Hristiyanlık Tarihindeki En Büyük 5 Örtbas
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Bildiğimiz Hristiyanlık, İsa'nın sözleri üzerine değil, çarpıtmalar üzerine, başta da Pavlus'unkiler üzerine kurulmuştur. İsa'yı Tanrı'ya dönüştürmekten yalnızca imanla kurtuluşu icat etmeye, reenkarnasyonu ve peygamberlik halefiyetini silmeye kadar, yüzyıllar boyunca süren teoloji asıl mesajı gizledi. Bu yazı en büyük 5 yalanı gün yüzüne çıkarıyor.
Yazan Klaudija Zlotaite

Yaklaşık iki bin yıldır Hristiyanlık, İsa'nın sesiyle değil, başkalarının sesiyle şekillendi: ondan sonra gelen, öğretilerini yeniden tanımlayan ve onun adına yeni bir teoloji inşa eden adamların sesiyle. Bunlar arasında hiç kimse Pavlus kadar büyük bir yer tutmaz. Sonraki kuşaklar tarafından bir havari olarak yüceltilse de Pavlus, kendi itirafıyla, bir zamanlar daha sonra hâkimiyeti altına alacağı hareketin ta kendisinin şiddetli bir düşmanıydı. Zulmeden birinden kendini havari ilan eden birine dönüşen radikal değişimi, herhangi bir herkese açık atamaya ya da İsa tarafından doğrudan tayine değil, özel ve doğrulanamaz bir vahye dayanıyordu.
Ama Pavlus sorunun yalnızca başlangıcıdır. Daha derin mesele yalnızca teolojik kafa karışıklığı değil, manevi sömürgeleştirmedir. Bugünün Hristiyanları, mistik köklerinden ve batıni hikmetinden sistematik olarak arındırılmış bir inanç sistemini miras almışlardır. Bir zamanlar ilahi ilmin omurgasını oluşturan derin kavramları reddetmeye şartlandırılmışlardır: yıldızlar, ruhun yolculuğu ve peygamberlik halefiyetinin ebedî döngüsü. Aksini gösteren açık kutsal metin kanıtlarına rağmen, reenkarnasyonun sapkınlık olduğu, göklerin sessiz olduğu ve İsa'dan sonra hiçbir peygamberin gelmeyeceği onlara öğretildi.
Yine de bizzat İsa, hakikatin aydınlatmadan önce rahatsız edeceği konusunda bizi uyarmıştı. Tomas İncili'nde şöyle ilan etti:
“Arayan, bulana dek aramayı sürdürsün. Bulduğunda sarsılacaktır. Sarsıldığında hayrete düşecek ve Her Şey'e hükmedecektir.”Tomas İncili, Söz 2
Bu sözler rehavete kapılmışlar için değildir; hakikat arayışında rahatsızlığa katlanmaya istekli samimi arayıcı içindir.
Bu rahatsızlık önce zor sorularla başlar: Pavlus'un mesajı neden İsa'nın kendi öğretileriyle çelişiyor? Pavlus yüceltilirken İsa'nın gerçek öğrencileri neden kenara itildi? İsa'nın çağdaşları bile peygamber ruhlarının geri dönüşüne inanırken reenkarnasyon öğretisi neden gömüldü? Ve belki de en acil olanı: Peygamberlik zinciri hiçbir zaman kopmuyorsa, zamanımızın ilahi olarak atanmış rehberi kimdir?
Bu makale, yüzyıllardır süren teolojik çarpıtmayla yüzleşmeye istekli olanlar içindir. Miras alınmış inançları atmaya ve Allah'ın elçilerinin asıl, bozulmamış hakikatine dönmeye hazır olanlar içindir. Pavlus'un sapmalarını ifşa edecek, Hristiyanlığın unuttuğu batıni hakikatleri gün yüzüne çıkaracak ve mesajı bugün yeryüzünde Allah'ın atanmış temsilcisinin canlı rehberliği etrafında yeniden merkezleyeceğiz.
1. Pavlus Bir Öğrenci Değildi; Kendini Atamış Bir Havariydi
Pavlus, modern Hristiyanlığın inkâr edilemez biçimde en etkili şahsiyetidir. O kadar etkilidir ki yazıları kiliselerde İsa'nın kendi sözlerinden daha çok alıntılanır. Ancak bu, kritik ve çoğu zaman göz ardı edilen bir soruyu gündeme getirir: İsa ile hiç karşılaşmamış, onunla hiç yürümemiş, çarmıha gerilişinde ya da dirilişinde bulunmamış biri nasıl oldu da Hristiyanlığın baskın sesi hâline geldi?
Pavlus sahneye bir öğrenci olarak, hatta bir mümin olarak bile değil, Hristiyanlara şiddetle zulmeden biri olarak çıktı (Elçilerin İşleri 8:3). Sonra birdenbire, Şam yolunda İsa'dan özel ve doğrulanamaz bir ilahi vahiy aldığını iddia etti (Elçilerin İşleri 9:3-6) ve İsa'nın atadığı havarilerin onayı olmadan kendini havari ilan etti (Galatyalılar 1:1). Oradan itibaren Pavlus, İsa'nın yaşadığı ve vaaz ettiği mesajdan büyük ölçüde sapan bir mesaj sundu.
