Taklit, İslam'da bulunan bir inanç sistemidir. Onikici Şii İslam'da birçokları tarafından, takipçilerin âlimleri taklit etmesi ve onlara her bakımdan itaat etmesi zorunlu kabul edilir.
Bu, Onikici Şii İslam'ın tam merkezinde oluşmuş bir inanç sistemidir. Ona bağlı olmayan bir azınlık dışında, dünyadaki milyonlarca Şii, hayatın her alanında nasıl yaşayacaklarını anlamak için bu sisteme dayanır; dinî bilgi edinmekten, birbirlerini nasıl selamlayacaklarını ve neyin caiz olup olmadığını bilmeye kadar.
Onikici Şiiler, âlimlerinin ve fakihlerinin dinlerinin kontrolünü ele almasına izin veren bu bidate boyun eğmişlerdir; onlara mallarının, hükümlerinin ve bizzat hayatlarının üzerinde yetki tanımışlardır. Bunu Allah'a ibadet etme kisvesi altında, bu âlimlerin İmam Mehdi'lerinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) temsilcileri olduğuna inanarak yaparlar.
Ancak ileride ayrıntılı olarak inceleyeceğimiz gibi, bu sistem mutlak bir bidattir.
HZ. MUHAMMED'DEN (O'NA VE AİLESİNE SELAM OLSUN) SONRAKİ HALEFLER
Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefatından sonra, onun tarafından atanan gerçek halef ve vekil İmam Ali bin Ebi Talib idi. Peygamber, hayatı boyunca Müslüman ümmetini, bir hidayet feneri olarak İmam Ali'ye (aleyhisselam) yönelmeye teşvik etmişti. Gadir Hum olayı olarak bilinen belirli bir olay, İmam Ali'ye Hz. Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sonra Müslümanların Velisi olarak inkâr edilemez bir konum kazandırdı. Ancak tarihin defalarca gösterdiği gibi, Velilerinin konumuna sadık kalanlar az olacaktı ve sonunda birçokları ona ihanet etti.
Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyeti, Tusi'nin Gaybet kitabında okunabileceği gibi, sonraki nesiller boyunca Ali bin Ebi Talib'in soyundan gelecek her oğlu tek tek ismiyle anar. Ağır zulüm ve istismara rağmen hakikati koruyarak Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gerçek dinine rehberlik eden ve onun güvenliğini sağlayan asil ve salih İmamları anar.
Bu masum insanlar, bizzat Allah tarafından atandıkları şekilde ilahî bir rol taşıyordu: Toplumda adaleti sağlayacak yetkiye ve güce sahip, insanların mutlak velileri olmak.
Karanlığın kurtlarının çirkin başlarını kaldırması, On İkinci İmam, İmam Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gözden kayboluşundan sonra oldu.
İnsanlara, İmamlarının otoritesini sürdürmeye ve insanca, edepli ve ahlaklı hayatlar yaşamaya devam etmek yerine başka fikirler sunuldu. Bidat fikirler; Peygamber'in talimatlarından büyük ölçüde sapan kavramlar. Yeni bir şey yapılması gerektiğine ikna edildiler.
İmam'ın gaybete girmesinden ancak uzun yıllar sonra, genel Şii halkının fakihleri önder, veli ve kanun koyucu olarak takip etmeye başlaması gerektiği fikrini tekrar tekrar yayan çeşitli düşünce okulları ortaya çıkmaya başladı. Bu düşünce tarzına yönelik ısrarın derecesi zamanla arttı.
ONİKİCİ Şİİ İSLAM'A “İÇTİHAT”IN GETİRİLMESİ
Gaybet sonrası dönemin Şiileri kendilerini Sünnilerle tartışırken buldular ve tartışmada onları yenmeye çalışırken, Muhammed veya Muhammed Ailesi tarafından getirilmemiş yöntemleri benimsediler.
Taklit kavramına bakmanın mutlak bir yolunu Şii düşünce okuluna asıl getiren, akıl ile ilahî vahyin birbirine denk olduğunu ileri süren Allame Hilli oldu. Fakihin insanlara hem kelamın hem de fıkhın usulünü öğretebileceğini savundu.
Bir âlimin kendi akıl yürütmesini, yani İçtihat denilen bir süreci kullanabileceğine ve böylece bir “Müçtehit”, yani iddiaya göre özellikle dinî meselelerde kendi akıl yürütmesini daha iyi kullanabildiği için daha az bilgili olan başkaları tarafından takip edilmesi gereken kişi olabileceğine karar verdi.
Dinde Müçtehidi takip etmenin zorunlu olduğunu belirledi. Sünniliğin araçlarını kullanarak dinî tartışmada başarılı olmak uğruna, sözde akılcı kelamın unsurlarını getirdi ve Şii İslam okulları için hadis tahlili sistemini koydu.
Tarih boyunca yaşanan bu olaylar, yanılabilir hadis öğrencilerinin işleridir. Bu adamların eylemlerinin kendi anlayışlarına dayanması ve bizzat Allah'ın sözlerinden, ne O'nun kitabı Kur'an'dan ne de O'nun seçtiği masumlardan doğrudan bir emre dair hemen hiç açık bir işaret taşımaması dikkat çekici derecede tuhaftır.
Günümüz dünyasında Taklit, Onikici inancın merkezinde yer alan sistematik ve yapılandırılmış bir temel hâline gelmiştir. Ama o, itiraf edilmiş bir bidattir.
Ve böylece yeni bir fikir doğdu; Allah'ın elçisinin insanlara getirdiğinden tamamen farklı bir şey. Bu Taklit'ti, yani taklitti; ama masum İmamlarının değil. Bu âlimlerin taklidiydi.
Âlimlerin toplumda önemli bir rolü vardır. Ama bu rol, Ehl-i Beyt (Selam Onlardandır) tarafından, hatta Allah'ın dinlerinden herhangi birinin öğretileri tarafından hiçbir zaman bir önderlik biçimi olarak öngörülmemiştir. Aslında onların görevleri vardır, ama bu görevler yavaş yavaş başka niyetlerin gölgesinde kaldı. İmamımız Ahmed El-Hasan'ın (minhusselam) belirttiği gibi:
“Öte yandan, Allah'ın Peygamberi'nin şeriatını daima saptırmaya çalışan Samiri (amel etmeyen âlim) vardır. O ne iyiliği emredip kötülükten alıkoymaya çalışır, ne de mümkünse dille ya da elle Allah yolunda cihada…”
Buzağı, İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), c. 1, s. 5
TAKLİT – ANLAMI VE TANIMI
İnsanları yanılabilir görüşlere körü körüne boyun eğmeye ikna ederek onlara önderlik dayatma propagandası giderek daha uğursuz bir hâl aldı ve Şii toplumuna kök saldı.
Buna boyun eğmenin zorunlu olduğu sözde gerçeğini getirdi. Onlar, yani âlimler, bir âlimi taklit etmeden Müslümanın namazının ve orucunun, hatta yerine getirdiği herhangi bir ibadetin Yüce Yaratıcı tarafından kabul edilmeyeceğini ima etmenin yollarını bulacaklardı. Ancak Hz. Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ya da onun Ehl-i Beyt'inden (Selam Onlardandır) bu iddiayı destekleyen hiçbir metinsel delil kesinlikle yoktur.
Bu, Ehl-i Beyt (Selam Onlardandır) tarafından hiçbir zaman teşvik edilmemiş yeni bir kavramdı. Taklit her zaman Allah'ın ilahî olarak atanmış vekillerine yönelik olmuştur.
