İmamlar ve Mehdiler

Ali bin Ebu Talib'in Gadir Hum'da Atanması

Özgün başlık: The Appointing of Ali ibn Abi Taleb in Ghadir Khum

Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gerçek halefi kimdi ve tarihin bu kritik döneminde ne oldu?

3.015 kelime · 15 dk okuma22 alıntıEba Sadık · Hz. Muhammed · On İki İmam ve On İki Mehdi · Halife

Metin Türkçe okunuyor

Kütüphanem

İslam'da Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefatıyla ilgili en tartışmalı konulardan biri, kısa süre sonra doğan Ayrılık'tır. Bugüne kadar İslam'ın mensupları, Peygamber'in kendisinden sonra bir halef atayıp atamadığı ya da Ümmet'in (topluluğun) kendi aralarından bir lider seçmesine bırakıp bırakmadığı konusunda bölünmüş durumdadır. Müslüman dünyası bölünmüşken, “Kemale erdirilmiş ve tamamlanmış” olarak nitelenen böyle bir dinin, insanları meşru halefin kim olduğu konusunda kafası karışık hâlde bırakması ve bir versiyona diğerine karşı inanmanın kişiyi ebedî azaba mahkûm edip etmeyeceği korkusuyla baş başa bırakması inanılması güç bir şeydir.

Dine bir bütün olarak, Peygamber Adem'in (aleyhisselam) zamanından Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kadar baktığımızda, dinin bir kitap olmadığını, dinin her zaman bir insan olduğunu görürüz. İlahi ahdi ve kanunları gelip tesis eden bir insandı; insanların, sapmamak ve Rab'be ve O'nun halkına karşı vahşet eylemleri işlememek için sarıldıkları onlardı. Adem'in (aleyhisselam) bütün yeryüzüne Halife kılınıp kılınmaması Allah'ın yakın meleklerinin bile seçimi değildi; bilakis bu tamamen Allah'ın emri ve kararıydı. Bu karara karşı çıkanlar, atadığı Halife konusunda Allah'a itaatsizliği yüzünden semavi katlardan kovulan İblis gibi, bunun sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalacaklardı; bu da Allah'ın Halifesine itaatsizliğin Yüce Allah'ın Kendisine itaatsizlik olduğunu kanıtlar.

Şimdi, Peygamber olmayan biri söz konusu olduğunda insanların yine de seçebileceğini mi, yoksa bunun yine Allah'ın seçimi mi olduğunu varsayalım. Kur'an'a baktığımızda, İsrailoğullarının bir lidere, milletlerine rehberlik edecek ve yeryüzünde Allah'ın temsilcisi olarak hareket edecek birine ihtiyaç duyduklarını görürüz.

Musa'dan sonra İsrailoğullarının ileri gelenlerini görmedin mi? Hani peygamberlerinden birine, “Bize bir kral gönder de Allah yolunda savaşalım” demişlerdi. O, “Ya size savaş yazılır da savaşmaktan geri durursanız?” dedi. Onlar, “Yurtlarımızdan ve çocuklarımızdan çıkarılmışken neden Allah yolunda savaşmayalım?” dediler. Ama onlara savaş yazılınca, içlerinden pek azı hariç, yüz çevirdiler. Allah zalimleri bilendir.

Kur'an-ı Kerim, 2. Sure (Bakara), 246. Ayet

Burada İsrailoğullarının bir kral istediklerini ve onun seçeceği bir kralı istemek için peygamberlerinden birine gittiklerini görüyoruz.

Ve peygamberleri onlara dedi ki: “Muhakkak ki Allah size kral olarak Talut'u gönderdi.” Dediler ki: “Biz krallığa ondan daha layıkken ve ona hiçbir servet de verilmemişken, onun üzerimizde krallığı nasıl olabilir?” Dedi ki: “Muhakkak ki Allah onu size karşı seçti ve onu ilimde ve bedende fazlasıyla üstün kıldı. Allah, mülkünü dilediğine verir. Allah [lütfu] geniş olandır, bilendir.”

Kur'an-ı Kerim, 2. Sure (Bakara), 246-247. Ayetler

Allah Adem'i (aleyhisselam) seçtiğinde Meleklerin yeryüzüne kimin Halife olacağı kararında söz hakkı olmadığı gibi, bu kıssadaki İsrailoğullarının da, insanlar beğensin ya da beğenmesin, Allah'ın atadığı hükümdar üzerinde söz hakkı yoktur.

Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefatından önce Allah ona, takipçilerine önemli bir vahyi iletme görevini vermişti; öyle büyük ve önemli bir mesajdı ki, eğer iletilmeseydi İslam'dan hiçbir şey gerçekleştirilmemiş gibi olacaktı:

Ey Elçi, Rabbinden sana indirileni duyur; eğer bunu yapmazsan O'nun mesajını iletmemiş olursun. Allah seni insanlardan koruyacaktır. Muhakkak ki Allah kâfirler topluluğunu hidayete erdirmez.

Kur'an-ı Kerim, 5. Sure (Maide), 67. Ayet

Bu ayet, hem Sünniler hem de Şiiler tarafından onun o dönemde Allah'ın dinini tamamlayan en hayati mesajlarından biri olarak kaydedilen bir olay olan Gadir Hum gününde indirilmiştir.

Bugün size dininizi kemale erdirdim, size nimetimi tamamladım ve size din olarak İslam'ı beğendim.

Kur'an-ı Kerim, 5. Sure (Maide), 3. Ayet

Peki Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halkına ne duyurdu?

Ziyad bin Ebu Ziyad rivayet etti:

“Ali bin Ebu Talib'i (aleyhisselam) insanlara yemin verdirerek şöyle derken işittim: “Allah adına sizden yemin istiyorum, Müslüman bir adam Allah'ın Elçisinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Gadir Hum gününde söylediğini işitti mi? Bunun üzerine Bedir'de bulunmuş on iki adam ayağa kalkıp şahitlik etti.”

Musnad Ahmed Kitap 5, Hadis 104

İmam Ali'nin (minhusselam) işaret ettiği ve Müslümanlara hatırlattığı şey neydi? Bu olay etrafındaki rivayetlere bakalım:

Yezid bin Hayyan rivayet etti: Husayn bin Sebre ve Ömer bin Müslim ile birlikte Zeyd bin Erkam'a gittim ve onun yanına oturduğumuzda Husayn ona dedi ki:

Zeyd, büyük bir fazilet elde edebildin: Allah'ın Elçisini (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gördün, onun konuşmasını dinledin, (çeşitli) savaşlarda onun yanında savaştın, benim arkamda namaz kıldın. Zeyd, gerçekten büyük bir fazilet kazandın. Zeyd, bize Allah'ın Elçisinden (O'na ve Ailesine Selam Olsun) işittiklerini anlat. Dedi ki: Yaşlandım, ömrümü neredeyse tükettim ve Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile ilgili hatırladığım bazı şeyleri unuttum; bu yüzden size anlattığımı kabul edin, anlatmadığım şey için de beni zorlamayın. Sonra dedi ki: Bir gün Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Mekke ile Medine arasında bulunan Hum denilen bir su başında hutbe vermek için ayağa kalktı. Allah'a hamdetti, O'nu övdü, hutbe verdi ve (bize) öğüt verip dedi ki: Şimdi asıl konumuza gelelim. Ey insanlar, ben bir insanım. Rabbimden bir elçinin (ölüm meleğinin) gelmesi yakındır ve ben Allah'ın çağrısına icabet ederek (size veda edeceğim); fakat aranızda iki ağır şey bırakıyorum: birincisi, içinde hidayet ve nur bulunan Allah'ın Kitabıdır; Allah'ın Kitabına sımsıkı tutunun ve ona bağlı kalın. (Bizi) Allah'ın Kitabına (sımsıkı tutunmaya) teşvik etti ve sonra dedi ki: İkincisi ise ev halkımdır; ailemin fertleri hakkında (görevlerinizi) size hatırlatırım. O (Husayn) Zeyd'e dedi ki: Onun ev halkı kimlerdir? Eşleri onun ailesinin fertleri değil midir? Bunun üzerine dedi ki: Eşleri onun ailesinin fertleridir, (ama burada) ailesinin fertleri, kendilerine Zekât almanın haram kılındığı kimselerdir. O dedi ki: Onlar kimlerdir? Bunun üzerine dedi ki: Ali ve Ali'nin soyu, Akil ve Akil'in soyu, Cafer'in soyu ve Abbas'ın soyu. Husayn dedi ki: Bunlar kendilerine Zekât almanın haram kılındığı kimselerdir. Zeyd dedi ki: Evet.

