Lübnan: Kaim'in İkinci Topluluğu
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Krizlerle sarsılan Lübnan'da inananlar, şimdi birlikte inancın ve hayatta kalmanın güçlü ve samimi bir sığınağını inşa ediyor.
Yazan Sermad Al-Khafaji

Muhammed Ailesi'nin Kaim'i Abdullah Haşim Eba Sadık, Allah'ın insanlığın içinde ve altında yaşaması için örnek ütopya olarak öngördüğü İlahi Adil Devlet'i, ‘Biat Allah'adır’ sancağı altında, İlahi olarak atanmış Kral tarafından yönetilen yeryüzündeki Cennet Krallığı'nı somutlaştırmak üzere çevresinde bir inananlar topluluğu kurmuştur. Bu model, Kralları Eba Sadık'ın yönlendirmesi altında Lübnan'da aynı standartlar ve ilkelerle yaşayan bir başka toplulukta tekrarlanmıştır. Bu, Mehdi ve topluluğunun yaşadığı gibi yaşayan dış bir topluluğun tek uydu örneğidir. DJS dergisi bu topluluğu ve kurulu oldukları istikrarsız ortamla nasıl başa çıktıklarını daha yakından tanımak için zaman ayırdı. Ahmed Hallal, Suriye ve Lübnan Elçisidir; inananların işlerinden sorumlu, bu sorumluluk kendisine bizzat Abdullah Haşim tarafından devredilmiş bir vekildir. DJS, deneyimleri ve meselelere ilişkin farklı bakış açıları hakkında fikir edinmek için Ahmed ile ve Lübnan'daki bu topluluktan geçmiş bir inanan olan Mais ile konuşmaya zaman ayırdı.
Lübnan'daki toplulukla ne zamandır irtibattasınız?
Ahmed: Lübnan ve Suriye ile yaklaşık 2 yıldır
Topluluğun gelişimini nasıl gördünüz?
A: Topluluk, bir topluluk olarak sıfırdan kuruldu, ancak orada inananlar vardı; Abdulrahman ve Nahid vardı, sonra Mais kardeşiyle birlikte geldi ve her şey oradan başladı.
Toplulukta şu anda kaç üye var?
A: Toplamda yaklaşık 30 kişi

Bu sayı sahada mı, yoksa çevrimiçi olarak mı doğal bir şekilde arttı?
A: Çevrimiçi davet. İman ettiklerinde irtibat kuruyorlar ve gruba ekleniyorlar. İmam'a gelmek ve hicret etmek için talepte bulunduklarında ve bulunurlarsa, onlarla inananlar ve inanan bir topluluğun üyeleri olarak nasıl olunacağı ve bekleyebilecekleri yaşam tarzı farkı hakkında konuşmaya başlıyoruz. Ardından kendi hazırlıklarını yapmaları ve ister Lübnan'da ister yakınlardaki başka bir yerde olsun, Suriye'den ya da geldikleri başka herhangi bir yerden Lübnan'daki topluluğun bulunduğu yere ulaşmaları gerekiyor.
Lübnan'da toplanan 30 kişiden kaçı Lübnanlı?
A: İki kişi.

Dinlerini özgürce yaşamalarına gelince?
A: Bunu açıkça yapamazlar, bu yüzden inançları söz konusu olduğunda kendi aralarında kalırlar.
Ortaya çıkarılırlarsa ne olurdu?
A: Büyük ihtimalle hapse atılırlar ve hapiste büyük ihtimalle işkence ve kötü muameleye maruz kalırlar. Sonra IŞİD'e ya da başka bir militan gruba teslim edilirlerdi; bu grup onlara şiddet uygular ve bu da büyük ihtimalle onların alenen idam edilmesiyle sonuçlanırdı.
Onlardan haberdar olan herhangi bir insan hakları kuruluşu var mı?
A: Yalnızca insan hakları aktivistleri veya savunucuları var; evet, durumlarından haberdarlar, ancak desteklerini geri çektiler. Suriye'deki savaşın sona ermesi nedeniyle Suriyeli mültecilerle ilgili dosyaları kapattık diyorlar.
Yerel zulüm açısından herhangi bir şey yapılıyor mu?
A: Hayır, elbette hayır. Suriyelilerin Suriye'ye geri dönmesi gerekiyor. Dünyanın her yerinden geri gönderiliyorlar. Geri gönderilirlerse yakın bir tehlikeyle karşı karşıya kalırlar.