İnsanları hidayete yönlendirecek ve onlara önderlik edecek ilahî bir elçiye ya da Allah'tan bir peygambere sahip olmak, Allah'ın insanlığın başlangıcından, Adem'in (aleyhisselam) yaratılışından itibaren başlattığı bir sistemdir.
Ama bu Taklit, Allah'a sözde ibadetin yeni bir biçimiydi: Sırf metinler ve kutsal yazılar aracılığıyla dine dair bir miktar anlayış edinmiş oldukları için yanılabilir insanları takip etmek. Onlara insanlar üzerinde tam yetki tanımak.
Ve bu takip biçimi, sadece öğüt almanın ya da öğrenmenin ötesine geçer; İslam'ın fakihleri sözde çok daha fazla yetki makamına sahip olabilirler.
Âlim Hairi “Er-Risale” adlı kitabında Taklit'i şöyle tanımlamıştır:
‘Sözlük anlamıyla Taklit kelimesinin kökü “Kılade”dir. Bu, tıpkı bir hayvanın boynuna ip bağlandığında olduğu gibi, boyna takılan tasmadır. Bu şekilde cahil insanlar Müçtehidin tasmasını boyunlarına takar, ona göre onu takip eder ve onun iradesine karşı gelemezler. Genel kullanımında Taklit, bir Müçtehidin sözlerini benimsemek ve hiçbir delil sormadan onlara göre amel etmektir.’
İnsanların derece bakımından fakihlerin altında olduğunu ve onlara itaat etmeleri gerektiğini kendi dilleriyle itiraf ederler.
Bu tuhaf bağlılığı, Onikici Şiilerin âlimlerine karşı davranışlarında, onlara kelimenin tam anlamıyla “taklit edilen merci” anlamına gelen “Merci-i Taklit” gibi unvanlar tanımalarında görüyoruz.
Bu çağda, kendilerini layık gördükleri unvan, kelimenin tam anlamıyla Allah'ın bir ayeti anlamına gelen “Ayetullah”tır.
Allah'ın ayetlerinin, sadece bir miktar bilgi edinmiş yanılabilir insanlar değil, O'nun seçilmiş kulları, peygamberleri, elçileri ve İmamları olduğuna inanmak sağduyu gereği değil midir?
Bugün Taklit'in iki büyük kurumu, en âlim ve en bilgili kabul edilen sözde Büyük Ayetullah Sistani ile İran'dan Humeyni'nin halefi Hamaney arasında bölünmüştür. Bununla birlikte Onikici Şiilerin Müçtehit olarak takip ettiği başka birçok âlim de vardır.
Gerçek şu ki çok sayıda farklı sözde Ayetullah vardır ve takip edilmelerini insanlara farz kılmışlardır. Allah tarafından kabul edilmek ve O'nun nezdinde makbul olmak için kendilerine takip edecekleri ve boyun eğecekleri bir Müçtehit seçmeleri gerektiği, artık Onikici Şii kelamının sahte bir ilkesidir.
Bunun sonuçları çok büyüktür. Bu adamların toplumun işleyişini uygun gördükleri şekilde yönlendirmesine imkân verir.
Ve hem insanlar hem de din üzerindeki iddia edilen velayetlerine rağmen, özellikle Şii çoğunluklu Irak ve İran'da toplumun durumu müreffeh ya da ilerici olmaktan çok uzaktır.
MÜÇTEHİDE GÖRE ÂLİMİNİZİ NASIL SEÇERSİNİZ
Onikici Şii, taklit edeceği âlimi nasıl seçer?
Burada bile kurallar belirsizdir, ancak onlara “en bilgili” olanı takip etmeleri söylenir. Bununla birlikte başkaları, bunun tek başına gerekli bir ölçüt olmadığını söyler.
Örneğin İran'ın sözde Dinî Lideri Hamaney, özellikle İmam Mehdi'yi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sözde temsil etmesi ve Şii çoğunluklu bir ülkeyi yönetmesi nedeniyle, bugün Şii toplumunda en büyük takipçi kitlelerinden birine sahiptir.
Ancak onun en bilgili âlim olmadığı ve fıkıh alanında başkalarının daha deneyimli olduğu da yaygın olarak kabul edilir. Onu insanların gözünde öne çıkaran, siyasi konumu ve yüceltilmiş statüsüdür; özellikle de İran İslam Cumhuriyeti'ni kuran Humeyni'nin halefi olarak görülmesi.
Bunların dışında Onikici Şiilerin hayatlarına dair kararlarında kendilerine otorite olarak seçebilecekleri başka birçok âlim vardır. Bu kararı verirken bile, alanın daha üst uzmanları tarafından yönlendirilmeleri gerekir.
İnsanlar üzerinde otorite olma hakkını iddia etmiş bazı popüler âlimler şunlardır: Seyyid Muhammed Alevi Ali Hüseyni Gürgani, Seyyid Muhammed Cevad Alevi Burucerdi, Seyyid Haşim Bathai Gülpayegani ve Seyyid Ali Muhammed Destgayb Şirazi; ve daha birçokları.
İÇTİHAT – BİDAT SİLAH
Bu sistemin bugünkü dünya üzerindeki sonuçlarına ve gerçekte ne kadar kontrol elinde tuttuğuna dikkat çekiyoruz.
Başka bir deyişle, Onikici Şii toplumu Merciler için hangi hakları tanır? Bir Merci, yani fakih şunları yapabilir:
- Devlet işlerini yönetmek ve siyasete katılmak
- Kendi takipçilerinin boyun eğmesi gereken hükümler vermek
- Fakih olarak hareket etmek ve kendi vardığı sonuçlara dayanarak Şeriat kanunları koymak
- Kanunları zamana ve işine geldiği şekilde değiştirmek
- Humus'u (Şiiler için zorunlu sadaka) kabul etmek; hatta Humus'un yalnızca onlara ya da onların izin verdiği kişilere verilebileceğine yaygın olarak inanılır
- Humus'u uygun gördükleri şekilde dağıtmak
Toplumun dinî fakihler tarafından yönetilmesine yönelik bu yeni kabul görmüş hoşgörünün ortaya çıkışının, Mukaddes Ehl-i Beyt'in ve İmamların hayatları boyunca hiçbir yerde görülmediği açıktır.
Ve bunun ardındaki sebep açıktır: Bu görevlerin Yüce Yaratıcı'nın masum bir elçisi tarafından, bizzat O'nun atadığı biri tarafından yerine getirilmesi gerekir. Yanılabilir bir âlimin bu büyük görevleri yerine getirmesi fikri tamamen mantıksızdır.
Zamanla âlimler, sözde daha üstün bilgilerinin, ilahî bir çözüm gerektiren her meseleyi kusurlu bir araçla çözmelerine izin verdiğine karar verdiler: Hükümler üretmek için kendi akıl yürütmelerini kullanacaklardı. Buna İçtihat denir.
İçtihat, Şii dünyasına Mukaddes Peygamber Hz. Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) çok sonra ve gerçekten de İmam Muhammed el-Mehdi'nin gözden kayboluşundan sonra girdi. Bu, sözde mantıklı ve makul kabul edilen hükümlere (Fetvalar) varmak için yüzyıllardır farklı âlimler tarafından kullanılan, benimsenmiş bir araçtır.
