İranlı Bir Hemşire Müminlere Yönelik İstismar Konusunda Sessizliğini Bozuyor
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
The Divine Just State dergisi, İranlı, diplomalı ve yayınları bulunan bir hemşire olan Zahra Shekariyan Asl ile, 23 Eylül'den bu yana kendisinden haber alınamayan kardeşi Mohammadreza Shekariyan Asl'ın yakın zamanda ortadan kaybolması da dahil olmak üzere yaşadıklarının ve verdiği mücadelelerin ayrıntılarını öğrenmek için bir araya geldi.
Yazan thedivinejuststate

Sözde İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana İran'daki zalim rejimin uyguladığı baskının kötü şöhreti sağlam temellere dayanmakta ve geniş çapta belgelenmiş bulunmaktadır. Hükümetin, başta kötü şöhretli İslam Devrim Muhafızları Ordusu (IRGC) olmak üzere çeşitli güçleri aracılığıyla başvurduğu zorlama ve yıldırma yöntemleri, fiziksel ya da psikolojik her türlü işkenceyi kapsamakta ve bunların zirvesinde idam yer almaktadır. Her türlü siyasi muhalefet demir yumrukla karşılanmakta ve bu durum, ülkeyi yöneten ve bu liderlik makamına gelmeden önce kendisine Allah'ın Büyük Ayeti anlamına gelen “Ayetullah El-Uzma” unvanını veren dini liderin başında bulunduğu dinî otorite tarafından tehdit olarak görülen her şeye uzanmaktadır.
İran kökenli Ahmedi Barış ve Nur Dini müminlerinin ülke içinde ve dışında maruz kaldığı olaylar yıllar boyunca kapsamlı bir şekilde kayda geçirilmiştir ve bunlar hakkında haber yapılmaya devam edilmektedir. İnsanlığa karşı işlenen bu suçların hesabı sorulmalı ve failler, bu iğrenç eylemlerin gerçekleştirilmesinde oynadıkları rollerin hesabını vermekten kaçmalarına asla izin verilmemelidir.
The Divine Just State dergisi, İranlı, diplomalı ve yayınları bulunan bir hemşire olan Zahra Shekariyan Asl ile, 23 Eylül'den bu yana kendisinden haber alınamayan kardeşi Mohammadreza Shekariyan Asl'ın yakın zamanda ortadan kaybolması da dahil olmak üzere yaşadıklarının ve verdiği mücadelelerin ayrıntılarını öğrenmek için bir araya geldi.
Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun, sevgili Zahra. Dünyanın dört bir yanındaki pek çok Ensar, İmam Hüseyin'in başını lanetli Şimr bin Zilcevşen'in elindeki mızrağın ucunda tasvir eden yürek parçalayıcı tablonuz sayesinde sizi duydu. Kaim'e giden yolculuğunuzu öne çıkarmak istiyoruz. Lütfen bize biraz kendinizden bahsedin.
Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi sizin de üzerinize olsun. Tahranlı, On İki İmam Şiası bir ailenin üç çocuğunun en küçüğüyüm. Ablam bekâr bir anne, grafik bölümü mezunu ve terzi. Ağabeyim Mohammadreza, adanmış bir mümin ve sinema bölümü mezunu; o zamanlar bir film yapımcısı, oyuncu ve kamera asistanıydı. Ben, PubMed'de yayımlanmış bir çalışması olan bir hemşireyim; o çalışmanın ortak yazarlarından biriydim. Dinimi, On İki İmam Şiilerinin inandıklarına göre A'dan Z'ye, namazdan oruca, düzgün bir tesettürden imanın gerektirdiği her şeye inanmaya kadar gereği gibi yaşıyordum. Tek mesele, dindar olan ailemin ve benim İran'daki rejimin gerçek takipçileri olmamamızdı. İmam Muhammed El-Mehdi'nin gaybette olduğuna inanıyorduk, ancak Velayet-i Fakih'i (Fakihin Yönetimi) sorguluyorduk: Eylemleri ve insanlara davranışları Ehl-i Beyt'i hiç yansıtmazken âlimler onunla nasıl temas kurduklarını iddia edebilirler?
Altı yaşındayken babam Muhammed Hasan'ı kaybettim. Gece vakti motosikletiyle işaretlenmemiş devasa bir çukura girdi; başka bir sürücü ona çarptı ve babam ölümcül beyin hasarı aldı. Ambulansın olay yerine ulaşması 45 dakika sürdü; bu çok geçti. Cesedi sokakta bakımsız bir şekilde yattı. Güçlü bağlantıları olan diğer sürücü (ailesi yargıdaydı) hapis yatmadı; mahkeme önce babamı %100 kusurlu buldu. Annem yol gösterici bir rüyanın ardından yeniden mücadele etti; kusurun yarı yarıya paylaştırılmasını sağladı ve diğer sürücüden diyet (kan bedeli) almaya hak kazandı. Yetim büyüdük; annem geçinmek için evlere temizliğe gitti ve hafta sonlarını babamın mezarı başında geçirdi. Önlenebilir tek bir ihmal onu bizden aldı; sistemin ihmalleri ise çocukluğumuzu aldı.

Peki bu Davet'i nasıl tanıdınız?
Her zaman hakikati, onu nerede bulacağımı ve kimde olduğunu arıyordum. Dokuz yaşımdan itibaren tesettüre girdim, namaz kıldım ve oruç tuttum. Okulda bize bir Merci-i Taklid (âlimleri taklit) seçmemiz gerektiğini söylediler; yani bir “taklit kaynağı” işlevi gören bir Büyük Ayetullah; kendimiz bağımsız hukuki akıl yürütmeye (içtihat) muktedir değilsek, İslam hukuku (Şeriat) hakkındaki hükümlerine uymamız gereken bir dinî otorite. Aralarından seçim yapabileceğimiz düzinelerce kişi vardı ve kural açıktı: içlerinden en âlim ve en salih olanı seçmeliydik. Üzüntü ve şüpheyle dolup taştığımı hatırlıyorum. Benim gibi bir çocuk hangisinin gerçekten en iyisi, en az kusuru olanı olduğunu nasıl bilebilirdi? Herhangi birine nasıl güvenebilirdim? Bu yetkiyi onlara kim vermişti? Onları gerçekten salih olarak kim tanımıştı? Bir kişiyi diğerinden daha yetkin kılan neydi?
Bu yüzden Zamanın İmamı İmam Mehdi'ye dua ettim ve ona, kendisinin neden ortaya çıkmadığını ve hakkında hiçbir şey bilmediğimiz bu insanları neden takip edip taklit etmek zorunda olduğumuzu bana anlatması için yalvardım.
Ağabeyim Mohammadreza, ergenlik yıllarında yerel camilerle çok yakından ilgilendi. Hatta bir süre Besic'e (İranlı bir paramiliter milis gücü) katıldı. Ancak onların ikiyüzlü ve yolsuzlukla dolu olduğunu fark edince Besic'ten ayrıldı ve farz ibadetler de dahil olmak üzere dini tamamen umursamaz oldu. Allah'ın dininin sözde koruyucularının davranışları onu derin bir hayal kırıklığına uğratmıştı.
