Önce Kalplere, Sonra Allah'a Hizmet: Bir Kardiyolog Mehdi'yi Nasıl Buldu
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Bu makalede Meksikalı kardiyolog Vanessa Debora Gardea Vega, Mehdi'yi bulma yolculuğunu paylaşıyor.
Yazan Vanessa Debora Gardea Vega

Profesyonel Profiller serimizin bir parçası olarak, başarılı kariyerlere ve uzmanlığa sahip AROPL üyelerini öne çıkarıyor, mesleki yollarının onları Abdullah Haşim'in topluluğuna katılmaya nasıl götürdüğünü gösteriyoruz. Bu makalede Meksikalı kardiyolog Vanessa Debora Gardea Vega, Mehdi'yi bulma yolculuğunu paylaşıyor.
Adım Vanessa Debora Gardea Vega, 52 yaşındayım ve Mexico City'nin canlı kalbinde doğdum. Küçük yaşlardan itibaren hayatım inanç, disiplin ve bilgiye yönelik bitmek bilmeyen bir arayışın kesişiminde şekillendi.
Derinden Katolik bir ailede yetiştirilmiş ve dinî okullarda eğitim görmüş olsam da, içimde her zaman sessiz bir özlem taşıdım; yalnızca inanmak değil, anlamak. Bu merak, lisede insan vücudunun inanılmaz karmaşıklığıyla ilk kez karşılaştığımda bir tutkuya dönüştü. O andan itibaren tıp okumam gerektiğini biliyordum: bilimi başkalarına hizmetle harmanlayan bir meslek.
Çocukken vaftiz edildim ve yetişme çağım boyunca Katolik okullarda büyüdüm. Bu yetişme karakterimi şekillendirdi ve bende şefkat, disiplin, hayata saygı ve bilgiye derin bir sevgi gibi değerler aşıladı.
Tıp fakültesine girdiğimde, yanımda yalnızca bilimsel bir motivasyon değil, aynı zamanda tıbbı bir hizmet misyonu olarak görmeme yardımcı olan manevi bir temel de taşıyordum. Beş yıl okudum ve ülkemde tıp eğitiminin temel bir parçası olan bir yıllık zorunlu sosyal hizmeti tamamladım.
Tıp ile maneviyatın el ele yürüdüğü özel bir Katolik kurum olan La Salle Üniversitesi'nde okudum. Hocalarımızdan bazıları hem rahip hem de doktordu ve bu eşsiz birleşim eğitimime derin bir iz bıraktı.
Bize yalnızca hastalıkları nasıl teşhis edeceğimiz ya da tedavi edeceğimiz öğretilmedi; her hastayı bir insan olarak görmemiz öğretildi. Beni en çok etkileyen derslerden biri, bir hekimin kalbinin yalnızca bilgiyle değil, vicdanla da atması gerektiğini öğrendiğim Tıp Etiği'ydi. Genel Hekim ve Kadın Doğum Uzmanı olarak mezun oldum; bu unvan, teknik olduğu kadar derinden insani de olan bir kariyerin kapılarını açtı.
Hayat Mucizesine Tanıklık: Kadın Doğum Uzmanı Olarak Deneyimim
Tıp stajım sırasında kariyerimin en etkileyici ve en güzel anlarından birini yaşadım: doğuma yardım etmek. Meksika'da Genel Hekim ve Kadın Doğum Uzmanı eğitimi, sürecin tamamına katılmayı içerir; yenidoğanları karşılamak, göbek kordonunu kesmek ve plasentayı çıkarmak.
Yeni bir hayatın gelişine tanıklık etmek, o ilk ağlamayı duymak, bir annenin gözlerindeki duyguyu görmek asla rutin hâline gelmez. Yorgunluk ve hastane görevlerinin ortasında bile her doğum kutsal, derinden insani geliyordu. Tıbbın yalnızca hastalığı tedavi etmekle ilgili olmadığını, aynı zamanda hayata en kutsal eşiğinde tanıklık etmekle de ilgili olduğunu anladım.
Mezun olduktan sonra, Meksika'da her 10 adaydan yalnızca 3'ünün geçtiği, zorluğuyla bilinen bir sınav olan Ulusal Uzmanlık Giriş Sınavı'na girmeye karar verdim. Bunun zorlu olacağını biliyordum, ancak bir profesyonel olarak gelişmeye devam etme arzum her türlü korkudan daha güçlüydü.
