Görüş: Eba Sadık Neden Yeni Papa'dır
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Beyda Kassem, müminlerin Vatikan'da siyah bayraklar kaldırmasından kısa süre sonra gerçekleşen Papa Francis'in ölümü mucizesinden nasıl ilham aldığını ve Eba Sadık'ın yeni papa olduğunu duyurmasından nasıl derinden etkilendiğini anlatıyor.
Yazan Beyda Kassem

Bu görüş yazısında Beyda Kassem, müminlerin Vatikan'da siyah bayraklar kaldırmasından kısa süre sonra gerçekleşen Papa Francis'in ölümü mucizesinden nasıl ilham aldığını ve Eba Sadık'ın Yeni Papa olduğunu duyurmasından nasıl derinden etkilendiğini anlatıyor.
Göğün sessizleştiği ve yeryüzünün kendi gölgesinde boğulduğu günlerde, bazen insanların bütün sözlerinden daha yüksek sesle konuşan bir işaret yükselir. Vatikan'ın surları içinde, basit ama her şeyi kuşatan şu hakikatin yazılı olduğu siyah bayraklar kaldırıldığında, işte böyle bir işaret ortaya çıktı: “Biat Allah'adır.” Bir kiliseye biat değil. Bir kuruma değil. Bir insana değil. Yalnızca Allah'a.



Bir gün sonra Papa Francis öldü. Gözleri açık bakanlar için bu bir tesadüf değildi. Bu, kadim ve uzun zamandır gömülü kalmış kehanetlerin gerçekleşmesiydi; zamanı dolmuş bir düzenin son titreyişiydi.
Yüzyıllar boyunca bilgeler ve peygamberler, hakikatin insanlığa bir kez daha açığa çıkacağı bir saatten söz ettiler. Şimdi, siyah bayraklar kaldırılıp Allah'ın sesi yeniden yankılandığında, önceden bildirilen şey gerçekleşti: Sahte düzen çöktü. Ve yeni bir davet yeryüzünü sardı.
Hristiyanlık Nasıl Çarpıtıldı
İsa tektanrıcıydı. Bütün hayatı, her sözü Tek Allah'a bağlılıkla doluydu.
“En önemlisi şudur: ‘Dinle, ey İsrail! Tanrımız Rab tek Rab'dir.’”Kutsal Kitap, Markos, 12. Bölüm, 29. Ayet
İki değil. Üç değil. Bir! Tek, Bölünmez, Ezeli Olan. Ve son buyruğunda İsa gerçek amacı açıkladı:
“Sonsuz yaşam da şudur: Tek gerçek Tanrı olan seni ve gönderdiğin İsa Mesih'i tanımaları.”Kutsal Kitap, Yuhanna, 17. Bölüm, 3. Ayet
Bu saf, ışıl ışıl hakikat dünyayı kurtarmaya yeterdi.
Ne var ki insanlığın tarihi aynı zamanda ihanetin de tarihidir. İsa'nın yükselişinden sonra hırslılar ve zayıflar, yani gücü hakikatten daha çok sevenler bir araya geldi. Ve can çekişen bir imparatorluğun baskısı altında İncil yeniden yazıldı.
Hristiyanlığı sevgiden değil hesaptan benimseyen İmparator Konstantin bir fırsat gördü: Çöken bir imparatorluğu bir arada tutacak birleşik bir din. Mesih'in doğasına karar vermek için İznik Konsili'ni topladı (Tarihî Kronik, MS 325).
Burada, bir imparatorun demir iradesi altında Teslis doktrini doğdu; Kutsal Ruh'un ilhamıyla değil, siyasi zorunlulukla. Allah'ın kulu İsa, Allah'ın kendisi ilan edildi; O bunu iddia ettiği için değil, insanlar yönetimlerini meşrulaştırmak için buna ihtiyaç duydukları için.
Sade tektanrıcılar, yani Ebionitler ve Nasıralılar, avlandılar. Yazıları yakıldı, adları lanetlendi. Birlik müjdesinin yerini bir karmaşa amentüsü aldı: Allah'ın üç olduğu ve yine de bir olduğu ilan edildi. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh: tek bir varlık içinde üç “kişi”. Oysa İsa asla “Bana tapın” demedi. Şöyle dedi: “Baba benden üstündür” (Yuhanna 14:28). O, Tek Olan'a, Kavranamaz Olan'a, yalnızca Kendisi Allah olan Bir'e işaret etti.
“Siz Tanrı'nın buyruklarını bırakmış, insanların geleneklerine sarılıyorsunuz.”Kutsal Kitap, Markos, 7. Bölüm, 8. Ayet
Böylece İsa'nın adıyla büyüyen kilise, İsa'nın seçtiği yaşayan taş Simun Petrus'un üzerine değil, Roma siyasi gücünün sütunları üzerine kuruldu. İsa'nın Petrus'a verdiği göğün anahtarları entrikalarla çalındı. O'nun dünyaya gönderdiği vasiyet çarpıtıldı. Artık Kilise'yi ilahi ışık değil, insan hırsının soğuk, hesapçı titreşimi yönetiyordu.
