Görüş: Neden Ölü Peygamberlere Tapıyor da Yaşayanları Reddediyoruz
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Dünyanın bütün büyük dinleri hemfikirdir: Tarih boyunca Allah, ilahi olarak atanmış önderler olarak peygamberler ve elçiler göndermiştir. O, yeryüzünde adalet ve eşitliği tesis etmek için insanlığı bu peygamberler ve elçiler aracılığıyla yönetmeyi murat etmiştir. Tarihimizin hikâyesi, Allah'ın gönderdiği bu insanların, yardım etmek için gönderildikleri insanların ta kendileri tarafından zulme uğratılmasının, işkence görmesinin, hatta öldürülmesinin hikâyesidir.
Yazan Alexandra Foreman

Dünyanın bütün büyük dinleri, tarih boyunca Allah'ın ilahi olarak atanmış önderler olarak peygamberler ve elçiler gönderdiği konusunda hemfikirdir. O, yeryüzünde adalet ve eşitliği tesis etmek için insanlığı bu peygamberler ve elçiler aracılığıyla yönetmeyi murat etmiştir. Tarihimizin hikâyesi, Allah'ın gönderdiği bu insanların, yardım etmek için gönderildikleri insanların ta kendileri tarafından zulme uğratılmasının, işkence görmesinin, hatta öldürülmesinin hikâyesidir.
Bugün Allah'ın bu geçmiş elçilerini, çağdaşlarının bir zamanlar gördüğünden çok farklı bir ışıkta görüyoruz. Bu insanlar yüceltiliyor, şehitler ve kahramanlar olarak anılıyor, kendi kuşaklarının onlara nadiren gösterdiği bir bağlılıkla seviliyorlar. Ve kurdukları dinler, yani Yahudilik, Hristiyanlık, İslam, Budizm ve Hinduizm, bu dinlerin kurucuları öldükten sonra popülerlikte patlama yaşadı.
“İnsanların ölmüş bir elçiyi izlemesi çok kolaydır.”Eba Sadık
Peki neden ölmüş elçiyi yaşayan elçiden çok daha fazla seviyoruz?
Bunun belki de en bilinen örneği Mesih İsa'dır. Bugün İsa Mesih'i sevdiğini iddia eden 2,3 milyar Hristiyan vardır ve bu, Hristiyanlığı dünyanın en büyük dini yapmaktadır; ancak onun zamanında insanların çoğunluğu onu sevmiyordu. Görünüşe göre günahlarımız için çarmıhta acı çeken ve ölen İsa'yı seviyoruz; oysa o bir kral olarak karşımızdayken insanlık ona öyle büyük bir nefret besledi ki, devasa bir kalabalık onun ölümü için bağırdı.
İnsanlığın doğasının İsa'nın zamanından bu yana o kadar değiştiğini, şimdi hepimizin çok daha iyi insanlar olduğunu söyleyebilir miyiz? Yoksa İsa'ya karşı tepkilerimizdeki bu farklılığın başka bir nedeni mi var?
Onun zamanındaki Yahudiler Mesihlerini ve kurtarıcılarını beklerken, o onlara geldiğinde onu reddettiler. O dönemin Ferisileri ve dini otoriteleri onu küfürle suçladılar, ikiyüzlülüklerini ifşa ettiğinde ona karşı döndüler ve ardından onu öldürmek için komplo kurdular. Memleketindeki insanlar da İsa'yı reddettiler ve bir “marangozun oğlunun” Mesih olabileceğine inanamadılar. Onu izleyen insanlar azınlıktaydı ve öğretileri onlara ağır gelmeye başladıktan sonra onlar bile onu terk ettiler.
“Bundan sonra öğrencilerinin birçoğu geri döndü ve artık onun ardından gitmedi.”Kutsal Kitap, Yuhanna, 6. Bölüm, 66. Ayet
Getsemani bahçesinde tutuklanmasından sonra yakın öğrencileri bile onu bıraktı. Sonra Kudüs'teki kalabalıklar, bir katil olan suçlu Barabba yerine İsa'nın çarmıha gerilmesi için ezici bir çoğunlukla oy verdi. Onun önderliğini kabul etmek neden bu kadar zordu? İsa hakikatin rahatsız edici olduğunu söyledi.
