe yaşarken, o dünyayı kurnaz bir hilekârlığa dönüştürdü. Bütün torunları da Kabil gibiydi, dinsiz ve tanrısız; bu yüzden Tanrı onları yok etmeye karar verdi.”The Legends of the Jews, Louis Ginzberg, Cilt 1, 3. Bölüm, s. 115-116
Kabil “insanların daha önce yaşadığı sadeliği” değiştirdi “ve ölçülerin ve tartıların mucidi oldu.” Bugün içinde yaşadığımız yozlaşmış kapitalist sistem Kabil'in ve torunlarının açgözlülüğünden doğmuştur; Allah'ın insanlığın yaşamasını istediği şekil asla bu değildi.
Takas, mevcut para sisteminin aksine, para akışını kontrol eden merkezi bir otoriteye duyulan ihtiyacı ortadan kaldırır. Doğrudan ve adil değiş tokuşları teşvik ederek bir topluluk ve iş birliği duygusu yaratır. Bir takas sisteminde mal ve hizmetler, piyasa güçlerinin dayattığı ya da finans kuruluşlarının manipüle ettiği yapay değerlemelere göre değil, kendi içsel değerlerine göre takas edilir. Bu da daha istikrarlı ve adil işlemlere yol açarak modern ekonomilerde görülen eşitsizlikleri azaltır. Paranın kaldırılması, insanların aynı şekilde servet biriktirmesinin ve başkalarının emeğinden kâr elde etmesinin mümkün olmaması anlamına gelir.
“Bilgenin Gayesi”, İlahi Adil Devlet'te paranın kaldırılacağını ve her işlemin, o da değersiz hale gelene kadar altın ve gümüşle destekleneceğini belirtir:
“İmam (minhusselam) şöyle dedi: ‘Para ve altın ve bunun dışındakilerin o zaman hiçbir değeri olmayacak ve insanlar onu umursamayacak.’ Ben [Eba Sadık] dedim ki: ‘Yani herkes rahat olacak ve Allah'a ibadet edecekler mi?’ İmam (minhusselam) dedi ki: ‘O zaman ne muhtaç ne de aç tek bir kişi kalmayacak.’”Bilgenin Gayesi, Eba Sadık, 33. Bab, s. 439
Bundan sonra herkes devlete katkıda bulunmak için çalışacak ve tüm ihtiyaçları — ücretsiz olarak — karşılanacak.
“Tesisatçı toplumu iyileştirmek ve ona hizmet etmek için çalışır ve ihtiyaç duyduğu her şeye ücretsiz erişir. Doktor da kendi payına düşeni yapar, oduncu da, mühendis de, öğretmen de, itfaiyeci de. Kimsenin para peşinde koşmak zorunda olmadığı bir toplum, çünkü paranın hiçbir değeri yoktur ve bütün insanlar her şeye hak sahibidir ve herkes para için değil, insanlığa katkıda bulunmanın onuru için çalışır. O zaman insanlar açgözlülük ve nefis ve dünya sevgisiyle değil, onur ve vatan ve insanlık sevgisiyle motive olacaklar.”Bilgenin Gayesi, Eba Sadık, 33. Bab, s. 440
Allah, herkesin hayatta kalması ve rahat bir hayat sürmesi için ihtiyaç duyduğu şeye sahip olması amacıyla yeterinden fazla rızık sağlamıştır. İmam Ali şöyle dedi:
“Allah, yoksulların geçimini zenginlerin servetinde takdir etmiştir. Bir yoksul ne zaman aç kalırsa, bu bir zenginin keyfini sürdüğü şey yüzündendir; ve Allah onlara bunu soracaktır.”Mizan El-Hikme, Muhammed Er-Reyşehri, Cilt 3, s. 2308
İnsanların temel ihtiyaçlarını karşılamak için bu kadar zorlanmaya devam etmesi hiç mantıklı değildir. Mali seçkinlerin gücü bir yanılsamaya dayanır ve çoğunluğun katılımına bağlıdır. İnsanların, başkalarının kendilerine zulmetmesine izin veren ve yalnızca bencil insanlardan oluşan çok küçük bir azınlığın ihtiyacından çok daha fazlasına sahip olmasına yarayan bu sistemi ayakta tutmaya devam etmelerine hiç gerek yoktur.