Şu anda yaklaşık 30-35 kişi var; bu topluluğun büyümesini bekliyor musunuz?
A: Kesinlikle büyüyecek, çünkü şu anda Suriye'de bir devrim var ve birçok Alevi zulme uğruyor, bu da çoğunun kaçmak istediği anlamına geliyor.
Bu topluluk hakkında eklemek istediğiniz başka bir şey var mı?
A: Allah onları korusun, çok sabırlı davranıyorlar. Evlerini terk edip Lübnan'a taşınmak... İmamlarına ulaşmak için çok şey yaşıyorlar. Eba Sadık'a ulaşmanın çok zor olduğunu biliyorlar.
Eba Sadık, bunun Crewe dışında birlikte yaşadıkları, tüm kaynaklarını paylaştıkları ve her gün birlikte yemek yedikleri tek topluluk olduğunu belirtti. Başka ülkelerde de inananlar var, ancak bu şekilde birlikte yaşamıyorlar.
Suriyeliler, Suriye'de olduklarından daha iyi koşullarda yaşıyorlar; bu yüzden bulundukları yerde daha mutlu, daha istikrarlı ve daha güvendeler. Minnettarlar ve en büyük arzuları olan İmamlarıyla birlikte olma konusunda çok sabırlı davranıyorlar.

Lütfen bize Lübnan'da karşılaştıkları koşullar hakkında biraz daha bilgi verin.
A: Lübnan'daki topluluk tehlike altında. Ağızlarını açamıyorlar ve dinlerini açıkça yaşayamıyorlar. Lübnan ülkesi Hristiyanlar, Müslümanlar - Şiiler ve Sünniler, Dürziler, Aleviler vb. olarak bölünmüştür ve hepsi Lübnan toplumu içinde, kendilerine yönelik zulüm ya da herhangi bir tehdit korkusu olmadan, topluluklarında açıkça ve özgürce bir araya gelip toplanmakta serbesttir; Lübnan hükümeti onları bilir ve korur. Ancak Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni kabul etmiyorlar, siz de kimsiniz diyorlar. Onlarla savaşırlar, ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
Din âlimleri bize zaten resmen saldırdı ve aleyhimize fetvalar ilan etti. İnananları rahat bırakacaklarını mı düşünüyorsunuz? Bir düşünün, bize karşı açıkça ve pervasızca düşmanca davranıyorlar; aralarında yaşayan inananlardan haberdar olsalar, onları hapsetmeye, tutuklamaya çalışırlar ve işte bu yüzden takiyye (taqiyah) yapmak zorunda kalıyorlar. Mısır'daki inananların başına gelenlerin tekrarlanması korkusuyla sancaklarını kaldıramıyor, dışarı çıkıp inançlarını başkalarıyla paylaşamıyor, dini yayınlarından hiçbirini tanıtamıyorlar.
Böylece Ahmed Hallal kardeşimizle söyleşimiz sona eriyor. Suriye'den Lübnan'a, ardından İmamı Abdullah Haşim Eba Sadık'ın çevresindeki inananlar topluluğuna katılmak üzere Birleşik Krallık'a giden bir inanan olan Mais kız kardeşimizle devam ediyoruz.
Bana biraz kendinizden bahsedin.
Mais: Adım Mais Mahmoud. Suriye'denim, İdlib Valiliği'nden. 28 yaşındayım. Lazkiye'deki Tişrin Üniversitesi'nde Arap Edebiyatı okudum. Sünni bir geçmişten geliyorum.
Ne zamandır Eba Sadık'a inanıyorsunuz ve onun davetini nasıl buldunuz? Bize yolculuğunuza genel bir bakış sunun.
M: Kardeşim bana bundan bahsedip Allah'a sorabileceğimi söyledikten sonra, 2021'de Davet'e iman ettim. Allah'a içtenlikle sordum ve bu Davet'in hak olduğuna ikna oldum. Eba Sadık'ın videolarını ve ilgili kanalı takip etmeye çalıştım, ancak babamın karşı çıkması nedeniyle bu başta zordu, bu yüzden gizlice takip ettim.