“Arayanlar bulana kadar aramayı bırakmasınlar. Bulduklarında ise rahatsız olacaklar.”Tomas İncili, Sözler 1-2
İsa, Allah tarafından gönderilmiş bir kral olduğunu ve ona itaat etmenin insanlığın yükümlülüğü olduğunu açıkça ortaya koydu:
“Neden bana ‘Ya Rab, ya Rab’ diyorsunuz da söylediklerimi yapmıyorsunuz?”Kutsal Kitap, Luka, 6. Bölüm, 46. Ayet
İsa, Allah'ın iradesini izlemenin kurtuluşumuzun bir şartı olduğunu öğretti ve nefsi inkârı öğretti.
“Bir kimse ardımdan gelmek isterse kendini inkâr etmeli… ve beni izlemelidir.”Kutsal Kitap, Matta, 16. Bölüm, 24. Ayet
İsa zaman zaman insanlara, yapmak istedikleri şeyle çelişen ve egolarını inkâr etmeleri anlamına gelen buyruklar verdi. Bunun bir örneği, İsa'ya onun yol arkadaşlarından biri nasıl olabileceğini soran zengin bir adamdır:
“İsa ona şöyle dedi: Eğer kusursuz olmak istiyorsan, git, malını sat ve yoksullara ver; böylece gökte hazinen olur. Sonra gel, beni izle. Genç adam bu sözü duyunca üzülerek oradan ayrıldı; çünkü çok malı vardı. Bunun üzerine İsa öğrencilerine şöyle dedi: Size doğrusunu söyleyeyim, zengin kişi Göklerin Egemenliği'ne güçlükle girecek. Yine size söylüyorum, devenin iğne deliğinden geçmesi, zenginin Tanrı'nın Egemenliği'ne girmesinden daha kolaydır.”Kutsal Kitap, Matta, 19. Bölüm, 21-24. Ayetler
Böylece insanların çoğunluğu, kendi zamanında İsa'nın sözlerini dinlemek yerine, ondan sonra gelen ve bize kökten farklı ve çok daha cazip bir mesaj veren başka birini dinledi; ve İsa'nın ölümünden sonra Hristiyanlığın popülerlikte patlama yaşamasına yol açan şey bu mesajdı.
Pavlus, kurtuluş için İsa'nın yaptığı gibi Allah'ın buyruklarına itaat etmek ve Allah'ın önderliğini kabul etmek zorunda olmadığımızı öğretti. Pavlus, yalnızca İsa'nın günahlarımız için çarmıhta öldüğüne inanmamız gerektiğini söyledi. Çarmıha geriliş yoluyla kurtuluş mesajı, İsa'nın söyledikleriyle çelişiyordu. Böylece İsa yasayı korumak için gelmişken, Pavlus'un mesajını kabul etmek İsa'nın getirdiği hakikatten daha kolaydı; bu mesaj insanların nefse karşı gelmesini ya da nefsi inkâr etmesini hiç gerektirmiyordu.
Cazip ve doğru olmasını isteyeceğimiz bir şey olsa da, sözde “Lütuf İncili” hiçbir anlam taşımayan ve mantığa meydan okuyan bir fikirdir. Kralın Yeni Giysileri hikâyesi gibi, kanıtlar ve sağduyu aksini gösterse de hakikatin topluca inkâr edilmesini gerektirir.
İsa bir kral olarak geldiğini ve takipçilerinin ona itaat etmesi gerektiğini ilan etmişti. Asla bir kurban olarak gönderildiğini söylemedi; hatta Getsemani bahçesinde Allah'tan çarmıha gerilmeyi kendisinden uzaklaştırmasını istedi.
Pavlus'un yorumu, hiçbir gerçek değişim, hiçbir iradeden vazgeçme ve insanın hayatında hiçbir dönüşüm gerektirmeyen bir inanç biçimi sundu. Egolarımızı onaylayan, başkalarına zarar verdiğimizde ya da onlara zulmettiğimizde bile kendimizi iyi hissettiren ve sonunda hemcinslerimizin zararına dilediğimiz gibi yaşamaya devam etmemize izin veren bir Tanrı'nın cazip bir tasvirini sundu.
Yeni ve daha popüler Hristiyanlık ayrıca İsa'nın vaat ettiği halef olan “Yardımcı”nın (Teselli Edici) aslında bu fikri kabul eden bütün Hristiyanların içine girecek olan Kutsal Ruh olduğunu öğretti; böylece kalplerinde ne hissederlerse, Allah'ın onlara rehberlik etmesi olarak anlaşılacaktı. Bu da fiilen kendi kişisel arzularımızı Allah'ın iradesiyle eş tutmak demekti.