Ardından Tahran'daki Uygulamalı Bilim ve Teknoloji Üniversitesi (UAST) Kültür ve Sanat Fakültesi'nde sinema eğitimi aldıktan sonra sinema alanına girdi. Mezun olduktan sonra birkaç kısa film çekti, bazı televizyon yapımlarında ve kısa filmlerde de oynadı. Rol aldığı kısa filmlerden biri uluslararası festivallerde ödül bile kazandı. Ayrıca kamera arkasında asistan olarak çalıştı ve tiyatroda sahne aldı. Yakışıklı, yetenekli, çalışkan ve güvenilir biri olarak görülüyordu. İnsanlığı önemsiyordu, ancak dinde artık insanlık kalmadığına da inanıyordu.
Ne yazık ki İran'daki sinema sektörü de yolsuzlukla dolu. Ne kadar çok paranız ve ne kadar iyi bağlantılarınız varsa, kariyerinizde o kadar başarılı olursunuz. Bu çoğu alan için geçerli; aslında hepsi için geçerli diyebilirim. Sonuç olarak depresyona girdi ve hiçbir kurum ya da kuruluşla çalışmayı bıraktı. Bir noktada o kadar çaresiz kaldı ki intiharı bile düşündü. Ancak kendine şunu sordu: Ya bir Allah ve bir ahiret varsa? Ya zamanın İmamı bir yerlerdeyse?
Böylece aramaya başladı. Ondan bir işaret olması gerektiğine inanıyordu. Zamanın İmamı olduğunu iddia eden sahte iddiacılar varsa, gerçek bir tanesinin de olması gerektiğini düşündü. Ama o neredeydi ve neden sessizdi?
Birden, 2017'nin sonlarında internette İmam Ahmed El-Hasan'ın bir hutbesine rastladı. Sesini duyar duymaz onun doğru sözlü olduğuna inandı. Onu Havza'ya ve âlimlere karşı duran cesur bir adam olarak gördü ve bu ağabeyimi hayrete düşürdü. Ahmed El-Hasan hakkında konuşan insanlardan Doğu'nun Siyah Bayrakları olarak söz edildiğini fark etti. Abdullah Haşim adını duyar duymaz “İşte bu,” dedi. The Arrivals'ı daha önce izlemişti; aslında o zaman bana da göstermişti; o zamanlar ikimiz de ondan büyülenmiştik ve her şeyi sorgulamaya başlamıştık. Bir zamanlar iyi olduğuna inandığımız her şey nasıl olur da aslında kötü ve Masonluğun bir parçası olabilirdi? Şiiliğin merkezi sayılan bir ülke Mason sembolleriyle dolu görünüyordu. Televizyon kanallarımızın logoları “tek göz”ü sergiliyor gibiydi. İslami şura binası bir piramide benziyordu.
Duyduğum en şok edici şey, Mehdi'nin zuhurundan önceki her İslam devletinin batıl olduğunu ve Mehdi'nin en büyük düşmanlarının âlimler olduğunu bildiren bir rivayetti. Bu fikirleri sunan ve yayan kişinin kendisinin de bir Müslüman olmasına hayret ettik. Daha fazlasını öğrenmeye çok hevesli olduk: Abdullah Haşim kimdir? Bu rivayetleri daha önce nasıl hiç duymamıştık? Sanki bir tür gizli hakikat ya da komplo olmalıydı.
Sonunda ağabeyim, The Arrivals'ın ve TADs'in yaratıcısı Abdullah Haşim'i buldu. Paltalk üzerinden İmam Mehdi'nin Ensarı ile iletişime geçti ve biat etmek istediğini söyledi. Bu, Şubat 2018'in sonlarına doğruydu. Bundan sonra bizimle Yemani hakkında konuşmaya ve bizi İmam Ahmed El-Hasan hakkında bilgilendirmeye başladı.
Ondan bir İmam olarak söz ediyordu. Bizim için yalnızca on iki İmam vardı; nasıl bir tane daha olabilirdi? İran'da Humeyni ve Hamaney için de benzer bir şey yapmışlar, onlara “İmam” diyorlar. Hamaney'in adını duyduktan sonra insanların yüksek sesle salavat getirmesini, ama İmam Mehdi'nin adını duyduktan sonra hiçbir şey söylememesini duymak beni hep rahatsız etmiştir. Bu yüzden Ehl-i Beyt'in halefiyet silsilesine birini eklemeyi düşünmek bile günah gibi geliyordu.
Bana, Hz. Muhammed'in Vasiyeti'ne göre silsilenin On İkinci İmam'la sona ermediğini ve aslında ondan sonra on iki Mehdi olduğunu açıkladı. Sonra bana Doğu'nun Siyah Bayrakları kanalını gösterdi ve videoları ve kitapları ayrıntılı bir şekilde incelemek için çok zaman harcadık. Bana âlimlere dayanmamıza gerek olmadığını, bunun yerine kendimizin araştırması gerektiğini söyledi.
İran'daki durum umut verici değil; aksine insanlar çok bunalımda ve yaşam standartları düşük. Ülke içinde bombalamalar oluyor, binalar çöküyor, uçaklar düşüyor ve daha pek çok trajik olay yaşanıyor. Eğitimimde ve kariyerimde başarılıydım, ama içten içe bir şeylerin eksik olduğunu biliyordum ve kendimi bunalımda hissediyordum. Hastanelerde hemşirelik öğrencisi olarak çalışıyordum ve hastalara ne kadar kötü davranıldığına tanık oldum. Yoksul insanlar, hasta çocuklarına bir çare bulma umuduyla uzak yerlerden Tahran'a, o zamanlar çalıştığım sözde İmam Humeyni Hastanesi'ne gelirdi. Ne yazık ki birçoğu hiçbir tedavi bulamadı. Masum çocuklarına bakım alabilmek için aylarca hastanenin etrafındaki çadırlarda yaşamak, hatta sokaklarda uyumak zorunda kaldılar. Sağlık sisteminin insanları tedavi etmediğini, aksine onların daha hızlı ölmesine yardım ettiğini hissetmeye başladım. Aile ödeme yapacak kadar paraya sahip olmadığı için bir çocuğun başına atılan dikişleri kısa süre sonra söken bir hemşirenin kötü şöhretli bir vakası vardı. Doktor hemşireye dikişleri derhal almasını talimat vermişti.
Üniversitemizin müdiresi, kayınpederinin Tahran'ın tanınmış hastanelerinden birinde kör kaldığını anlatırdı; çünkü bir doktor yeni bir ilacı deniyordu, hastaları onların rızası olmadan ve haberleri bile olmadan denemelerinde test vakası olarak kullanıyordu. Sistemde tanık olduğum zulüm ve sahtekârlık nedeniyle ben şahsen herhangi bir ilaç almaktan vazgeçtim.
