Ehl-i Beyt'e Karşı İşlenen Büyük Haksızlıklar
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Bu makale, Hz. Muhammed'in vefatından sonra ailesine yapılan ihaneti gözler önüne seriyor; siyasi hırsın İslam'ın özünü nasıl çarpıttığını ve ilahi hakikatin yerine güç odaklı batıl iddiaları nasıl koyduğunu ortaya koyuyor.
Yazan Klaudija Zlotaite

Hz. Muhammed'in vefatını izleyen dönem, ana akım tarih kitaplarının ve âlimlerin öne sürdüğü idealize edilmiş anlatımdan çok uzaktı. Bugün “İslam tarihi” olarak devraldığımız şey, aslında siyasi manipülasyon, uydurma haberler ve çıkar sahiplerinin aktardığı rivayetlerle kurgulanmış, özenle inşa edilmiş bir anlatıdır. Çarpıtma olarak başlayan şey zamanla kabul görmüş tarih olarak kök saldı; hakikati savunanlar ise öldürüldü, zulme uğradı ve tarihten tamamen silindi.
Bunun sonucunda bugün elimizde gerçek özünden yoksun bir İslam kalmıştır: ruhu ve hareketi olmayan, anlamdan yoksun ritüellerden ibaret cansız bir kabuk. Onun temelini yıkanlar dış güçler değil, içeriden olanlardı: ilahi hidayetin nurunu gücün geçici yanılsamasıyla takas eden adamlar. Ve böylece ümmet anlamsız ritüeller içinde dolaşıp dururken İslam'ın kalbi, perdenin kaldırılmasını bekleyerek ağlıyor.
Bugün onurlandırılan ve yüceltilen pek çok kişi, gerçekte Peygamber'in ailesine sırt çeviren, güç ve kontrol uğruna onun mesajını bozan ve böylece ilahi hidayete erdikten sonra Müslüman ümmeti saptıranlardı. Ve gerçekten de Hz. Muhammed'in şu kehaneti onun vefatından sonra gerçekleşti:
“Sizden öncekilerin yolunu karış karış, adım adım izleyeceksiniz; öyle ki onlar bir kertenkele deliğine girmiş olsalar, bunda da onların peşinden gideceksiniz.”Sahih Müslim, Hadis 6448
Peygamber'in bizzat her şeyden çok sevdiği Ehl-i Beyt acımasızca terk edildi, amansızca zulme uğradı ve merhametsizce şehit edildi; onlara zulmedenler ise kahraman olarak yüceltildi. Bu makale, Peygamber'in vefatından sonra Ehl-i Beyt'e reva görülen derin haksızlıkları gözler önüne seriyor. Hakikat acı olabilir, ama İslam'ın dış düşmanlar tarafından değil, içeridekiler, yani kuzu postuna bürünmüş kurtlar tarafından nasıl parçalandığını ve ihanete uğradığını kavramak için vazgeçilmezdir.
İmam Ali'den Gasbedilen Hilafet
Ana akım anlatılar, Peygamber'in geride birleşik bir topluluk bıraktığını iddia eder ve liderliğin sorunsuz bir şekilde el değiştirdiğini anlatır. Ancak bizim araştırmamız başka bir hikâye anlatıyor: aldatma, zor kullanma ve ilahi otoriteye ihanet hikâyesi.
Peygamber'in bir halef bırakmadığı, Müslüman ümmetin liderliğinin halk tarafından belirleneceği söylenir. Ancak bu anlatı, Allah'ın bizzat Adem'in yaratılışından beri koyduğu ilahi gelenekle keskin bir tezat oluşturur; nitekim O, “Ben yeryüzünde bir halife kılacağım” (Kur'an 2:30) buyurarak yönetimi atama yetkisinin halkın değil, O'nun elinde olduğunu teyit etmiştir. Kur'an'a dönüp baktığımızda, yeryüzünde bir halife atamanın her zaman Allah'ın sünneti olduğunu görürüz. İnsanlık liderliği kendi eline aldığında, tarih sonucun hep zulüm, fesat ve adaletsizlik olduğunu gösteriyor. Ve eğer her çağda ilahi olarak atanmış bir rehber olmasaydı, Allah korusun, sapkınlığımızın sorumluluğu Allah'ın kendisine düşerdi.
Gerçek şu ki Hz. Muhammed, kendisinden önceki peygamberler gibi, bir halef atamadan bu dünyadan ayrılmadı. Kendisinden sonra ümmete İmam Ali'nin önderlik edeceğini hiçbir yanlış anlamaya yer bırakmayacak şekilde açıkça belirtti. Bununla da yetinmedi; soyundan birbirini izleyecek on iki halefin bulunacağını söyledi.
Bunun ilan edildiği en önemli ve inkâr edilemez anlardan biri, on binlerce Müslümanın önünde Gadir-i Hum'da yaşandı. Orada Peygamber İmam Ali'nin elini kaldırdı ve şöyle dedi:
“Ben kimin mevlası (efendisi) isem, Ali de onun mevlasıdır.”Sünen Et-Tirmizi, Hadis 3713
Ancak bu açık ilana rağmen Peygamber daha yeni defnedilmişken maskeler düşmeye başladı ve Peygamber'in sözde ‘en yakın sahabelerinin’ gerçek düşmanlığı ve münafıklığı yüzeye çıkmaya başladı. İmam Ali yas tutarken, Peygamber'in mübarek bedenini yıkarken ve onu defne hazırlarken, diğerleri ilahi atamayı tamamen hiçe sayarak halefin kim olacağını tartışmak için Sakife'de toplanmakla meşguldü.
Sakife'de yaşananlar derin bir ihanetten çok daha fazlasıydı; Allah tarafından değil halk tarafından seçilen liderlerin gerçekleştirdiği onlarca yıllık zulüm ve fesadın kapısını açtı. Bu arada Allah'a açılan gerçek Kapılar, yani ilahi olarak atanmış İmamlar, birer birer susturuldu, zulme uğradı ve şehit edildi; onları ise yalnızca birkaç kişi izledi ve her zaman zamanın Allah elçisine itaat olan hakikate sıkıca sarıldı.