Elçilerin İşleri kitabında belirtildiği şekliyle meşru bir öğrenci olmanın ölçütlerini incelersek, Pavlus'un bu niteliklere uymadığını görürüz. İsa tarafından halefi ve Kilise'nin başı olarak atanan Simun Petrus, Yahuda'nın boşalttığı on ikinci yeri dolduracak kişi için koşulları belirledi. Bu kişi, vaftizinden çarmıha gerilişine kadar İsa'nın hizmetinin başından beri onunla birlikte olmuş olmalı ve dirilişine tanık olmuş olmalıydı (Elçilerin İşleri 1:21-22). Ancak Pavlus bu ölçütlerin hiçbirini karşılamaz ve sonunda o mevkiyi doldurmak için Matiya seçildi.
İsa'nın öğretileri alçakgönüllülük, merhamet, adalet ve Allah'ın yasasına sıkı bağlılık üzerine kuruluydu. Tevhidi vurguladı ve Allah tarafından O'nun adına konuşmak ve hareket etmek için gönderildiğini defalarca teyit etti:
“Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım, ama beni gönderen Baba, ne söyleyeceğimi ve ne konuşacağımı bizzat Kendisi bana buyurdu.”Yuhanna 12:49
İsa kusursuz bir tevhid mesajı vaaz etti:
“Dinle, ey İsrail! Tanrımız Rab tek Rab'dir.”Markos 12:29
Yine de Pavlus, İsa'yı Allah'ın bir kulundan bizzat Allah'a dönüştürdü ve onu bir tapınma nesnesi hâline getirdi.
Pavlus'un yazılarına günah, kanla kefaret, kalıtsal suç ve yargı temaları hâkimdir; bunlar İsa'nın vaaz ettiği İncil'e yabancı kavramlardır. Yazıları savunmacı bir ton taşır; defalarca “Yalan söylemiyorum” diye ısrar eder ve çoğu zaman kendini kanıtlamayı gerekli görürdü. Cesur ve otoriteyle dolu bir özgüvenle konuşan İsa'nın aksine Pavlus, sürekli olarak kendi meşruiyetini savunmakla meşgul görünür.
Daha da rahatsız edici olanı, Pavlus'un İsa'nın gerçek öğrencilerine açıkça saldırmasıdır. Satır aralarını okursak, Pavlus'un onlara karşı beslediği düşmanlığı ve nefreti görürüz. İsa'nın Kilise'nin başı olarak atadığı kişi olan Simun Petrus'u ikiyüzlülükle ve başkalarını yoldan çıkarmakla suçlar (Galatyalılar 2:13).
Peki İsa öğrencileri hakkında ne dedi?
“Kim sizi kabul etmez ya da sözlerinizi dinlemezse… yargı gününde Sodom ve Gomora diyarının hâli o kentinkinden daha dayanılır olacaktır.”Matta 10:14-15
İsa'ya göre öğrencileri reddetmek ya da onları küçük düşürmek ilahi gazabı davet eder. Ve yine de Pavlus onları yalnızca itibarsızlaştırmakla kalmaz, konumlarını tamamen önemsizleştirir:
“Önemli görünenlere gelince, onların ne olduğu benim için hiçbir fark etmez.”Galatyalılar 2:6
Pavlus gerçekten Allah'ın mesajıyla uyum içinde olsaydı, neden sürekli kendini haklı çıkarmaya ve savunmaya ihtiyaç duysun? Mesajı neden İsa'nın vaaz ettiğinden bu kadar farklıydı? İsa ve öğrencileri açıklıkla, cesaretle ve kararlılıkla vaaz ettiler. İnsanlara yalan söylemediklerini hatırlatmak zorunda hiç kalmadılar. Ama sürekli kendini haklı çıkarmaya çalışan biri, en hafif deyişle şüphelidir.
İkiyüzlü sıfatına uyan biri varsa, o da bizzat Pavlus'tur. Hatta kendisini böyle biri olarak ele vermiştir. Kendi sözleriyle:
“Olabildiğince çok kişi kazanmak için kendimi herkesin kölesi yaptım. Yahudileri kazanmak için Yahudilere Yahudi gibi oldum. Yasa altında olanları kazanmak için Yasa altında olanlara Yasa altındaymış gibi oldum… Yasa'sız olanları kazanmak için Yasa'sız olanlara Yasa'sızmış gibi oldum… Zayıfları kazanmak için zayıflara zayıf oldum.”1 Korintliler 9:19-22
Bu, mesajını piyasaya uyacak şekilde biçimlendiren bir adamdır; yine de buna ilahi ilham der. Hatta şöyle demiştir:
“Size müjdelediğimizden farklı bir müjdeyi biz ya da gökten bir melek bile müjdelerse, Allah'ın lanetine uğrasın!”Galatyalılar 1:8
Pavlus kendini meşru öğrencilerin üzerine çıkardı. Bu, Allah'ın mesajını yaymaya çalışan alçakgönüllü bir kula benzemiyor; bu, dayatılmış bir hâkimiyet ve kibrin en uç hâlidir.
İsa, “Yasa'yı geçersiz kılmaya değil… tamamlamaya” geldiğini söyledi (Matta 5:17). Eski Ahit'i asla geçersiz kılmadı. Ve burada Yasa'yı yürürlükten kaldıran, Simun Petrus ile tartışan ve Yahudilerin sünnet yasasının diğer uluslara uygulanmayacağını söyleyen Pavlus'u görüyoruz. Hangi yetkiyle konuşuyordu? Pavlus, İsa'nın Tanrı olduğunu ikrar etmenin kurtuluş için yeterli olduğunu ve lütufla kişinin “iman yoluyla kurtulduğunu” söyledi (Efesliler 2:8). Ancak İsa hiçbir zaman yalnızca imanın bir kişiyi kurtaracağını iddia etmedi; aksine kurtuluş iyi işler ve fedakârlık yoluyla gelir.