Sahih Muslim Kitap 31, Hadis 5920

Demek ki Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hutbesinde topluluğundan iki ağır şeye, Allah'ın Kitabına ve ev halkına tutunmalarını istemişti; ve rivayette Zeyd'in belirttiği gibi bu, eşleri kapsamaz; bilakis bu İmam Ali (minhusselam) ve onun soyudur.

Ev halkının yalnızca Ali'ye (minhusselam) ve ailesine özgü olduğunu teyit etmek için Sahih-i Müslim'de şunu da buluyoruz:

Aişe rivayet etti: Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) bir sabah siyah deve kılından çizgili bir aba giyerek dışarı çıktı; Hasan bin Ali geldi, onu abanın altına aldı; sonra Hüseyin geldi, onu da diğeriyle (Hasan'la) birlikte abanın altına aldı. Sonra Fatıma geldi, onu da altına aldı; sonra Ali geldi, onu da altına aldı ve sonra dedi ki:

“Ey ev halkı, Allah sizden yalnızca her türlü pisliği gidermek ve sizi (tertemiz kılarak) arındırmak istiyor”

Sahih Muslim Kitap 31, Hadis 5955

Böylece Kur'an'daki Ahzab Suresi 33. Ayet indirildi; bu ayet İmam Ali, eşi ve iki oğlu içindi.

Peki İmam Ali'ye (minhusselam) tutunmanın önemi nedir?

Said bin Vehb ve Zeyd bin Yuseyğ'in şöyle dedikleri rivayet edilmiştir:

Ali, Rahbe'de insanlara yemin verdirerek dedi ki: Allah'ın Elçisinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Gadir Hum gününde konuştuğunu kim işittiyse ayağa kalksın. Said'in etrafındakilerden altı adam ve Zeyd'in etrafındakilerden altı adam ayağa kalktı ve Allah'ın Elçisinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Gadir Hum gününde Ali'ye (aleyhisselam) şöyle dediğini işittiklerine şahitlik ettiler: “Müminlere daha yakın olan Allah değil midir?” Dediler ki: Evet. Dedi ki: “Allah'ım, ben kimin mevlası (efendisi) isem Ali de onun mevlasıdır; Allah'ım, onu dost edinenleri dost edin, ona düşman olanlara düşman ol.” Ebu İshak'ınkine benzer bir hadis Amr Zi Murr'dan, yani Said ve Zeyd'den rivayet edilmiş ve o buna şunu eklemiştir: “ve ona yardım edene yardım et, onu yardımsız bırakanı yardımsız bırak.” Benzer bir rivayet de Ebu't-Tufeyl'den, Zeyd bin Erkam'dan, Peygamber'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) nakledilmiştir.

Musnad Ahmed Kitap 5, Hadis 377

Bu rivayet, seçenin Allah olduğuna dair önemli bir hatırlatma işlevi görür; Gadir Hum'daki bu olay, İsrailoğullarından olan Peygamber'in, Allah'ın Talut'u onlara kral olarak atadığını ilan ettiği zamandan hiçbir farkı yoktur. Atanan kişiyi kabul etmek ve ona itaat etmek İsrailoğullarının üzerine bir görevdi. Aynı şey Müslüman Ümmet için de geçerlidir.

Ebu Hureyre rivayet etti:

Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedi ki: “Bana itaat eden Allah'a itaat etmiş olur, bana isyan eden Allah'a isyan etmiş olur; benim atadığım yöneticiye itaat eden bana itaat etmiş olur, ona isyan eden bana isyan etmiş olur.”

Sahih al-Bukhari Cilt 9, Kitap 89, Hadis 251

Ve açıktır ki İmam Ali (minhusselam) Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halefidir, çünkü Peygamber onun konumunu açıkça belirtmişti. Bu yeterince açık değilse, Peygamber kendisini ve İmam Ali'yi önceki 2 peygamber ve halefle karşılaştırmıştır.

Sa'd rivayet etti:

Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Ali'yi (Medine'de) vekili olarak bırakarak Tebük'e doğru yola çıktı. Ali dedi ki: “Beni çocuklar ve kadınlarla birlikte mi bırakmak istiyorsun?” Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedi ki: “Bana göre Harun'un Musa'ya göre olduğu gibi olmana razı olmaz mısın? Ancak benden sonra peygamber olmayacaktır.”