COVID-19'dan sonra bunun, hasta insanlara insan olarak değil de bir ticaret ve para kaynağı olarak davranan zalimliği nedeniyle sağlık sistemine verilmiş bir ceza olduğuna inanmaya başladım. Bunlara kendi gözlerimle tanık oldum. Hemşire olduğum için derin bir pişmanlık duydum ve bırakmak istedim. Bir ara not olarak, yolculuğa devam etmeden önce, “Mehdilerin Tıbbı”nın benim için Eba Sadık'ın doğruluğunun en güçlü delillerinden biri olduğunu da belirtmek isterim. Allah'a şükür, şifa zalimlerin eline değil, bizzat doğanın içine konmuştur. Bütün bunlar beni hayatın amacını sorgulamaya yöneltti: okumanın, çalışmanın, evlenmenin ve hatta yaşamanın ne anlamı var? Ağabeyimin içten içe ne kadar canlı hissettiğini fark ettim, bu yüzden ondan kendi hayatımın amacını bulmama yardım etmesini istedim.
Bana Ahmed El-Hasan'ın sesini, özellikle On İkinci İmam ile görüşmesine dair hutbesini dinlememi söyledi. Söyledikleri daha önce duyduğum her şeyden çok farklıydı. Ayrıca Havzalardaki yozlaşmadan ve Hz. Muhammed'in asıl mesajının nasıl tahrif edildiğinden de söz ediyordu. İmamların sözleri, özellikle İran'da olup bitenlere baktığımda bana anlamlı gelmeye başladı.
Doğu'nun Siyah Bayrakları kanalının ürettiği ilk videoları izlemeye başladım. Ric'at (reenkarnasyon) hakkındaki bilgi beni büyüledi; Şii kitaplarında zaten bulunan ama daha önce hiç duymadığımız bir bilgi. Her şey anlam kazandı. Birden İslam ölü bir din olmaktan çıkıp canlı ve diri bir şeye dönüştü.
Ağabeyim bana, bu Davet'in hakikatini bilmek istiyorsam doğrudan Allah'tan bir işaret istemem gerektiğini söyledi. Öyle yaptım ve kısa bir süre sonra bir işaret aldım. İki rekât namaz kıldım ve Kur'an'ı açtım. Allah'a, “Bu din gerçekten hak üzere mi?” diye sordum. Karşıma çıkan ayet beni şoke etti. Hayatımda Kur'an'ı yüzlerce kez okumuştum, ama hayatımda ilk kez bir ayetin doğrudan bana hitap ettiğini hissettim. Bu, Enfal Suresi'nin 24. ayetiydi:
“Ey müminler! Size hayat verecek şeye çağırdığında Allah'a ve Resulüne icabet edin. Ve bilin ki Allah kişi ile kalbi arasına girer ve hepiniz O'nun huzurunda toplanacaksınız.”
Hayrete düştüm. İnsanları bu uyanış mesajıyla çağırdığını bildiğim tek kişi, “Uyanın ey uyuyanlar; uyanın ey ölüler” diyen İmam Ahmed El-Hasan'dı. O zaman bana hayat getirenin o olduğunu ve ona icabet edip ona iman etmem gerektiğini anladım.
İman ettim ve Eba Sadık'a biatımızın bir videosunu gönderdik. Uydu kanalını izlemeye başladık ve İran içinde ve dışında Farsça konuşan insanlar için materyalleri erişilebilir kılmak amacıyla çeviri çalışmaları ve belgesel seslendirme gibi faaliyetlerle katkıda bulunmaya başladık.
Çok teşekkür ederiz Zahra; şimdi sizin ve ağabeyinizin İran'da mümin olarak yaşadıklarına geri dönelim.
Sevinçten havalara uçuyorduk, ama ailemiz önce bizi anlamadı. Başlangıçta mümin olmayan annem, ağabeyimin ahlakında, adabında ve karakterinde meydana gelen derin değişimi gördü. Dönüştüğü adama tanık olunca bu dinin hak olması gerektiğini anladı ve o da biat etti. O zamanlar henüz sekiz yaşında bir çocuk olan yeğenim de bu Davet'in doğruluğunu sezdi ve mümin oldu; ama anne babası olmadı.
Davet'i yaymaya başladık. Özellikle ağabeyim, İmam Mehdi'nin mesajını yabancılarla, akrabalarla ve arkadaşlarla paylaşmak için her fırsatı değerlendirdi. Bu mesajı pek çok insana ulaştırdı ve bazıları hâlâ ona bağlı. Örneğin ağabeyimin sürgün sırasında tanıştığı Mansour, İmam Mehdi'yi ondan duydu ve iman etti. Davet'i yaymaya başladıktan sonra ailemiz ve akrabalarımız hakkımızda kötü konuşmaya başladı. Bizimle, özellikle ağabeyimle alay ettiler. Onlara göre o, iyi ve saygın bir adamken akıl sağlığı tedavisine ihtiyaç duyan “deli biri”ne dönüşmüştü.
Başlangıçta WhatsApp'ta beş altı kişilik bir gruptuk ve piskoposumuz Hamidreza kardeşti. Bizimle Eba Sadık'ın öğretilerini paylaşırdı ve onunla aramızdaki bağlantıydı. Zamanla grubumuz büyüdü ve yüz yüze buluşmaya başladık. Farklı şehirlerden gelerek bizim evimizde toplanırdık. Bunlar asla unutmayacağım anlardı; gerçek ailemizle, ruh ailemizle tanışmıştık.
Davet'i yaymada başarılı olmaya başlamıştınız. Yetkililerin dikkatini nasıl çektiniz?
Davet'i yaymak için aktif olduğumuz bir Telegram grubumuz vardı. Birkaç kişi gruba katıldı ve bunlardan biri, ağabeyimin evlenmesi beklenen Rukiye adında bir kadındı. Iraklı bir aileden geliyordu ve babası Tahran'daki en büyük Hüseyniyelerden (Şii ibadet yeri) birinin bekçilerinden biriydi. İman ettiğini söyleyen bazı insanları bir araya getirdi. Kendisi de Ahmed El-Hasan'ı, Eba Sadık'ı ve Davet'i tanıtan kitaplar yazdı. Daha sonra öğrendik ki Rukiye, hicret etmeye (göç etmeye) hazır olduğumuzu duyar duymaz bunu yerel polis de dahil olmak üzere din adamlarının yetkililerine bildirmiş ve bunun sonucunda Şubat 2020'de evimizi bastılar. Ağabeyimi kaçırdılar ve sonunda bizi arayıp onu Tahran'ın kötü şöhretli Evin cezaevine kapattıklarını bildirene kadar nerede olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Altı yedi ajan sabah 06.00'da evimize geldi ve başka hiçbir açıklama yapmadan cinayet işlediğini iddia ederek onu götürdü. Evimizi de aradılar. O zamanlar on yaşında olan yeğenim korkudan titriyordu. Ağlıyor ve onlara amcasını nereye götürdüklerini soruyordu. Kendilerine ait her türlü kaydı silmek için binanın güvenlik kamerası görüntülerini bile aldılar.
Aile bize çok baskı yaptı ve öfkesini dile getirdi; çünkü “bu saçmalığa” inanarak onları tehlikeye attığımızı düşünüyorlardı. Ağabeyim daha sonra bize, yetkililerin bu Davet hakkında, özellikle Davet'i yayma faaliyetlerinden sorumlu Farsça konuşan Ensar hakkında ve bilhassa Din'in İran'dan sorumlu piskoposu olan Hamidreza Saghari hakkında ayrıntılı bilgi topladığını anlattı. Bilgi kaynakları Rukiye ve onun getirdiği bu sözde müminlerdi; bizi gözetliyorlardı.