“İşsiz iman ölüdür.”Yakup 2:26
“Bana ‘Ya Rab, ya Rab’ diyen herkes Göklerin Egemenliği'ne girmeyecek; ancak göklerdeki Babamın isteğini yerine getiren girecektir.”Matta 7:21
Gördüğümüz gibi İsa'nın öğretisi Pavlus'unkinden tamamen farklıdır.
İsa adaletsizliğe karşı duran bir adamdı. İsa'nın tefecilerin masalarını devirdiğini ve uygulamadıklarını vaaz eden dinî önderlerin ikiyüzlülüğünü ifşa ettiğini görürüz. İsa yönetime tamamen karşıydı; bu yüzden bir tehdit olarak görüldü. Yine de burada, İsa'yı idam eden o aynı yetkililer hakkında olumlu konuşan Pavlus'u görüyoruz. Şöyle yazar:
“Herkes yönetimdeki yetkililere bağımlı olsun… Var olan yetkileri Allah kurmuştur.”Romalılar 13:1-2
Bu, İsa'yı çarmıha geren imparatorluğun ta kendisiydi. Onlara itaat nasıl Allah'a itaat olabilir? Allah'ın atadığı kişi aslında Pavlus'un karşı savaştığı Simun Petrus'tu.
Çelişkiler yığılmaya devam ediyor ve saçmalık derinleşiyor... İsa hakikati duymak için kimseden asla ücret almadı ve tarihte hiçbir peygamber Allah'ın mesajını yaymak için ücret alarak kendini küçük düşürmezdi. İsa şöyle ilan etti: “Karşılıksız aldınız, karşılıksız verin” (Matta 10:8). Ama Pavlus, kendi kendine biçtiği rolde para almaktan hiç utanç duymadı. Şöyle ilan etti: “Rab, İncil'i duyuranların geçimlerini İncil'den sağlamalarını buyurdu” (1 Korintliler 9:14). Defalarca Pavlus'un İsa'nın mesajını kökünden söktüğünü, yeni öğretiler getirdiğini, öğrencilerine karşı savaştığını ve kendisi için güç aradığını görüyoruz. İsa onun adıyla gelecek sahte peygamberlere karşı uyardı ve Pavlus bu tanıma herkesten daha çok uymaktadır.
2. İsa Tanrı Değildi; Bunu Bizzat Kendisi Söyledi
Hristiyanlar, İsa'nın yüce Tanrı olduğuna inandırılmışlardır; bu, İsa'nın kendi öğretilerinden değil, Pavlus'un öğretisinden kaynaklanan teolojik bir hatadır. Ancak bu, peygamberler arasında son derece yüksek bir mertebeye sahip olan İsa'nın konumunu küçültmek anlamına gelmez. Hatta manevi olarak o kadar yücedir ki kendi üzerine selam gönderir (Kur'an 19:33). İsa gerçekten de eşsizdir; bedende vücut bulmuş Allah'ın Ruhu (Ruhullah) olarak anılır ve bu onu diğer tüm elçilerden ayırır. Yine de bu ilahi bağ, ilahlığın kendisine eşit değildir. Ne yazık ki pek çokları onun yüce konumunu tanrılığın kanıtı sanmıştır; oysa Kutsal Kitap'ın pek çok yerinde belirttiği gibi o, Allah'ın mesajını taşımayı amaçlayan bir kuluydu. (Eba Sadık, Allah'ın ruhu olarak vücut bulmuş İsa Mesih kavramını şu videoda açıklıyor: Jesus is the ARCHANGEL Gabriel, The Angel Of Revelation).
Allah, gökte hükmettiği gibi yeryüzünde de ilahi olarak seçilmiş elçisi aracılığıyla hükmeder. Zamanın elçisi Allah'ın ruhunu taşır. Allah'ın iradesi onun kalbine yerleştirilmiştir; bu yüzden eylemleri ve sözleri onun değil, Allah'ındır. Ancak bu, tanrılığın kendisi ile karıştırılmamalıdır, çünkü Allah herhangi bir yaratılmış varlıkla sınırlanamayacak kadar engin ve büyüktür. Tabiri caizse O, yaratılışın ötesindedir.
“Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım; ama beni gönderen Baba, ne söylemem ve ne konuşmam gerektiği konusunda bana buyruk verdi.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 12, Ayet 49
Allah'ın ruhu yeryüzünde ebediyen demirlidir, ancak bu ruhu taşıyan kap zamanla değişir; çünkü beden ölümlüdür ve hiçbir insan bedeni sonsuza dek yaşamaz. Bu kavram, İsa'nın “Dünyanın ışığı benim” (Yuhanna 8:12) sözünde mükemmel bir şekilde tasvir edilir; ama o bu ifadeyi “Dünyada olduğum sürece dünyanın ışığıyım” (Yuhanna 9:5) diye ekleyerek de açıklığa kavuşturmuştur. Başka bir deyişle ışık, yani Allah'ın Ruhu, bir süre onda ikamet etti, ancak hiçbir zaman yalnızca onunla sınırlı değildi. Yeryüzündeki görevi sona yaklaştığında o ışık devredildi. İsa, Simun Petrus'a ‘Göklerin Egemenliği'nin anahtarlarını’ verdiğinde (Matta 16:19), bu Kutsal Ruh'un bir geçişiydi; artık Allah'ın iradesini yerine getirmekle görevli olan onun halefidir.