Geçen her nesille birlikte kendi kendini atamış hükümdarlar hakikatten giderek daha da uzaklaşarak batıla, ahlaksızlığa ve zulme saplandı ve sayısız ruhu da kendileriyle birlikte sapkınlığa sürükledi. Saltanatları giderek daha karanlık, daha sert ve daha yozlaşmış hâle geldi; böylece Peygamber'in, ümmetin topukları üzerinde geri döneceği, İslam'dan adından, Kur'an'dan ise hattından başka bir şeyin kalmayacağı bir zamanın geleceğine dair uyarısı gerçekleşti. Bu sözde İslam halifeleri gerçekte Peygamber'e ya da mesajına hiçbir zaman gerçekten inanmamış münafıklardan başka bir şey değildi; İslam'ın kutsal sancağını yalnızca güce ulaşmak için bir maske olarak kullandılar. Ancak bu zorbalık ve aldatma döngüsü, Allah'ın ilahi adil krallığını kuracak ve yeryüzünü bir zamanlar olduğu gibi bir cennete çevirecek olan Mehdi'nin kıyamıyla sona ermeye her zaman mahkûmdu. Ve bugün o aramızda; eskiyi yıkarak yeni bir dünyanın kapısını aralıyor: nesillerdir süren yalanları ifşa ediyor ve ümmetten gömmek için umutsuzca çabaladıkları hakikatleri gün ışığına çıkarıyor.
Hanım Fatıma Ez-Zehra Mirasından Mahrum Bırakıldı
Sizce Hanım Fatıma Ez-Zehra neden ‘Ebu Bekir'e ve Ömer'e öfkeli olarak vefat etti’ (Sahih Buhari 4240)? Bunun tam anlatımı, hakikate, yani şeytanın seçtiği hükümdar Ebu Bekir'e değil Allah'ın seçtiği hükümdar İmam Ali'ye itaate sıkıca sarılan o çok az sayıdaki sahabenin rivayetlerinde bulunabilir.
Hz. Muhammed'in vefatından sonra sevgili kızı Fatıma Ez-Zehra, Peygamber'in hayattayken kendisine hediye ettiği Fedek arazisini, yani hakkı olan mirasını talep etmek için öne çıktı. Ne var ki Ebu Bekir önderliğindeki yeni rejim, ‘peygamberler miras bırakmaz, sadaka olarak bağışlar’ iddiasına dayanarak Hanım Fatıma'nın hakkı olan mirasını küstahça reddetti. Ancak bu temelsiz bir argümandır, çünkü bu arazi ona Hz. Muhammed'in vefatından önce hediye edilmişti; bu, onun haklarını elinden almak ve Ebu Bekir'in eylemlerini uydurmalarla meşrulaştırmak için öne sürülmüş bir bahaneden ibaretti.
Bu yeterince ağır değilmiş gibi, Ebu Bekir onun doğru sözlülüğünü, masumiyetini ve Peygamber'in onun temizliğini sayısız kez teyit ettiğini çok iyi bilmesine rağmen Fedek hediyesine şahit istedi. Buna karşılık Hanım Fatıma en saygın iki kişiyi öne çıkardı: ilmin kapısı İmam Ali ve Peygamber'in ‘cennet ehli bir kadın’ ilan ettiği Ümmü Eymen.
Ancak bu şahitlikler bile reddedildi. Düşünün: Peygamber'in kızı, onun ‘cennet kadınlarının efendisi’ dediği, Kur'an hükmüyle ilahi olarak arındırılmış bir kadın, sanki sözleri yetersizmiş, sanki yalan söyleyebilecek biriymiş gibi şüpheyle karşılandı.
“Fatıma benden bir parçadır; onu seven beni sever, onu öfkelendiren beni öfkelendirir.”Sahih El-Buhari, Hadis 3714
Yalnızca bu gerçek bile, Ebu Bekir'in ve yanındakilerin kılık değiştirmiş kâfir münafıklar olduğu yönündeki iddiamızı kanıtlamaya yeterlidir. Ehl-i Beyt'e karşı derin bir düşmanlık ve kıskançlık besliyorlardı ve onları ve takipçilerini aşağılamak, rezil etmek ve onlara zulmetmek için her şeyi yaptılar; bu, Peygamber'in minberine inip çıkan maymunlar gördüğü ve onların ümmeti doğru yoldan saptırdığı rüyasıyla gerçekleşen bir kehanetti (Süleym bin Kays Kitabı, Hadis 25). Ve böylece Peygamber'in kalbinin parlak nuru, bütün kadınların saygın ve şerefli efendisi Hanım Fatıma Ez-Zehra, onurla değil acı ve kederle damgalanmış, ağır ve kırık bir kalple dünyadan çekildi.
Bu trajik olay, vaat edilen zamana, yani Yevm'ül-Kıyame'ye, Kıyamet Günü'ne kadar yüzyıllarca sürecek olan Ehl-i Beyt'e yönelik sistematik bir saldırının başlangıcıydı; o gün Kaim kıyam eder ve hakikat yolunda engel olan ve bu kutsal yolda yürümek isteyen herkese zulmeden herkesten intikam alır. Sonunda Şeytan'ın üstünlüğüne son verir, çünkü artık ‘yoksulların yeryüzüne mirasçı olma’ (Kur'an 21:105) ve Allah'ın ilahi adil krallığının nihayet kurulma zamanıdır: bütün peygamberlerin ve elçilerin görmeyi hayal ettiği, vaat edilen, uzun zamandır beklenen zaman.
“Kâfirler, kendilerine tanıdığımız mühletin onlar için daha hayırlı olduğunu asla sanmasınlar. Biz onlara ancak günahlarını artırsınlar diye mühlet veriyoruz ve onlar için alçaltıcı bir azap vardır.”Kur'an 3:178
Hanım Fatıma Ez-Zehra'nın Evine Yapılan Saldırı
Erken dönem İslam tarihinin en karanlık ve en acı olaylarından biri, Hanım Fatıma Ez-Zehra'nın evine yapılan şiddetli saldırıdır. Peygamber'in vefatının ardından gelen gergin günlerde, gücü Ebu Bekir için pekiştirmeye kararlı olan Ömer bin Hattab, İmam Ali'yi evinden çıkmaya ve biat etmeye zorlamak niyetiyle silahlı adamlarla geldi.
Ömer sözünü sakınmadı. Soğuk bir kararlılıkla şöyle ilan etti: “Allah'a andolsun, Fatıma içeride olsa bile evi yakacağım” (Süleym bin Kays Kitabı, Hadis No. 4). Bu acımasız tehdide sadık kalınarak, Hanım Fatıma Ez-Zehra kapının arkasında durmasına rağmen kapı ateşe verildi, ardından şiddetle zorlanarak açıldı. Kapı onu ağırlığıyla duvar arasında ezdi, kaburgasını kırdı ve doğmamış oğlu Muhsin'i düşürmesine yol açtı. Bu vahşi yaralar kısa süre sonra onun canını alacak ve onu Peygamber'in vefatından sonraki ilk şehit yapacaktı.