Sahih al-Bukhari Cilt 5, Kitap 59, Hadis 700

Harun ve Musa (aleyhimusselam), peygamber olan iki kardeşti. Musa kabul gördü, ama o İsrailoğullarından ayrıldığında onlar Harun'a zulmettiler. Harun da halef olacaktı, ta ki ölüm ona gelinceye kadar; ve Allah, Musa'dan (aleyhimusselam) sonra Yuşa'yı halef kıldı.

Ancak bazıları belki de Arapça ‘Mevla’ kelimesinin ‘Dost’ anlamına geldiğini öne sürebilir. İşin aslı şu ki bu kelime ‘Efendi’ anlamına gelir ve okuyabilen ve durumun bağlamını görebilen herkes, İmam Ali'nin (minhusselam) bütün müminlerin Efendisi olduğunu kolayca görebilir.

Şimdi Peygamber'in bir sahabesi olduğunuzu ve o durumu yaşadığınızı hayal edin: Orta Doğu'nun kavurucu çölündesiniz, klima yok, bitkinsiniz, dinî bir hac yolculuğundan evinize dönüyorsunuz; şimdi birden size, Peygamber'in yanına geri dönmeniz gerektiği haberi ulaşıyor, çünkü onun duyuracağı çok önemli bir şey var ve eğer bunu duyurmazsa, İslam açısından Allah için hiçbir şey gerçekleştirmemiş gibi olacak. Şimdi, dinin tamamlanmasına yol açan İslam'ın en önemli mesajının “Ali benim dostumdur” olduğunu hayal edin. Ne hissederdiniz? Peygamber'in sahabelerini çölün ortasında bekletmesine ve evlerine dönmekte olan diğer bütün Müslümanları geri çağırmasına, durum etrafında bu kadar büyük ve güçlü bir merak oluşturmasına, sırf “Bu adam benim dostumdur” sözünü işitmek için, değer miydi? Akıl sahibi herhangi biri buna gerçekten inanabilir mi? Dini tamamlayan bir mesajın gereksiz bir mesaj olması mantıklı değildir; hem de burada kastedilen ‘Efendi’ değil de ‘Dost’ olsaydı.

Ali'ye (minhusselam) ve Vasiyet'e İşaret Eden Sahabeler

Ve şimdi teyit etmek istediğimiz belki de en kritik nokta, Allah'ın Elçisinin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyet'inin yazılmasıdır. Vasiyet'inde İmam Ali'nin (minhusselam) halefi olacağını yazdırmıştı; bu da Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sahabeleri tarafından zaten ima edilmiş ve tespit edilmişti; onlar bunu Aişe'ye bildirmişler, ama o onları yalanlamıştı.

Esved rivayet etti:

Aişe'nin huzurunda bazı insanlar, Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Ali'yi vasiyetle halefi olarak atadığını söylediler. Aişe dedi ki: “Onu ne zaman vasiyetle atadı? Muhakkak ki o vefat ettiğinde göğsüme yaslanmıştı (ya da: kucağımdaydı) ve bir leğen istedi, sonra o hâldeyken yığılıp kaldı; öldüğünü bile fark edemedim. Öyleyse onu ne zaman vasiyetle atadı?”

Sahih al-Bukhari Cilt 4, Kitap 51, Hadis 4

Burada Peygamber'in eşi bir vasiyetin yazıldığını inkâr ediyor; ancak eğer söylediği doğruysa, o zaman kendi Peygamberimizin vaaz ettiğini uygulamadığını söylememiz gerekir. Namazı emrettiğinde namaz kıldı, Ramazan ayında orucu emrettiğinde oruç tuttu; ama nedense ölümden önce vasiyet yazılmasını emrettiğinde bunu yapmadı mı?

Abdullah bin Ömer rivayet etti:

Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedi ki: “Vasiyet edecek bir şeyi olan hiçbir Müslümanın, son vasiyeti yazılmış ve yanında hazır tutulmadan iki gece kalması caiz değildir.”

Sahih al-Bukhari Cilt 4, Kitap 51, Hadis 1

Ve Kur'an'da şöyle buyrulur:

Sizden [birinize] ölüm geldiğinde, eğer geride mal bırakıyorsa, anne-babaya ve yakın akrabaya uygun olanla vasiyet [etmesi] size farz kılındı; bu, takva sahiplerine bir görevdir.