O sınav bilgiden fazlasını ölçer; dayanıklılık, duygusal denge ve derin bir bağlılık gerektirir. Sınavı geçtiğimde, Latin Amerika'nın en saygın tıp merkezlerinden birinin kapısı açıldı. Yolculuğumun yeni bir bölümü başlamak üzereydi.
Genel tıp diplomamı tamamladıktan sonra, kardiyolojide beş yıllık ek uzmanlık eğitimi aldım, ardından bir yıl daha yan dal eğitimi gördüm.
“Ignacio Chávez” Ulusal Kardiyoloji Enstitüsü'ne (INC) kabul edilmek gerçekleşen bir hayaldi. Akademik ve teknik mükemmelliğiyle Latin Amerika genelinde tanınan INC, bir hastaneden daha fazlasıdır; bir okul, bir araştırma merkezi ve bir gönül yeridir.
Maraton nöbetler yaşadım: sabah 7:00'de başlayıp gece boyunca nöbette kalmak, bazen ertesi gün akşam 7:00'de çıkıp birkaç saat sonra yeniden dönmek. Fiziksel yorgunluk yoğundu, ancak duygusal talepler daha da büyüktü. Hastalar ülkenin dört bir yanından ağır ve karmaşık kalp-damar rahatsızlıklarıyla, umut arayarak geliyordu.
Farklı geçmişlerden gelen parlak meslektaşlarla çevrili olarak, dünya çapında akıl hocalarından öğrenme ayrıcalığına sahip oldum. Kalp, hem gerçek hem de mecazi anlamda, her şeyin merkezindeydi. Buna paralel olarak, klinik araştırmalarda ve tıbbi çalışmalarda bildirilen bulguların geçerliliğini ve güvenilirliğini değerlendirmeye odaklanan bir alan olan tıp bilimlerinde yüksek lisansımı da tamamladım. Bu eğitim yalnızca bilimsel anlayışımı güçlendirmekle kalmadı, aynı zamanda kanıtları yorumlama, teşhis koyma ve hasta bakımında bilinçli kararlar alma biçimimi de şekillendirdi.
Neden Kardiyoloji? Hayatı Geri Veren Uzmanlık
Kardiyolojiyi seçtim, çünkü iç hastalıklarının tüm dalları arasında en çözüm odaklı olanlardan biridir. Diğer uzmanlıklar çoğu zaman geri dönüşü olmayan sonuçları olan durumlarla karşılaşırken, örneğin bir felcin bir insanı ömür boyu yürüyemez ya da konuşamaz hâle getirebildiği nörolojide olduğu gibi, kardiyoloji çoğu zaman bize hikâyeyi yeniden yazma şansı verir.
Bir kalp krizi ve kateterizasyon işleminin ardından kendilerini bir rehabilitasyon planına adayan hastalar gördüm. Aylar sonra günde dört kilometre koşuyor ya da açık suda yüzüyorlardı. Sanki yeniden doğmuşlardı. Kalp yalnızca yeniden atmıyordu; yeniden yaşıyordu.

Kalp-damar hastaları çoğu zaman belirli bir özelliği paylaşır: tıpta “A Tipi kişilik” dediğimiz şey. Mükemmeliyetçidirler, son derece hırslıdırlar ve çoğu zaman yoğun stres altındadırlar; ama aynı zamanda inanılmaz bir üstesinden gelme iradesine de sahiptirler. Ve bu her şeyi değiştirir.
Başlangıçta motivasyonu düşük olan hastalar bile zamanında ve uygun tedavi alırlarsa çarpıcı bir iyileşme yaşayabilirler. İster baypas ameliyatı, ister kapak değişimi, ister kalp kateterizasyonu yoluyla olsun, tıbbi müdahalenin hayatları nasıl dönüştürebildiğini gördüm.
Bu deneyimler bana tıbbın yalnızca bedeni tedavi etmek olmadığını öğretti; o, insan ruhunun gücüne duyulan inançtır.
Ölümün Sessizliği: COVID Sırasında Unutulmaz Bir An
COVID-19 salgını tıp kariyerimin en acı dönemlerinden biriydi. Bir ekip lideri olarak entübe hastalara baktım ve birçoğunun haftalarca bilinçsiz, konuşamadan, veda edemeden yavaş yavaş göçüp gidişini izledim.
Ama asla unutmayacağım bir vaka vardı.
Bir hasta entübe edilmemeyi seçti. Riskleri açıkladıktan sonra bana sakin bir şekilde baktı ve şöyle dedi:
“Yaşamam gerekeni yaşadım. Ölmeye hazırım. Korkmuyorum.”