Ardından İmam Ali'nin asil başına bir ip bağladılar ve onu sokaklardan geçirerek mescide götürdüler; amaçları onu Ebu Bekir'e biat etmeye zorlamaktı. Bu, Hz. Muhammed'in ilmin kapısı ve kendi canından sonra kendisine en sevgili kişi olarak ilan ettiği adamdı; yine de onu aşağıladılar ve ona en aşağılık insanlara bile yakışmayacak bir zulümle davrandılar. Yine de İmam Ali sarsılmadan durdu. Vahşi zulme ve aşağılanmaya rağmen hakikatine sıkıca sarıldı ve biatı bir kez değil, üç kez reddetti. Ancak sağır, dilsiz ve kör gaspçılar en büyük hakareti yaptılar: Onun mübarek elini zorla tutup bunu biat olarak ilan ettiler. Bu eylem bir zafer işareti değil, cehaletlerinin ve tam bir ahlaki çöküşlerinin yansımasıydı.
Bu vahşi olay yalnızca bir eve yönelik bir şiddet eylemi değildi; Peygamber'in ailesinin ve onların temsil ettiği ideallerin tam kalbine yönelik bir saldırıydı. Güce susamış olanların İslam'ın en kutsal şahsiyetlerine karşı bile ne kadar acımasızca ileri gidebileceğini simgeliyordu. Ehl-i Beyt için bu saldırı, daha geniş bir zulüm, susturma ve ıstırap kampanyasının parçasıydı. Ancak aynı zamanda onların adaletsizlik karşısındaki sarsılmaz sabrının, vakarının ve metanetinin de bir kanıtıydı.
İmam Hüseyin Kerbela'da Katledildi
Halife Muaviye'nin ölümünün ardından oğlu Yezid onun yerine geçti ve Peygamber'in vasiyetinde adı geçen üçüncü halife, yani meşru ve hak sahibi hükümdar olan İmam Hüseyin'den biat istedi. Ancak İmam Hüseyin reddetti. Vicdanı, İslam'ın ilkelerine açıkça meydan okuyan ve iktidar iddiasında açıkça gayrimeşru olan bir zorbaya bağlılık yemini etmesine izin vermiyordu. Yezid küstahça ahlaksızlıklarıyla tanınıyordu ve müminler tarafından fesat yayan, ahlaksız, zalim bir zorba olarak görülüyordu.
İmam Hüseyin, Kûfe halkından Emevilerin zulmünden ne kadar bıktıklarını dile getiren ve onu meşru hükümdar yapabilmeleri için gelmesi için yalvaran sayısız mektup aldı. Yaklaşık 18.000 kişi İmam Hüseyin'e biat etti, ancak o geldiğinde bunlardan tek biri bile onu desteklemeye gelmedi; hepsi ona boş vaatlerde bulundu ve sonunda korkup kaçtı. Bunun sonucunda İmam Hüseyin yanında ailesi ve küçük bir sadık müminler grubuyla yalnız kaldı.
Bu, kutsal metinlerde yer alan ebedi hakikatin güçlü bir örneğidir: Hakikate yalnızca çok az kişi sıkıca sarılır, çoğunluk ise sapkınlığın peşinden gider; işte bu yüzden Peygamber her 1000 kişiden yalnızca 1'inin cennete gireceğini söylemiştir.
“Hak ağırdır ama sağlıklıdır; batıl ise hafiftir ama hastalıklıdır.”Nehcü'l-Belağa, İmam Ali, 376
Yezid'in ordusu insanlık onuruyla bağdaşmayacak kadar kalpsiz ve barbarca eylemlerde bulundu. Kasıtlı bir zulüm sergileyerek suya erişimi kestiler; İmam Hüseyin'in, ashabının ve hatta bebeklerinin ve kadınlarının kavurucu çöl güneşi altında üç gün boyunca su içmesini engellediler. Ve onlar savaş meydanında birer birer merhametsizce öldürüldü. Altı aylık bebeğini bile esirgemediler ve boynunu bir okla deldiler.
Ancak vahşet bununla da bitmedi; İmam Hüseyin'in başını kesme küstahlığını gösterdiler ve sanki büyük bir başarıymış, sanki büyük bir savaş ganimetiymiş gibi onu bir mızrağın ucunda Kûfe'de dolaştırdılar. Peygamber'in torunu, cennet gençlerinin efendisi, düşmanı olanın Allah'ın kendisine düşman olduğu kişinin vakarını ve onurunu ayaklar altına aldılar.
İmam Hüseyin'in mübarek başı Yezid'in sarayına getirildiğinde, Bizans İmparatorluğu'ndan Hristiyan bir elçi tesadüfen orada bulunuyordu. Bu korkunç sahneye tanık olunca ve bunun Hz. Muhammed'in torunu olduğunu öğrenince şok ve kedere boğuldu. Yezid'e dönerek şöyle dedi:
“Yazıklar olsun sana ve dinine! Benim dinim seninkinden daha iyidir, çünkü babam Davud'un soyundan ve neslindendir ve onlarla benim aramda uzun bir zaman dilimi vardır. Yine de Hristiyanlar bana saygı gösterir ve yalnızca Davud'un (Peygamber Davud (aleyhisselam) soyundan geldiğim için ayak izlerimin altındaki tozu uğurlu bir hediye olarak toplarlar. Ama siz Peygamberinizin kızının oğlunu öldürüyorsunuz; oysa onunla Peygamberiniz arasında yalnızca bir anne mesafesi var. Siz nasıl bir dine uyuyorsunuz?”Luhuf, 5. Olay, s. 78
Bir yabancı, bir Hristiyan bile bu suçun büyüklüğünü ve öldürdükleri adamın kutsallığını görebiliyordu. Haksızlığı tanıyacak ve sesini yükseltecek berraklığa ve ahlaki cesarete sahipti. Peki ya etinden ve kanından olanın önlerinde hürmetsizce yattığı o Peygamber'e uyduğunu iddia eden Müslüman ümmet? Pek çoğu sessiz kaldı. Diğerleri kutladı. Hakikat bir kez daha tersyüz edilmişti ve zalimler galip olarak alkışlanıyordu.
Ve Müslüman ümmeti onlarca yıl boyunca daha fazla sapkınlığa ve sapmaya sürükleyenler işte bu insanlardır. Sonuç olarak, bugün İslam'ın, İslam'dan adından, Kur'an'dan hattından başka bir şeyin kalmadığı, mescitlerin hidayetten yoksun olduğu ve âlim sayılanların gerçekte göklerin altındaki en kötü insanlar olduğu bir hâlde bulunmasının nedeni budur. Ve bunlar, Müslüman ülkelerin onlarca yıl boyunca koruduğu, değer verdiği, hayran olduğu, desteklediği ve körü körüne itaat ettiği aynı yozlaşmış zorbalardır. Müslüman ümmetin parçalanmış ve kaybolmuş kalması şaşırtıcı değildir, çünkü halka ancak Allah tarafından atanmış halife gerçekten yol gösterebilir ve onları birleştirebilir.