Kendi egomuzun istediğini izlemek, aslında bütün peygamberlerin ve elçilerin bize getirdiği mesajın tam tersi olan ve şeytani din Thelema'nın “Ne istersen yap, Yasa'nın tamamı bu olacaktır” mesajına daha yakın olan bir ideolojidir.
Nefsin inkârı
Bilgenin Gayesi'nde Eba Sadık şöyle der: “Yeryüzünde yürümüş her Peygamber ve Elçi, nefsi inkâr etme ya da nefse, kötü eğilimlere karşı savaşma veya egoyu yok etme öğretisini öğretmiştir.”
Kendi nefsimizi inkâr etmemiz gerektiği mesajı yalnızca İsa'dan gelmedi. Aslında bütün peygamberler ve elçiler aynı şeyi öğrettiler: Kendi egolarımıza ve kendi nefsimize karşı gelmemiz, başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarımızın önüne koymamız, kibri ve bencilliği terk etmemiz gerektiğini.
Hz. Muhammed “En büyük cihat insanın kendi nefsine karşı olandır” dedi ve İmam Ali “Her insanın şeytanı kendi nefsidir” dedi.
Ve elbette bu, egonun duymaktan hoşlandığı bir mesaj değildir.
Ego, “ben”dir; insanların eylemlerini yönlendiren karanlık bir bencillik gücüdür. Göğsümüzde yaşayan bir duygular yumağıdır. Tamamen deneyimlerimize, insanların bize nasıl tepki verdiğine ve bize nasıl davranıldığına bağlı olan bir yanılsama ve sahte bir benlik duygusudur. Bizi kibirli, kıskanç, öfkeli, üzgün ya da kaygılı yaparak kontrol eden karanlıktır.
Ego onu inkâr etmemizi istemez; bu maddi dünyadan elde edebileceği en iyisine sahip olmak ister, çünkü (sonsuza dek yaşayan ruhun aksine) alacağı tek hayat budur. En iyi giysilere ve en iyi yiyeceğe, maddi dünyadaki her şeyin en iyisine sahip olmak ister, çünkü tanıyacağı tek dünya budur. Ego en çoğuna sahip olmak, ne pahasına olursa olsun hayatta kalmak ister ve bizi kontrol etmek ister.
Ego, Allah'ın bize gönderdiği önderi kabul etmemizin ve Allah'a O'nun bize söylediği şekilde, yani Allah'ın atadığı Halife aracılığıyla ibadet etmemizin önündeki en büyük engeldir.
İblis'in Allah'ın atadığı ilk Halife'yi reddettiği asıl hikâyede bile bu, kibir ve kıskançlık gibi duygulardan kaynaklanıyordu.
“Ben ondan daha üstünüm. Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın.”Kur'an, 7. Sure (A'raf), 12. Ayet
İblis'in yaptığı gibi kendi dürtülerimizi izlemek insanlığın en büyük düşüşü olmuştur. Peygamberler ve elçiler bizi kendimizden kurtarmak, bizi rehin tutan bu karanlıktan özgürleştirmek ve bizi ışığa çıkarmak için geldiler.
Kendi irademizi izlemek
“İnsanlar ölmüş elçiyi severler. Yaşayan elçiden ise nefret ederler; çünkü yaşayan bir önderi olan bir dinin parçası olmak için insan, o önderi izleyebilmek adına kendi kişisel çıkarını ve kendi iradesini bir kenara bırakmak zorundadır.”Eba Sadık
Geçmişten bir elçiye sarıldığımızda, onların emrettiklerini fiilen yapmak zorunda kalmayız; çünkü yaşayan bir elçi olmadığında yaşayan buyruklar da yoktur. Ölmüş bir elçiyi izlemek, ölmüş bir dini izlemek demektir. İstersek rahatsız edici hakikatten kaçabiliriz ve kendi nefsimize karşı gelmek zorunda kalmayız. Bizi hesaba çekecek ya da yanlış yaptığımızda bizi uyaracak kimse yoktur. Aslında ölmüş bir elçiyi izlerken onu izlemek hiç mümkün bile değildir; burada değilse ve bizimle doğrudan konuşmuyorsa, bunu nasıl yapabiliriz? Sonunda elçinin nasıl biri olduğunu düşündüğümüze dair kendi versiyonumuzu izleriz; onun idealleştirdiğimiz versiyonunu, yani gerçekte kim olduğunu değil, olmasını istediğimiz kişiyi kopyalayıp yapıştırırız. Bu, Allah'ın iradesiyle uyum içinde olmanın tam tersidir. Ve kendi irademizi izlersek bu bizi nereye götürür? Bizi karanlıkta daha da hapseder ve nefsin üzerimizdeki kontrolünü güçlendirir. Ölmüş elçiye sarıldığımızda Allah'ın iradesi yerine kendi irademizi izleyebiliriz; ne istersek yapabiliriz. İsa'nın dediği gibi, göğe girmek istiyorsak kendi irademizi değil, Allah'ın iradesini yerine getirmeliyiz.