Lütfen burada bir dakika duralım ve okuyucuya, dinî açıdan İran'da büyümenin nasıl bir şey olduğuna dair biraz daha fikir verelim. Çevrenize dair izleniminizi anlatmanız gerekse, bir İranlı neyle karşı karşıyadır?
İran'da büyüdüyseniz şu sözü bilirsiniz: “Allahu Ekber, canım feda-yı rehber” (Türkçesi: “Allah en büyüktür; canım Lider'e feda olsun”). Ama beni asıl rahatsız eden soru şuydu: Hangi lider gerçekten böyle bir fedakârlığı hak ediyor? Çocukken tek bir lider biliyordum: İran'ın Dini Lideri Ali Hamaney. O kadar. Büyüdükçe bu sorular aklımdan hiç çıkmadı. Gerçek bir lideri hep İmam Ali'nin suretinde hayal etmiştim. Pek çok insan Hamaney'in İmam Ali'ye benzediğine inanıyor, hatta ortak “Ali” ismini bir işaret olarak gösteriyor. Ama İslam Peygamberi'nin, ahir zamanda İslam'dan adından başka bir şey, Kur'an'dan da yazısından başka bir şey kalmayacağına dair sözünü hatırladım. Bunun ona tam olarak uyduğunu hissetmeye başladım: o yalnızca kâğıt üzerinde “Ali”dir. Onun sözlerinin ya da eylemlerinin Müminlerin Emiri Ali bin Ebi Talib'inkilerle örtüştüğünü hiçbir zaman göremedim.
Okulda bize Humeyni'nin Hz. Muhammed gibi, Hamaney'in de İmam Ali gibi olduğunu öğrettiler. Ali Hamaney'in velayetini (vesayetini) kabul etmezsek cehennem ateşinde yanacağımız konusunda uyardılar. Seçimlerde oy kullanmazsak da cehenneme gideceğimizi, çünkü “salih lideri” seçmeyerek kötülüğün galip gelmesine izin vereceğimizi söylediler. Bir kadın tesettüre girmezse Allah'ın onu cehennemde saçından asacağını söylediler. Müzik dinler ya da dans edersek maymuna dönüştürüleceğimizi söylediler.
Bir çocuğun zihnini hayal edin; bir sünger gibi bütün bu korkuyu ve saçmalığı hakikat olarak emiyor. O çocuk, merhametle yol göstermek yerine sert, cezalandırıcı ve her zaman eziyet etmeyi bekleyen birinden başka nasıl bir Allah bekleyebilir? Yaklaşık 80.000 camisi, yüzlerce havzası ve neredeyse 9.000 kutsal türbesi ve mezarı olan bir ülke hayal edin; bunlar kesin rakamlar bile değil. İmanın dış sembolleriyle bu kadar dolu bir ülkede gerçek İslam'ı yaşamak zahmetsiz olmalıydı. İmam Mehdi'nin İlahi Adil Devlet'ini kurması için yeryüzündeki en verimli toprak olmalıydı. Orada yaşayan insanlar gezegendeki en mübarek ve en şanslı insanlar olmalıydı. Oysa acı gerçek tam tersidir.
Kendi teyzem de bu rejimin bir kurbanıydı. Hapsedildi; henüz parmaklıklar ardındayken baskıcı kocasından (IRGC için çalışan ve çeşitli yasa dışı faaliyetlere karışan) boşanmaya zorlandı. Dört küçük çocuğunu görmesine, hatta yeni doğmuş bebeğini emzirmesine bile izin verilmedi. Bu münferit bir hikâye değil, kendi ailem ve yakın arkadaşlarım arasında tanık olduğum acı gerçeklerin bir örneğidir.
Örneğin aşırı yoksulluk yüzünden yeni doğmuş bebeğini satmak zorunda kalan bir kadın tanıyorum. Uyuşturucu bağımlısı kocası tarafından küçük oğluyla birlikte öldürülen bir başka kadın tanıyorum. Sırf hayatta kalabilmek için bedenini satmaya başlayan bir kadın da tanıyorum. Tanıdığım bir başka kadın, borç batağına saplanmış kocası kaçak duruma düştüğü için çocuklarıyla birlikte saklanarak yaşamak zorunda kaldı. Ailelerini geçindirmek için gece yarısına kadar sokaklarda çalışmaya zorlanan çocuklar tanıyorum. Ezici depresyon, işsizlik ya da yurt dışına çıkış yasağı yüzünden kendi hayatlarına son veren gençler tanıyordum. Kendi aile üyelerimden biri defalarca intihara teşebbüs etti.
O karanlık zamanlarda hâlâ bir evimiz vardı ve annem, özellikle de ağabeyimle birlikte, bu insanları barındırmak ve onlara yardım etmek için mümkün olan her şeyi yapardı. Bugünün İran'ında yaşanan İslam anlayışı, Muaviye döneminin İslam'ının tıpatıp aynısı gibi geliyor. Aynı eski hileler kullanılıyor: din bir güç aracı olarak kullanılıyor, adalet tersine çevriliyor ve minber hakikati susturmak için istismar ediliyor. Tarih tekerrür ediyor. Ve ne acıdır ki ruhen Muaviye'ye ve Yezid'e benzeyen kişiler bu ülkenin en yüksek liderleri olmuştur. Birini ya da bir sistemi tanımanın en doğru yolunun sözleri ya da sembolleri değil, eylemleri olduğuna inanır hâle geldim.
İsa şöyle dedi: “Onları meyvelerinden tanıyacaksınız.”
Evet, kesinlikle; her şeye Ehl-i Beyt'in adını veriyorlar. İmam Ali Otoyolu'nda araba sürüyor, İmam Hüseyin Meydanı'ndan geçiyor, Fatemi Meydanı'nda dönüyor ve Vali-yi Asr Caddesi'nde yürüyoruz. Nereye baksanız güzel isimler, kutsal isimler; sanki sadece bu isimleri söylemek toprağı kutsal kılmaya yetiyormuş gibi. Ama daha yakından baktığımda, isim vermede durmuşuz gibi geliyor. İsimler her yerde, ama ruh çok uzakta gibi.
Tahran'da İmamların adını taşıyan sokakları her hatırladığımda yüreğim parçalanıyor; sırf hayatta kalabilmek için çiçek satan yedi sekiz yaşındaki kız çocuklarını görmek. Durup onlarla konuşur, onlara yiyecek alır, sıcak giysiler getirirdim... Ama tek başıma gerçekten kaç kişiye yardım edebilirdim? Yemek artığı için çöp kutularını karıştıran kaç aç adamı doyurabilirdim?
O küçük kızlardan biri bana masumca Zamanın İmamı'nın hâlâ hayatta olup olmadığını ve bizi gözetip gözetmediğini bile sordu. Sorusu içimi deldi geçti; ilahi adalete inanan, ama etrafında hiç adalet görmeyen bir çocuğa böyle bir acıyı nasıl açıklarsınız?
İran'ın yaklaşık 90 milyon nüfusu var ve çoğunluğu yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Bu hâlâ gözlerimi yaşartıyor; çalınan masumiyet, ezilen onur. Hiçbir çocuk karnını doyurmak için sokaklarda dilenmek ya da satış yapmak zorunda kalmamalı. Hiç kimse yiyecek için çöpe dalmamalı. Bu düzeyde yaygın bir umutsuzluk, kelimelerle anlatılamayacak kadar yürek parçalayıcı.