Peygamber şöyle buyurdu: “Öyle bir zaman gelecek ki İslam'dan adından başka bir şey kalmayacak, Kur'an'dan da harflerinden başka bir şey kalmayacak. Mescitleri insanlarla dolu olacak, ama hidayetten boş olacak. Âlimleri göklerin altındaki en kötü insanlar olacak; fitne onlardan çıkacak ve onlara dönecek.”Bihar El-Envar, Allame El-Meclisi, c. 52, s. 190-191
Ehl-i Beyt Aşağılandı ve Kûfe ile Şam'da Zincirler İçinde Sürüklendi
Zulüm Kerbela'da dökülen kanla sona ermedi. Ardından akıl almaz bir aşağılama ve insanlık dışılık sergilendi. Peygamber'in ailesinden hayatta kalanlar, çoğunluğu kadınlar ve çocuklar, en önde İmam Hüseyin'in başı olmak üzere zincire vurularak götürüldü ve kavurucu çöllerden ve düşmanca kasabalardan esir olarak geçirildi. Kerbela'dan, halkı İmam Hüseyin'e bağlılık yemini edip en çok gerektiğinde ona ihanet eden şehir olan Kûfe'ye kadar 700 milden fazla sürüklendiler. Bu esirler arasında Hanım Zeynep binti Ali, Ümmü Gülsüm binti Ali, İmam Hüseyin'in küçük kız kardeşi Fatıma ve hayatta kalan tek yetişkin erkek olan İmam Zeynelabidin vardı.
Kadınların peçeleri, baş örtüleri ve mücevherleri üzerlerinden koparıldı; onurları tamamen çiğnendi. Eyersiz develere binmeye zorlandılar ve bu onlara büyük acı verdi. Bir zamanlar saygı ve hürmet gören Peygamber hanesinin kadınları, şimdi kendileriyle alay eden ve onlara bön bön bakan, onlara savaş ganimeti gibi davranan kalabalıkların arasından yürümeye zorlanıyordu.
Zincire vurulmuş ve teşhir edilmiş hâlde kasabalardan geçerek alaya ve hakarete katlandılar; yine de bazı kasabalarda insanlar onları tanıdı ve ağladı. Kûfe halkına kalabalığı yaran keskin sözlerle hitap ettiler. Kûfe'de pek çok kişi utanç ve suçluluk duygusuyla sarsıldı, ama artık çok geçti.
Kerbela'dan Kûfe'ye, şimdi de Şam'a, zincire vurulmuş ve paramparça hâlde zorba Yezid'in huzuruna çıkarılmak üzere acımasızca teşhir edilerek götürüldüler. Yezid tahtında kibirle oturuyordu; İmam Hüseyin'in başı önüne konmuştu ve onun kutsal dudaklarına bir sopayla vurarak şöyle diyordu: “Güne gün: Bu gün Bedir'in [intikamı]dır” (İbn Şehraşub, El-Menakıb, c. 2, s. 226). Bu açık övünme, Yezid'in Kerbela'yı Peygamber'in ailesinden alınan bir intikam olarak gördüğünün itirafıydı; o, İslam'ın apaçık bir düşmanıydı.
Yine de, zorla dayatılan bu aşağılanma hâlinde bile, bedeni zincire vurulmuş olsa da Hanım Zeynep'in ruhu hiçbir zaman zincire vurulmadı. Sakin ve vakur bir şekilde durdu, zalimleri cesurca kınadı ve Yezid'in sarayını kibirli böbürlenmenin sarayından utanç ve rezilliğin divanına çevirdi. Hanım Zeynep, dimdik ve kendinden emin bir şekilde Yezid'in sarayında ayağa kalktı ve İslam tarihinin en güçlü hutbelerinden birini irat etti. Aşağıda bir bölümü yer almaktadır:
“Ey Yezid, bütün yolları önümüzde kapattığın ve biz esir olarak sürüklendiğimiz için Allah katında değersiz olduğumuzu ve senin bizden üstün olduğunu mu sanıyorsun? Yoksa O'nun katında büyük bir mevkiye sahip olduğun için mi bize tepeden bakıyor, dünyanın sana boyun eğdiğini, işlerin istediğin gibi yürüdüğünü ve bizim otoritemizin ve gücümüzün tamamen senin olduğunu gördüğünde kibirlenip şımarıyorsun? Ama dur! Allah'ın şöyle buyurduğunu unuttun mu: Kâfirler, kendilerine tanıdığımız mühletin kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar. Biz onlara ancak günahlarını artırsınlar diye mühlet veriyoruz ve onlar için alçaltıcı bir azap vardır”?Kur'an, 3:178
Ey azatlıların oğlu, kendi hür ve köle kadınlarını odalarında tutarken Allah Resulü'nün (s.a.v.) kızlarını peçeleri kaldırılmış, yüzleri açık hâlde esir olarak sürmen, düşmanlarının onları bir diyardan diğerine götürmesi, su başlarındakilerin ve kalelerini bekleyenlerin onları seyretmesi, yüzlerinin yakın ya da uzak, aşağı ya da şerefli herkesin bakışlarına açık olması, yanlarında ne koruyucularından ne de erkeklerinden kimsenin bulunmaması adil midir? Ama ağızları arınmış olanların ciğerlerini çiğneyen ve eti şehitlerin kanından biten [kimselerin soyundan gelen] birinden ne beklenebilir? Bize kin ve düşmanlıkla, nefret ve hasetle bakan birinin bizden, biz Ehl-i Beyt'ten (aleyhimusselam) nefret etmemesi nasıl beklenebilir?
Sen yalnızca kendi etini kestin! Allah onları bir araya topladığı ve onlar adına hakkı aradığı zaman, döktüğün kanın, onun zürriyetinin kanının ve çiğnediğin kutsal değerlerinin, kadınlarının, akrabalarının, etinin ve kanının kutsallığının yükünü taşıyarak Allah'ın selamı onun ve Ehl-i Beyti'nin üzerine olsun, Allah Resulü ile yüz yüze geleceksin. Hâkim olarak Allah, hasım olarak Allah'ın salat ve selamı onun ve Ehl-i Beyti'nin üzerine olsun, Muhammed ve düşman olarak Cebrail sana yeter. Seni yaptığın şeye kışkırtan ve Müslümanların canlarıyla oynayasın diye seni başa geçirenlerin hepsi: Zalimlerin sonu ne kötüdür ve hanginizin yeri en kötü, hanginiz en korumasız olacak?
