Söyleşiler10 dk okuma

Daha Yeşil ve Daha Manevi Bir Gelecek İnşa Eden Teknisyen

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Yirmi yıllık inşaat uzmanlığını sürdürülebilirlik, yenilik ve imana duyduğu tutkuyla birleştiren deneyimli bir inşaat teknisyeni; Ahmedi Barış ve Nur Dini'nden ilham alan daha akıllı, daha yeşil yapılar ortaya koyuyor.

Yazan Haytham Kassem

Kütüphanem

İnşaat sahalarında geçen yirmi yıl, insana yapı hakkında çok şey öğretebilir; yalnızca binalarda değil, hayatta da. Bu deneyimli teknisyen için matkapların uğultusu ve tasarım planlarının hassasiyeti her zaman bir işten fazlası oldu; küçük ayrıntıların büyük resmi nasıl şekillendirdiğini anlamanın bir yolu oldu.

Ancak iskelelerin ve güneş panellerinin ötesinde, daha derin bir şey buldu: ilerleme arayışına anlam katan manevi bir çerçeve. Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin ve Eba Sadık etrafında büyüyen topluluğunun bir parçası olarak, aynı titiz ustalığı hem mesleğine hem de imanına taşıyor: amaca dayanan, kalıcı sistemler inşa etmek.

Mesleki geçmişiniz nedir ve bu alanda kaç yıllık deneyiminiz var?

Adım Hamza Kassem, 41 yaşındayım. Almanya'da doğup büyüdüm, ancak köklerimin bir kısmı Güney Lübnan'dadır. 20 yılı aşkın süredir Almanya'da inşaat sektöründe teknisyen olarak çalışıyorum ve bu süre zarfında planlamadan uygulamaya ve modern yapı çözümlerinin teknik geliştirilmesine kadar geniş bir deneyim edindim. Son yıllarda odağım giderek bina kabukları için yenilikçi teknolojilere kaydı. İşim esas olarak bir binanın enerji ihtiyacını önemli ölçüde azaltırken kullanıcı konforunu artıran yeni malzeme ve sistemlerin geliştirilmesini ve uygulanmasını kapsıyor.

Teknolojik ilerleme sayesinde inşaat yöntemlerinin ne kadar geliştiği beni büyülüyor. Sürdürülebilirlik, enerji verimliliği ve akıllı kontrol sistemleri gibi konular günlük işimin ayrılmaz bir parçası hâline geldi. Pratik ve geleceğe yönelik çözümleri hayata geçirmek için mimarlar, mühendisler ve üreticilerle yakın iş birliği içinde çalışıyorum. Özellikle heyecan verici bulduğum şey, geleneksel zanaatkârlığın modern teknolojiyle birleşimidir; örneğin fotovoltaik sistemlerin cephelere entegre edilmesi ya da yenilikçi yalıtım malzemelerinin kullanılması.

Bize kökenlerinizden ve çocukluğunuzdan bahseder misiniz?

Babam genç bir adamken daha iyi bir hayat ve güvenlik umuduyla ailesiyle birlikte Almanya'ya geldi. Bu, 70'li ve 80'li yıllarda Lübnan'da kasıp kavuran ve pek çok cana mal olan korkunç iç savaştan bir kaçıştı. Annem ise Almanyalıdır. Evde hayatımız Arap kültürü, aile bağları ve Şii İslam diniyle şekillendi. Yine de Alman değerleri de her zaman yetiştirilme tarzımın bir parçasıydı. Erken yaşta iki dünya arasında durmayı öğrendim; ama aynı zamanda her iki tarafın da bana değerli bir şey sunabileceğini de: her şeyden önce tüm insanlara karşılıklı saygıyı vurgulayan, hiçbir kültüre, dine ya da millete tepeden bakmayan ve asla kalıp yargıların tuzağına düşmeyen değerler. Daha çocukken evim, dillerin ve geleneklerin birbirine karıştığı bir yerdi. İki dünyanın bu karışımı bana, kimliğin sabit bir şey olmadığını, her zaman karşılaşmalar, deneyimler ve sevgiyle şekillendiğini derinden kavrattı. Bu değerleri bugün hâlâ taşıyorum. Allah'ın beni anne babamın ellerine emanet etmesinden dolayı sonsuz derecede şanslıyım. Allah'a ne kadar şükretsem azdır, çünkü onlar kim olduğumu ve bugün bulunduğum yeri derinden şekillendirdiler.