“Bana ‘Ya Rab, ya Rab’ diyenlerin hepsi Göklerin Egemenliği'ne girmeyecek; ancak göklerdeki Babamın isteğini yerine getiren girecektir.”Kutsal Kitap, Matta, 7. Bölüm, 21. Ayet
Ama ölmüş elçiye sarıldığımızda, elçinin söylediğini bildiğimiz şeyi bile dinlememiz gerekmez. İsa'nın zengin adama verdiği o ağır mesaj mı? Onu görmezden gelebilir ve bizi hesaba çekecek kimse olmadığında, esasen dinin hangi kısımlarını izlemek istediğimizi seçip ayıklayabiliriz.
Bugün Hristiyanlığa baktığımızda durumun böyle olduğunu görüyoruz. İsa, zengin olmamızın Allah'ın gözünde ne kadar yanlış olduğunu bundan daha açık ortaya koyamazdı; ama bugün kaç zengin Hristiyan var?

New World Wealth'in bir araştırmasına göre, dünya genelindeki 13,1 milyon milyonerden 7,4 milyonu (%56,2) kendini Hristiyan olarak tanımlıyor. Küresel servet açısından aynı rapor, Hristiyanların 107,28 milyar ABD doları tuttuğunu tahmin ediyor; bu da dünya servetinin %55'inden fazlasıdır.
İsa günahlarımız için çarmıhta ölen biri olarak değil de karşımızda bir kral olarak durduğunda, onu izlemek istiyorsak ona itaat etmekten başka seçeneğimiz yoktur. Bunu yapmak zorundayız. Kendi irademize karşı gelmeli ve bize İsa aracılığıyla gelen Allah'ın iradesiyle uyum sağlamalıyız.
İslam ve ölmüş elçi
Bu yalnızca Hristiyanlık için değil, İslam için de geçerlidir. Müslümanların çoğunluğu kurtuluşun İslam'ın beş şartını izlemekte bulunduğuna inanır: Allah'tan başka ilah olmadığının ve Muhammed'in O'nun elçisi olduğunun ilanı olan Şehadet; manevi bağı ve disiplini sürdüren günlük beş vakit namaz olan Salat; ihtiyaç sahiplerini desteklemek için zorunlu sadaka vermek olan Zekât; öz denetimi ve empatiyi geliştiren, Ramazan boyunca bir ay süren oruç olan Savm; ve Müslümanların güçleri yetiyorsa hayatlarında bir kez yerine getirmeleri gereken Mekke'ye hac yolculuğu olan Hac.
Ama İslam teslimiyet demektir ve Müslüman kelimesi “Allah'ın iradesine teslim olan kişi” anlamına gelir. Öyleyse İslam'ın beş şartını izlemek Allah'ın belirli buyruklarına teslimiyet olarak görülebilse de, bunlar Allah'ın iradesine tam olarak teslim olmak ve onunla uyum içinde olmak için gerçekten yeterli midir? Ve bu, Kur'an'ın sözünü ettiği dinle aynı din midir?
“Kim iyilik yaparak bütün varlığıyla Allah'a teslim olursa, en sağlam kulpa yapışmıştır. Bütün işlerin sonu Allah'a varır.”Kur'an, 31. Sure (Lokman), 22. Ayet
Tıpkı İsa'nın, ona itaat ettiğimizde göklerdeki Babasına itaat etmiş olduğumuzu söylemesi gibi, aynısı Kur'an'da da geçerlidir.
“Kim elçiye itaat ederse, Allah'a itaat etmiş olur…”Kur'an, 4. Sure (Nisa), 80. Ayet
Öyleyse bir elçi bizimle doğrudan konuşmuyorsa ona nasıl itaat edebiliriz?
“Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Elçi'ye ve sizden olan emir sahiplerine itaat edin. Eğer bir şey hakkında anlaşmazlığa düşerseniz, Allah'a ve ahiret gününe gerçekten inanıyorsanız, onu Allah'a ve Elçi'ye götürün. Bu, daha hayırlı ve sonuç bakımından daha güzeldir.”Kur'an, 4. Sure (Nisa), 59. Ayet
Ve Kur'an'ın bu ayetini izleyebilmek için açıkça hayatta olan ve bizimle konuşan bir elçiye ihtiyacımız vardır; aksi takdirde bir meseleyi ona götürmek mümkün değildir. Hz. Muhammed şunu söylediğinde meseleyi daha da açık hâle getirdi:
“Kim zamanının İmamına biat etmeden ölürse, cahiliye ölümüyle ölür.”Sahih-i Müslim, Müslim bin Haccac en-Nişaburi, 33. Kitap, Hadis 90
Zamanın İmamı olmadan İslam'ın beş şartı bizim için faydasızdır ve bizi hiçbir yere götürmez.
Bu bizi nereye getirdi?
Peki Allah'ın Seçtiği Halife'yi reddetmek ve İblis gibi Allah'a kendi yolumuzca ibadet etmek bizi nereye getirdi? İsa'yı, Muhammed'i ya da Allah tarafından atananlardan herhangi birini önderlerimiz olarak almak yerine, hoşumuza giden her şeyi izledik ve bunun yerine kendi önderlerimizi seçtik; egolarımıza hitap eden insanları seçtik ve onları, egolarımızı aşmamıza yardım etmek için gönderilenlerin üzerine yetkilendirdik.
Böylece nefsin kazandığı, “Önce Ben” ideolojisinin hâkim olduğu bir dünyada yaşıyoruz; her insanın göğsünde yaşayan ve bizi kontrol eden o karanlık bencillik gücü, çünkü her zamanda bizi ondan kurtarmak için gelen yaşayan elçiyi izlemedik.
Kur'an, Allah'ın yeryüzüne herkesin ihtiyacı olana sahip olması için yeterli rızık yerleştirdiğini belirtir.
“Onların mallarında dilenen ve yoksul için bir hak vardır.”Kur'an, 51. Sure (Zariyat), 19. Ayet
Ama öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, pek çok insan servetten ve başkalarının rızkından ihtiyaç duyduğundan çok daha fazlasını almıştır; öyle ki bu gezegende her gün 25.000 kişi açlıktan ölmektedir.
Oxfam'a göre küresel eşitsizlik, büyük ölçüde açlık, sağlık hizmetlerine erişim eksikliği ve temel insani ihtiyaçların sistematik olarak karşılanmaması nedeniyle her gün en az 21.300 kişinin ölümüne katkıda bulunmaktadır; bu da her dört saniyede bir kişinin ölmesi anlamına gelir. Aynı rapor, yalnızca açlığın, kronik gıda güvensizliği nedeniyle her gün en az 5.773 önlenebilir ölüme yol açtığını, daha karamsar tahminlerin ise günde yaklaşık 14.916'ya ulaştığını tahmin etmektedir. Bu arada Oxfam, aşırı servet eşitsizliğine dayanan bir “ekonomik şiddetin” sonucu olarak, her gün yaklaşık 10.000 kişinin gerekli sağlık hizmetlerine erişemedikleri için öldüğü konusunda uyarmaktadır.
Allah'ın gönderdiği, insanlığın iyiliği için gelen, bize adalet ve eşitlik getiren ve insanlığa birbirine zulmetmeyi nasıl bırakacağını öğreten önderi gerçekten izlemiş olsaydık, bambaşka bir durumda olurduk.
“Eğer Ali'ye biat etselerdi, üstlerinden ve ayaklarının altından yerlerdi.”Ensabü'l-Eşraf, c. 2, s. 274
Aslında şu anda gezegende var olan bütün acılar, insanların Allah tarafından atanmış olanı izlemek yerine Allah tarafından atanmamış önderleri izlemesinden kaynaklanmaktadır. Bu önderler bencilliğimize hitap ederek bizi kazandılar ve Allah'ın seçimi yerine kendi seçimimizi izlediğimiz her seferinde yanlış seçimi, hatta mümkün olan en kötü seçimi yaptığımızı kanıtladık. İsa yerine Barabba'yı seçtik. Hitler'i, Mussolini'yi ve Donald Trump'ı seçtik.
