İran'ın Acımasız Rejiminin Kurbanı Türkiye'de Acı Çekmeye Devam Ediyor
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
İran'da İslam'dan ayrılan herkes kâfir sayılır ve kanı helal kabul edilir. Dinimizin üyelerine yönelik pek çok tehdit ve tutuklamanın ardından, her gün tehdit edildiğim için artık inancımı İran'da yaşayamayacağımı fark ederek ülkeyi terk etmeye karar verdim. Ayrılmak için adımlar attım, ancak İmam Humeyni Havalimanı'nda bilet satın aldıktan, harçları ödedikten ve kontrolden geçtikten sonra adım hoparlörden anons edildi.
Yazan Sermad Al-Khafaji
The Divine Just State dergisi, Mohammad Hashem Bazrafshan'dan, Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne inandığından beri yaşadığı çileleri kısaca anlattığı bir rapor aldı. Mohammed, dini otoritelerce kabul edilemez sayılan bir inanca bağlı kaldığı için ülkesinden kaçmak zorunda kalan bir İran vatandaşıdır. Bu fırsatı, onun hikâyesini kendi sözleriyle paylaşmak için değerlendiriyoruz.
“Kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım. Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Hamd, âlemlerin Rabbi Allah'a mahsustur. Selam ve bereket sizin üzerinize olsun.
Adım Mohammad Hashem Bazrafshan. İran'ın Şiraz kentindenim. Doğum tarihi: 5 Mayıs 1980.
2017 yılı civarında arkadaşlarımdan biri aracılığıyla Ahmedi Barış ve Nur Dini ile tanıştım ve araştırmanın ardından onu kabul ettim. Bundan sonra İslam Cumhuriyeti benim için ciddi sorunlar çıkardı. Önce Telegram üzerinden beni tehdit etmeye başladılar; beni tutuklayacaklarını ve faaliyetlerimi durdurmam gerektiğini, aksi takdirde tehlikeli sonuçlarla karşılaşacağımı söylediler.
Bundan önce, aralarında Mohammadreza Shakerian'ın da bulunduğu dinimizin birkaç üyesi zaten tutuklanmıştı. Dinimize inandığımız ve onu yaymak dini görevlerimizden biri olduğu için, sürekli tehdit edilerek ve korku içinde, çok zor koşullar altında yaşadık. Sosyal medyada bizi defalarca tutuklama, işkence, hapis ve idamla tehdit ettiler.
İran'da İslam'dan ayrılan herkes kâfir sayılır ve kanı helal kabul edilir. Dinimizin üyelerine yönelik pek çok tehdit ve tutuklamanın ardından, her gün tehdit edildiğim için artık inancımı İran'da yaşayamayacağımı fark ederek ülkeyi terk etmeye karar verdim. Ayrılmak için adımlar attım, ancak İmam Humeyni Havalimanı'nda bilet satın aldıktan, harçları ödedikten ve kontrolden geçtikten sonra adım hoparlörden anons edildi. Güvenlik görevlileri gelip yurt dışına çıkış yasağım olduğunu söyledi. Pasaportuma el koydular ve geri vermediler. Davamı çözmek için Tahran'daki Özel Din Adamları Mahkemesi'ne gitmem gerektiğini belirten mühürsüz bir mektup verdiler.

Daha önceki tutuklamalara bakarak beni neyin beklediğini bildiğim için, birkaç gün sonra bazı inanç kardeşlerimle birlikte İran'dan kaçmaya çalıştım.