Bu iki dünya arasındaki dengeyi nasıl yaşadınız?

Çocukken bu çoğu zaman kolay değildi. İki kültür arasında büyümek, genellikle dışarıdan yöneltilen, gerçekte ne hissettiğiniz sorusunu beraberinde getirir. Zararsız görünen ama aslında belirli bir kültüre bağlanma ya da bir ülkeye sadakat yemini etme çağrısı olan bir soru. Anne babanızın sözde sevgileriyle çoktan aştıkları bir yerde bir bölünme. Hiçbir zaman anlamadığım ve muhtemelen asla anlamayacağım bir ayrılık. Bazen katılımın kıyısında kalıp sessizce gözlemliyordum, çünkü imanım başkaları için doğal olan şeylere katılmama engel oluyordu. Buna rağmen her zaman durumun en iyisini yapmaya ve kökenlerine bakmaksızın mümkün olduğunca farklı insanlarla temasımı sürdürmeye çalıştım. Gençliğimdeki arkadaş çevrem oldukça çok kültürlüydü. Bu çeşitlilik gençliğimin güzel bir yanıydı; ama aynı zamanda içsel bir arayışı da tetikledi: hepimizi birbirimize bağlayan şeyin, hakikatin, Allah'ın arayışını. Çoğu zaman kendimi iki dünya arasında bir köprü gibi hissettim; bazen ortada durup hangi tarafa daha çok ait olduğumdan emin olamadan. Yine de bu duygu beni şekillendirdi ve bana başkalarında ayrılığı değil, ortak olanı görme yeteneği kazandırdı. Köprüler çok daha güzelken insanların neden duvar ördüğünü sık sık kendime sordum. Bugün, bu deneyimin bana insanları yargılamadan anlamayı öğrettiğini biliyorum. Dengenin iki taraf arasında kusursuzca durmak değil, her ikisinin en iyisini birleştirmek anlamına geldiğini öğrendim.

Maneviyatı bilinçli olarak keşfetmeye ne zaman başladınız?

Allah ve kendim hakkındaki hakikati bilme arzusu, neredeyse içgüdüsel olarak, her zaman vardı. Adalet ve barış içinde bir arada yaşama arzusu da içimde derinden kök salmıştı. Bu soruyla ilişkim başlangıçta Şii geçmişimle, özellikle de dünyayı tüm kötülüklerden kurtaracak olan Mehdi'ye olan inançla şekillendi. Ancak bilinçli arayışıma yirmili yaşlarımda başladım. Hayatta çoğu zaman “başarı” denen şeylerin çoğuna ulaşmıştım: aile, iş, güzel bir hayat. Harika eşimle evlendim ve onunla iki harika oğlum oldu. Bir yapı tasarımcısı olarak işim beni tatmin ediyordu, çünkü insan düşüncesinden doğan ve daha önce var olmayan bir şeyin yaratılmasının bir parçasıydım. Bu yaratıcı sürecin bir parçası olmak ve insanların yuva diyebileceği binalar inşa etmek bugün hâlâ bana sevinç veriyor. Yine de sormaya başladım: Benim gerçek amacım nedir? Ve eğer gerçekten varsa (bu soruyu bile eleştirel bir şekilde inceledim), benim için Allah kimdir; yalnızca içine doğduğum dinde değil?

Bu dönemde çeşitli kutsal metinlerle, derslerle ve dinî geleneklerle derinlemesine ilgilenmeye başladım. Cevapları felsefede, bilimde ve dinlerin özünde aradım. Bugün, o zaman anlamamış olsam da bu çağrının Allah'tan geldiğini ve beni adım adım O'na yaklaştırdığını anlıyorum.

Sizi bu yolda daha derine götüren belirli bir deneyim oldu mu?