“Göklerin Egemenliği'nin anahtarlarını sana vereceğim. Yeryüzünde neyi bağlarsan gökte de bağlanmış olacak; yeryüzünde neyi çözersen gökte de çözülmüş olacak.”Kutsal Kitap, Matta, 16. Bölüm, 19. Ayet
Bu gasptan dev bir imparatorluk doğdu: Vatikan. Altından ve mermerden bir şehir, kutsalın kılığına bürünmüş bir dünyevi güç merkezi. Ancak parıldayan şeyin içi boştu.
Kehanetin Gerçekleşmesi Olarak Eba Sadık
Yine de karanlığın ortasında bile Allah hakikati korudu. Onu katedrallerin içinde değil, Tek Işık'ı asla unutmayanların ruhlarında korudu. Gerçek ardıllığı, İsa'dan Petrus'a, Petrus'tan gerçek varislere uzanan manevi silsileyi korudu. O silsile yaşıyor. Bugün Abdullah Haşim'de, yani meşru Papa, İsa ve Petrus silsilesinin gerçek halefi olan Eba Sadık'ta yaşıyor. O, dünyanın bilmeden beklediği kişidir.
Eba Sadık yeni bir kilise kurmak için gelmedi. O, Allah'ın gerçek cemaatini toplamak için geldi: İnsanlara değil, kurumlara değil, yalnızca Allah'a biat edenleri.
Siyah bayraklar Roma'nın üzerinde dalgalandığında, “Biat Allah'adır” yazılı bayrak havaya yükseldiğinde, bu, semavi otoritenin yeniden tesis edildiği andı; Vatikan'ın surları içinde değil, hiçbir duvarın Allah'ın ışığını hapsedemeyeceği açık göğün altında.
Eba Sadık bu elçidir. O, insan elleriyle değil, ilahi atamayla seçilmiş yeni Petrus'tur. Artık boş kiliseler dünyayı doldurmuyor. Artık hakikatin sesi duymaya hazır olanların kalplerini dolduruyor. Artık altın taçlar insan başlarında durmuyor. Artık Tek Olan'ın bilgisinin tacı seçilmişlerin ruhlarında duruyor.
Artık kanlı konsiller yok. Yalnızca basit ve güçlü bir davet var: Yalnızca Allah'a biat.
“De ki: O Allah birdir. Allah Samed'dir (her şey O'na muhtaçtır).”Kur'an, 112. Sure (İhlas), 1-2. Ayetler
Bugün yeni bir zamanın eşiğinde duruyoruz. Karmaşa çağı sona eriyor. Berrak suların çağı başlıyor. Eba Sadık dünyayı yeni bir dine çağırmıyor. Onu evine çağırıyor. Onu, İsa'nın ilan ettiği, Musa'nın övdüğü, İbrahim'in tanıdığı, bütün gerçek elçilerin tanıklık ettiği Tek Allah'a geri çağırıyor. Ancak bu yeni zaman yalnızca bir tövbe çağrısı değildir. Bu, yeryüzünde göğün bir devrimidir.
Eba Sadık yalnızca kadim hataları düzeltmek için değil, bütün peygamberlerin haber verdiği şeyi gerçekleştirmek için geldi. O, tanıktır, Allah adına yaratandır, Yedinci ve Son Ahdin müjdecisidir.
Eba Sadık insanlığı tozdan ve karmaşadan kalkmaya çağırıyor. İnsanlığı kemal yoluna çağırıyor: İnsanın kendisini yaşayan Allah'ın bir çocuğu, bir aynası, bir yardımcısı olarak tanıdığı yola.
Artık Allah'tan korkmak değil. O'nu tanımak.
Artık eşikte kalmak değil.
Çünkü Allah insanı, sıfatlarını dünyada görünür kılmak için yarattı:
Sevgi olmak için.
Işık olmak için.
Hakikat olmak için.
Eba Sadık insanlığı bir tarikata değil, varoluşlarının en yüce görevine çağırıyor.
“Ben cinleri ve insanları ancak beni tanısınlar diye yarattım.”Kur'an, 51. Sure (Zariyat), 56. Ayet
O, Son Vasiyet'in vasisidir. Seçimle değil, ilahi hükümle meşru Papa'dır.
Allah'ın yeryüzündeki hâkimiyetinin savunucusudur.
Artık dünyevi krallıklar ayakta kalmayacak.
Artık kör ruhban tahtları hüküm sürmeyecek.
Allah'ın Krallığı kurulacak; zorla değil, hakikatin tanınmasıyla.
Eba Sadık bugün mühürleri kıran, perdeleri yırtan ve insanlığa gerçek kaderini hatırlatan kişi olarak duruyor.
Duyacak kulakları olan sizlere: Bu sizin saatinizdir.
Görecek gözleri olan sizlere: Bu sizin işaretinizdir.
Hissedecek kalpleri olan sizlere: Bu sizin davetinizdir.
Eski dünyanın yıkıntılarından çıkın.
Düşmüş kilisenin boş salonlarından çıkın.
Allah'ın çocuklarının özgürlüğüne adım atın.
Yol açıktır.
Hakikat açığa çıkmıştır.
Karmaşa zamanı sona ermiştir.
Şimdi taç giyme zamanıdır.
Şimdi Kral'ın çocukları olma zamanıdır.
Şimdi kalkma zamanıdır.
Tek Bayrak altında.
Tek Allah altında.
Tek Işık altında.
Sonsuza dek.