Yanında kaldım, elini tuttum ve onun için dua edip edemeyeceğimi sordum. Namazda ezberlediğim Kur'an ayetlerini okudum. Monitörde oksijen seviyesinin yavaş yavaş düştüğünü izlerken Allah ile konuştum. Beni duyabildi mi bilmiyorum, ama oda derin bir huzurla dolmuştu. Ruhu yumuşak bir şekilde ayrıldı.
Sayısız kez ilaç yazan ve canlandırma yapan kişi bendim. Ama bu kez sadece ölüme eşlik ettim. Ve o an beni, kurtarmaya çalıştığım birçok hayattan daha derinden etkiledi.
Geniş Kapsamlı Bir Kariyer: Kamu ve Özel Hastaneler Arasında
Kariyerim boyunca hem kamu hem de özel çok çeşitli hastanelerde çalışma ayrıcalığına sahip oldum. Hospital Durango'dan özel muayenehanemi de yürüttüğüm Clínica Londres'e kadar her kurum farklı bir zorluklar ve öğrenme dünyası sundu.

Ayrıca Zaragoza Bölge Hastanesi (ISSSTE) gibi kamu hastanelerinde ve en son IMSS'e bağlı Villa Coapa 2 No'lu Genel Hastanesi'nde özveri ve şefkatle görev yaptım.
Mexico City'deki 2019 depremleri sırasında hastanemdeki ortopedi cerrahlarına yardım etmek için gönüllü oldum. Ortopedi benim uzmanlık alanım olmasa da kırıkların sabitlenmesine ve alçı yapılmasına yardım ettim. Bu deneyim bana doktor olmanın, unvanlardan bağımsız olarak, yardıma ihtiyaç duyulan her yerde hazır bulunmak anlamına geldiğini hatırlattı.
Eğitimim Meksika'nın ötesine uzandı. Kariyerimin bir döneminde, çığır açan bir teknikte kısa bir eğitim almak için Kolombiya'nın Cali şehrine gittim: cerrahi olmayan bir kalp kapağı değişim işlemi olan transkateter aort kapak implantasyonu (TAVI). Bu tekniği kullanarak bölgedeki ilk hastalardan birini tedavi etme ayrıcalığına sahip oldum; bu, çok değer verdiğim mesleki bir dönüm noktasıdır. Bu deneyim temel bir şeyi pekiştirdi: Tıp sınır tanımaz. Farklı milletlerden insanları ortak bir amaç etrafında birleştirir: iyileştirmek, eski hâline getirmek, hayat vermek.

Katolik olarak yetiştirilmiş olsam ve başlangıçta Ayin'e bağlılıktan çok alışkanlıktan gitmiş olsam da, hayatımda daha derin bir özlem duyduğum bir an geldi: Allah'ı gerçekten tanımak.
Böylece farklı dinleri araştırmaya başladım; gelişigüzel değil, tıpta kullandığım aynı analitik titizlikle. Bu yolculuk beni İslam'a getirdi, ancak başlangıçta ona şüpheyle yaklaştım. Birçokları gibi bana da onu hoşgörüsüzlük ya da şiddetle ilişkilendirmem öğretilmişti.
İronik bir şekilde, İslam'ı “çürütmeye” çalışırken, bir Müslümanı inancının akıl dışı olduğuna ve tek kurtarıcının İsa olduğuna ikna etmeyi umarken, onun derinliğini görmeye başladım.
Manevi arayışım İslam'a geçişimle sona ermedi. Başörtüsü taktıktan ve dinimi bağlılıkla yaşadıktan sonra bile hâlâ bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum. Kimsenin gerçekten cevaplayamadığı sorularım vardı; insanın çektiği acılar, toplumsal eşitsizlik ve hatta dinî kurumlar içinde gördüğüm yozlaşma hakkında. İslam'ın vaat edilen Kurtarıcı olan Mehdi'den söz ettiğini biliyordum, ama bu şahsın gerçek, yaşıyor ve benim zamanımda yeryüzünde dolaşıyor olacağını hiç hayal etmemiştim.