Sahtekâr Pavlus'un yazılarını çıkarırsak, elimizde billur gibi berrak bir tevhid mesajı kalır. Gerçek İsa hiçbir zaman Tanrı olduğunu iddia etmedi. Defalarca kul olarak rolünü vurguladı: Allah tarafından O'nun adına konuşmak için gönderilmiş biri olarak.
“Beni gönderen gerçektir; ben de O'ndan duyduklarımı dünyaya söylüyorum.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 8, Ayet 26
İsa insani sınırlılıklarını bizzat kabul etti: “O günü ya da saati ise hiç kimse bilmez; ne gökteki melekler ne de Oğul, yalnız Baba bilir” (Markos 13:32). İsa gerçekten Tanrı olsaydı, geçmiş ve gelecek dahil her şeyi bilmez miydi? Ayrıca kendisini açıkça bir peygamber olarak tanımladı: “Size doğrusunu söyleyeyim, hiçbir peygamber kendi memleketinde kabul görmez” (Luka 4:24). Bunlar bir ilahın sözleri değil, kendisini gönderenin iradesine tamamen teslim olmuş alçakgönüllü bir elçinin sözleridir.
Dinin gerçek özü yalnızca ritüellerde, inançlarda ya da eski metinleri okumakta değil, zamanın yaşayan elçisine itaatte yatar. Tarih boyunca Allah, Adem'den Nuh'a, Musa'dan İsa'ya ve ötesine, insanlığı hiçbir zaman rehbersiz bırakmamıştır. Ama şeytan, onları nihai hakikat, tabiri caizse tapılacak ilahlar olarak tasvir ederek insanları yoldan çıkarmanın her zaman bir yolunu buldu. İsa'ya tapmak ya da ona dua etmek tevhid değildir. Gerçekte bu şirktir. İsa hiçbir zaman kendisine tapılmasını istemedi. Allah'a dua etti, Allah'a teslim oldu ve başkalarını da aynısını yapmaya çağırdı. Kulu Efendi hâline getirmek, onun getirmeye geldiği mesajı temelden çiğnemektir.
“Benden başka tanrın olmayacak.”Kutsal Kitap, Mısır'dan Çıkış Kitabı, Bölüm 20, Ayet 3
3. İsa Sizin Günahlarınız İçin Ölmedi; Bu, Pavlus'un Bir Uydurmasıdır
Hristiyan teolojisi, İsa'nın çarmıha gerilmesinin, ona inandığını ikrar edenlerin günahları için evrensel bir kefaret olduğunu ileri sürer. Bu görüşe göre insanlık ölümü Adem'in ilk günahı yoluyla miras aldı ve İsa'nın kurban edici ölümü güya bu laneti tersine çevirir. Ancak bu iddia temel bir çelişkiyi gündeme getirir: İsa gerçekten ilk günahı ve sonuçlarını ortadan kaldırdıysa, ölüm neden hâlâ var? Üstelik bu fikir, İsa'nın görevini yaşama değil, yalnızca ölüme giden bir yol olarak tasvir eder. Ama İsa gerçekten yalnızca ölmek için mi gönderildi? O bir rehber, bir ıslahatçı ve ilahi olarak atanmış bir kral olarak gönderildi; idam edilmek için değil, önderlik etmek için. Eğer ölümü görevinin bütün amacıysa, Romalılar yalnızca Allah'ın planını uygulamış olmuyor mu? Onun görevini yerine getirerek bize bir iyilik yapmış olmuyorlar mı? O hâlde kurtuluşa sözde katkıları için onlara teşekkür mü etmeliyiz? Bu mantık saçmalığın sınırındadır ve hem ahlakla hem de kutsal metinlerle çelişir.
İsa'nın kurban edici bir kefaret olarak öldüğü fikri, İsa'nın kendisi tarafından değil, Pavlus tarafından ortaya atıldı. Şöyle yazar: “Mesih bizi sevdi ve kendini bizim için Allah'a güzel kokulu bir sunu ve kurban olarak verdi” (Efesliler 5:2). Ancak bu öğreti, her insanın kendi eylemlerinden sorumlu olduğu ilkesiyle keskin bir çelişki içindedir.
Kutsal Kitap, bireysel sorumluluğu teyit eden ayetlerle doludur:
“Bana ‘Ya Rab, ya Rab’ diyen herkes Göklerin Egemenliği'ne girmeyecek; yalnızca Babamın isteğini yerine getiren girecektir.”Matta 7:21
“Çocukları yüzünden babalar, babaları yüzünden çocuklar öldürülmeyecek; herkes kendi günahı yüzünden ölecektir.”Yasa'nın Tekrarı 24:16
“Günah işleyen can ölecektir. Oğul babanın suçunu yüklenmeyecek… kötünün kötülüğü kendi üzerine olacaktır.”Hezekiel 18:20
“Herkes kendi günahı yüzünden ölecek; ekşi üzüm yiyenin kendi dişleri kamaşacaktır.”Yeremya 31:29-30
Pavlus bile başka bir yerde kendi vekâleten kefaret öğretisiyle çelişir:
“Allah herkese yaptıklarına göre karşılık verecektir.”Romalılar 2:6
“Her birimiz bedendeyken yaptıklarımızın karşılığını, iyi ya da kötü, alacağız.”2 Korintliler 5:10
Hristiyanlar ayrıca İshak'ın neredeyse kurban edilmesinin Allah'ın İsa'yı kurban etmesinin habercisi olduğunu savunurlar. Ancak bu paralellik incelendiğinde çöker. İbrahim kıssasında Allah kurbanı açıkça durdurur ve yerine bir koç sağlar. Bu bir sınavdı, insan kurbanının ilahi bir onayı değil. Yine de Hristiyan yorumu, insan kurbanından nefret eden Allah'ın kendi sevgilisinin dehşet verici çarmıha gerilmesine yalnızca izin vermekle kalmayıp bunu dilediğini mi iddia ediyor?