Bu gerçekten rahatsız edici bir gerçeklik. Daha önce okulda size öğretilenlere göre tesettürün zorunlu olduğundan bahsettiniz; bunun hiçbir zaman Allah'tan gelen bir zorunluluk olmadığını öğrendiğinizde ne hissettiniz?
Üniversiteden eve geldiğimde ağabeyimin heyecanla bana “Bil bakalım ne oldu? Tesettür İslam'da bir zorunluluk değilmiş,” dediğini hatırlıyorum. Hemen Eba Sadık için duyduğumu ve itaat edeceğimi söyleyen bir tanıklık videosu kaydettim, ama onu hiçbir zaman gönderemedim. Güvenlik nedeniyle İran'dayken onu çıkaramayacağımız söylendi; çünkü bu katiller yaşamamıza izin vermezdi. Bütün dünya Mahsa Amini'nin ve onun gibi diğerlerinin hikâyesini biliyor. Bu yüzden sabırla örtünmeye devam ettim. Ne yazık ki İran'da Hamaney'in takipçilerinin çoğu tam tesettürlüdür. Ben yalnızca Allah'ın bunu emrettiğini düşündüğüm için örtünüyordum, ama bunun Allah'tan olmadığını öğrendiğimde onu çıkarmaktan son derece mutlu oldum.
Tesettürsüz hayatı ilk kez gerçekten Birleşik Arap Emirlikleri'ne gittiğimde deneyimledim. Temmuz ayıydı, yılın en sıcak ayı, ama benim için en serin ay gibiydi; çünkü 20 yıl örtündükten sonra saçlarımda esintiyi hissedebiliyordum. Kendimi çok bahtiyar hissettim. Aynı sevinci Kâbe'nin Mekke'de değil Petra'da olduğunu öğrendiğimde de yaşadım. Suudi versiyonuna değil, Allah'ın gerçek Evi'ne doğru namaz kılabileceğimizi öğrenmek bizi sevince boğdu. Aslında namazlarımızı Petra'ya doğru kılmaya başladık, ama daha sonra tutuklanabileceğimiz için bunu yapmamamız tavsiye edildi.
Bütün bunlar neyle sonuçlandı, buna tepkiniz ne oldu?
İran'da iletişim hâlinde olduğumuz, birlikte vakit geçirdiğimiz ve 27 Temmuz'daki Eba Sadık'ın doğum günü ya da 23 Ocak'taki Hicaz Kralı Abdullah'ın ölüm yıl dönümü gibi özel günlerde bir araya geldiğimiz Ensar grupları vardı. Yüz yüze ya da sosyal medyada yürüttüğümüz bütün faaliyetlerimiz hayatta kalabilmemiz için iptal edilmek zorunda kaldı ve inancımızı gizlice yaşadık. Takiyye (gizleme) uyguluyorduk. Ensar'dan herkesle tüm bağlantımızı kesmeye ve elimizde dinle ilgili ne varsa, ister elektronik dosya ister basılı olsun, silmeye zorlandık.
Ağabeyimin yanında birkaç kişiyi daha hapsetmişlerdi. Ağabeyim dini inkâr etmek zorunda kaldı ve annem onun serbest bırakılması için kefalet ödemek zorunda kaldı. O zaman bile onu, kaldığı köyden ayrılamayacağı bir sürgün bölgesine gönderdiler. İran hükümetinin ağabeyim gibi vakaları ülkenin gündelik işlerinden uzak tuttuğu bir köydü bu; o dağlık bölgedeki insanların çoğu ya muhafız ya da hükümetin sürgün ettiği kişilerdi. Bu süre zarfında hicret ettim, evlendim ve şu an bulunduğum yere ulaştım; Eba Sadık'ın kanatları altında bir güvenlik ve özgürlük yerine. İstemesem de ağabeyimi geride bırakmak zorunda kaldım; yolculuğuma beni o başlatmıştı ve bu aşamada bana eşlik edemedi.
Güvende olduğunuz ve bizimle olduğunuz için çok mutluyuz. Durum anlattığınız kadar gerginse, İran'ı geride bırakmanın zor olmadığına eminim. Hükümetin dinle ve genel olarak İran devletinin desteklediğinden farklı bir ideolojiyi destekleyen herkesle büyük bir sorunu var gibi görünüyor.
Esasen yaşadığımız her şey onların çıkarlarına ve öğretilerine aykırı ve sistemlerinin çökmesine yol açardı. Sokakta mollaların (din hocalarının) İmam Mehdi'nin zuhur etmesini istemediklerini söylediklerini duyardım; çünkü bu, ülkeyi humus ve zekâttan gelen bütün paralarla birlikte ona teslim etmek zorunda kalacakları anlamına gelirdi. Âlimleri için altından inşa ettikleri bütün o saraylar ve kaleler ellerinden alınırdı. Onlar Mehdi'nin en büyük düşmanlarıdır. Bütün bu yıllar boyunca bir Mehdi devletini temsil ettiğine inanılan tek kişiler onlar oldu. Kendilerine İmam Mehdi'nin halefleri dediler ve alenen “Allah zuhurunu çabuklaştırsın” diyerek İmam Mehdi'nin kendileriyle doğrudan temas hâlinde olduğunu ima ettiler. Bu da yaptıkları ve söyledikleri her şeyin sözde İmam Mehdi'nin emri olduğu anlamına geliyor.
Bu rejimin ikiyüzlülüğüne bakın. Eba Sadık The Arrivals'ı yaptığı dönemde, onunla ulusal televizyonda röportaj yaptılar ve hem onu hem de çalışmasını takdir ettiler. Ama İmam Mehdi'nin ve Yemani'nin zuhurundan söz ettiği The Arrived'ı yayınlar yayınlamaz sapkın ilan edildi ve kanı helal (mubah) kılındı. Bu insanlar kendi İmam Mehdi'lerinin ve Yemani'lerinin kim olacağına çoktan karar vermişlerdi.
Ancak Eba Sadık'ın ve Ehl-i Beyt'in öğretileri sayesinde tarihin tekerrür ettiğini biliyoruz. Hz. Muhammed'in diğer milletlerin hükümdarlarına mektuplar gönderdiği zamana geri dönersek, Pers kralı Hüsrev ne yaptı? Mektubu yırttı, mesajı görmezden geldi ve hakikati halkından gizlemeye çalıştı. Bugün de aynı şey yaşanıyor. İmam Ahmed El-Hasan, İran'ın eski Dini Lideri Ali Hamaney'e bir mektup gönderdiğinde, o bunu görmezden geldi ve onun suikastla öldürülmesini emretti. İran istihbarat servislerine, Iraklıların yardımıyla İmam'ın davetini gasp etmelerini ve ona suikast düzenlemelerini; çevrimiçi ya da başka türlü her gruba sızmak da dahil olmak üzere mümkün olan her yolla Ensarını hedef almalarını emretti.
