Söyleşiler9 dk okuma

Topluluğuna Hizmet Etmek İçin Restoran Dünyasını Bırakan Suşi Ustasıyla Tanışın

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Michelin eğitimli, Fransız-Koreli suşi şefi Rémi, Abdullah Haşim'in topluluğunda yaşamak için seçkin mutfağı imana değişti.

Yazan Arnaud Balet

Kütüphanem
Eba Sadık'ın topluluk mutfağında çalışan yıldız suşi şefi

Mesleki Profiller dizimiz kapsamında, başarılı kariyerlere ve uzmanlığa sahip AROPL üyelerini öne çıkarıyor ve mesleki yollarının onları Abdullah Haşim'in topluluğuna katılmaya nasıl götürdüğünü gösteriyoruz.

Rémi Huillet ile tanışın: Topluluk gönüllüsüne dönüşen suşi şefi. Hikâyesi doğduğu Güney Kore'de başlıyor ve 12 yaşında bir Fransız ailesi tarafından evlat edinilip kendisine başka bir gezegen gibi gelen bir kültürün içine bırakıldığında keskin bir dönüş yapıyor. Uluslararası bir okulda Fransızca öğrenmek için çabalamaktan, Osaka'da yetişmiş şeflerin gözetiminde dünya çapında suşi yapmanın gerektirdiği o titiz, neredeyse manevi disipline ustalaşmaya kadar uzanan bir yol kat etti.

Ama Rémi'nin hayatı yalnızca mutfakta kalmadı. Bıçakların ve disiplinin ardında daha büyük bir şeyin peşindeydi—anlamın, amacın ve çoğu insanın zihninin bir köşesine ittiği sorulara cevapların. Bu arayış onu sonunda önce İslam'a, nihayet de Abdullah Haşim'in topluluğuna götürdü.

Lütfen kendinizi The Divine Just State Dergisi okuyucularına bir tanıtır mısınız?

Adım Rémi, Kore kökenli bir Fransızım. Güney Kore'de doğdum ve 12 yaşında bir Fransız ailesi tarafından evlat edinildim. Kore ile Fransa arasındaki aşırı kültürel farklılıklar nedeniyle Fransa'ya ayak bastığımda, en hafif tabiriyle, büyük bir duygusal şok yaşadım. Fransızca öğrenmek için uluslararası bir okula gittim.

Benim için Fransa'daki hayata uyum sağlamak en başından çok zordu; kısmen az önce açıkladığım nedenden, ama aynı zamanda Kore'de kalma isteğime rağmen Fransa'ya gönderildiğim için.

Bu zor ortamda profesyonel bir suşi şefi olmayı nasıl başardınız?

Başlangıçta bilimsel ve teknolojik çalışmalara, özellikle havacılık alanına ilgi duyuyordum. Bu yolda ilerlerken bazı Koreli öğrencilerle tanıştım ve onları düzenli olarak görmek, bana anavatanım Kore'yi, irademe rağmen bırakmak zorunda kaldığım ülkeyi özletti.

Yakın Koreli arkadaşlarımdan birine, hangi tür bir işin çok fazla sorun yaşamadan hızlı ve kolay bir şekilde Kore'ye taşınmamı sağlayacağını sordum; o da uluslararası bir lüks otelin restoranında Fransız şefi olmam gerektiğini söyledi.

Böylece ülkeme duyduğum bu özlem, aşçılık başlangıçta ilgimi çeken bir şey olmasa da hayatımın akışını değiştirdi. Ama gereken disiplinin miktarını ve yüksek beceri düzeyini keşfettiğimde bu sanata âşık oldum. Bana el becerisi, hassasiyet, duyguları yönetme, tabakları uyumlu bir şekilde hazırlama ve hepsinden önemlisi, aktarılan bilgide iyi ilerleme sağlamak için mükemmel bir öğrenci olma bakımından aşmam gereken pek çok zorluk sundu.

Otelcilik/konaklama ve Fransız aşçılık okulundaki eğitimimi bitirir bitirmez, geçimimi sağlamak için bir iş arıyordum. Bir Japon restoranında çalışma fırsatı buldum ve hemen sevdim; muhtemelen Japon mutfağı, aşina olduğum ve çok özlediğim Kore mutfağına çok benzediği için.