Kur'an-ı Kerim, 2. Sure (Bakara), 180. Ayet

Arapça metne döndüğümüzde, “Bequest” (miras bırakma) yerine Arapçada “Vasiyet” anlamına gelen “Vasiyye” kelimesini ve “Servet” yerine “İyi” anlamına gelen “Hayran” kelimesini buluruz. Demek ki geride bırakacak iyi bir şeyiniz varsa, bu bir öğüt sözü bile olsa, onu ölümünden önce yazmak bir Müslümanın üzerine düşer.

Kur'an iyi olduğu için bazıları onun vasiyetinin Kur'an olduğunu öne sürmüştür; ama bu doğru mu?

İbn Abbas rivayet ediyor:

Allah'ın Elçisi ölüm döşeğindeyken evde, aralarında Ömer bin Hattab'ın da bulunduğu bazı insanlar vardı. Peygamber dedi ki: “Gelin, size bir yazı yazayım ki ondan sonra sapmayasınız.” Ömer dedi ki: “Peygamber sayıklıyor ve sizin yanınızda Kur'an var; Allah'ın Kitabı bize yeter.” Evde bulunanlar ihtilafa düştüler ve kavga ettiler. Bazıları “Yaklaşın da Peygamber size bir yazı yazsın ki ondan sonra sapmayasınız” derken, diğerleri Ömer'in dediği gibi söylüyordu. Peygamber'in huzurunda yaygara kopardıklarında Allah'ın Elçisi: “Gidin!” dedi. Ubeydullah rivayet etti: İbn Abbas şöyle derdi: “Onların anlaşmazlığı ve gürültüsü yüzünden Allah'ın Elçisinin onlara o yazıyı yazmaktan alıkonulması çok talihsiz bir şeydi.”

Sahih al-Bukhari Cilt 1, Kitap 3, Hadis 114

Ve Şii mensupları tarafından en çok kabul gören en eski rivayet derlemelerinden biri olan Süleym'in Kitabı'nda:

Selman'ı şöyle derken işittim: O adam (Ömer) söyleyeceğini söyleyip Allah'ın Elçisini (O'na ve Ailesine Selam Olsun) öfkelendirdikten ve kâğıdı ittikten sonra Ali'yi (aleyhisselam) şöyle derken işittim: Allah'ın Elçisine (O'na ve Ailesine Selam Olsun) kâğıda yazmak istediği, yazsaydı kimsenin sapmayacağı ve hiçbir iki kişinin anlaşmazlığa düşmeyeceği şeyi sormayacak mıyız!?..”

Books of Sulaym Ibn Qais Al-Hilalli

Burada Kur'an'ın Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyet'i olmadığını görebiliyoruz; çünkü eğer onun vasiyeti Kur'an olsaydı, vefatından sonra kimse sapmasın diye Yüce Allah'ın Kitabından başka bir şey yazdırmak üzere insanları ölüm döşeğinin etrafında toplamazdı. Eğer Ömer “Allah'ın Kitabı bize yeter” derken haklıysa, o zaman sonradan ortaya çıkan düzinelerce, düzinelerce mezhebi nasıl açıklayacağız? Bugün Müslümanların uğruna birbirlerine lanet ettikleri Kur'an'daki ayet ve surelerin farklı yorumlarını nasıl açıklayacağız? Eğer Yüce Allah'ın Kitabı gerçekten yeterli olsaydı, bütün bu mezhepler ve düşünce okulları en başta var olmazdı…. Demek ki açıkça yeterli değildir; ve eğer Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) son vasiyetini yazmaktan alıkonulduysa, o zaman hakikatin ne olduğunu seçmeye ve tahmin etmeye mahkûmuz. Ama bütün hamd, vasiyetin korunmuş olmasından ve bugüne kadar bize ulaşmış olmasından ötürü Allah'adır.