Bugün aynısını İmam Ahmed El-Hasan'ın oğlu ve halefi Eba Sadık'a da yaptılar. Mümin olduklarını iddia ederek İmam'ın Ensarı topluluğuna sızdılar, onları hapsettiler, işkence ettiler, ailelerini ve çocuklarını kaybetmelerine neden oldular ve onları Türkiye gibi yabancı topraklarda mülteci ve gurbetçi olmaya zorladılar. Bununla da kalmadılar; Muhammed Ailesinin Kaimi'ne ve Muhammed Ailesinin Yemanisi'ne karşı iğrenç, sahte belgeseller ürettiler. Hatta üzerinde İmam'ın başının resmi bulunan pastalar yaptılar, bunları televizyonda kesip yediler. Yaptıkları ne kadar alçakça!
Bu saldırıyı, özellikle Mehdi Eba Sadık'ın davetini karalamayı ve itibarsızlaştırmayı amaçlayan belgeseller ve vaazlar yayınlayarak ve kitaplar yayımlayarak sürdürüyorlar; takipçilerini sapkınlar, yabancı güçlerin ajanları ya da devlete yönelik tehditler olarak gösteriyor, bu sırada hakikati bastırmak için hareketi sapkın olarak çerçeveliyorlar. Bu amaçla mahkûmlardan zorla sahte ifadeler aldılar. Hatta İmam aleyhine fetvalar bile çıkardılar. Bu, Humeyni'nin “İslam Cumhuriyeti'ni korumak, herhangi bir bireyi korumaktan, o birey Zamanın İmamı olsa bile, daha önemlidir” dediği kamuoyu açıklamasından çok iyi bilinmektedir. Sübhanallah (Allah'ı tenzih ederim), Ehl-i Beyt'in rivayetlerinde Kaim'in apaçık düşmanlarının Araplar ve Farslar olduğunu görüyoruz. Bu düşmanlık, Muhammed Ailesinden gelen kehanetlerin gerçekleşmesidir.
Peki ağabeyinizin hikâyesi nasıl devam etti, siz İran'dan ayrıldıktan sonra o ne yaptı?
Daha önce de belirttiğim gibi, onun hapse atılması için bir komplo kurulmuş gibi görünüyor ve Rukiye bu amaçta önemli bir rol oynadı. Tahran'daki Hüseyniye'nin, Karbalaeeha Husaineeyais'in (Tahran) bekçilerinden biri olan babası Abdulamir Fouladzadeh Karbalai, hükümet içindeki üst düzey yetkililerle ve Özel Din Adamları Mahkemeleri (kayıtları genellikle kamuya açıklanmayan) de dahil olmak üzere dinî otoritelerle çok yakın bağlantılara sahipti. Sapkın ya da soruşturulmayı hak eden kişilere karşı hükümler veren ve işlemler yapan genellikle yargı sisteminin bu koludur. Ağabeyimi Evin cezaevine gönderen kararı Özel Din Adamları Mahkemesi vermişti. Ayrıca yirmi dört ay sürgünde kalmasına da hükmetmişlerdi. Bu nedenle kaldığı köyden ayrılmasını yasaklamışlardı; öylece kalkıp sınırı geçemezdi. Sürgün süresi bittiğinde Ensar, İran'daki yetkililerden korktukları için bu kez biraz daha gizli ve dikkatli bir şekilde yeniden bir araya gelmeye başladı. Böylece sınırı yaya olarak geçmek için bir plan yaptılar; ancak Türkiye sınırına yaklaşmak için bir tur otobüsü kiralamaları ve sonunda onları sınıra mümkün olduğunca yakın götürecek dört taksiye binmeleri gerekiyordu. Birisi bu on beş kişiyi yetkililere ihbar etmişti; bu da taksileri durdurmak için ateş açan ağır silahlı adamların korkunç bir baskınına yol açtı; onlara sırf bu dine inandıkları için ölümü hak ediyorlarmış gibi davrandılar ve bu nedenle sınır geçişi gerçekleşmedi. Polis memurları eşyalarını aradı ve onları soğuk havada dışarıda bekletti. Ağabeyimi çok kötü dövdüler, vücudunu ve başını hırsla arabaya çarptılar ve yüzüne defalarca yumruk attılar; dişlerinden biri döküldü. On beşini de üç gün boyunca bir gözaltı merkezinde tuttular, ardından kadınlar ve çocuklar dahil hepsini Evin cezaevine kapattılar. Sorgu sırasında onlara işkence ettiler. Ensar'ın anlattıklarına göre onlara davranışları o kadar korkutucuydu ki diğer mahkûmlar bile korkmuş, öyle ki Ensar'a boyun eğmelerini ve yetkililerle iş birliği yapmalarını söylemişlerdi. Dayak altında Ensar'ı, Abdullah Haşim'in kendilerine İran devletince ağır suç sayılan zina ve eşcinsellik yapmalarını emrettiğini belirten imzalı itiraflar yazmaya zorlamaya çalıştılar. Üyelerden biri dilinin üzerine dayanan bir ustura ile tehdit edildi ve sessiz kalmaya çalıştığı için onu konuşturmak amacıyla diline gerçekten kesik attılar. Bağırılmak ve dövülmek Ensar için olağan hâle geldi. Kendilerini, diğerlerine ne olduğundan hiç haberlerinin olmadığı hücre hapsinde buldular. Ensar'dan bir kız kardeşin ağlayışı koridorları doldurmuştu; gardiyanlar tarafından tecavüzle tehdit edilmişti ve içlerinden biri dönüp “Onu çekici bulmuyorum” demişti. Alireza Gol Mohammad'ın eşi, ondan derhal boşanmazsa idamla tehdit edildi ve o da boşandı. Sonunda dava tarihlerine kadar kefaletle serbest bırakılana dek orada birkaç ay kaldılar. Ensar her kefalet ödemeye zorlandığında tutar yaklaşık 15.000 dolardı. Ağabeyimin kefaleti o sırada 118.259 dolara eşitti.
Bunlar insanın damarlarındaki kanı donduran dehşet hikâyeleri ve İran'ın zindanlarında başka ne vahşetler yaşandığını ancak hayal edebiliriz.
Korkunç; İran'ın insana hiçbir saygısı yok, bunun Ehl-i Beyt'in öğretileriyle hiçbir ilgisi yok ve hayvanca bile sayılamaz. Hiçbir hayvan başka bir hayvana bunu yapmaz. Onlar canavar. Deliller internette mevcut. İnsanlar, sözde İran İslam Cumhuriyeti'nin iktidara geldiği ilk günden bugüne kadar işlediği suçları ve cinayetleri gidip araştırabilirler. Benim hiçbir şey kanıtlamama gerek yok. Bu rejim altında acı çekmiş sayısız ses var. Bunların hepsi herkesçe biliniyor. Gizli tutulan hikâyeler ise çok, çok daha kötü.
Kendi televizyon kanallarında sistematik olarak yalan ürettiklerini söylediler. Bu iddiaları bizzat kendileri dile getirdi. Ve kendilerinden memnun olmayan herkesin ülkeyi terk etmesi gerektiğini ilan ettiler. Ama soru şu: Nasıl? Kimse bize sığınma hakkı vermiyor, onlar da bize pasaport bile vermiyor. Ülkemi ailemle vedalaşmadan terk etmek zorunda kaldım. Birinin beni durduracağı ya da seyahat etmemi yasaklayacağı korkusuyla ayrıldım.