Bir gün İslami çalışma gruplarından birinde bir adam belirdi. Ahmedi Barış ve Nur Dini'ne mensup olduğunu söyleyen İsmail. Mehdi'den söz ediyordu; ama mesajı Mehdi'den söz eden diğerlerinin mesajından tamamen farklıydı. Ne tehdit, ne şiddet, ne kibir. Dinliyordu. Sabırla cevap veriyordu. Adaletten, nurdan ve ilahi hakikatten söz ediyordu. Ama ben kolay güvenmezdim. Bir yılı aşkın süre boyunca ona sürekli meydan okudum. Kur'an'dan ayetler, Kutsal Kitap'tan pasajlar, hadisler, tarihî argümanlar getirdim. Ona bunun hakikat olamayacağını söyledim. Mehdi'nin henüz gelmediğini söyledim. Özellikle şüpheciydim, çünkü onun mesajı bana Şii inançlarını hatırlatıyordu; rahatsız edici bulduğum bazı kültürel uygulamalar nedeniyle reddettiğim bir İslam kolu. Savunmacı, şüpheci ve yanıltılmamaya kararlıydım. Ama o bana hiç baskı yapmadı. Sesini hiç yükseltmedi. Yalnızca tek bir şeyi tekrarladı:
“İstihare yapın. Allah'a sorun. Bana inanmayın; O'na inanın.”
Ben de öyle yaptım. Birçok kez. Ve her seferinde sonuç, Kur'an'a göre, açıktı:
“Araştırmaya devam et.”
Ve böylece Allah'a sormaya devam ettim. Ta ki bir gün çözülecek hiçbir şüphe kalmayana kadar. Okumuş, sorgulamış, hem aklımla hem kalbimle incelemiştim. Yeniden istihare yaptım. Ve bu kez cevap apaçıktı: “İnan.” Ağladım. Ellerim titredi. O anın hayatımın seyrini sonsuza dek değiştireceğini biliyordum. Ve böylece biat yeminimi verdim. Allah'ı, beni nereye götürürse götürsün, takip etmeyi seçtim.
Kolay bir karar değildi. Meslektaşlarıma, en sevdiğim şeylerden biri olan ekokardiyografi çalışmalarıma ve birçok açıdan aktif hekimliğe veda etmek zorunda kaldım. Ailemin bir kısmına da.
İlahi olarak atanmış bir lider olmadan din ya ana babamızdan miras kalan bir şeye ya da bizi çoğu zaman birleştirmekten çok bölen, bitmek bilmeyen seçeneklerden oluşan kafa karıştırıcı bir labirente dönüşür.
Bugün çoğu din bizden ritüelleri ya da birbirleriyle nadiren hemfikir olan, yanılabilir insanların görüşlerini takip etmemizi ister. Bize Ayin'e katılmamız, belirli bir şekilde dua etmemiz, güvenilir görünebilen ama yine de insan, sınırlı ve kusurlu olan karizmatik liderleri takip etmemiz söylenir.
Ve sonra ya Joseph Smith gibi peygamber olduğunu iddia eden birini takip etmeye ya da Pentekostal ve Baptist Hristiyanlar arasında dillerle konuşma ya da kurtuluşun kaybedilip kaybedilemeyeceği üzerine yaşanan tartışmalar gibi bitmek bilmeyen münakaşalarda birbiriyle çelişen insan yorumlarına katılmaya karar vermek bize kalır.
Bunu diğer doktorlara, meslektaşlarıma nasıl açıklayabilirdim? İlahi bir çağrıyı takip etmek için her şeyi bıraktığımı? Allah'ın atadığı kişiyi bulmuştum ve artık başka türlüymüş gibi davranamazdım. Yine de içimde hiçbir karışıklık yoktu; yalnızca huzur vardı.
Hiçbir kariyerin ya da unvanın bana vermediği bir huzur.
Tıptaki meslektaşlarıma şunu söylüyorum:
Hayatınızı başkalarına bakmaya adamış olan sizler, size kimin baktığını sormanın zamanı gelmedi mi? Birçoğunuz çocuklarınızı özel okula gönderebilmek, bir ev için ödeme yapabilmek, ailelerinize onurlu bir hayat sunabilmek için iki ya da üç vardiya çalışıyorsunuz. Başkalarının görmediğini gördük: insan bedeninin kırılganlığını, sağlık sisteminin adaletsizliğini ve acı karşısındaki çaresizliği. Hayatın bir anda kayıp gidişini izlediniz. COVID'e kurban giden genç meslektaşlarınızın yasını tuttunuz. Tüm eğitimimize ve imkânlarımıza rağmen her zaman başarılı olamıyoruz. Çünkü gerçek şifayı yalnızca Allah verebilir.
Eğer bir gün İlahi Adil Devlet'te Allah'ın Elçisi'nin yanında duranlara bakmak için doktorlara ihtiyaç duyulursa, yalnızca tıbbi bilgimizi değil, ruhumuzu da sunmaya istekli pek çoğumuz olmasını umuyorum.