Bu fikir, insan kurbanını açıkça kınayan ve yasaklayan Allah'ın yasasıyla bağdaşmaz:
“Çocuklarınızdan hiçbirini Molek'e kurban edilmek üzere vermeyin… Ben RAB'bim.”Levililer 18:21
“Aranızda oğlunu ya da kızını kurban eden kimse bulunmasın…”Yasa'nın Tekrarı 18:10
Allah putperestlerin çocuk kurbanı uygulamasından nefret ettiyse, o hâlde kendi sevgili elçisinin kurban edilmesini nasıl isteyebilir? Bu mantık yalnızca ahlaken rahatsız edici değil, teolojik olarak da tutarsızdır.
Son olarak, Yahudi geleneğinde bile günahlar sembolik olarak bir insana değil, bir keçiye aktarılırdı; kesinlikle de bir mesih figürüne değil. Allah insanlığın günahlarını bir keçiye aktarabiliyorsa, biricik Mesih'ini neden kurban etmeye ihtiyaç duysun? Allah, rahmetiyle, bağışlama için Mesih'in kanını gerekli kılmadı. Allah'ın kurtuluş için kanlı bir insan kurbanına ihtiyaç duyduğu fikri ilahi adalet değildir; Hristiyanlığı yok etmek isteyen içerideki düşmanlar tarafından ortaya atılmış, insan yapımı bir uydurmadır.
Tüm bunların ışığında, insanlığın miras alınmış öğretileri samimiyetle, akılla ve manevi dürüstlükle yeniden incelemesinin zamanı gelmiştir. Yanılabilir insanların yorumlarını sorgusuz sualsiz izlemek bizi yalnızca hakikatten uzaklaştırır. Dünyanın ihtiyacı olan, Allah'ın ruhunu taşıyan ve ilahi vahiy ile insan yapımı bidat arasında ayrım yapabilen ilahi olarak atanmış bir rehberdir. Kutsal metinlere öğretisel önyargılardan arınmış, nesnel ve dürüst bir kalple dönersek, bize öğretilenden çok farklı bir hakikat keşfedebiliriz.
- İsa Bedenen Geri Dönmedi
Hristiyan geleneği uzun zamandır İsa Mesih'in çarmıhta öldüğünü ve fiziksel bedeniyle mezardan dirildiğini kabul etmiştir. Bu inanç, İsa'nın mezarının boş bulunduğu ve daha sonra öğrencilerine göründüğü Kutsal Kitap anlatılarına dayanır. Ana akım görüş bu olsa da resmin tamamı bu değildir. Resmî öğretiden bastırılmış, göz ardı edilmiş ya da kasıtlı olarak silinmiş daha derin katmanlar ve batıni hakikatler vardır.
İsa'nın fiziksel bedeni çarmıha gerilmiş olsa da hakikat çok daha derindir: Ruhu yok olmadı. Tenasüh etti; başka bir forma geçti. Ruh göçü ya da reenkarnasyon olarak bilinen bu kadim kavram, bir zamanlar ilk topluluklar arasında anlaşılıyordu, ancak o zamandan beri Hristiyan öğretisinin çoğundan silinmiştir. Yine de kutsal metinlerde bunun korunmuş izlerini buluyoruz. İsa öğrencilerine “İnsanlar İnsanoğlu'nun kim olduğunu söylüyor?” (Matta 16:13) diye sorduğunda şöyle cevap verdiler: “Bazıları Vaftizci Yahya, bazıları İlyas, bazıları da Yeremya ya da peygamberlerden biri diyor” (Matta 16:14). Bu ifade, o dönemin insanlarının İsa'nın önceki peygamberlerin bir reenkarnasyonu olabileceğine inandığını ortaya koyar. Ne yazık ki günümüz dünyasında bu tür daha derin, batıni hakikatler nadiren araştırılır ya da öğretilir; işte tam da bu yüzden miras alınmış anlatıları sorgulamak ve hakikati uyanık, bağımsız bir zihinle aramak elzemdir.
Tutuklanmadan önce İsa şöyle dua etti: “Ey Babam, mümkünse bu kâse benden geçsin” (Matta 26:39). Duaları her zaman kabul edilmiş olan İsa, çarmıha gerilmekten esirgenmeyi istedi. Allah'ın onu birdenbire geri çevirdiğini mi varsaymalıyız? Aksine Allah onun yakarışını onurlandırdı. Kutsal Kitap, Kireneli Simun'a İsa'nın çarmıhını taşıtıldığını anlatır (Markos 15:21). Aynı karakter diğer Gnostik İncillerde de görünür ve aslında İsa'nın ruhunun Simun'un ruhuyla yer değiştirdiğine dair daha geniş resmi daha da doğrular.