Kesinlikle.
Ağabeyim İran'da ikinci kez hapsedildiğinde, İspanyol bir turist olan Santiago Sánchez adında bir adamla aynı hücreyi paylaştı. Santiago, Mahsa Amini protestoları sırasında İran istihbaratı tarafından yanlışlıkla tutuklanmış ve tam bir yıl boyunca Evin Cezaevi'nde tutulmuştu. İran'da hapsedildiğini kimseye haber verememişti bile. Kendi sözleriyle, artık yaşamaya devam etmek istemeyecek kadar umutsuzluğa düşmüştü; ta ki kendisine umut veren bir melek olarak tanımladığı ağabeyimle tanışana kadar. Ağabeyimin annemizle iletişime geçerek yaptığı yardım sayesinde Santiago, durumunu İspanya büyükelçiliğine iletebildi ve bu da serbest bırakılmasının yolunu açtı. Santiago ağabeyimi hiç unutmadı. Hatta İran'da parmaklıklar ardında geçirdiği 15 ayı ayrıntılı olarak anlatan “Cómo Sobreviví 15 Meses Entre Rejas” (“Parmaklıklar Ardında 15 Ay Nasıl Hayatta Kaldım”) başlıklı bir kitap yazdı. Kitapta ağabeyimden söz ederek onu bir melek, kendisine umut veren ve o karanlık dönemde kelimenin tam anlamıyla hayatını kurtarmaya yardım eden kişi olarak tanımladı. Vay canına; belki bu konuyu başka bir zaman öne çıkarabiliriz, ama şimdi ağabeyinizin başına gerçekte ne geldiğiyle devam edelim.
Davanın görülmesini beklemek istemediler. Ağabeyim ve müminlerden biri sınırı başarıyla geçti; orada yeniden yakalandılar, ama bu kez Türk yetkilileri tarafından. Türkiye'de tam bir yıl hapiste kaldılar; orada da kötü muamele gördüler, ama bu, Evin cezaevinde katlandıkları acımasız işkenceyle kıyaslanamazdı. Hapsedilme nedenleri pasaportları ya da belgeleri olmadan sınırı yasa dışı yollarla geçmekti. Türkiye'de bir gözaltı merkezinde tam bir yıl tutulduktan sonra ağabeyim küçük bir restoranda bulaşıkçı olarak çalışmaya başladı.

Daha sonra birkaç ay boyunca inşaat işçisi olarak çalıştı ve yarım kalmış binaların tamamlanmasına yardım etti. Yaşam maliyetleri çok yüksek ve ücretler çok düşük olduğu için, o yarım kalmış yapıların içinde uyumak zorunda kaldı; yıkanacak bir yeri bile yoktu. Bana kaldığı yeri ve çalıştığı şantiyeleri gösteren videolar gönderirdi. Tek umudu, Kaim'e doğru yol alabilmek ve hicretine devam edebilmek için yolculuğa yetecek kadar para biriktirmekti. Aldığı her ücret bölünürdü: bir kısmı acil ihtiyaçlarına giderdi, geri kalanını da dikkatle birikim olarak ayırırdı.

Bir arkadaşı aracılığıyla İran büyükelçiliğinde tanıdık biriyle iletişime geçti; bunun nihayet süresi dolmuş pasaportunu yenilemesini sağlayacağını düşünüyordu. İran'dan izinsiz kaçtığı için büyükelçilikteki o bağlantı, her şeyi sorunsuz ve pürüzsüz bir şekilde halledeceğine söz vererek ondan büyük miktarda para sızdırdı. Ancak sonunda adam parayı alıp ortadan kayboldu ve ağabeyimi pasaportsuz bir şekilde ortada bıraktı.
İran'daki yetkililer hâlâ annemle iletişime geçip onu soruyor, onu mahkemeye çağırmak için eve mektuplar gönderiyorlar. Hatta annemi Türkiye sınırında durdurup oğlunu görmeye gitmek istediğini söylediler. Onu bırakmadan önce sorguladılar.


Onunla telefonda konuştuğumda ağabeyimin ya da Eba Sadık'ın adını söylemekten bile korkuyor; onlardan aramızda kararlaştırdığımız takma adlarla söz ediyor. İran içinde Davet söz konusu olduğunda annemin duyduğu korku bu boyutta. Ağabeyim de Türkiye'de kendini gerçekten güvende hissetmiyordu. Türk hükümeti tüm komşu ülkelerden gelen mültecileri düzenli olarak sınır dışı ediyordu; ağabeyim, onu ele geçirirse bu kez büyük ihtimalle idam edecek olan İran hükümetinden korkarak yaşıyordu. Bu yüzden ne pahasına olursa olsun Türkiye'den çıkmaya çalıştı.

Mohammadreza romatoid artritten muzdaripti ve arada bir dizi acı verici bir şekilde şişerdi; dizindeki sıvının boşaltılması gerekirdi. Bu fotoğraf, Tahran'daki Lokman Hastanesi'nde çalışan bir hemşirelik öğrencisi olduğum 2017 yılına ait. Ağabeyim o sırada erkek dahiliye servisine yatırılmıştı.
Hapishanedeki ağır koşullar ve buna ek olarak İran'ın en soğuk şehirlerinden birinde geçen tam iki yıllık iç sürgün, zaten kırılgan olan sağlığını ciddi şekilde kötüleştirdi. Aşırı soğuk, kötü yaşam koşulları ve uygun tıbbi bakımın olmaması, romatoid artritine ve genel sağlığına ağır bir bedel ödetti.
Sürgüne gönderilmeden önce, İran'ın en kötü kamplarından biri olan Doğu Azerbaycan Eyaleti'ndeki Mehraban köyündeki kampta bir ay boyunca tutuldu. Sonunda para ödenerek serbest bırakıldı. Kampta kaldığı süre boyunca aşağılandı, saçı ve sakalı tamamen kazındı.

Ağabeyinizin yaklaşık altı ay önce kaybolduğunu biliyoruz. Bu nasıl oldu?
Türkiye'deki zor koşullarını bilen Santiago, Yunanistan'a ulaşmanın bir yolunu bulabilirse Mohammadreza'ya yardım etmeyi teklif etti. Biraz araştırma ve soruşturmadan sonra ağabeyim Türkiye'den çıkmak için bir güzergâh buldu. Bana söylediği tek şey Yunanistan'a gittiğiydi, ama nasıl ya da hangi yolla gideceğini açıklamadı. Onunla en son 23 Eylül 2025'te konuştum.