İçtihat (akıl yürütme) yöntemini yeni kanunlar ve hükümler oluşturmak için kullanmak, aslında daha önce belirttiğimiz gibi Sünnilerin Şiilerle tartışmalarında kullandıkları bir araçtı. Şii âlimler, Müfid ve Hilli gibi, Ehl-i Beyt'in rivayetlerine sıkıca sarılmak yerine bu araçları kendi sistemlerine almayı seçtiler. Hatta daha önce belirtildiği gibi Hilli, dinde bir karara varmak için mantıksal akıl yürütmeyi kullanmanın, Peygamberlere, Elçilere ve İmamlara (aleyhimusselam) ilham edilen ilahî vahiy kadar geçerli olduğu şeklindeki haksız iddiada bulunacak kadar ileri gitti.
Bu, yavaş yavaş, sahih kutsal metinler ya da ilahî olarak atanmış bir Vekile gelen vahiy yerine insanların kendi anlayışlarını kullanmasından oluşan bir dine yol açtı.
Yine de bu akıl yürütme ve kıyas araçlarının Ehl-i Beyt tarafından onaylandığını kanıtlamaya çalışırlar.
İlginçtir ki Ehl-i Beyt'in kendisi, rivayetlerinde bizi reddedilmesi gereken bu Ahir Zaman bidatine karşı uyarmıştır:
İmam Ali (minhusselam) şöyle dedi: “Ve o (İmam Mehdi), dinde bilmedikleri şeyle fetva verenlerden intikam alacaktır; vay onlara ve onların takipçilerine! Din eksik miydi de onlar onu tamamladılar? Yoksa eğri miydi de onlar onu doğrulttular? Yoksa insanlar ona karşı çıkmak üzereydi de onlar ona razı mı oldular? Yoksa din onları salih amele mi zorladı da onlar ona karşı günah mı işlediler?”
İlzamü'n-Nasib fi İsbati'l-Hücceti'l-Gaib, Ali el-Hairi, c. 2, s. 197
Ayrıca,
{Onlar, Allah'ı bırakıp âlimlerini ve rahiplerini rabler edindiler} (Kur'an-ı Kerim, Tevbe: ayet 31). İmam Bakır (aleyhisselam) ayeti şöyle tefsir etti:
“…Âlimlerine ve rahiplerine gelince, gerçekten onlara itaat ettiler ve sözlerini aldılar, onlara emrettikleri şeyi takip ettiler ve onların çağırdıkları şeye boyun eğdiler; böylece onlara itaat ederek onları (âlimleri) ilahlar edindiler; Allah'ın, O'nun kitaplarının ve elçilerinin emrettiğini bıraktılar, onu (emri) reddettiler, onu arkalarına attılar ve âlimlerin ve rahiplerin emrettiğini takip ettiler; onlara itaat ettiler ve Allah'a isyan ettiler. Gerçekten O, bunu onlardan ibret alalım diye bizim kitabımızda zikretti…”
Tefsirü'l-Kummi, Ali bin İbrahim el-Kummi, c. 1, s. 289
ve,
{Onlar, Allah'ı bırakıp âlimlerini ve rahiplerini rabler edindiler} (Kur'an-ı Kerim, Tevbe: ayet 31). İmam Sadık (aleyhisselam) ayeti şöyle tefsir etti:
“Onlar (âlimler) onları kendilerine ibadet etmeye çağırmadılar; çağırsalardı da onlara icabet etmezlerdi; fakat onlar için bazı şeyleri helal kıldılar ve bazı şeyleri haram kıldılar, onlar da bunu aldılar; böylece Allah yerine onların ilahları oldular.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 9, s. 212, hadis 87
Kanun koyucu bizzat Allah'tan değilken ve sadece kendi kendini atamış bir fakihken, Allah adına gerçek adaletin uygulanması beklenemez.
Fakihlerin Taklit fikrine ilişkin tipik yaklaşımı, fakihlerin sıradan halktan daha fazla bilgiye sahip olduğu ve bu nedenle halkın her konuda onları takip etmek zorunda olduğudur.
Müçtehit Hilli, Nihayetü'l-Vusul ila İlmi'l-Usul adlı kitabında, c. 5, s. 167'de şöyle yazar:
“İçtihat, ihmal ya da eksiklik nedeniyle kınanmayacak bir şekilde, Şeriat'ın bir hükmüne ilişkin zanna ulaşmak için çaba harcamak demektir.”
Müçtehit el-Amili el-Cibai şöyle der:
“İçtihat, bir fakihin Şeriat'ın bir hükmüne ilişkin zanna ulaşmak için gösterdiği çaba ve gayrettir.”
Ancak bu çok kusurlu bir yaklaşımdır. Din ve imanın her zaman mantık etrafında şekillenmediğini biliyoruz. Allah, Kur'an'da insanın sınırlı duyularına göre tamamen mantıksız olan kaynaklardan doğan imanın sayısız örneğini göstermiştir. Usul-i Kâfi ve Biharü'l-Envar gibi kitaplar, sıradan halkı hayrete düşüren İmamların hükümleriyle doludur. Mukaddes İmamlarımız, sıradan yanılabilir insanların İçtihat'ı, yani akıl yürütmeyi bir araç olarak kullanarak asla rastlamayı umamayacakları sonuçlara ulaştılar. Çünkü imanda, hatta fıkıhta bile mantıksal akıl yürütme her zaman geçerli değildir. Bu, ancak her şeyi bilen bir Allah'tan gelen ilahî vahiyle bir elçi aracılığıyla getirilebilir.
Bunun bir örneği, masum İmam Cafer es-Sadık (minhusselam) ile Ebu Hanife arasındaki bir konuşmadır.
Ebu Hanife bir keresinde İmam tarafından, kendi mantıksal düşüncesiyle fıkhi hükümler verirken aldığı kararlar hakkında sorgulandı.
Yanılabilir düşünme yönteminin ilahî vahiyle karşılaştırıldığında ne kadar kusurlu olduğunu ona göstermek için İmam (minhusselam) ona bazı meseleler sordu ve o cevap veremedi. İmam Cafer es-Sadık'ın (minhusselam) sorduğu sorular arasında şunlar vardı:
İmam Cafer es-Sadık (aleyhisselam) Ebu Hanife'ye sordu: “Allah'ın gözünde hangisi daha büyüktür, zina mı yoksa adam öldürmek mi?” O dedi ki: “Adam öldürmek.”
O (aleyhisselam) dedi ki: “Gerçekten Allah adam öldürme için iki şahit, zina için ise dört şahit istedi. Eğer bu akıl yürütmeye ve kıyasa dayansaydı, daha büyük olduğu için dört şahidin adam öldürme için olması gerekirdi.”
Sonra o (aleyhisselam) sordu: “Allah'ın gözünde hangisi daha büyüktür, namaz mı yoksa oruç mu?”
O cevap verdi: “Namaz.”
O (aleyhisselam) dedi ki: “Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), hayızlı kadına kaçırdığı oruç günlerini kaza etmesini emretti, ama kaçırdığı namazları değil. Eğer bu akıl yürütmeye ve kıyasa dayansaydı, namazları kaza etmek farz olurdu.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 10, s. 221, hadis 22
İmam Cafer es-Sadık'ın (minhusselam) bu kıyaslaması, ilahî hükümlerin belirlenmesi konusunda insan aklının doğru araç olmadığını kanıtlamak içindi. Aksine, Allah'a tamamen teslim olmak için insanoğlu, her şeyi bilen bir Yaratıcı'nın kendisi için koyduğu sistemi takip etmekle yükümlüdür; sistemi kendi mantığıyla uydurmakla değil.