Bu Japon restoranında ilk kez suşiyi keşfettim; hazırlanması büyük beceri gerektiren ve incelikli bir mutfak sanatı olan Japon mutfağının en üst düzeyini. Japonya'nın Osaka şehrinden gelen ünlü geleneksel suşi ustalarından birinin gözetiminde olduğum için şanslıydım. Bana temel bilgileri ve ileri düzey becerileri öğretti. Japonların genel olarak etraflarını saran her şeye, canlıya ve cansıza karşı bir saygı duygusu vardır. Bu felsefeyi çok sevdim.

Bu Japon şeflerle çalışmak neredeyse kutsal bir günlük ritüeldi; her hareketi tekrarlamak ve yaptığımız işte mükemmelliğe ulaşmaya çalışmak. Dünden daha iyi olmak. Bu, günlük işlerimizde bir tür meditasyondur ve yaptığımız şeye odaklanmamıza, kendimizi ve becerilerimizi geliştirmemize büyük ölçüde yardımcı olur.

Yanında eğitim aldığım ilk usta, Fransa'nın Lyon şehrinde Sakura adlı bir restoranda Osakalı Şef Matsuo-san'dı. Geleneksel suşi yapımının disiplini ve sanatıyla orada tanıştım. Kariyerimin ilerleyen dönemlerinde Monako'da ünlü Nobu restoranında Şef Masa Ouchi'nin yanında çalışma ayrıcalığına sahip oldum. Onun yardımcı şefi olarak görev yaptım; bu da o ne zaman dışarıda olsa, mutfağı yöneterek ve aynı yüksek standartların korunmasını sağlayarak şef rolünü üstlendiğim anlamına geliyordu.

Japon yaşam tarzı ve mutfağı sizi çok büyülemiş gibi görünüyor.

İş bana bir amaç duygusu verdi; işin yalnızca bir meslek değil, kendimi daha iyi tanımamı, zayıflıklarımı belirlememi ve gelişmenin yollarını bulmamı sağlayan tefekküre dayalı bir yaşam biçimi olduğunu fark etmemi sağladı. Bu da nihayetinde bir insan olarak beni etkiliyor; zorluklar ve güçlükler karşısında sabrımı ve tutarlılığımı olumlu yönde etkiliyor.

İşte geçirdiğimiz zamanın miktarını düşündüğünüzde, işin kendisi bize zihinsel, fiziksel ve manevi olarak kendimizi geliştirme fırsatı veren bir hayat disiplinidir. Buradan, işin hayat yolculuğumdaki müttefiklerimden biri olduğunu fark ettim.

Bu dini nasıl duydunuz?

Küçük yaşta Kore'den Fransa'ya geldiğimden beri büyük bir duygusal ve kültürel şok yaşadım. Bu iki ülkeyi, tamamen zıt iki kültürü, uzak Doğu'yu ve uzak Batı'yı deneyimlemiş olmak bana karşılaştırma imkânı verdi.

Hayat hakkında kendime pek çok varoluşsal soru sormaya başladım: Neden yeryüzündeyim? Hayatın amacı nedir? Neden bu kadar çok eşitsizlik var? Neden bazı insanlar meslek hayatlarında bu kadar şanslıyken, diğerleri mezun olamıyor ve kendilerini dışlanmış bulup geçimlerini sağlamak için kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kalıyor? Ölümden sonra ne olur? Hayat devam eder mi, yoksa hiçliğe karışıp var olmaktan mı çıkarız?

Fransa'ya geldiğimden beri kendime sürekli bu soruları sordum. Bu duygusal şoku bizzat yaşamış olmam ve kendimi irademe rağmen Fransa'da bulmam gibi basit bir gerçek, kendimi başkalarının yerine koymamı ve hayatta yaşayabilecekleri zorlukları ve adaletsizlikleri hissedip anlamamı sağladı.

Bu dünyada bir şeylerin yanlış olduğunu anladım. Ve Allah'a şu soruyu sordum: “Bana bu dünyanın, benim gördüğüm hâliyle, Senin istediğin dünya olmadığını söyle. Bana bir cevap ver, çünkü eğer bana bu dünyanın, benim gördüğüm hâliyle, Senin dünyan olduğunu söylersen, o zaman iyi bir Tanrı olamazsın.”

Ve yıllarca “sonsuz” kelimesi üzerine tefekkür etmeye, onu daha derinden anlamaya çalıştım. Ama üzerinde düşündükçe kafam daha da karıştı ve gerçekliğini kavramak daha da imkânsız göründü...