Felaketler beni seninle konuşmaya zorlamış olsa da, ben yine de seni gözümde küçük görüyor, sözlü saldırılarını büyük buluyor ve azarlamanı katlanılmayacak kadar fazla görüyorum; ama bu gözler yaşlı, göğüsler de kederle dolu. Daha da tuhaf olanı, Allah'ın şerefli Hizbi'nin Şeytan'ın azatlılar hizbi tarafından öldürülmesidir. Bu eller kanımızdan damlıyor; bu ağızlar etimizle besleniyor; o kutsal ve temiz cesetler ise çölün vahşi hayvanlarına yem olarak sunuluyor ve hayvanlar tarafından kirletiliyor. Eğer bizi ganimetin sayıyorsan, yakında bizi hasımların olarak bulacaksın; bu, ellerinin işlediğinden başka bir şey bulamadığın zaman olacak ve Rabbin kullarına asla haksızlık etmez. Şikâyetim Allah'adır ve O'na tevekkül ederim.
Öyleyse dilediğin hileyi kur, tuzaklarını uygula ve çabalarını artır; çünkü Allah'a andolsun, ne bizim adımızı silebileceksin, ne ilhamımızı öldürebileceksin, ne de utancın hiçbir zaman silinecek. Görüşün boş çıkacak, günlerin sayılı olacak ve servetin, çağıranın “Allah'ın laneti zalimlerin üzerine olsun” diye seslendiği Gün heba olacak. Bütün hamdler, ilklerimizin hayatını mutluluk ve mağfiretle, sonuncularımızınkini ise şehadet ve rahmetle mühürleyen âlemlerin Rabbi Allah'adır. Allah'tan onlar için mükâfatlarını tamamlamasını, onlara artırmasını ve bizim için ardılı hayırlı kılmasını dileriz; O, merhametlilerin en merhametlisidir, en şefkatlisidir. Allah bize yeter, O ne yücedir!”Tarih El-Taberi, c. 6, s. 266; İbn Kesir, El-Bidaye, c. 8, s. 195
Yezid sarsıldı. Kamuoyu değişmeye başladı ve bazıları onun yönetiminin meşruiyetini sorgulamaya başladı. Sonunda Yezid, kamuoyu baskısı altında ve muhtemelen bir ayaklanmadan korkarak esirlerin Medine'ye geri gönderilmesini emretti.
Yezid açıkça bir mümin değildi; aslında Peygamber'in ve ailesinin düşmanıydı. Yine de işte burada önderlik ediyor, yol gösteriyor, emirleri uyguluyor, İslam fıkhını savunuyor, hüküm veriyor ve içten içe boşaltmaya çalıştığı inancın koruyucusu olarak kendini sunuyordu. Buna rağmen Müslümanların çoğunluğu bütün hayatlarını Yezid'in ve ondan sonra gelen bütün halifelerin zalim yönetimine hizmet etmeye, onu korumaya ve ona itaat etmeye adadı.
İmam Hasan, Muaviye'nin Emriyle Eşi Tarafından Zehirlendi
İmam Ali'nin vefatının ardından oğlu İmam Hasan, Peygamber'in vasiyetinde belirtildiği gibi bir sonraki halefti. Meşru halife o olmasına rağmen Müslüman dünyası bölünmüş kaldı; birliği, peygamberi bir onay ya da ilahi bir yetki olmaksızın gücü kendi başına ele geçirmiş olan Muaviye bin Ebu Süfyan'ın hırsıyla sarsılmıştı.
Kan dökülmesini önlemek ve Müslüman ümmetin kırılgan birliğini korumak için İmam Hasan, Muaviye ile bir barış antlaşması yaptı. Bu anlaşma bir zayıflık işareti değil, peygamberi öngörünün ve ilahi hikmetin işaretiydi. Bu antlaşma hem Ehl-i Beyt'in hem de onların Şiilerinin lehine olan şartlar içeriyordu; Muaviye bu şartları açıkça kabul etti, ama hiçbir zaman onlara uymaya niyeti yoktu.
Antlaşmanın mürekkebi daha kurumadan Muaviye İmam Hasan'a karşı entrikalar çevirmeye başladı. Amacı, Peygamber'in hane halkını manevi ve ahlaki bir otorite olarak ortadan kaldırmaktı. Hırsı hanedan kurmaktı: Hilafeti oğlu Yezid'e devretmek ve İslami liderlik kisvesi altında kendi soyundan bir monarşi kurmak.
Bu planı uygulamak için İmam'ın eşi Cude'ye rüşvet verdi; İmam Hasan'ı zehirlemesi karşılığında ona yüz bin dirhem ve oğlu Yezid'le evlendirme vaadi teklif etti. Maddi güdülere karşılık vermeye yatkın olduğu için bu iş için en uygun kişinin Cude olduğunu düşündü.
“Muğire'den rivayet edilmiştir. Dedi ki: ‘Muaviye, Eş'as'ın kızına, ‘Hasan bin Ali'yi zehirlemen şartıyla seni oğlum Yezid'le evlendireceğim’ diye haber gönderdi. Ve yüz bin dirhem gönderdi. Ona serveti gerçekten gönderdi, ama onu onunla evlendirmedi.”Bihar El-Envar, 44. Bölüm, s. 160
Yezid'le evlenmeyi talep etmeye gittiğinde Muaviye onu aşağılayarak şöyle dedi: “Defol! Bir kadın Hasan-asws bin Ali-asws için doğru olamıyorsa, oğlum Yezid için de doğru olamaz.”Bihar El-Envar, 44. Bölüm, s. 162
Zehir, İmam Hasan orucunu açarken biraz sütün içine katılarak verildi. Bağırsaklarını parçaladı ve dayanılmaz bir ıstıraba neden oldu. Birkaç gün boyunca korkunç iç ağrılara katlandı, kan ve ciğerinden parçalar kustu. Cude'yi lanetledi:
“Allah'ın düşmanı! Beni öldürdün, Allah da seni öldürsün! Allah'a andolsun! Benden hiçbir karşılık elde edemeyeceksin; o seni aldattı ve seninle alay etti; Allah seni de onu da rezil edecek!”Bihar El-Envar, 44. Bölüm, s. 167
Ve öyle de oldu: Muaviye ona yalnızca ihanet edip alay etmekle kalmadı, o da hayatının geri kalanında ağır bir aşağılanma ve onursuzluğa katlandı. Emeviler arasında bile itibarını ve güvenini kaybetti ve soyuna utanç getirdi. Onlarla Kureyş boyları arasında bir tartışma çıktığında, onlara şöyle diyerek hakaret ederlerdi: “Ey kocalarını zehirleyen kadının boyu.”Bihar El-Envar, 44. Bölüm, s. 161
İmam Hasan'ın şehadetinden sonra Haşimi ailesi onu dedesinin yanına defnederek vasiyetini yerine getirmeyi amaçladı. Ancak kıskançlık ve nefretle hareket eden Emeviler bu şerefli defni engellemek için harekete geçti. Mervan bin Hakem silahlı bir grubun başına geçti ve cenaze alayı taşlar ve oklarla şiddetle saldırıya uğradı. Yas tutanlara küfürler savurdular ve Peygamber'in kendi etine ve kanına gösterilmesi gereken en temel nezaketi bile esirgediler.