TAKLİT İÇİN ÖNE SÜRÜLEN DELİLLER
Âlimler, kendilerinin taklidimize layık olduklarını ve bizim de onları taklit etmekle yükümlü olduğumuzu dört ana delil türüyle kanıtlamaya çalışmışlardır.
Kur'an, Ehl-i Beyt'in sözleri, mantıksal akıl yürütme ve dördüncüsü: fakihlerin icmaı.
KUR'AN
Bu bidatin sözde “Allah'ın sahih bir emri” olduğunu kanıtlamaya çalışan âlimler bunu Kur'an'daki ayetler aracılığıyla yapmaya çalışırlar.
Örneğin, aşağıdaki ayetlerin fakihlere boyun eğme emri olduğunu iddia ederler:
“O hâlde, eğer bilginiz yoksa zikir ehline sorun.”
Kur'an-ı Kerim, Enbiya: ayet 7
“Senden önce de kendilerine [mesajımızı] vahyettiğimiz adamlardan başkasını göndermedik. Eğer bilmiyorsanız zikir ehline sorun.”
Kur'an-ı Kerim, Nahl: ayet 43
Fakihler, Zikir Ehli, yani Ehl-i Zikr olduklarını iddia ederler ve dine dair sınırlı bilgileri temelinde insanlar üzerindeki sözde otoritelerini kanıtlamak için bu ayeti kullanmaya çalışırlar.
Ancak… Ehl-i Zikr gerçekten fakihler midir?
İmam Bakır (minhusselam), en Mukaddes, en Yüce Allah'ın sözleri hakkında şunu söylemiştir:
“Eğer bilmiyorsanız Zikir ehline sorun.” (Kur'an-ı Kerim, Nahl: 43; Kur'an-ı Kerim, Enbiya: 7) Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: ‘Zikir benim ve İmamlar Zikir Ehli'dir.’
Ve Yüce Allah'ın şu sözü: {Gerçekten o, senin ve kavmin için bir Zikirdir (Öğüttür) ve sorguya çekileceksiniz.} (Kur'an-ı Kerim, Zuhruf: 44), İmam Bakır (aleyhisselam) dedi ki: “Onun kavmi biziz ve biz sorguya çekileceğiz.”
El-Kâfi, Muhammed bin Yakub el-Kuleyni, c. 1, s. 210, hadis 1
İmam Ali Seccad (minhusselam) ve İmam Muhammed Bakır (minhusselam) şöyle dediler:
“İtaat etmemek için hiçbir mazeretinizin olmadığı kimselere itaat etmek size düşer: Biz Ehl-i Beyt'e itaat. Çünkü Allah bize itaati Kendisine itaate ve Elçisine itaate bağlamıştır ve bunu Kitabında, Allah'tan bize ve size indirilen bir ayette zikretmiştir. Böylece Kendisine, Elçisine ve Elçisinin Ailesinden emir sahiplerine itaati farz kılmıştır ve size ‘Zikir Ehli'ne’ (Ehl-i Zikr) sormanızı emretmiştir. Allah'a andolsun ki ‘Zikir Ehli’ biziz; bizden başka bunu iddia eden ancak yalancıdır. Çünkü Allah Kitabında şöyle buyurur: {Allah size gerçekten bir ‘Zikir’ indirmiştir ve iman edip salih amel işleyenleri karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için size Allah'ın ayetlerini açık açık okuyan bir elçi göndermiştir} (Kur'an-ı Kerim, Talak: ayet 10-11). Sonra şöyle buyurdu: {Eğer bilmiyorsanız Zikir Ehli'ne sorun} (Kur'an-ı Kerim, Nahl: ayet 43). O hâlde Ehl-i Zikr biziz; öyleyse emrimizi kabul edin ve yasakladığımızdan sakının. Çünkü gerçekten biz, Allah'ın evlere kendilerinden girmenizi emrettiği kapılarız; Allah'a andolsun ki o evlerin kapıları biziz; bu bizden başka kimse için değildir ve bizden başka kimse bunu söylemez.”
Müstedrekü'l-Vesail, Mirza en-Nuri, c. 17, s. 283, hadis 54
Amel etmeyen âlimlerin Taklit hakkında olduğunu iddia ettiği bir başka ayet şudur:
“Ey iman edenler, Allah'a itaat edin, Elçiye ve sizden olan emir sahiplerine itaat edin.”
Kur'an-ı Kerim, Nisa: Ayet 59
Hurr'un arkadaşlarına yaptığı hutbede İmam Hüseyin (minhusselam) şöyle açıklar:
“Biz, Muhammed'in ev halkı, bu işin sizin üzerinizdeki otoritesine, kendilerine ait olmayanı iddia edenlerden daha layığız.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 44, s. 377
HADİS
Kur'an ayetlerini kendi yorumlarına göre çarpıtmaya çalışmanın yanı sıra, bu âlimlerin aynısını Ehl-i Beyt'in sözleriyle de denediklerini görüyoruz.
Örneğin, On İkinci İmam Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şu sözlerini aktararak:
“Gelecekte meydana gelecek olaylara gelince, (cevaplar için) sözlerimizi (Hadisi) rivayet eden kimselere başvurun; çünkü gerçekten onlar benim size karşı hüccetimdir ve ben de Allah'ın Hücceti'yim (Delili'yim).”
Kemalü'd-Din ve Temamü'n-Nime, Muhammed bin Ali bin Babeveyh “es-Saduk”, c. 1, s. 512, hadis 4
Bu hadis, üzerimizde fakih ya da siyasetçi olarak hareket eden ya da yeni kanunlar koyan âlimlerden bahsetmez. Bunun yerine, insanları Allah adamlarını, yani O'nun Peygamberinin ve İmamlarının (aleyhimusselam) sözlerini tekrarlayanları tanımayı bilmeye geri çeker. Aslında bu söz, Ehl-i Beyt'ten başkasını takip etmenin bir bidat olduğunu kanıtlar.
Taklit'in farz ya da müstehap olduğunu kanıtlayan Ehl-i Beyt sözlerine gelince, deliller çok sınırlıdır ve var olanlar da âlimlere boyun eğmeyi hiç teşvik etmez.
Ehl-i Beyt, âlimlerin toplumdaki rolünü, onların iyiyi teşvik edip kötü uygulamalardan alıkoymaları gerektiğini vurgulayarak belirlemiştir. Ancak bu Müçtehitlerin işi, sürekli olarak sahte otorite varsayımlarında ısrar etmekten ibaret gibi görünüyor.
Aslında bizi böyle bir inancı takip etmeye karşı uyaran hadisler vardır.
İmam Hasan el-Askeri (minhusselam), İmam Cafer es-Sadık'ın (minhusselam) şöyle dediğini rivayet etti:
“… Fakihlerden nefsini koruyan, dinini muhafaza eden, hevesine muhalefet eden ve (Mevla'sına) Efendisine itaat edenlere gelince, avamın onları taklit etmesi gerekir…”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 2, s. 88; Tefsir-i İmam Askeri (aleyhisselam), s. 300
Tuhaftır ki bu hadis, âlimler tarafından bizim üzerimizdeki mutlak otoritelerini ve onları takip etmekle yükümlü olduğumuzu kanıtlamak için kullanılır; ama hadis orada bitmez. İmamımız Cafer es-Sadık'ın sözlerinin geri kalanını atlama eğilimindedirler; sözler şöyle devam eder:
“…. ve onlar (fakihler), Şiamızın zayıflarına, Yezid ordusunun Ali oğlu Hüseyin'e (aleyhimusselam) ve arkadaşlarına verdiği zarardan daha zararlıdır; çünkü onların canlarını ve mallarını ellerinden alırlar … Ve bize dost, düşmanlarımıza düşman olduklarını iddia eden o kötü âlimler, Şiamızın zayıflarına şüphe ve ‘Şübhe’ (hakikat gibi görünen şey) sokarlar; böylece onları saptırır ve gerçek hakikate ulaşmalarını engellerler.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 2, s. 88; Tefsir-i İmam Askeri (aleyhisselam), s. 301
Bu ikinci yarı, Mercinin üzerimizde mutlak velayete sahip olduğu yönündeki iddialarını tamamen geçersiz kılar.