Aşağıdaki, yakın zamanda keşfedilen ve yanılabilir insanlar tarafından yönetilen kilise tarafından reddedilen eski bir el yazmasından bir alıntıdır. İsa'nın sözleriyle:
“Planladıkları gibi onlara yenik düşmedim. Ama hiç acı çekmedim… Ve gerçekte değil, görünüşte öldüm… Çünkü gerçekleştiğini sandıkları ölümüm, yanılgıları ve körlükleri içinde onların başına geldi, çünkü kendi adamlarını kendi ölümlerine çiviledi… Ama bunları yaparak kendilerini mahkûm ediyorlar… Bana kamışla vurdular; çarmıhı omzunda taşıyan bir başkasıydı, Simun'du. Dikenli tacı başına koydukları bir başkasıydı.”Büyük Set'in İkinci Risalesi, Nag Hammadi Koleksiyonu
Bu anlatıda İsa, tıpkı Kur'an'ın belirttiği gibi, aslında çarmıha gerilenin kendisi olmadığı argümanını doğrular:
“Onu öldürmediler, onu çarmıha da germediler, fakat onlara öyle göründü”Kur'an 4:157
Aslında İsa'nın ruhu, Kireneli Simun'u avatarı olarak alan melek Metatron'un ruhuyla yer değiştirdi. Aynı melek, çarmıha gerilmesinden önce İsa'yı teselli etmeye geldi:
“O zaman gökten bir melek ona göründü ve onu güçlendirdi.”Luka 22:43
Bir başka kanıt, Aziz İrenaeus'un Basilides'ten alıntı yaptığı bir başka Gnostik metinde görülür:
“Kendisi acı çekmedi. Aksine, Kireneli Simun adında biri onun yerine çarmıhını taşımaya zorlandı. Cehalet ve yanılgıyla çarmıha gerilen oydu; İsa sanılsın diye onun tarafından suretinde değiştirilmişti. Üstelik İsa, Simun'un suretine büründü ve yanlarında durup onlara gülüyordu”Adversus haereses (Sapkınlıklara Karşı), Aziz İrenaeus, s. 82
İddiamızı doğrulayan bir başka el yazması daha var:
“Ağacın üzerinde sevinçli ve gülerken gördüğün, yaşayan İsa'dır. Ama ellerine ve ayaklarına çivi çaktıkları bu kişi ise onun bedensel parçasıdır; utandırılan bedeldir”Petrus'un Vahyi, Nag Hammadi Koleksiyonu
Hâlâ ikna olmadıysanız, daha fazla kanıtımız var. Kutsal Kitap, İsa'nın öğrencilerine göründüğünü ve her seferinde onu tanıyamadıklarını kaydeder. Bunun nedeni, avatarlarını sürekli değiştirmesiydi.
“Ve onların cehaletine gülüyordum. Ve tüm güçlerini boyun eğdirdim… Çünkü şekillerimi değiştiriyor, biçimden biçime geçiyordum.”Büyük Set'in İkinci Risalesi, Nag Hammadi Koleksiyonu
Çarmıha gerilmeden sonra İsa'nın kaydedilmiş ilk görünüşü Yuhanna İncili'nde yer alır; orada Mecdelli Meryem onunla bir bahçıvan olarak karşılaşır. Önce onu tanımaz ve hatta İsa'nın bedeninin nereye götürüldüğünü sorar. Kim olduğunu ancak o onunla konuştuğunda fark eder; görünüşünden değil, konuşmasından.
Pek çok Hristiyan, İsa'nın çarmıha gerilmeden dolayı tanınmayacak kadar şekli bozulmuş olduğunu savunur. Ancak bu açıklama yetersiz kalır, çünkü Meryem yıllarca onu yakından izlemiş ve sesini pek çok kez duymuştu. Çürüklerle ve kanla kaplı olsa bile, özellikle de çarmıha gerilişine tanık olduysa, yüzünü mutlaka tanırdı. Onu gerçekten böyle yaralı bir hâlde görmüş olsaydı, tepkisi muhtemelen şok, keder ya da endişe olurdu. Yine de İncil bunların hiçbirini anlatmaz.
Kabul edelim, bu yalnızca bir kez olmuş olsaydı, yani İsa tek bir seferde tanınmaz olsaydı, bunu nadir bir kafa karışıklığı anı ya da bir yanlış anlama olarak geçiştirebilirdik. Ama durum böyle değil. Örüntü kendini tekrarlar. Defalarca ona en yakın olanlar İsa'yı görünüşünden tanıyamaz, kim olduğunu ancak tavırları, sözleri ya da eylemleri aracılığıyla fark ederler. Bu hiç de bir tesadüf değildir. Aslında o avatar değiştiriyordu; tanınmamasının nedeni buydu.
Yuhanna kitabında öğrenciler balık tutmaya çalışıp duruyorlar ama sonuç alamıyorlardı; ta ki bir adam gelip onlara ağlarını teknenin sağ tarafına atmalarını söyleyene dek. Sonunda o kadar çok balık tuttular ki ağı çekemediler. O mucizevi ana kadar “onun İsa olduğunu anlamadılar” (Yuhanna 21:4). Bir başka anlatı da Luka kitabında kayıtlıdır; orada İsa Emmaus yolunda bir yabancı olarak görünür ve öğrenciler onu tanıyamazlar.
Bu ana akım teolojik varsayımlar, yanılabilir insanların vardığı sonuçlardır: resmin tamamına sahip olmayan ve boşlukları spekülasyonla doldurmaya, tabiri caizse anlamsız olanı anlamlandırmaya çalışan insanların. Aslında bu sırların ardındaki hakikati yalnızca Kutsal Ruh tarafından rehberlik edilen kişi kavrayabilir; işte bu yüzden bu boşlukları bizim için doldurması ve resmin tamamını bir araya getirmesi için Eba Sadık var.