Sonra bir gün Allah bana ilham verdi. Nihayet onu anlamamın imkânsız olduğunu anladım. Nasıl mı? İşte cevabı. Sınırlı bir varlık, hiçbir sınırı olmayan sonsuzluğun anlamını nasıl anlayabilir ve kavrayabilir?

Sonra ilham devam etti ve cevap şuydu: “sonsuz” kelimesi yaratılmış varlıkların alanına değil, ebedî ve dolayısıyla sonsuz olan Yaratıcı'nın Kendisine aittir. Bütün hamd Allah'adır.

Evet, ısrarla, ne kadar sürerse sürsün, samimiyetle anlamak istediğimiz sorunun cevabını bulabiliriz.

Ve sonsuz olan Yaratıcı Allah'ın bizi kesinlikle sevgiyle yarattığını anladım. Öyleyse eğer bizi sevgiyle, hem de sonsuz bir sevgiyle yarattıysa, o zaman ölümden sonra bile beni sonsuzca seven Yaratıcı Babam'dan asla ayrılmayacağım benim için açıktı. Sorularımdan biri artık çözülmüştü. Bütün hamd Allah'adır.

Ayrıca Allah Sonsuz Sevgi ise, O'nun aynı zamanda Sonsuz Merhametli olduğunu da anladım.

İslam hakkında hiçbir bilgim yoktu; yalnızca İslam'ın çok barbar ve şiddet dolu olduğuna dair kötü hislerim vardı. Yani İslam, kalbimin kapalı olduğu, hiç ilgilenmediğim bir şeydi.

Bir gün Faslı iş arkadaşlarımdan biri beni bir arkadaşının evine akşam yemeğine davet etti. Vardığımda küçük bir raf gördüm ve gözüm küçük bir İslami kitapçığa takıldı. Onu alıp okudum ve sayfaların, “Rahman ve Sonsuz Merhametli olan Allah'ın adıyla” diye başlayan ilk satırlarına rastladım.

Ve orada, bütün varlığım birdenbire ve gizemli bir şekilde bu ifadeye kapıldı; bu ifade, “sonsuz” kelimesi üzerine tefekkür ederek keşfettiğim ve bana sonsuz seven ve sonsuz merhametli bir Allah bilincini veren Allah'la kaynaştı ve ona mükemmel bir şekilde uydu.

Kısa bir süre sonra İslam'a geçtim ve camide birkaç kişinin önünde şehadeti okuduğumda, önümde bir kapının açıldığını ve nihayet hayatta bir anlam ve açık bir yön bulduğumu hissettim.

Öğrenimimi her zaman herhangi bir dış etki olmadan sürdürdüm; başlıca rehberlerim Kur'an ve Nehcü'l-Belâğa idi. O zamanlar İslam'da bu kadar çok mezhep olduğunun farkında değildim; benim için sadece İslam'dı. Nehcü'l-Belâğa, Kur'an'dan sonra en sevdiğim kitaptı ve onu her gün okurdum. İmam Ali'nin Belâğat Yolu'nu edindiğimde, onun Muhammed'in mazlum halefi olduğunu ve hakkının gasp edildiğini bilmiyordum.

Manevi yolculuğumun bir noktasında Allah, nihayet gençken O'na sorduğum soruya cevap verdi: “Bana bu dünyanın, benim gördüğüm hâliyle, Senin dünyan olmadığını söyle.” Abdullah Haşim'in TADS dizisiyle karşılaştım. Kelimenin tam anlamıyla soruma ayrıntılı ve mükemmel bir şekilde cevap verdi. Bu değerli çalışmaları Fransızca altyazı ekleyerek Fransızca konuşan dünyayla paylaşmaya karar verdim. Sonra Hashemstudio-board forumundaki TADS video çeviri grubundan biri benimle iletişime geçti. Çeviri ekibinden sorumlu olan Bruno kardeşle tanıştırıldım. Bu forumun arkasındaki kişi bizzat Abdullah Haşim'di.

Bir gün bu TADS bölümlerinden birinde İmam Mehdi'nin elçisi Ahmed El-Hasan duyuruldu. Hac hutbesini dinlerken kalbim onun ilahi sesiyle uyum içinde attı. Efendim Eba Sadık Abdullah Haşim bu bölümü bize sunduğunda biat ettim. O zamanlar Abdullah Haşim, Ehl-i Beyt'e/Muhammed'e ve Muhammed'in Ailesine olan samimi sevgisi ve fedakârlıkları nedeniyle en çok güvenebileceğim kişiydi; zira ben de Ehl-i Beyt'in ateşli bir inananı ve savunucusu olmuştum.