Kutsal Vasiyet

Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), vefat ettiği gece Ali bin Ebu Talib'e (minhusselam) dedi ki:

“Ey Hasan'ın Babası, bana bir kalem ve kâğıt getir” ve vasiyetini yazdırdı; ta ki şöyle dediği yere gelinceye kadar: “Ey Ali, benden sonra on iki İmam olacak ve onlardan sonra on iki Mehdi olacaktır. Sen, ey Ali, on iki İmamın ilkisin. Allah seni göklerinde Ali el-Murtaza, Müminlerin Emiri, Büyük Sıddık, hak ile batılı ayıran Parlak Faruk, Emin ve Mehdi (doğru yola iletilmiş) olarak adlandırmıştır. Bu isimler gerçekte senden başkasına nispet edilemez. Ey Ali, sen benim ailem üzerinde, onların dirileri ve ölüleri üzerinde ve kadınlarım üzerinde halefimsin. Senin onayladığın kadın yarın beni bulacak, senin reddettiğin kadından ise ben beriyim. Kıyamet Günü'nde ben onu görmeyeceğim, o da beni görmeyecek. Ve sen benden sonra ümmetim üzerinde halifesin (Halife). Allah seni yanına aldığında, onu oğlum, çok faydalı olan Hasan'a teslim et. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlum, şehit, temiz, katledilmiş Hüseyin'e teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu, ibadet edenlerin efendisi Ali'ye teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu Muhammed Bakır'a teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu Cafer Sadık'a teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu Musa Kâzım'a teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu Ali Rıza'ya teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu, güvenilir, takva sahibi Muhammed'e teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu, nasihat eden Ali'ye teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu, faziletli Hasan'a teslim etsin. Sonra Allah onu yanına aldığında, onu oğlu, Muhammed'in Kutsal soyunun Koruyucusu (aleyhimusselam) Muhammed'e teslim etsin. Bunlar on iki İmamdır. Ondan sonra on iki Mehdi olacaktır. Allah onu yanına aldığında, onu oğluna, yakın olanların ilkine teslim etsin. Onun üç ismi vardır; biri benim ve babamın ismi gibidir: Abdullah, Ahmed; üçüncü isim ise Mehdi'dir ve o, müminlerin ilkidir.”

Ghaybat al-Toosi sayfa 150. Bihar al-Anwar cilt 53 sayfa 147

Bu, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyet'idir. Sapıklıktan korur, çünkü onun vefatından sonra kime yöneleceğimizi bilirdik. Yönelmemiz gereken ilk kişi İmam Ali'dir (minhusselam); vasiyet İmam Ali'nin (minhusselam) halefliğini kanıtlar ve vasiyetteki Ahmed ile Abdullah'ın, yani Doğu'nun Siyah Bayraklarının lideri İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam) ile onun oğlu, Muhammed ailesinin Kaim'i Abdullah Haşim Eba Sadık'ın (minhusselam) halefliğini kanıtlar.

Vasiyet'ten şüphe edenlere meydan okuyoruz: Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) başka bir Vasiyet'ini getirin. Eğer hiçbir Vasiyet yoktur derseniz, o zaman Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ümmetini kurtlara ve tam bir sapıklığa terk ettiğini kabul etmiş olursunuz. Ve eğer bir vasiyet bırakmış olması gerektiğine inanıyorsanız, o zaman bulacağınız tek eksiksiz vasiyet budur.

“Bera bin Azib'den rivayet edilmiştir: Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile birlikte bir yolculuktaydık. (Yolda) Gadir Hum'da konakladık. Orada namazın kılınmak üzere olduğu duyuruldu. Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) için iki ağacın altındaki alan temizlendi. Sonra öğle (zuhr) namazını kıldı ve Ali'nin elini tutarak dedi ki: Müminlere kendi canlarından bile daha yakın olduğumu bilmiyor musunuz? Dediler ki: Elbette! Dedi ki: Her müminin canından bile daha yakın olduğumu bilmiyor musunuz? Dediler ki: Elbette! Ravi, onun Ali'nin elini tutarken şöyle dediğini söyler: Ben kimin efendisi isem Ali de onun efendisidir. Allah'ım! Onu (Ali'yi) dost edinenleri dost edin ve ona düşman olana düşman ol.

Ravi der ki, bundan sonra Ömer bin Hattab Ali (minhusselam) ile karşılaştı ve ona dedi ki: Ey Ebu Talib'in oğlu! Tebrikler, sabah akşam (ebediyen) her erkek ve kadın müminin efendisi oldun.”