İnsanlığın daima hazır rehberi olduğu hâlde İmamımız Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) artık mevcut olmadığını nasıl söyleyebiliriz? Ve daha önce gösterilen klipte ileri sürülen iddialar teoriktir; Allah'ın ölçütü olan Kur'an ya da Hadis ile bile kanıtlanmamıştır. Aslında bunların hepsi, kendi akıllarıyla dinî bir sistem yaratmaya çalışan yanılabilir insanların fikirler üzerine fikirler inşa etmesinden ibarettir; Allah'ın hiçbir dönemde âlimlere vermediği bir görev.
MANTIK
Dahası, mantıksal akıl yürütme söz konusu olduğunda, Taklit'in bütün temelinin sarsıntılı, mantıksız, makul olmayan ve çürük olduğu anlaşılabilir. Yanlış öncüller üzerine inşa edilmiş ve karışıklığı ve bölünmeyi artırmaktan başka hiçbir amaca hizmet etmeyen.
İmam Sadık'ın sözlerinde, yanılabilir bir efendiye itaat etmenin ne kadar makul olmadığına dair mantıksal bir çıkarım sunuluyor:
Mufaddal, İmam Cafer es-Sadık'a (minhusselam) sordu: “Sana feda olayım, Allah nasıl olur da kullarına birine itaati farz kılar, sonra göklerin sırlarını ondan perdeler/gizler?” O (aleyhisselam) dedi ki: “Allah, kullarına, göklerin sırları gece ya da gündüz kendisinden perdelenmiş birine itaati farz kılmayacak kadar cömert ve merhametlidir.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 26, s. 109, hadis 1
Yanılabilir bir adamın adaleti tesis etmeye çalıştığı bir duruma ve onunla masum bir İmam arasında karar vermedeki farka dair iki örneğe bakalım.
İmam Rıza (minhusselam) rivayet etti: “Ömer, Medine'de zina ile itham edilen evli bir Yemenli adamın recmedilmesini emretti. Bunun üzerine Müminlerin Emiri (aleyhisselam) dedi ki: O recmedilmemelidir; çünkü o karısından uzaktadır ve karısı başka bir ülkededir; ama kırbaçlanmalıdır. Ömer dedi ki: Allah beni, Ebu'l-Hasan (yani İmam Ali, aleyhisselam) onu çözmek için orada yokken bir çıkmazla karşı karşıya bırakmasın.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 26, s. 109, hadis 1; Menakıb-u Âl-i Ebi Talib, İbn Şehraşub, c. 2, s. 183; Mevsuatü'l-İmam Ali bin Ebi Talib (aleyhisselam), Muhammed er-Reyşehri, c. 11, s. 26, hadis 5741
Muhammed bin Amr bin Said'den rivayet edildiğine göre bir kadın Ömer bin Hattab'a geldi ve zina ettiğini itiraf etti; bunun üzerine Ömer onun recmedilmesini emretti. Müminlerin Emiri (aleyhisselam) oradaydı ve dedi ki: “Ona nasıl zina ettiğini sorun.”
Bunun üzerine Ömer ona sordu ve kadın dedi ki: “Çöl bir arazideydim ve son derece susamıştım; bir çadır buldum ve içinde bedevi bir adam vardı. Ondan bana su vermesini istedim ama kendimi ona teslim etmedikçe reddetti. Bunun üzerine ondan kaçtım ve susuzluğum o kadar şiddetlendi ki gözlerim yaşardı ve dilim kupkuru oldu. Sonunda susuzluk beni yenince ona geri döndüm; o da bana su verdi ve benimle birlikte oldu.”
Bunun üzerine Ali (aleyhisselam) dedi ki: “Bu, Yüce Allah'ın hakkında şöyle buyurduğu kişidir: {Ama kim [zaruret nedeniyle] zorda kalırsa, [onu] arzu etmeden ve [sınırı] aşmadan, ona bir günah yoktur} (Kur'an-ı Kerim, Bakara: ayet 173). O, bunu arzu etmedi ve sınırı aşmadı; onu serbest bırakın.” Ömer dedi ki: “Ali olmasaydı Ömer helak olurdu.”
Men La Yahduruhu'l-Fakih, Muhammed bin Ali bin Babeveyh “es-Saduk”, c. 4, s. 35-36, hadis 5025; Mevsuatü'l-İmam Ali bin Ebi Talib (aleyhisselam), Muhammed er-Reyşehri, c. 11, s. 25-26, hadis 5740
Allah adına ve Allah'ın yüzü olarak hükümdarlığın mutlak gücü, yalnızca Allah'ın atadığı halifelere, elçilere ve İmamlara aittir. Bu makam güvencesi olmadan toplumda kanun ve düzen çöker ve adaletsizlik yaygınlaşırdı.
İCMA
Fakihlerin icmaını Taklit'in geçerliliğine delil olarak almak tamamen bilimsellikten uzak bir yaklaşımdır. Sırf bütün fakihler fakihleri takip etmemiz gerektiğini iddia ediyor diye onlara itaat etmemiz gerektiğine inanmak tamamen makul değildir.
Allah'ın dinini araştıranlar olarak, şimdi amel etmeyen âlimlerin iddia ettikleri gibi topluma ne anlamda fayda sağladıklarını görmeye çalışıyoruz.
Bunu parça parça inceleyelim.
Velayet-i Fakih sisteminin, özellikle fıkhi meseleler bakımından, karışıklık zamanlarında Şii toplumunu birleştirmesi amaçlanır. Fakihler, İmam Mehdi'nin temsilcileri olduklarını iddia ettikleri için bunu yaptıklarını söylerler.
Dinin, özellikle kanunlar bakımından, bir düzen oluşturması amaçlanır.
Ama birçok konuda farklı görüşler veren bu kadar çok farklı âlimle birlikte, bir karışıklık karışımının oluştuğu görülür. Evlilik kanunları, sadakanın dağıtılması ve hayatın diğer birçok can alıcı yönü gibi meseleler, bu yanılabilir insanların uygun gördüğü şekilde dikte edilir ve sonra masum bir Allah'ın kanunları olarak kabul edilir.
O hâlde eğer Taklit, yeni meseleleri kanunlarla çözerken karışıklıktan ve çelişkiden kaçınmak içinse, bu amaca hizmet etmez. Aksine, onu ağırlaştırır.
Fıkhi ayrılık örneğini ele alalım.
Bazı sözde seçkin Şii âlimlerin Tatbir, yani kendini yaralama eylemi hakkında vardıkları sonuçları gözlemliyoruz.
“Zarar vermiyorsa bir engel yoktur, ama bugün uygulanmamalıdır.”