İmam Ahmed El-Hasan'ın Tevhid Kitabı ve Buzağı adlı eserlerini ve Eba Sadık'ın Bilgenin Gayesi kitabını okudum. Bu kitaplar hayatımı ve düşünce tarzımı değiştirdi ve bana, Allah tarafından atanmamış din adamlarının sahteliği olduğuna inandığım şeyi gösterdi. Başörtüsü takmaya zorlanmak da dahil olmak üzere uzun yıllar adaletsizlik yaşadım ve dini otoriteler ile yoksulluğa, açlığa ve sıkıntıya yol açan baskıcı bir hükümet arasındaki iş birliğine tanık oldum.
Allah'ın lütfuyla Eba Sadık, bu dönemi atlatmama yardım etti. Şimdi onun topluluğunun bir parçasıyım; burada farklı ülkelerden erkek ve kız kardeşlerle barış, sevgi ve karşılıklı saygı içinde yaşıyorum. Sevgi olmadan hayatın olmadığını ve ahlakın bilgiden daha önemli olduğunu öğrendik.
Anladığım kadarıyla Eba Sadık'ın topluluğuna katılıp İmamınızla birlikte olabilmeden önce Lübnan'a göç etmeniz ve orada yaşamanız gerekti. Göç etmeye ne zaman karar verdiniz ve sizi buna ne yöneltti?
M: 26 yaşında olan ve savaşta sol bacağını kaybetmiş kardeşimle birlikte göç etmeye karar verdim. Kararım dini kanaate ve İmam-ı Zaman'ı (zamanın İmamı) destekleme görevi bilincine dayanıyordu.
İlk göç ettiğinizde karşılaştığınız zorluklar nelerdi ve Lübnan'da ne kadar kaldınız?
M: Hayatımda Lübnan'ı ilk kez ziyaret ediyordum. Kısıtlı maddi imkânlar nedeniyle kardeşimle birlikte Lübnan'a yürüyerek gittik. Yolculuk iki gün sürdü ve dağlık bölgeleri aşmayı gerektirdi. Allah'ın beni koruduğuna inanarak sağ salim vardım. Varışımızda inanan bir kardeş ve eşi bizi karşıladı ve bize destek sundu. Orada bir yıl kaldım, ardından Eba Sadık'ın topluluğuna geçtim.
Lübnan'daki toplulukta hayat nasıldı?
M: Göçümden sonra birçok inanan katıldı ve sabır ve iş birliği içinde birlikte yaşadık. İş aradım ve birçok zorluğa rağmen kararlılıkla devam ettim. Suriye uyruğum nedeniyle Lübnan'da ayrımcılığa uğradım; bu da iş imkânlarını ve konuta erişimi etkiledi. Yine de Allah'ın her zaman inananla birlikte olduğuna inanarak dayanıklı kaldım.
Lübnan'daki deneyiminiz sırasında karşılaştığınız zorluklar oldu mu?
M: Topluluk içinde yaşamak olumlu ve anlamlı bir deneyimdi. Bana gerçek bir aile, şefkat ve ortak sorumluluk duygusu verdi. Eba Sadık'ın öğrettiği gibi her zaman birbirimize hizmet etmeye çalıştık.
Lübnan'dan nasıl ayrıldınız ve Eba Sadık'a göç etme kararını verdiğinizden bu yana yaşadıklarınızı kısaca anlatabilir misiniz? Karşılaştığınız en zor şey neydi ve bunun üstesinden nasıl geldiniz?
M: Göçümden bu yana topluluk lideri benimle ilgilendi ve benimle irtibatını sürdürdü. Bir inananla evlendim. Şimdi eşimle birlikte Birleşik Krallık'ta yaşıyorum ve bir oğlumuz var. Elde ettiğim güvenlik, istikrar ve onur için ve hayatımın sıkıntıdan barışa, adalete ve sevgiye dönüşmesi için minnettarım.
Böylece Mais kız kardeşimizle söyleşimiz sona eriyor. Lübnan'daki inananlar topluluğu, İmamlarına itaat ve tam teslimiyet içinde hizmet etmeye kendilerini adarken zorluklarla karşılaşmaya ve sessizce mücadele etmeye devam ediyor. Her biri farklı sorumluluklar taşıyan ve bütün bedene sevgi ve saygıyla birlikte hizmet eden bir arı kovanı gibi yaşıyorlar. Onları görülmeye ve hayranlık duyulmaya değer kılan işte bu parlak örnektir. Bağımsızlıkları ve başarıları, İlahi rehberlikle her şeyin mümkün olduğunu gösteriyor.