5. İsa Son Elçi Değildi; Peygamberlik Zinciri Hiç Kopmadı
Pek çok Protestan Hristiyan, İsa Mesih'in insanlığa gönderilen son elçi olduğu inancını taşır. Yine de bu görüş, kendi kutsal metinleriyle çelişir; Kutsal Kitap'ın pek çok yerinde İsa'dan sonra “peygamberler, bilgeler ve âlimler” (Matta 23:34) geleceği açıkça belirtilir. Yalnızca bu ayet bile sonluk iddiasına meydan okur, çünkü İsa'dan sonra başkalarının, yani öğretmek ve rehberlik etmek için ilahi olarak gönderilenlerin geleceğini doğrudan ima eder.
Kutsal Kitap anlatısını daha yakından incelediğimizde tutarlı bir örüntü ortaya çıkar: Allah yeryüzünü hiçbir zaman bir temsilci olmadan bırakmaz; bir peygamber, bir çoban, Ruhu'nun aracılığıyla işlediği bir kap. Bunu defalarca görürüz. Musa Yeşu'yu atadı. Davut Süleyman'ı atadı. İlyas Elişa'yı atadı. Hayvanlar âlemi bile bu hakikate tanıklık eder: arıların bir kraliçesi, karıncaların bir önderi vardır, kurtlar alfayı izler. Tüm canlıların Yaratıcısı doğada düzen ve önderlik tasarlayıp da en bilinçli yaratığı olan insanlık için bir rehber atamayı ihmal eder mi? Bu yalnızca teolojik bir tutarsızlık olmakla kalmaz, kozmik bir adaletsizlik olurdu. Allah bir halef atamamış olsaydı, insanlığın sapmasının suçu O'na ait olurdu. Ama böyle bir şey imkânsızdır, çünkü Allah adil ve hikmet sahibidir. İnsanlığı terk eden Allah değildir; Allah'ın atadıklarını terk eden insanlıktır.
Ancak İsa Mesih'in, kendisinden sonra pek çoklarını ‘aldatmak’ için gelecek “sahte peygamberlere” (Matta 7:15) karşı da bizi uyardığını aklımızda tutmalıyız. Bu, hem gerçek hem de sahte peygamberlerin geleceğini ima eder. O hâlde soru şu olur: Gerçeği sahteden nasıl ayırt ederiz?
Peygamberlik geleneğine göre gerçek bir elçi üç temel koşulu karşılamalıdır:
1. Önceden Bildirilmiş ya da Herkesin Önünde Atanmış
Her meşru peygamber ya kutsal metinlerde önceden bildirilmiştir ya da kendisinden önceki peygamber tarafından herkesin önünde meshedilmiştir. Bizzat İsa bunu yerine getirdi. Vaftizci Yahya tarafından herkesin önünde vaftiz edildi (Matta 3:13-17) ve havrada Yeşaya'nın tomarını kanıt olarak kullanarak görevini ilan etti (Luka 4:21): “Bu Yazı bugün sizin duyduğunuz anda yerine geldi.” Bunu, hiçbir peygamberlik bildirimi ya da herkesin önünde meshedilmesi bulunmayan Pavlus ile karşılaştırın. O, başka hiç kimsenin doğrulayamadığı özel bir görüme dayanarak geldi; bu, peygamberlik geleneğinden keskin bir sapmadır.
2. İlahi İlme Sahip Olmak
İkinci koşul, ilahi ilme sahip olmasıdır; elbette İsa, Ferisiler onu her tuzağa düşürmeye ve sendeletmeye çalıştıklarında onları dilsiz bırakan çok bilgili bir adamdı. Gerçek bir peygamber aydınlatır, sahte olanlar ise kafa karıştırır ve çelişir. Buna karşılık Pavlus'un öğretileri çoğu zaman hem İsa'nın mesajıyla hem de Tevrat'la çatışır.
3. Allah'ın Hâkimiyetine Davet Etmek
Gerçek bir peygamber insanları imparatorlukların otoritesine değil, her zaman Allah'ın hâkimiyetine çağırır. İsa yozlaşmış dinî seçkinlere meydan okudu, ikiyüzlü dinî önderlerin masalarını devirdi ve insanları devletin yasalarına değil, Allah'ın yasalarına çağırdı. Ancak Pavlus yönetimdeki yetkililerle çok dostane ilişkiler içindeydi ve müminlere, İsa'yı çarmıha geren imparatorluğun ta kendisi olan Roma İmparatorluğu'na itaat etmelerini öğütledi: “Yetkiye karşı gelen, Allah'ın koyduğu düzene karşı gelmiş olur” (Romalılar 13:2). Bu bir peygamberin sesi değil, Allah'ın tahtını değil Sezar'ın tahtını savunan birinin sesidir.
Gördüğümüz gibi gerçek bir peygamberi sahte olandan ayırt etmenin açık ve mantıklı bir yolu vardır. İsa'nın Allah tarafından gönderilen son kişi olduğu iddiası doğru değildir. Bizzat İsa şunu teyit etmiştir:
“Dünyada olduğum sürece dünyanın ışığıyım.”Yuhanna 9:5
Sözleri, ilahi nurun taşıyıcısı olarak rolünün geçici olduğunu ortaya koyar; o, bir süre için seçilmiş ve Allah'ın Ruhu'nun aracılığıyla yeryüzünde hareket ettiği bir kaptı. Ve kendisinden önceki peygamberlerin halefler atadığı gibi, İsa da bu ilahi örüntüyü izledi. Simun Petrus'u herkesin önünde atadı:
“Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım… Göklerin Egemenliği'nin anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde bağladığın her şey gökte de bağlanmış olacak”Matta 16:18-19
Dahası İsa, insanlığa rehberlik edecek ve öğretecek bir şahsiyet olan, gelecek bir Teselli Edici'den, Paraklet'ten ya da Yardımcı'dan defalarca söz etti. Pek çok Hristiyan bunu tüm müminlerde ikamet eden Kutsal Ruh olarak yorumlar; ancak böyle bir okuma incelemeye dayanmaz. Ruh gerçekten tüm Hristiyanlarda mevcut olsaydı, Kilise binlerce mezhebe, öğretiye ve yoruma bölünmüş olmazdı. Çünkü Ruh'un meyvesi bölünme değil, birliktir. Böyle bir öğretisel kaosun varlığı bile, bu Teselli Edici'nin herkesin içinde mevcut genel bir ruh olduğu iddiasını çürütür.