İnsanların yoksulluk içinde yaşadığı bir dünyada biri zenginse, o zenginlik asla gerçekten ona ait olamaz ve o asla gerçekten huzur ya da mutluluk hissetmez.
İsa'nın konuştuğu zengin adam parasını bırakmak istemedi. Ona bağlıydı. O parayı vermek egosuna ters düşerdi. Sorun şudur ki bağlılıklarımız istediğimiz şeymiş gibi hissettirebilir, ama gerçek şu ki bunlar yalnızca başkalarına değil, kendimize de zulmetmektedir. Zengin adam parasına ihtiyacı olduğunu hissetmiş olabilir, ama bırakması gereken şey tam da oydu.
Birçoğumuz dünyevi kaynaklar hakkında böyle hissettik; onlara sarılmamız ve olabildiğince çok biriktirmemiz gerektiğini. Hepimiz hayatta kalma moduna ve korkuya dayalı istifçiliğe saplanmış durumdayız; ihtiyacımızdan fazlasını alıyor, elimizde tuttuğumuz sürece bizi karanlıkta hapseden o tek şeye sarılıyoruz. Bir insanın, payını alarak başka bir insana zulmederken mutlu ya da huzurlu hissetmesi aslında imkânsızdır.
İster servet, ister itibar, ister kibir, ister insanlar olsun, dünya sevgisi hangi biçimde olursa olsun bizi mutsuz eder ve bizi Allah'tan uzak tutar. İsa'nın dediği gibi, iki efendiye kulluk edemeyiz.
“Hem Tanrı'ya hem paraya kulluk edemezsiniz.”Kutsal Kitap, Matta, 6. Bölüm, 24. Ayet
Ehl-i Beyt'ten olan İmamlar da bize aynı şeyi söylediler: Bu dünyaya hizmet ederken Allah'a hizmet edemeyeceğimizi ve onlardan birini hoşnut etmeye çalışırsak bunun bizi ötekinin tam tersi bir yöne götüreceğini.
Zengin adamın mutlu ve huzurlu olmasının yolu, İsa'nın dediğini yapmak, yani servetini bırakmak olurdu; aynısı sahip olduğumuz her maddi arzu için de geçerlidir. İhtiyaçlarımızın üzerindeki servete ve mallara sarılmak ve kendi nefsimizi öncelemek bizi mutsuz ederken, bunun tersi de doğrudur: Başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarımızdan önce karşılarsak, gerçekten mutlu ve gerçekten huzurlu hissetmenin yolu budur.
Bugün yeryüzünde var olan dinler yaşayan elçiden uzaklaşmıştır. Gerçek özden, yani her çağda mevcut olan yaşayan ve nefes alan Allah kelamından yoksun, boş kabuklar hâline gelmişlerdir. Allah bizi, egolarımızı bir karanlık ve kendini yok etme hâlinde onaylamayacak kadar çok sever. O, bizi dünyevi herhangi bir ebeveynden daha derinden seven ve bizim için gerçekten en iyi olanı dileyen bir Baba'dır.
Kendi irademizi Allah'ın iradesine tercih ettiğimizde, sonuçlar dalga dalga yayılır. Dünya adaletle ya da merhametle değil, bencillik, korku ve açgözlülükle şekillenir. Paylaşmak yerine biriktirir, iyileştirmek yerine zarar verir ve onurlandırdığımızı iddia ettiğimiz öğretilerle çelişen davranışları haklı çıkarırız. Dünyanın dört bir yanında gördüğümüz acılar, insanlığın Allah'ın sürekli gönderdiği rehberlik yerine kendi arzularını seçmesinin öngörülebilir sonucudur.
Bugün yaşayan elçi ve Allah tarafından gönderilmiş bütün Halifelerin halefi Eba Sadık Abdullah Haşim'dir. Onu izlemek ve ona itaat etmek, Allah'ı izlemek ve Allah'a itaat etmektir ve içimizdeki karanlığı Allah'ın ışığında eritmenin ve içimizdeki o şeytanı yenmenin yolu budur. Onu reddedersek, İsa Mesih'i, Muhammed'i ve 124.000 peygamberin ve elçinin hepsini kendi zamanlarında reddedenlerin saflarına katılırız.