Hiç bu kadar saf, bu kadar kendini adamış ve Ehl-i Beyt'e bu kadar çok sevgi saçan biriyle karşılaşmadım. O zamanlar Abdullah Haşim'e olan ilgim ve hayranlığım çok mistikti, ama bugün o zamanlar ona karşı beslediğim bu özel duyguları tamamen anlıyorum.

İlahi sevgiyi anlamama yardım eden tek kişi odur. Bütün varlığımı şekillendirdi ve yeniden yapılandırdı. Onun sayesinde ne kadar kaybolmuş olduğumu, manevi olarak hâlâ ne kadar genç olduğumu ve kendim üzerinde yapacak ne kadar çok işim olduğunu keşfedebildim. Bütün karanlık noktalarımı açığa çıkardı ve onları arındırmak için bana tek tek gösterdi, ama ne kadar sürerse sürsün karanlığımızı yok edip etmeme seçimini her zaman bize bırakır.

Neden katılmaya karar verdiniz?

Efendim Abdullah Haşim Eba Sadık'ı duyduğumdan beri tek dileğim, ne pahasına olursa olsun onunla tanışmaktı. Ve bir gün onunla tanışma fırsatım oldu; o gün bir zafer ve coşku günüydü. Manevi yolculuğuma onsuz ve topluluğu olmadan devam etmem benim için düşünülemezdi. İçinde Kutsal Ruh'un bulunduğu bu kişiye bizzat katılmak kim istemez ki?

Yaratılışın amacı, Allah'ın bir perdesi ya da yaratılıştaki Allah olmak, saf ilahi sevgiyi yansıtan ilahi ahlakı ve âdabı kemale erdiren kişi olmaktır. Bunu yapmanın tek yolu onun topluluğuna katılmak, onunla yaşamak ve ondan ve yakın ashabından öğrenmektir. İşte on yıl sonra onunla birlikteyim. Ve bütün hamd Allah'adır.

Mesleğinizde öğrendiğiniz becerileri bu dinde nasıl kullanabiliyorsunuz?

Daha önce de belirttiğim gibi, işte kendimizi daha iyi tanırız ve hepsinden önemlisi, yaptığımız işin türü ne olursa olsun, zihnimizi ve bedenimizi akıllıca kullanmayı geliştirme fırsatı buluruz. Bunun bilincinde olarak, nihayetinde tamamen manevi olan kişisel gelişim bakımından kendimizi her zaman geliştirebiliriz.

Duygusal zorluklarla karşılaşırız ve işyerinin kendisinde insanlarla etkileşimi içeren çeşitli stresli durumlarda öz denetim uygulamamız gerekir. Bu düzeyde, günden güne gelişen iş becerilerimizin, ister hizmet sunarak ister sadece ihtiyacı olanlara manevi yardım sunarak, kaçınılmaz olarak dinime fayda sağladığını anlarız.

İşyeri, kendimizi zihinsel, fiziksel ve manevi olarak geliştirmek için ideal bir yerdir. Ayrıca başkaları hakkında ve hepsinden önemlisi kendimiz hakkında daha fazla şey öğrenmemizi sağlar.

Bugün hâlâ mesleğinizde çalışan diğer insanlara ne söylemek istersiniz?

Aşçılık ve konaklama alanı başkalarına hizmet etmekle ilgilidir. Başkalarına hizmet ederken kendini kontrol etmenin ideal bir yoludur, ama elbette bu ancak kişi bunun farkındaysa ve samimiyse faydalıdır. Samimiyet manevi başarının anahtarıdır.

Bu dünyada zorluklar bütün iş alanlarında her yerdedir. Günlük zorluklar ve güçlükler sayesinde, bir barış ve uyum hâlini korumak için duygularımızı yönlendirmeyi ve kendimizi kontrol etmeyi öğreniriz. Bu nedenle bu, büyük bir manevi kazançtır. Yani her şey bizim için faydalıdır, çünkü sonunda ruhumuza daha fazla ışık vermek için egomuzu ya da nefsimizi kontrol altına alacağız.

Nefsin yönlerinden birini, yani nefsin hizmet edilmekten hoşlandığını, oysa motivasyonu her zaman başkalarına hizmet etmek ve başkalarını mutlu etmek olan ruhun böyle olmadığını anladığımızda, bu gerçekten de nefsin ruha boyun eğmedikçe asla göremeyeceği mübarek bir meslektir.