Aslında tarihsel kanıtlar, bu Teselli Edici'ye yapılan asıl atfın çok daha belirli olduğunu göstermektedir. “Paraklet” ya da “Teselli Edici” terimi aslında “Ahmed”di; bu isim daha sonra, kilise otoritelerinin hangi metinlerin kanonik Kutsal Kitap'ı oluşturacağına ve hangilerinin dışarıda bırakılacağına karar verdiği İznik Konsili sırasında değiştirildi. Bu kasıtlı değişiklik, henüz gelecek olan belirli bir şahsiyete işaret eden bir kehaneti örttü.
Dikkat çekici bir şekilde, bu isim, Ahmed, tamamen kaybolmamıştır. İbranice Kutsal Kitap'ta hâlâ yer alır. Yeşaya 42:1'de şunu okuruz: “İşte desteklediğim kulum, seçtiğim, kendisinden hoşnut olduğum kişi; Ruhumu onun üzerine koyacağım ve uluslara adalet getirecek.” Asıl İbranice Kutsal Kitap'ta “desteklediğim” ifadesi אחמד (Etmokh) olarak geçer; bu da İngilizce harf çevirisinde doğrudan Ahmad'a karşılık gelir. Bu dilsel ve peygamberlik bağı derindir.
Bu kehanetin gerçekleşmesi, Kur'an'ın da teyit ettiği gibi, İsa'dan yaklaşık 500 yıl sonra geldi:
“Hani Meryem oğlu İsa, ‘Ey İsrailoğulları! Ben size Allah'ın elçisiyim; benden önce gelen Tevrat'ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir elçiyi müjdeleyiciyim’ demişti. Ama o onlara apaçık kanıtlarla gelince, ‘Bu apaçık bir büyüdür’ dediler.”Kur'an 61:6
Hz. Muhammed, kendisinden öncekilerle aynı örüntüde geldi: ilahi kanıtlar taşıyarak, geçmiş vahiyleri onaylayarak ve insanları tevhide geri çağırarak. Yine de tarih tekerrür eder ve diğer tüm peygamberler gibi o da reddedilme, iftira ve düşmanlıkla karşılaştı. Muhammed'in pek çok Hristiyan tarafından reddedilmesi, İsa'nın daha önce Yahudi otoriteleri tarafından reddedilmesinin aynısıdır; her iki inkâr da ilahi rehberliğin sürekliliğini kavrayamamaktan kaynaklanır. Ve şimdi ironik bir şekilde Müslümanlar Kaim'i reddediyor.
Vefatından önce Hz. Muhammed, haleflerini adlarıyla bildiren açık ve ilahi bir belge olan bir vasiyet bıraktı. Bu vasiyet, kendisinden sonra gelecek on iki İmamı ve on iki Mehdi'yi sıralıyordu. Bunlar arasında ikinci Mehdi olan ve Kaim, yani Hakkın Kıyam Edeni olarak bilinen Abdullah Haşim Eba Sadık da vardır.
Abdullah Haşim Eba Sadık, 1.400 yılı aşkın süre içinde, Peygamber'in vasiyetinde adı geçen Abdullah'ın ta kendisi olduğunu herkesin önünde iddia eden tek şahsiyettir ve Kaim'in tanımına kusursuzca uymaktadır. Dahası, meşru bir elçinin üç temel ölçütünü de karşılamaktadır:
1. Açık Atama Kanıtı – Hz. Muhammed'in yazılı vasiyeti.
2. İlahi İlim – Bugüne kadar hiçbir eleştirmen onun mesajını başarıyla çürütemedi ya da ona karşı daha üstün bir kanıt sunamadı.
3. İlahi Hâkimiyete Davet – Bugünün sesleri arasında eşsiz bir şekilde, insanları Allah'ın hâkimiyetine çağıran tek ses onunkidir ve Allah'ın yasasını tesis etme görevine sahip tek kişi odur.
Sonuç olarak, İsa Mesih için ileri sürülen sonluk iddiası yalnızca teolojik olarak tutarsız değil, aynı zamanda kutsal metinler açısından da temelsizdir. İlahi gelenek her zaman bir halefiyet geleneği olmuştur.. Adem'den Nuh'a, Musa'dan İsa'ya ve İsa'dan Muhammed'e kadar Allah, yaratılışını hiçbir zaman bir halife olmadan bırakmamıştır. Ve bizim zamanımızda bu, zuhuru önceden bildirilmiş, ilmi eşsiz olan ve görevi ilahi egemenliğe daveti yeniden canlandıran Kaim, Kıyam Eden Abdullah Haşim Eba Sadık'tan başkası değildir. Onun zuhuru, peygamberlerin mirasından bir kopuş değil, onun doğal ve kaçınılmaz devamıdır.