Ayşe, İmam Ali'ye karşı savaşta onları desteklediği gibi Emevileri destekledi. Her zamanki gibi akılsızca ve cahilce davranarak defnin önünde durdu.
“Resulullah-azwj'ın kabrine yaklaştığında ve Hasan'ın tabutu gelmişken kendini katırdan attı ve şöyle dedi: ‘Allah-azwj'a andolsun! Hasan asla burada defnedilmeyecek, ya da buna izin verilmeyecek!’ Ve eliyle saçını işaret etti.”Bihar El-Envar, 44. Bölüm, s. 153
İmam Hasan'ın hayatı böylece sona erdi; Peygamber'in sevgili torununa borçlu olunan onurla değil, ihanetle, zehirle ve cenazesine fırlatılan oklarla. Kanını yabancı eller değil, İslam'ı savunduğunu iddia eden ve Peygamber sevgisini dile getirenler döktü.
İmam Ali'ye 70 Yıl Boyunca Minberlerde Lanet Okundu
İmam Ali yalnızca Hz. Muhammed'in amcasının oğlu ya da damadı değildi. Hakikatteki yoldaşı, vahiyde ortağı ve faziletçe denkiydi. İslam Peygamberi İmam Ali'den sevgisini ve övgüsünü esirgemedi. Ondan başka hiç kimseden söz etmediği bir şekilde söz etti. İmam Ali, faziletleri sayılamayan, nuru söndürülemeyen ve yolu doğrudan hakikate çıkan kişiydi. “O, yalnızca bir müminin sevebileceği ve yalnızca bir münafığın nefret edebileceği kişiydi” (Müsned Ahmed bin Hanbel c. 1, s. 84).
Sözde ‘sahabeleri’ İmam Ali'yi suçlamaya çalıştığında Peygamber şöyle dedi: “Ali bendendir, ben de Ali'denim” (Tirmizi 3712); bu, masum Peygamber gibi onun da hiçbir hata ya da kusur işleyemeyeceği anlamına geliyordu. Aralarındaki bağ akrabalığın ötesindeydi; metafizikti: “Ali benim için, başımın bedenime göre olduğu gibidir” (Zehairü'l-Ukba, s. 63).
Peygamber şöyle buyurdu: “Kim Adem'in hikmetini, Nuh'un takvasını, İbrahim'in heybetini, Musa'nın büyüklüğünü ve İsa'nın saygınlığını görmek isterse Ali'ye baksın.”Bihar El-Envar, c. 39, s. 39
Ancak bütün bunlara rağmen, İmam Ali'ye düşman olmanın Allah'a düşman olmak olduğu gerçeğine rağmen, hayatının büyük bölümünde Peygamber'e karşı çıkan ve İslam'ı ancak fetih karşısında kabul eden adam olan Muaviye bin Ebu Süfyan iktidara geldi ve İmam Ali'ye alenen lanet okunmasını kurumsallaştırdı.
Peygamber şöyle buyurdu: “Kim Ali'yi severse beni sevmiştir, kim beni severse Allah'ı sevmiştir. Ve kim Ali'den nefret ederse benden nefret etmiştir, kim de benden nefret ederse Yüce Allah'tan nefret etmiştir.”Menakıb Al-i Ebi Talib, c. 2, s. 217
Dolayısıyla Muaviye, çoğunluğun söylemeyi sevdiği gibi hiçbir zaman samimi bir mümin değildi; herkes onun münafıklığını İmam Ali'ye olan düşmanlığından tanıyabilir. İslam'ı kabul etmesi yalnızca siyasiydi; gücü pekiştirmek için bir maskeydi. Bunu yaparak Müslüman topluluğu, zamanın İmamı'na itaat olan gerçek yoldan bilerek saptırdı.
Şam'ın camilerinden Emevi İmparatorluğu'nun en uzak köşelerine kadar, Peygamber'in kendisinden daha çok sevdiği adama lanet okumak dini bir ritüel hâline geldi. Valilere Ali'yi hutbelerinin hedefi yapmaları talimatı verildi. Vaizlere Cuma namazlarında onun adına sövmeleri emredildi. Reddedenler cezalandırıldı, görevden alındı, hapsedildi ya da daha kötüsüne uğradı.
Muaviye'nin hüküm sürdüğü bölgeler İslam'ın merkezleri olan Mekke ve Medine'den uzaktı ve Muaviye'nin egemenliği altındaki halk gerçek İslam'dan habersizdi; bu yüzden yalnızca kendilerine öğretilene inandılar. Halkın Peygamber'in akrabalarının ya da sahabelerinin kim olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Muaviye onların gafletinden yararlandı ve Peygamber'in tek varisinin kendisi olduğuna, İmam Ali'nin bir eşkıya, İmam Hüseyin'in ise bir asi olduğuna inanmaları için onların beynini yıkadı. Yozlaşmış yönetiminin 50 yılında, İmam Ali'yi ya da ailesini öven herkesin ahlaken düşük ve sapkın olduğuna halkı inandırmayı başardı.
“Muaviye döneminde başlayan en çirkin bidatlerden biri, Muaviye'nin bizzat kendisinin ve valilerine verdiği emirle onların camilerdeki hutbelerde İmam Ali'ye hakaret etmeleriydi. Bu, Medine'deki Peygamber Mescidi'nin minberinde, Hz. Muhammed'in kabrinin önünde bile yapıldı.”Taberi Tarihi, c. 4, s. 188
Bu iğrenç gelenek yaklaşık yetmiş yıl sürdü. Bütün Müslüman nesilleri, İmam Ali'nin adının her hafta Allah'ın evlerinde karalandığı bir kültürün içine doğdu. Bir zamanlar ilahi olanı yüceltmek için var olan minberler, siyasi nefret ve yalanlarla kirletildi. Namaz ve hamd için inşa edilen camilerde bunun yerine lanetler ve iftiralar yankılandı.