Humeyni
Şiilerin çok ünlü bir Âlimi olan Hoi biraz farklı bir şey söyledi…
“Muharrem'de uygulanan kan akıtma ve kendine zincirle vurma ciddi zarar veriyorsa ya da dine ve mezhebe zarar veriyor veya onu alay konusu yapıyorsa, o zaman caiz değildir.”
Hoi
Âlim Seyyid Sadık Ruhani ise tamamen farklı bir görüşe sahiptir ve şöyle der:
“Tatbir yapan, yani zincirle vuran gençleri seviyorum ve Allah'tan beni onlarla birlikte diriltmesini diliyorum.”
Seyyid Sadık Ruhani
Amel etmeyen âlimlerin en önde geleni Sistani ise hiçbir pratik anlamı ya da açık bir tutumu olmayan bir hüküm verir:
“Hüseyni gelenekleri canlandırmak Müstehaptır (tavsiye edilir), ama kişinin bedene ya da inancın şerefli itibarına zarar vermesine izin verilmez.”
Sistani
Bu soruyu cevaplamaz, çünkü Tatbir özünde kendine zarar verme eylemidir.
Öte yandan, İran'ın sözde Dinî Lideri Ali Hamaney'den Tatbir meselesine tamamen farklı bir başka yaklaşım görüyoruz:
Tatbir yanlış bir eylemdir… Tatbir aynı zamanda uydurulmuş bir gelenektir… Onu uygulamayın, onaylamıyorum. Biri Tatbir uygulama arzusunu göstermek için herhangi bir şey yaparsa, ondan derin bir hayal kırıklığına uğrarım.”
Hamaney
Bu, bir Onikici Şiinin hayatının merkezî bir yönüdür. Hükümlerde bu kadar çok ihtilaf ve ayrılık varken toplum nasıl ayakta kalabilir?
Fakihler, Allah'ın Vekili İmam Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) naipleri olarak hareket ettiklerini iddia ederler. O hâlde onlara soruyoruz: Dine dair anlayışlarında neden bu kadar çok fark var?
Allah'ın düzensiz ya da çelişkili bir ilahî sistemi yoktur.
Eğer Amel Etmeyen Âlimlerin hepsi, hatta bazıları bile aynı bilgi kaynağından, yani asıl İmamımız Mehdi'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) geliyor olsaydı, neden bu kadar çok düzensizlik görüyoruz?
Yine de fakihlerin On İkinci İmam Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) temsilcileri olduğunu iddia ederler.
Temsilci olduklarını iddia edemeyeceklerini kendileri itiraf ederler… ama aynı nefeste hepsinin genel temsilciler olduğunu iddia ederler.
Bu konuda İmam Ahmed El-Hasan'ın (minhusselam) sözleriyle:
“Hatta cahilin kendisine (aleyhisselam) daha yakın olduklarını sandığı Amel Etmeyen Âlimlerin bazıları ona iman etmeyecektir…”
Buzağı, İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), c. 1, s. 63
PARA MESELELERİ
Velayet-i Fakih'in neden topluma faydalı olduğuna dair onların tarafından bir başka mantıksal gerekçeyi ele alıyoruz. Humus örneğine bakalım.
Humus: Artan gelirden alınan, Şiilerin ödemesi farz kabul edilen, yüzde 20'ye varan dinî bir vergidir.
Bu, Allah'ın Vekili İmam Muhammed el-Mehdi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) tarafından topluma dağıtılması amaçlanan bir sadaka miktarıdır.
Yani Humus'un iki pay hâlinde bölünmesi amaçlanır.
Allah'a, Peygamber'e ve onun yakın ailesine ait olan bir pay vardır.
Diğer pay ise toplumdaki hak sahiplerine ve muhtaçlara, özellikle de soyu Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) soyundan gelenlere gitmelidir.
Ancak onun küçük gaybeti sırasında, insanlar Humus'larını, İmamları zuhur ettiğinde onu adil bildiği şekilde dağıtması için ona vermek üzere saklamaya karar verdiklerinde, hak sahibi İmam'ın iddia edilen ve sahte naipleri yeni bir hüküm ortaya attılar. Bu hükmün ondan geldiğini iddia ettiler ve Müçtehide dağıtılmasını talep ettiler.
Moojan Momen, An Introduction to Shiʻi Islam: The History and Doctrines of Twelver Shiʻism, Yale University Press, 1985 adlı kitapta buna bile değinerek şunu belirtir:
“Humus, Şii bölgelerinde din adamlarının başlıca gelir kaynağı ve mali bağımsızlık kaynağı hâline geldi.”
Bu yalnızca şaşırtıcı derecede adaletsiz bir hırsızlık biçimi değildir; aynı zamanda Ehl-i Beyt (aleyhimusselam) tarafından toplumun mali istikrarını sağlamak için konulan bu Humus sistemi hiçbir meyve vermemektedir. Yoksullar daha da yoksullaşıyor gibi görünüyor; zenginler ise Humus'larını vermelerine rağmen daha da zenginleşiyor.
İslam âlimlerinin kendileri ise bol servetle, yabancı ülkelerdeki malikânelerle ve ağır silahlı korumalarla maddi açıdan tatmin olmuş görünüyor.
AlBayan.co.uk'taki bir habere göre:
“…istatistiklere göre İran'da bir bireyin yıllık geliri 17.000 dolardır; bunun beşte biri Mercilere gider, bu da her birey için 3.400 dolardır. Bunu İran'daki 50 milyon Şii ile çarparsanız, yılda 170 milyar dolar eder.”
Albayan.co.uk'tan alıntı (https://albayan.co.uk/Article2.aspx?id=5725 – Arapça makale)
Bu yalnızca İran'dan gelen miktardır.
İran ve Irak gibi yerlerden, dünya genelindeki Onikici Şiilerden akan miktar, Müçtehitlerin milyarlara varan rakamlar kazanmasına yol açıyor.
Onikici Şii dünyasındaki mali ikiyüzlülük şaşırtıcıdır.
İmamlarımızın büyük kubbeleri saf altın külçelerle kaplanırken ve yıldan yıla, artık özünde turistik mekânlar olan bu türbelerin daha da iyileştirilmiş bir restorasyonu yapılırken.
Ve içinde yaşadığımız bu tersine dönmüş, adaletsiz dünyanın ironisi, Ehl-i Beyt'in pak ve adil İmamlarının süslenmiş türbelerinin dünyanın dört bir yanından sözde Şiileri tarafından hayranlıkla ziyaret edilmesi, İmam Hüseyin'in 89 fit yüksekliğindeki kubbesinin som altınla kaplanması; bu sırada dilencilerin bu altın türbelerin etrafında dolaşıp ekmek için yalvarması ya da sadece ilaç almaya yetecek kadar para dilenmesidir. Toplum onları unutmuştur. İmamımız Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sözde temsilcileri, o sözde Ayetullahlar, onları unutmuştur. Ve yoksulluk insanları içten dışa, canlı canlı yiyip bitiriyor.
Irak ve İran'daki türbelere yönelik turizmin miktarı muazzamdır. Yine de Humus'ları yıldan yıla turizm sektörüne giden Onikici Şiiler, toplumdaki eşitsizliğin yapısında hiçbir iyileşme görmüyorlar. Bunun yerine toplumun kötülükleri; fuhuş, cehalet, evsizlik ve açlık yaygınlaşmış durumda.
Bu para nereye gidiyor?