Ancak henüz İran içindeyken, Hoy şehri yakınlarında saldırıya uğradık. Bize sanki IŞİD teröristleriymişiz gibi davrandılar, arabamıza ateş açtılar, bizi tutukladılar ve gece yarısının dondurucu havasında bir pusu noktasında tutup işkence ettiler. Aşırı soğukta tutulduk ve çok kötü muamele gördük; ardından Hoy'daki bir gözaltı merkezine nakledildik.
Orada her gün sorguya çekildik, tehdit edildik, bize bağırıldı ve hiçbir delil olmaksızın suçlandık. Bize kâfir ve İsrail casusu olduğumuzu söylediler. Gözaltında iki gün geçtikten sonra, bizi tehdit etmeye devam ederken, kadınlar ve çocuklar dahil hepimizi bir minibüse bindirdiler. Gözlerimiz bağlandı, ayaklarımıza zincir, ellerimize kelepçe vuruldu, minibüse atıldık, üst üste yığıldık ve Tahran'a nakledildik.
Yolda, kendilerine “Zamanın İmamı'nın isimsiz askerleri” diyen istihbarat ajanları, elleri bağlı olmasına rağmen iki arkadaşımızı şiddetle dövdü. Bunlardan biri olan Mohammadreza Shakerian onların davranışını protesto etti. Başını aracın metal kasasına çarptılar, zincirliyken onu yere attılar ve bilincini kaybedecek kadar şiddetle dövdüler.
Kadınlar ve çocuklar çığlık atıyordu, ama onlar buna hiç aldırmadılar ve hepimize bağırmaya devam ettiler. Bundan sonra İstihbarat Bakanlığı'na bağlı Evin Hapishanesi'ne teslim edildik; orada ağır işkencelere maruz kaldık. Bilincimi kaybedene kadar başıma yumruk attılar. Ortam korku ve dehşetle doluydu. Duyulabilen tek şey mahkûmların çığlıkları ve feryatları ile gardiyanların korkunç bağırışlarıydı. Hem fiziksel hem de psikolojik işkenceye maruz kaldık. Gözlerimiz bağlı, soğukta yüzümüz duvara dönük tutulduk, dövüldük, hakarete uğradık, aşağılandık ve alay edildik.
Yaklaşık on iki kez sorguya götürüldüm. Temel yöntemleri yalan söylemek ve tehdit etmekti. Avukat hakkımda ısrar ettiğimde benimle alay ettiler ve böyle şeylerin yalnızca filmlerde olduğunu, avukat hakkımın olmadığını söylediler. Kendi ceza muhakemesi kanunlarında belirtilen yasal haklarıma saygı göstermediler. Evin Hapishanesi'nde iki ay tutuldum. 12 Aralık 2022'de tutuklandık, iki gün gözaltında kaldık ve ardından Tahran'daki Evin Hapishanesi'ne nakledildik. Bizi sürekli yıldırdılar ve tehdit ettiler.
O dönemde İran'daki kaotik durum nedeniyle, özellikle Mahsa Amini'nin ölümünün ve başörtüsü meselesinin ardından gelen protestolar yüzünden pek çok kişi tutuklanıp oraya getirildi. Hapishane aşırı kalabalıktı ve işkence yaygındı. Hapishaneye girmeden önce tutuklular evlerde ağır şekilde dövülmüştü. Koğuşumdakilerden bazıları bir aya kadar yürüyemedi. Cinsel organlarına, sırtlarına ve bütün vücutlarına defalarca elektrik şoku cihazları uygulanmıştı. Durumları hayal edilemezdi. Sorgunun son gününde sorgucu kulağıma fısıldadı: “Gizlice ne istersen yap; gayrimeşru ilişkiler yaşa, içki iç, ama kimse öğrenmesin. Yeter ki hükümetimize asla karşı çıkma ve inançlarından vazgeç.” Bana baskı yaptılar, işkence ettiler ve inançlarımın sapkın olduğunu ve tövbe ettiğimi belirten bir belgeyi imzalamaya zorladılar. Bu, onların ikiyüzlülüğünü gösteriyordu.
Aşırı kalabalık nedeniyle, davaları daha sonra görülene kadar mahkûmları geçici olarak kefaletle serbest bıraktılar. Ben de 12 Şubat 2023'te kefaletle serbest bırakıldım. Ancak durumum çok kötüydü. İşkence yüzünden sağ elim kısmen felç olmuştu ve bir ay boyunca fizik tedavi görmek zorunda kaldım.
Serbest bırakılmadan önce beni tehdit ettiler; beni yakından izleyeceklerini ve faaliyetlerime devam edersem hayatımı mahvedeceklerini ve muhtemelen beni öldüreceklerini söylediler. Son derece tehlikeli koşullar ve sürekli korku nedeniyle, 6 Mart 2023'te eşimi ve üç sevgili çocuğumu desteksiz bırakıp İran'ın dağlarından ve ıssız bölgelerinden kaçmak zorunda kaldım. Büyük zorluklara katlandıktan ve birkaç metre karla kaplı ölümcül vadileri ve dağları aştıktan sonra nihayet İran'dan ayrılmayı başardım ve 18 Mart 2023'te Türkiye'ye girdim.