“Peygamber'in eşi Ümmü Seleme Muaviye'ye şöyle yazdı: “...Minberinde Allah'a ve Resulü'ne lanet ediyorsun; çünkü Ali bin Ebi Talib'e ve onu seven herkese lanet ediyorsun ve ben Allah'ın ve Resulü'nün onu sevdiğine şahidim.” Ama hiç kimse onun söylediklerine kulak asmadı.”El-Ikdü'l-Ferid, c. 2, s. 300
“Ahmed bin Hanbel'in oğlu Abdullah'tan şöyle dediği rivayet edilmiştir: Babama Ali ve Muaviye hakkında sordum. Şöyle cevap verdi: “Bil ki Ali'nin onda bir kusur bulmak için çok uğraşan pek çok düşmanı vardı, ama bulamadılar. Bu yüzden ona gerçekten savaş açan, onunla çarpışan bir adama (Muaviye'ye) katıldılar ve ona karşı kendilerine bir tuzak kurarak onu (Muaviye'yi) aşırı biçimde övdüler.”Es-Savaikü'l-Muhrika, İbn Hacer, 9. Bölüm, 4. Kısım, s. 197
“Ebu Abdillah rivayet ediyor: ‘Ümmü Seleme bana dedi ki: “Peygamber'e minberlerden lanet mi okunuyor?!” Dedim ki: “Sübhanallah, Peygamber'e minberlerden lanet okunduğunu söylemene ne sebep oluyor?” Bana dedi ki: “Ali bin Ebi Talib'e ve onu sevenlere [Şiilerine] minberlerden lanet okunmuyor mu? Peygamber'in bizzat kendisi onu severdi.”Silsiletü'l-Ehadisi's-Sahiha, c. 7, Hadis 3332
İmamlar ve Şiileri Nesiller Boyu Zulme Uğradı
“Peygamber şöyle buyurdu: Ben güneş gibiyim, Ali de ay gibidir. Soyumdan [gelen İmamlar] yıldızlar gibidir; onlardan herhangi birinden hidayet arayabilirsiniz.”Avali'l-Leali, c. 4, s. 86
Peygamber'in mirasını devraldığınızı ve varlığınızın bizzat bir suç hâline geldiğini düşünün. Ehl-i Beyt İmamları için bu bir mecaz değildi; yüzyıllar boyunca yaşanan gerçekti. Bu nur kandilleri birbiri ardına gayrimeşru rejimler tarafından hedef alındı, zehirlendi, sürgün edildi, zulme uğradı, iftiraya maruz kaldı, lanetlendi ve kutsal türbeleri yıkıldı. Maruz kaldıkları zulüm tek bir olay değil, hanedandan hanedana aktarılan acımasız bir miras, ilahi hidayetin nurunu söndürmeye yönelik amansız bir girişimdi.
İmam Hüseyin'in şehadetinden sonra onun soyundan gelen her İmam yalnızca iftira ve tacizin değil, haksız zulmün de hedefi oldu. Ehl-i Beyt ve Şiileri topraktan, işten ve devlet içindeki her türlü nüfuzlu mevkiden mahrum bırakıldı. Toplumsal olarak dışlandılar ve siyasi olarak bastırıldılar. Buna tamamen zıt olarak, İmam Ali'ye alenen lanet okuyanlar yönetimdeki güçler tarafından topraklar, altın ve diğer ayrıcalıklarla cömertçe ödüllendirildi. Ehl-i Beyt'e lanet okunmasının bu resmî desteği hem Sünni hem de Şii tarihi metinlerinde iyi belgelenmiştir.
Abbasi ve Emevi hilafetleri İmamları manevi rehberler olarak değil, siyasi tehditler olarak gördü. İlmi, takvası ve Kur'an'a ve Sünnet'e bağlılığıyla saygı gören her İmam sıkı gözetim altına alındı. İmamların hareketleri izlendi, casuslarca takip edildi, sorgulandılar ve bu kısa sürede hapis ve suikaste dönüştü.
Zulüm fiziksel şiddetle sınırlı değildi. İmamların manevi ve ahlaki kişilikleri alenen saldırıya uğradı. Tıpkı İmam Ali'ye yetmiş yıl boyunca minberlerden lanet okunduğu gibi, onun soyundan gelenler de dini bir zulüm aracına dönüştüren hükümet âlimleri tarafından düzenli olarak aynı şekilde karalandı. Şii mezarlarına saygısızlık edildi. İmamların türbeleri yıkıldı ve yerlerini silmek için üzerlerine su döktüler.
Devlet yalnızca İmamların bedenlerini öldürmeye değil, miraslarını da tarihten silmeye çalıştı. İsimleri resmî kayıtlardan çıkarıldı. Sözleri bastırıldı. Ehl-i Beyt'ten hadis rivayet eden âlimler kara listeye alındı ya da idam edildi. Sahih El-Buhari gibi hadis derlemelerinde bile, muazzam konumlarına rağmen İmamların isimleri göze batacak şekilde yoktur.
Ya Şiileri? Onlar bile ağır muameleyle karşılaştı. Tarihi kayıtlar, insanların ‘Ali'yi seviyorum’ demek, Ehl-i Beyt lehine bir hadis rivayet etmek ya da hatta emir üzerine İmam Ali'ye lanet okumayı reddetmek gibi basit şeyler yüzünden öldürüldüğünü gösteriyor.
Zulmün vahşeti son derece sarsıcıydı. İmam Hüseyin'in katledilmesinde merkezi bir rol oynayan Ziyad bin Ebih ve oğlu Ubeydullah bin Ziyad acımasızlıklarıyla nam salmıştı. Tarihi kayıtlar kullanılan yöntemlerden bazılarını not eder. Şiileri diri diri yakar, dillerini keser, ellerini ve ayaklarını keser, onları alenen taşlar ve hatta hurma ağaçlarına asarlardı.