İRAN'IN ETKİSİ
O hâlde fakihlerin, bugün olduğu gibi Şii toplumu üzerinde böyle bir kontrol ve otorite üstlenmelerine ne zaman izin verildi?
Bu kavrama hayat veren ve onu, Onikici Şii toplumundaki herkesin Yüce Yaratıcı'nın bir hükmü olarak uyması gerektiği gösterilen bir kanun olarak başlatan neydi? 1979 İran Devrimi'ne yol açan olaylardı.
1979'da dünya, sözde İmam Humeyni'nin önderliğinde İran İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla karşılaştı. Hakları için verilen çetin bir mücadeleden sonra bu bölgenin Şiileri zalim Muhammed Rıza Şah'ı devirmeyi başardılar.
Fıkıh ile siyaseti birleştiren yeni, bidat bir yönetim biçimi ancak sözde İslami devletin kurulmasından sonra başladı. Bu, Velayet-i Fakih'in, yani fakihlerin velayetinin doğuşuydu.
Şiilerin artık kendi hükümetlerini kurabildikleri bir dünyada, fakihlere yöneldiler; Ehl-i Beyt'in haklarını tamamen göz ardı ederek ve onların yerine ve yokluklarında haklarını yanılabilir âlimlere vererek.
Ve burada, sözde Dinî Lider Humeyni'nin, daha sonra Velayet-i Fakih adlı bir kitapta derlenen bir dizi dersinden, açıkça yaptığı şu açıklamayı sunacağız:
“Merci, On İkinci'nin (aleyhisselam) sahip olduğu kadar otoriteye sahiptir.”
Humeyni, Velayet-i Fakih adlı bir dizi ders
Şii düşünce okulunda insanların gerçek seçilmiş Halifesinin, gaybette olsun ya da olmasın, İmam Muhammed el-Mehdi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) olduğu kabul edilmiş ve tartışılmaz bir meseledir.
O hâlde mutlak otoritenin fakihe ait olduğu kavramına boyun eğerken bu inanca sarılmak nasıl mümkün olabilir?
Hz. Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu:
“…o zamanın âlimleri gök kubbe altındaki en kötü âlimler olacaktır. Fitne onlardan çıkacak ve onlara geri dönecektir.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 2, s. 109, hadis 14; El-Kâfi, Muhammed bin Yakub el-Kuleyni, c. 8, s. 308, hadis 479; Kenzü'l-Ummal, el-Muttaki el-Hindi, c. 11, s. 181, hadis 31135
İran'ı bugün bulunduğu yere getiren, bu stratejik hükümet politikası biçimiydi. Yanılabilir âlimlere hayranlık duyan ve onlara tapan bir millet; bu fakihler hakkında şiir okumaktan geri duramayan, onları, sanki Peygamberleri Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) torununun makamında bulunuyor ve onun otorite cübbesine bürünmüşler gibi, katlanılmaz övgülerle yücelten insanlar; ki gerçekten de yanlış olarak buna inanıyorlar.
Âlimlerin sarıklarını yukarıda tutmalarını sağlayan, İmam Mehdi'yi temsil ettiklerine dair bu yanlış inançtır. Dolayısıyla, bunun sonucunda insanların fakihlere karşı hissettiği mutlak itaati anlamak zor değildir. Hamaney ve Sistani gibi güçlü fakihlerin isimleri, takipçilerini her türlü emre gönüllü olarak boyun eğmeye sevk etmeye yeter.
Bu körü körüne takibin ve insani kanunların istismarının bir örneği, âlimlerin ve din adamlarının geçici evlilik gibi bazı hükümleri kendi çıkarları için kötüye kullanmalarında, çok genç, yoksul ve çaresiz kızları zengin adamlara sunup karşılığında iyi bir ücret almalarında görülebilir.
Bu sektörün Irak'ta da serpilip geliştiği görülebilir; âlim açgözlülüğünün ve dinî hükümlerin kötüye kullanılmasının bir rezaleti.
Taklit takipçilerinin, İmam Mehdi'nin Allah tarafından bize gönderilen daima hazır rehber olduğuna inanmayı bıraktıklarını gönüllü olarak kabul edebilmeleri için gidişatın daha ne kadar ilerlemesi gerekiyor? Yoksa bunu tamamen reddettikleri noktaya mı ulaştılar?
Şüphesiz Şii inancının can alıcı bir yönü Vekil'in zuhuru, Rehber'in varlığıdır. Allah'ın bu Masum Vekili'nin varlığı olmasaydı yeryüzü bile kendi üzerine çökerdi.
Bu Gaybet sonrası bidat, insanlar arasında kazandığı önceliği propaganda yoluyla kazandı ve bu gündemin bir parçası da Humeyni'nin ve onu takip eden âlimlerin yazılarıydı. Asıl metinleri, insanları yeni bir efendiye boyun eğmeye ikna etme çabasına dönüştürmek için çarpıtan zihniyeti daha derinden anlamamız, bunları okumak yoluyla olur.
Humeyni'nin bir öğrencisi olan Ayetullah Ali Meşkini'nin Velayet-i Fakih adlı kitabında,
Alıntı:
“Bu iki niteliğe (yani yönetme ve önderlik etme yeteneğine) sahip layık bir kişi ortaya çıkar ve bir hükümet kurarsa, toplumun idaresinde En Şerefli Elçi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile aynı otoriteye sahip olacaktır ve bütün insanların ona itaat etmesi görev olacaktır.”
—Alıntının Sonu—
Yanılabilir insanların insanlar üzerindeki yüce otoritesini kanıtlamak için kullanılan, bu gibi açıklamalardı. Bu ironiktir, çünkü bu niteliklerin Muhammed'in masum Ehl-i Beyt'ine ait olduğu ve itaat etmesi gerekenlerin aslında âlimler de dahil olmak üzere Müslüman ümmetinin geri kalanı olduğu yaygın olarak kabul edilir.
Velayet-i Fakih'in bu yönetim biçimi, İran halkının etkisiyle sağlam bir şekilde kuruldu. Fakihlerin insanları yönettiği bir hükümet aracılığıyla insanlar üzerinde hükümdarlığı içerir. Bu mutlak bir bidat ve şu anki halifemiz, Allah'ın seçtiği İmam Muhammed el-Mehdi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) haklarını gasp etmenin bir biçimidir.
Hz. Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun):
“Fakihler (Fukaha), dünya (dünya) ile ilgilenmedikleri sürece peygamberlerin emanetçileridir.” Peygamber'e soruldu: “Onların bu dünya ile ilgilenmelerinin işareti nedir?” Cevap verdi: “Sultanları (kralları) takip etmek. Eğer bunu yaparlarsa, dininiz için korkun.”
El-Kâfi, Muhammed bin Yakub el-Kuleyni, c. 1, s. 46, hadis 5
Humeyni'nin Velayet-i Fakih üzerine verdiği dersler dizisinden:
Alıntı:
“…Durum böyle olunca, gerçek hükümdarlar bizzat fukahadır ve hükümdarlık resmî olarak onlara ait olmalı, onlara uygulanmalıdır; kanunu bilmedikleri için fukahanın rehberliğini takip etmek zorunda olanlara değil.”
—Alıntının Sonu—
Bu, Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sözleriyle mutlak bir çelişkidir.
Meşkini'nin Velayet-i Fakih kitabında yazar, İmam Hüseyin'den (minhusselam) alıntı yapar ve sonra onun sözlerini uygun gördüğü şekilde yorumlar…
Alıntı:
İmam Hüseyin şöyle der: “Toplumun bütün işlerinin yönetimi, İlahî bilgi sahibi insanların elindedir; onlar O'nun helal (Helal) ve haram (Haram) meselelere dair emirlerinin ve talimatlarının sadık emanetçileridir. (Tuhafü'l-Ukul).