Benimle tekrar iletişime geçeceğine söz verdi, ama ondan bir daha hiç haber alamadım. Ondan sonra çevrimdışı oldu ve o zamandan beri ulaşılamıyor. Yaklaşık bir hafta sonra bir adam bizimle iletişime geçti ve yolculukta Mohammadreza'nın yol arkadaşı olduğunu söyledi. Birbirlerinden ayrıldıklarını ve Mohammadreza'yı Meriç Nehri'nde kaybettiğini iddia etti; görüldüğü bilinen son yer, Türkiye-Yunanistan sınırı boyunca uzanan o nehrin ta kendisiydi. Başına ne geldiğini yalnızca Allah bilir. Onu aramaları için hem Türkiye'de hem de Yunanistan'da avukat tutmaya çalıştık, ama hiçbir iz bulamadılar. Birkaç hafta sonra Türk avukat arayıp nehirden bir ceset çıkarıldığını söyledi. Ceset tanınmayacak hâlde olduğu için bir aile üyesinin oraya gidip DNA örneği vermesi gerekiyordu. Bu haberi anneme vermekten ve ondan Türkiye'ye gitmesini istemekten başka çarem yoktu. İçten içe bunun ağabeyimin cesedi olmadığı umuduna sıkı sıkıya tutundum. Gülümsemesini, iyilik dolu masum gözlerini düşünüp duruyordum ve gözyaşlarımı tutamıyordum. Yine de annemin karşısında güçlü durmak ve ona dayanıklı olmamız gerektiğini göstermek zorundaydım.
Bu haberi Baba Eba Sadık ile paylaşmak ve duasını istemek istedim. Eba Sadık'ın bazilikasında, koltuğunun yanındaki masanın üzerinde bir Kur'an duruyor. Hiç tereddüt etmeden onu aldım ve Allah'tan onun aracılığıyla benimle konuşmasını istedim. Açılan ayetler, Hz. Musa'nın Allah'tan kardeşi Harun'u kendisiyle birlikte göndermesini istemesi ve Allah'ın bunu kabul etmesi hakkındaydı. Bunu, Allah'ın ağabeyimi bana geri döndürmeyi murat ettiğine dair bir işaret olarak anladım. Ve Allah'a hamdolsun, Baba Eba Sadık'ın duaları sayesinde, annem daha DNA örneğini vermeden cesedin ağabeyime ait olmadığı tespit edildi.
Eba Sadık olmasaydı güçlü kalamayacağımdan eminim. Bana her zaman Allah hakkında hüsnüzan beslemeyi öğretti. Bana ağabeyimin bir savaşçı ve [imanın] bir askeri olduğunu, Allah'ın dostlarını asla unutmadığını söyledi.
Bugünlerde ağabeyimden fiziksel olarak geriye kalan yalnızca iki basit şey var: bir gün birinin açıp bana haber vermesi gibi zayıf bir ihtimale tutunarak tekrar tekrar aradığım telefon numarası; ve bir zamanlar Türkiye'deki Ensar'dan birine verdiği, o nazik kişinin daha sonra bana hatıra olarak getirdiği şapkası. Bu kalıntılara sıkıca tutunuyorum, çünkü bunlar ondan elimde kalan son somut parçalar.
Türkiye'deki gözaltı merkezinde kaldıkları süre boyunca ağabeyim Ensar'dan biriyle özel bir an paylaştı: birlikte elle derme çatma bir İngiliz kimlik kartı çizdiler. Bu küçük bir hayal gücü ve meydan okuma eylemiydi; bir gün Birleşik Krallık'a ulaşıp Kaim'e giden yolu bulabilecekleri yönündeki ortak umutlarının bir sembolüydü. Belirsizliğin ve zorluğun ortasında bu hayale sımsıkı tutundular.

Fotoğrafta gördüğünüz, Al-i Muhammed'in Yusuf'unun (Muhammed Ailesinin Yusuf'u) Türkiye'deki müminlere gönderdiği gömleğinden bir parçadır. Onlar bunu dikkatle küçük parçalara böldüler ve her biri kendi payını kutsal bir hatıra olarak sakladı. En derin umutları bir gün onun karşısında yüz yüze durmaktı; o gün geldiğinde, her acı, uzun göçlerinin her imtihanı, kavuşmanın sevinci içinde kaybolup gidecekti.
Bu, ağabeyimin hikâyesine yalnızca küçük bir bakış. Yaşadığı zorlukların bütün ayrıntılarıyla beni hiçbir zaman yüklemedi. Bunun yerine bana sadece, sürüsünden ya da çocuklarından tek birini bile asla unutmayacak gerçek bir liderimiz, bir babamız ve bir çobanımız olduğunu öğretti. Ve gerçekten de o, Ensarından hiçbirini tek bir an bile unutmadı. Bu yüzden şimdi hikâyelerimizi dünyaya duyuruyor. Bize bir ses verdi; kendi ülkemde asla özgürce kullanamayacağım bir ses.
Ağabeyinizin kaybolması bizi derinden üzüyor ve bir an önce ortaya çıkmasını diliyoruz. Eklemek ve insanlara söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?
İnsanların, İran'ın Ehl-i Beyt'le hiçbir ilgisi olmayan şeytani bir hükümete sahip suçlu bir ülke olduğunu gerçekten anlaması gerekiyor; onlar her anlamda aldatıcı, zalim ve ikiyüzlülükle dolular. Mübarek davetimiz “Önce insanlık” inancını savunur; yani herhangi bir dine inanan biri olmadan önce her şeyden evvel bir insan olmanız gerekir. Bizim insanlarımız kimseye zarar vermedi, ama nereye döndülerse zulme uğradılar; ve her şeyden önce, onlar Hz. Muhammed'in Vasiyeti'ne inanıyorlar; bu da İran'ın, aslında İslam'a inanan herkesin sahip çıkması gereken bir inanç yüzünden insanlarımızın peşine düştüğünü açıkça gösteriyor. Gerçek bundan çok uzak. Ağabeyimin tek istediği dinini yaşamaktı ve bu, insanlık dışı İran Cumhuriyeti için her şeyden daha büyük bir suç gibi görünüyordu. Kaim'in yanında olduğum ve güvende olduğum için çok mutluyum. Sanatımı bu dinin hizmetinde paylaşabiliyorum. Ama ağabeyimin ve diğer bütün Ensar'ın başına gelenler için derinden üzgünüm; inşallah hepsi bir gün mollaların inşa ettiği bu hapishaneden kurtulur.
Bütün bunları bizimle paylaştığınız için çok teşekkür ederiz Zahra. Ağabeyinizden yakında haber almayı ve İran halkı için dileğinizin gerçekleşmesini umuyoruz.
Teşekkür ederim. Hamaney'in ölüm haberi, şimdiye kadar duyduğum en iyi haberlerden biriydi. Ağabeyimin kaybolmasının sebebi odur. O bir katil, bir zalim, bir Allah tanımazdı; İmam Mehdi'nin davetini gasp eden kuzu postuna bürünmüş bir kurttu. Humeyni'den sonra lider olarak seçilirken “Benim gibi birinin [liderliğinin] ihtimalinin bile gündeme geldiği bir İslam toplumu için gerçekten kanlı gözyaşları dökmek gerekir…” diyen kişi de oydu.
İran'daki Ensar'ın durumu hiç iyi değil. Paraları çalındı ve hayatları büyük tehlike altında. Şu anda ülke bombardıman altında ve aileme ne olacağını bilmiyorum. Keşke hepsini İran'ın dönüştüğü bu cehennemden kurtarmanın bir yolu olsaydı. İran'ı kurtarmanın başka bir yolu yok. İran harabeye dönmüş durumda. Bir zamanlar İmam Mehdi'nin zuhurunun merkezi olduğunu iddia eden bir ülke onu hiçbir zaman gerçekten anlamadı; bunun yerine ona karşı çıktı ve onu öldürmeye çalıştı.