“Allame Abdurabbih şöyle aktarır: “Mansur divanında oturduğunda cellatlar sıra sıra insan getirir ve başlarını keserlerdi; öyle ki kan divanda akar ve Mansur'un cübbesine sıçrardı. Mansur bunun üzerine vaizine kendisine vaaz vermesini emrederdi. Vaiz vaaz verirken Mansur sanki utanıyormuş gibi başı önüne eğik otururdu, ama çok geçmeden başka bir grup getirilir ve öncekiler gibi başları kesilirdi.”Mesaibü'ş-Şia, c. 5, s. 93
“Ayrıca Mansur Şiilerin tek bir yerde toplanmasını emretti. Onları zincire vurdurdu ve karanlık bir hücreye attı. Gündüzü geceden ve namaz vakitlerini ayırt edemedikleri için mahkûmlar namaz vaktini tahmin etmek amacıyla Kur'an'ı beş bölüme ayırdılar ve her bölümü bitirdikten sonra namaz kıldılar. Hiçbir temizlik imkânı yoktu ve bu yüzden hastalandılar. Biri öldüğünde cesedi çürümeye terk edilirdi. Çok geçmeden hepsi öldü.”Mesaibü'ş-Şia, c. 5, s. 101-102
“Kötülüğünün hiçbir sınırı ya da ölçüsü yoktu. Mansur'un İmam Sadık'ın ‘en kıymetli hazinelerini’ tutmak için özel olarak ayrılmış bir evi olduğu kaydedilmiştir. Bu evin anahtarlarını eşine ve oğluna verdi ve evin ancak ölümünden sonra açılmasını talimat verdi. Eve girdiklerinde, kulaklarında Fatıma'nın ve İmam Ali'nin hangi koluna mensup olduklarını gösteren etiketler bulunan sıra sıra cesetler gördüler.”Mesaibü'ş-Şia, c. 5, s. 125-127
Şiilere yönelik zulüm rastgele bir zorbalık eylemi değildi. Peygamber'in ailesinin mirasını müminlerin kalplerinden silmeye yönelik sistematik bir çabaydı. Ancak hiçbir kılıç, hiçbir ateş, hiçbir zorba Allah'ın galip gelmesini takdir ettiği hakikati asla söndüremezdi. Kestikleri diller rivayet nehirlerine dönüştü. Yaktıkları bedenler direniş yolunda birer işaret ateşi oldu. Ve Ali'nin adı, silmeye çalıştıkları o ad, şimdi gururla ve açıkça ilan ediliyor.
“Ve de ki: Hak geldi, batıl yok oldu. Şüphesiz batıl yok olmaya mahkûmdur.”Kur'an, 17:81
Ve böylece bu makaleyi, tarihin tekerrür ettiği ve kutsal metinlerde sözü edilen aynı arketip karakterlerin İslam tarihinde bir kez daha sahneye çıktığı tespitiyle bitiriyoruz. Musa zamanında İsrailoğulları tanık oldukları sayısız mucize ve nimete rağmen hakikati terk edip bunun yerine buzağıyı ilah edindiği gibi, bugün ümmet de her zaman zamanın elçisine itaat olan hakikati terk etmiştir; bunun yerine insanlar tarafından atanmış, onları yıkıma ve batıla sürükleyen âlimlere ve hükümdarlara itaat ediyorlar.
Bir ümmet olarak Allah'ın seçtiği hükümdara zafer kazandırmış olsaydık, hepimiz barış ve uyum içinde yaşar ve ‘üstümüzden ve ayaklarımızın altından’ (Kur'an 5:66) yerdik. Çünkü atadığı elçisi aracılığıyla hükmeden Allah'tır ve O'nun iradesi yeryüzünde onlar aracılığıyla yerine getirilir.
“Kim bana itaat ederse Allah'a itaat etmiş olur; kim bana isyan ederse Allah'a isyan etmiş olur. Ve kim benim atadığım emire itaat ederse bana itaat etmiş olur...”Sahih Müslim, Kitap 33, Hadis 146
Ancak vahyin ve tarihin sayfalarının tanıklık ettiği gibi, Allah ne zaman bir elçi gönderse, o tekrar tekrar yalanlanır, reddedilir ve zulme uğrar. İşte bu yüzden en tepedeki %1'lik seçkinlerin her zaman nüfusun geri kalanını acı çektirerek serpildiği ve savaşların, yoksulluğun ve zulmün o kadar sıradan hâle geldiği, anıldıklarında kalplerin artık irkilmediği böylesine acımasız bir dünyada yaşıyoruz; şeytanın egemenliğine karşı duyarsızlaştırıldık.
Ancak şeytanın kendisinden daha kötüsü, Peygamber'in ‘göklerin altındaki en kötü yaratıklar’ (Müsned Ahmed, Hadis 22723) dediği ahir zaman âlimleridir. ‘Kendi fikirleri ve arzuları ışığında fetva verecekler; hem kendileri sapacak hem de başkalarını saptıracaklar’ (Sahih El-Buhari, Et-Tecridü's-Sarih, Hadis 2174). Ve gerçekten de bugün bunun gerçekleştiğini görüyoruz: Her âlim dini hükümlerinde farklı görüşte; Sünni İslam'da dört büyük mezhep var ve ‘hepsi doğru’; 72 farklı fırka var ve hepsi nihai hakikat üzere olduğundan emin. Yalnızca Allah'ın Ruhu'l-Kudüs'ünü taşıyan adam dini hükümler verebilir ve insanlığa yol gösterebilir.
Hakikat üzere olan ‘kurtuluş fırkası’, yalnızca çok az kişinin yürümeye karar verdiği yoldur ve bu, Allah'ın seçtiği elçiye itaattir. Eğer hidayet için yalnızca Kur'an yeterli olsaydı, Peygamber neden ‘Size iki ağır emanet bırakıyorum: Kur'an ve Ehl-i Beyt'im’ (Sahih Müslim 2408a) dedi? Çünkü kendi başımıza bırakılsaydık, hepimiz kendi yorumlarımız ve fikirlerimiz olacağı için hakikatten saparız; oysa Ruhu'l-Kudüs tarafından desteklenen Halife halka gerçekten önderlik edebilir ve yol gösterebilir. (Bu makale, birinin ilahi olarak atanmış olup olmadığının nasıl anlaşılacağını ana hatlarıyla açıklıyor.)
Ve böylece birbiri ardına öldürülen ve yalanlanan elçiler şeklindeki bu korkunç döngü binlerce yıl boyunca tekrarlandı; ancak bunun sonu artık geldi, çünkü hakikatin beklenen Kaim'i geldi ve ordusu toplanıyor. Bunlar zırh ve fiziksel güç askerleri değil, çelikten kalplere sahip olanlardır: geri dönen peygamberler, veliler ve arınmışlar; hiçbir şeyle sarsılmayan ve iyi günde kötü günde Kaim'in yanında duranlar. Birlikte, kültürümüzü kökten dönüştüren destansı devrimleri, onlarca yıllık yalanları ve batılı ifşa ederek ve uzun zamandır derinlere gömülmüş hakikatleri yüzeye çıkararak başlıyor.