Güvenilir âlimler tarafından yönetilmesi gereken el-umur (işler) ifadesi, toplumun genel işlerini ifade eder; bu da onun yönetiminin büyük ve küçük bütün yönlerini kapsar.
—Alıntının Sonu—
Yine, âlimlerin Ehl-i Beyt'in sözlerini kendilerini kastediyormuş gibi nasıl tekrar tekrar çarpıttıklarını görüyoruz; oysa gerçekte İmamlarımızın (aleyhimusselam) sözlerinde bahsedilen bilgi sahipleri, cehalet tarafından değil, doğrudan Yüce Yaratıcı tarafından hidayet edilen İmamların kendileridir.
Fudayl bin Yesar rivayet etti:
“İmam Sadık'ı (minhusselam) şöyle derken duydum: “Kaim'imiz kıyam ettiğinde, insanların cehaletiyle, Allah'ın Elçisi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Cahiliye (İslam'dan önce) cahillerinden karşılaştığından daha şiddetli bir şekilde karşılaşacaktır.” Sordum: “Bu nasıl olacak?” O (aleyhisselam) dedi ki: “Gerçekten Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun), taşlara, kayalara ve oyulmuş tahtalara tapan insanlara geldi; Kaim'imiz kıyam ettiğinde ise, hepsi Allah'ın Kitabını yorumlayan ve onun yorumuna karşı itiraz eden insanlara gelecektir. Sonra dedi ki: Allah'a andolsun, onun (yani Kaim'in) adaleti, sıcağın ve soğuğun girdiği gibi evlerinin içine girecektir.”
El-Gaybe, İbn Ebi Zeyneb en-Numani, s. 307, hadis 1 (Çevrim içi kitap: s. 305); Mucemu Ehadisi'l-İmam el-Mehdi, Ali el-Kurani, c. 3, s. 500, hadis 1072 (Çevrim içi kitap: s. 493)
İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), yanılabilir âlimlere ait olan sahte otorite fikrini tamamen reddetmiş ve şöyle demiştir:
“Kim Taklit'in batıl olduğunu bildiği hâlde hâlâ taklit ediyorduysa, evet, onlar cehennem ateşine gideceklerdir. Ve onlardan bilmeyenlere gelince, onların taklit ettiği âlimler cehennem ateşine gideceklerdir; kendi günahlarını ve onları taklit edenlerin günahlarını taşıyarak, varılacak yerlerin en kötüsü olan cehennem ateşine. Kim insanlara “Ben âlimim” ya da “Ben en bilgili olanım” der ve insanlara “Beni taklit edin” derse ya da Taklit'i kabul ederse, o cehennem ateşindedir. Allah istisnasız hepsine lanet etsin. Hepsine, hiçbir dalkavukluk ya da ikiyüzlülük olmaksızın. Kim Taklit'i kabul eder/onaylarsa cehennem ateşindedir. En büyük hayret özellikle sizin hakkınızdadır, ey Irak'ın Müteşeyyileri (Şii olduğunu iddia edenler)! Allah aşkına size soruyorum, onların yaptıklarını ve soygunlarını görmüyor musunuz?”
İmam Ahmed El-Hasan'ın (minhusselam) Sözleri, s. 57, hadis 164
Ayrıca, böyle bir sistemin, yani yanılabilir insanlardan oluşan bir sistemin mutlak olarak kabul edilmesinin, Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şu sözünün anlamını ortadan kaldırdığı da akla yatkındır:
“Ben kimin Mevlası isem, Ali de onun Mevlasıdır.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 37, s. 126, hadis 24
Bu, Şii düşünce okulunun diğer düşünce okullarından ayrıldığı yerleşik ilkedir. Sırf bu adamlar yanılabilir insanlar tarafından yanılabilir insanlar için yapılandırılmış ilimlere dayanan bir bilgi öğrendiler diye, insanlar üzerinde herhangi bir tam otoritenin yanında yer almak, Şiiliğin temel ilkesine, imamete ve hatta bizzat insanlığın yaratılış sebebine tamamen aykırıdır.
Yine de Müslüman ümmeti o kadar talihsiz görünüyor ki kendilerini bu büyük ayrıcalıktan mahrum bıraktılar. Peygamberimiz Hz. Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) üzücü vefatından sonra yıllarca, insanlar üzerinde ortaya çıkan genel kaosu görüyoruz. İmam Ali'nin (minhusselam) yönetimi altında yönetilen bir Müslüman ümmetinin kurulması, insanların diğer bütün dış güçlere karşı İmamlarının yanında durma şeklindeki ilahî yükümlülüğü olmadan gerçekleşmeyecekti. Ne yazık ki tarih bize İmam'ın insanlar tarafından nasıl terk edildiğini ve gerçekten de insanların Allah'ın kendilerine bahşettiği talihte nasıl bir değişikliği kendi başlarına getirdiklerini gösteriyor. Onun yönetimi gasp edilince, insanların üzerine bir balta indi ve halifelerini reddetmeleriyle karanlık, Emevi ve Abbasi zalim yönetimiyle, nesilden nesile yıllar boyunca yayıldı.
İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), sapkınlık âlimlerine şöyle hitap etmiştir:
“Siz, ey dinî ilimlerin öğrencileri ve Müslüman âlimler (Şii ve Sünni), sorumlu tutulduğunuz şeyin, yani ümmeti ıslah etmenin, onun çocuklarını bilgilendirip uyarmanın ve Allah yolunda canla başla cihadın kapsamında amel etmeden, iyiliği emretmeden ve kötülükten alıkoymadan, yalnızca akli ve nakli ilimleri toplamakla sorumlu tutulduğunuzu mu sanıyorsunuz?!
Eğer düşündüğünüz buysa, o zaman size hakikati söylüyorum: “Yanılıyorsunuz.”
Buzağı, İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), c. 1, s. 6
Ve çobanımız İmam Ahmed El-Hasan'ın (minhusselam) sözleriyle:
“…Çünkü Peygamberler, işler kendilerine yerleştiğinde, zalimleri söküp atmadan ve yeryüzünde İlahî hükümeti kurmadan razı olmazlar; dolayısıyla zalimin otoritesinin ve hükümetinin ortadan kalkması ve Şeriat'ı (Allah'ın Kanununu) bozan/çarpıtan ve insanların kalplerinde onların yerlerini arayarak kendilerini Peygamberlerin ve Vasilerin (aleyhimusselam) varisleri yapan amel etmeyen âlimlerin otoritesinin ve makamının ortadan kalkması…”
Buzağı, İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), c. 1, s. 41
İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), tutuşturulmuş sapkınlığın yıkıcı ateşlerinin üzerine su dökmek için buradadır. İnsanı, Adem'in yaratıldığı andan bu güne kadar uzanan yaratılış amacının inancına geri döndürmek için zuhur etmiştir. Bu hâlâ aynı davettir.
O, Vekilini yeryüzüne yerleştirmiştir ve o da bizi sahte otoritenin zincirlerinden kurtarmıştır.
İmam Ali (minhusselam) şöyle dedi: “Allah seni hür yaratmışken kimsenin kölesi olma.”
Biharü'l-Envar, Muhammed Bakır el-Meclisi, c. 74, s. 226