Hayır, tek bir deneyim değildi; arayışım boyunca bana kendini gösteren pek çok kavrayıştı. İlki, çocuklarımın doğumuydu; onlar sayesinde, gerekirse kendi hayatını bir başkası için vermenin ne demek olduğunu gerçekten anladım. Bu, önceden görmediğim ve egomun büyük bir kısmını eriten bir deneyimdi. Bir diğer deneyim ise bir yanılsama içinde yaşadığımızı fark etmemdi; bunu, beni Abdullah Haşim Eba Sadık ile ilk kez tanıştıran “The Arrivals” dizisi tetikledi. Bu, gerçekten de Mehdi'nin dönüş zamanında olabileceğimiz düşüncesini zihnime ekti. Günlük hayatım uzun süre beni pençesinde tutmaya devam etse de içimdeki anlama arzusu giderek büyüdü. Her gün beni düşündüren küçük işaretler, karşılaşmalar ve sözler getirdi. Allah'ın çoğu zaman gizlide, gösterişsiz anlarda işlediğini anlamaya başladım. Bu kavrayışlar bana dikkatli olmayı öğretti: ne düşündüğüme, ne söylediğime ve ne yaptığıma. Her insanın hayatında bu tür uyarılar aldığına inanıyorum; asıl soru, onları fark edip kucaklayıp kucaklamadığımızdır.

İçinde yetiştiğiniz dini nasıl algıladınız?

Köklerime derin saygı duyuyorum. Ailemden öğrendiğim şekliyle Şii İslam bana disiplini, ahlakı ve Allah sevgisini öğretti. Ama bir noktada aradığım şeyin geleneklerin ötesine geçtiğini hissetmeye başladım. Pek çok soru cevapsız kalıyordu. Yalnızca sözleri değil, sözlerin ardındaki nuru görmek istiyordum. Bu, Hz. Muhammed'in ve ailesinin gerçek İslam'ından bir kopuş değildi; aksine özü arama özleminin derinleşmesiydi, ama kurumdan bir kopuştu. Geçmiş peygamberlerin ve elçilerin tüm takipçilerinin, mutlak kabul edilen toplumsal normları sorgularken gerçekleştirdikleri bir kopuş. Kendi başıma rehberlik bulamadığım her an, Hz. Muhammed'in ve ailesinin öğretilerine her zaman geri dönebileceğimi biliyordum. Onlar her zaman benim çapam oldular. Bana Allah'a korkudan değil, sevgiden kulluk etmeyi öğrettiler. Her dinin ilahi bir öz taşıdığına inanıyorum, ancak pek çokları yalnızca dış kabuğu görüyor. Benim arayışım, tüm biçimleri aşan bu öz içindi.

Ahmedi Barış ve Nur Dini ile nasıl tanıştınız?

Daha önce de belirttiğim gibi, Abdullah Haşim Eba Sadık'ı ilk kez 2008'de “The Arrivals” dizisi aracılığıyla duydum. Birkaç yıl sonra İmam Ahmed El-Hasan'ın mesajını öğrendim ve o dönemde Almanya'da faaliyet gösteren Şiiler ile Mısır'dan bu mesajın takipçileri arasında kısa bir fikir alışverişi oldu. Konu, İmam Ahmed El-Hasan'ın kendisi için iddia ettiği ve Yemani olduğunu öne sürdüğü Hz. Muhammed'in vasiyetiydi. Bu, 2011'de oldu. Bu tartışmaların ötesinde mesaj hakkında pek fazla şey bulamadım ve aynı yıl ilk kez baba oldum; bu da odağımı değiştirdi. On yıl sonra bu mesaj bana geri döndü; bu kez Kaim olduğunu iddia eden ve liderliğini yine Hz. Muhammed'in vasiyetine dayandıran Eba Sadık ile. O zaman sanki bir daire kapanıyormuş gibi hissettim. İçsel arayışımın tüm yıllarının beni tam da bu noktaya getirdiğini sezdim. Daha yoğun bir şekilde okumaya, dinlemeye ve sorgulamaya başladım. Beni daha da büyüleyen şey, Allah'tan, yaratılıştan ve hayatın anlamından söz edilirkenki açıklıktı. Mesele dogma değil, bilincin uyanmasıydı; kendi içimizdeki nuru yeniden keşfetmekti.