Soldaki fotoğrafta elimde bastonla ben varım. İran'ın geçit vermeyen karlı dağlarından Türkiye'ye kaçmıştım. Sol gözümün altındaki morluk hâlâ görülüyor. Sınırı geçerken bir kaçakçı bana sopayla saldırdı ve bir kayanın üzerine düştüm; bu da kaşımın yarılmasına ve gözümün çevresinde morluk oluşmasına neden oldu.
Ne yazık ki Türkiye de bir İslam ülkesi olduğu için inançlarımı kabul etmiyor. İran, Irak, Cezayir, Filistin ve Azerbaycan gibi ülkelerden kaçmış olan inanç kardeşlerimle birlikte, dinimizin AB'de, ABD'de ve Birleşik Krallık'ta resmî olarak bir dini kuruluş ve azınlık olarak tanındığı bir Avrupa ülkesi olan Bulgaristan'a girmek için resmî Türkiye/Bulgaristan sınırına gitmeye karar verdim. Ancak Türkiye ayrılmamıza izin vermedi. Dövüldük ve sınır dışı edilmek üzere Edirne Geri Gönderme Merkezi'ne nakledildik.

Orada 24/05/2023'ten 06/10/2023'e kadar beş ay tutuldum ve ağır psikolojik ve fiziksel baskıya maruz kaldım. Geri gönderme merkezine girmeden önce, ben de dahil bazılarımız bir karakola götürüldü; orada gözaltında tutulduk ve her gün dövüldük; yumruklar, tekmeler ve coplar kullanıldı, ayrıca küfürlü sözlere maruz kaldık. Bizi ülkelerinde huzursuzluk çıkarmakla suçladılar. Kapıkule sınırında, seçim dönemi ve güvenlik güçlerinin yetersizliği nedeniyle, bildirildiğine göre tır şoförlerini bizi bastırmaya yardım etmeleri için teşvik ettiler; bazıları kadınlarımıza yönelik şiddet hakkında korkunç tehditlerde bulundu.
Sınırda gözüme yumruk atıldı; hâlâ görme sorunları yaşıyorum, görüş alanımda uçuşan cisimler görüyorum. Başka bir gün beni öyle şiddetle dövdüler ki dört dişim kırıldı. Diğer dişlerim de ağır hasar gördü ve kırık dişleri çıkarmak için ameliyat olmak zorunda kaldım. Şu anda hiç üst dişim yok ve alt dişlerim de kötü durumda.
Karakolda bizi dövdükten sonra bir doktora götürdüler ve hiçbir sorunumuz olmadığını söylemeye zorladılar. Doktor onlarla iş birliği yapıyordu. Başta yaralarımız olduğunu söylediğimizde, ölene kadar bizi dövmeye devam etmekle tehdit ettiler. Korkudan iyi olduğumuzu söylemek zorunda kaldık.
Türkiye'deki gözaltı kamplarındaki koşulların farkında mısınız bilmiyorum. Kamp olarak adlandırılsalar da daha çok zindan gibiler; korkunç ve insanlık dışı. Gardiyanlar tutuklulara sürekli bağırıyor ve onları dövüyor. İçme suyu kirli ve rengi bozuk; yalnızca denetim olduğunda geçici olarak değiştiriyorlar. Orada hastalandım, sindirim sorunları yaşadım ve yemeklerin kötü kalitesi yüzünden yaklaşık 10 kilogram kaybettim. Şu anda durumum son derece kritik.
Ailem İran'da desteksiz kaldı, ben ise hayvanlardan daha kötü muamele gördüğümüz bir ülkedeyim. Hayvanlar bile sokaklarda güvendeyken biz sırf inançlarımız yüzünden gözaltına alınıyor, işkence görüyor ve hapsediliyoruz. Kamptan serbest bırakıldıktan sonra, farklı şehirlere dağılmamızın üzerinden şimdi bir yıldan fazla zaman geçti. Burada hayat pahalılığı çok yüksek; sırtımda ciddi bir sakatlık var ve çalışamıyorum. Buradaki hayat son derece zor.

İşte üç dört yıldan fazla zamandır görmediğim ve onlara ne olduğunu bilmediğim çocuklarımdan biri olan Hussein'in bir fotoğrafı.”
Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin zulme uğrayan inananlarının yürek burkan hikâyeleri, İran ve Türkiye gibi sözde Müslüman ülkelerin baskıcı hükümetlerinin zorbalığını ifşa etmeye devam ediyor. Bu dergi, bu hikâyeleri kamuoyuna duyurmak ve bu rejimlerin işlediği bütün suçları gün yüzüne çıkararak onları ihlallerinden dolayı hesap vermeye çağırmak için kararlılıkla çalışmayı sürdürecektir.