Musnad Ahmed Cilt 4 s.281 (Arapça Versiyon) ; Ahmed bin Hanbel bunu Bera bin Azib'den iki farklı rivayet zinciriyle al-Musnad'da (4:281) nakletmiştir; Ibn Abī Shaybah, al-Musannaf (12:78 # 12167); Muhib Tabarī, Dhakhā’irul-‘uqbā fī manāqib dhawī al-qurbā (s.125), ar-Riyād-un-nadrah fī manāqib-il-‘ashrah (3:126, 127); Hindī, Kanz-ul-‘ummāl (13:133, 134 # 36420); Ibn ‘Asākir, Tārīkh Dimashq al-kabīr (5:167, 168); Ibn Athīr, Asad-ul-ghābah (4:103); ve Ibn Kathīr, al-Bidāyah wan-nihāyah (4:169; 5:464).

Ahmed bin Hanbel, Fadā’il-us-sahābah adlı kitabında (2:610 #1042), Ömer bin Hattab ile ilgili rivayete şu sözleri eklemiştir.

Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedi ki:

(Allah'ım!) Ona (Ali'ye) düşman olana düşman ol, ona yardım edene yardım et ve onu seveni sev. Şube der ki, Peygamber () bunun yerine şöyle dedi: “(Ali'ye) kin besleyene kin besle.”

Münavi, Fayd-ul-qadīr'de (6:217) şunu yazmıştır: Ebu Bekir () ve Ömer () Peygamber'in şu sözünü — Ben kimin efendisi isem Ali de onun efendisidir — işittiklerinde Ali'ye () dediler ki: Ey Ebu Talib'in oğlu! Sabah akşam (ebediyen) her erkek ve kadın müminin efendisi oldun.”

Zehebi, Siyar a‘lām-in-nubalā’ (2:623, 624) adlı eserinde Ömer'in şu sözleri söylediğini belirtmiştir:

هنيئا لك يا علي!

Ey Ali! Tebrikler.

İşte İmam Ali'nin (minhusselam) atanacağını zikreden diğer rivayetler.

Sa'd bin Ebi Vakkas'ın şöyle dediği rivayet edilmiştir:

"Muaviye haclarından birinde geldi ve Sa'd onun huzuruna girdi. Ali'yi andılar ve Muaviye onu eleştirdi. Sa'd öfkelendi ve dedi ki: 'Allah'ın Elçisini (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hakkında şöyle derken işittiğim bir adam için mi bunu söylüyorsun: "Ben kimin efendisi isem, Ali de onun efendisidir." Ve onu şöyle derken işittim: "Sen bana göre, Harun'un Musa'ya göre olduğu gibisin; ancak benden sonra Peygamber olmayacaktır." Ve onu şöyle derken işittim: "Bugün sancağı Allah'ı ve Elçisini seven bir adama vereceğim."

Sunan ibn Majah 121

Sünnilerin ‏"‏ مَنْ كُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاَهُ ‏"‏ sözlerini “Ben kimin yakın dostu isem, Ali (minhusselam) de onun yakın dostudur” anlamında tercüme etmeleri çok yaygındır; oysa Arapça ‘مَوْلَاهُ’ mevla kelimesi hizmetçi değil, veli, koruyucu ve efendi anlamına gelir.

Enes bin Malik rivayet etti:

"Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) yanında bir kuş vardı; dedi ki: 'Allah'ım, bu kuşu benimle birlikte yemesi için yaratıklarının Sana en sevgili olanını bana gönder.' Bunun üzerine Ali geldi ve onunla birlikte yedi."

Jami` at-Tirmidhi 3721

“İbn Bureyde bunu babasına dayandırmıştır: Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dedi ki: Ben kimin velisi isem, Ali de onun velisidir.”

Musnad Ahmed Cilt 5 s.361 (Arapça Versiyon)

Ve saymakla bitmeyecek kadar çok sayıda başka rivayet de vardır; bunlar şu bağlantıda bulunabilir:

https://www.mediafire.com/file/3ieolsy0lkwkm5a/ghadir-declaration_1.pdf/file

Bu belge, Minhaj-ul-Quran International'ı ve Pakistan Awami Tehreek'i kuran, Pakistanlı-Kanadalı bir İslam âlimi ve eski siyasetçi olan ve 2009'daki ilk baskısından bu yana The 500 Most Influential Muslims'in her baskısında yer alan Muhammed Tahir-ul-Kadri tarafından hazırlanmıştır.

Bu belgede o, Ehl-i Sünnet'in kitapları ve rivayetleri aracılığıyla Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Ali'nin müminlerin efendisi olduğunu bildirdiğini kanıtlamaktadır.

Yakın konular hakkında