Sizi bunun sizin yolunuz olduğuna ne ikna etti?

Tek bir vaaz ya da öğreti değildi; Allah'ın her zaman insanlarla konuştuğu ve her zaman konuşmuş olduğu yönündeki tutarlı mesajdı. Herkesin hemen tanıyabileceği mucizevi bir şekilde değil, O'nun her zaman yaptığı gibi: bize çok benzeyen, her şeyden önce insanlarla bağ kurmak için seçilmiş bir insan aracılığıyla. Gerçek mucize budur: önceki peygamberler ve elçiler gibi, insanlık ile Allah arasındaki meşru aracı olduğunu kanıtlayan ve Allah'a sadakatin ancak onu tanımakla mümkün olduğu biri. Bu nesnel özellikler her zaman şunlar olmuştur: Bir vasiyet, ilahi ilim ve tek Allah'a sadakate bir çağrı. Üstelik bu dünyanın hâli beni harekete geçmeye itti; sözler tek başına hiçbir zaman yeterli olmadı. “Böyle devam et” tavrı söz konusu bile olamazdı. Mesele yalnızca bu dünyada bir değişimin hayalini kurmak değil, kendimden başlayarak bu değişimin bir parçası olmaktı. Geçmişin kutsal şahsiyetlerinde her zaman hayranlık duyduğum şey, onların hikâyelerini yalnızca eski masallar olarak okumak değil, onları bugünün bir parçası olarak benimsemekti. Aksi takdirde, İmam Hüseyin zamanının zalimine karşı destek çağrısında bulunduğunda onu son anda terk edip yerine geçici, lüks günlerden başka bir şey sunmayan bir dünyaya yönelenlerden biri olurdum. Ahmedi Barış ve Nur Dini tam da Allah'ın bugün insanlıkla konuştuğundan, bizi terk etmediğinden söz ediyordu. Bu hakikat varlığımın özüne dokundu. İşte bu, dedim; uzun zamandır aradığım şey.

Eba Sadık'ın topluluğuna katıldığınızdan beri hayatınız nasıl değişti?

Kalbim daha sakin hâle geldi. Eskiden sürekli bir arayış içindeydim: kendim ve ailem için güvenlik, cevaplar arayışı. Son yıllarım, uzun süre açıklayamadığım bir huzursuzluk ve acelecilikle geçti. Bugün bir şeyi bastırdığımı biliyorum ve şimdi ihtiyacım olan her şeyin Allah ile bağda yattığını hissediyorum. Beni anlamayanlara bile insanlara daha fazla merhametle yaklaşmayı öğrendim. Sanki içimde çok kadim bir nuru yeniden keşfetmiş gibiyim. Benim için bu, Allah'ın bu dünyada yeniden canlı olarak konuştuğu anlamına geliyor. O, Eba Sadık ve takipçileri aracılığıyla etrafımızdaki dünyayı şekillendiriyor. O'nu içtenlikle aradığımızda bize rehberlik ediyor. Mesele etiketler ya da dogma değil, nurdur; insanları dönüştüren ilahi nur. Bu dinde kalbimin her zaman aradığı şeyi buldum: Allah ile canlı bir ilişki. Bırakmayı öğrendim: eşyaları, insanları, beklentileri. Karşılaşmalarım daha samimi hâle geldi. Artık hayatın kendisi sürekli bir vahiy.

Çevreniz manevi yolculuğunuza nasıl tepki veriyor?

Bazıları anlıyor, bazıları anlamıyor; bu da sorun değil. Çevremden klasik bir düşmanlıkla karşılaşmadım. Başlangıçta sorular, şüphecilik ve eleştiriler oldu. Ama hakikatin her zaman hemen tanınmadığını öğrendim. Hayatımı kendi adına konuşacak şekilde yaşamaya çalışıyorum: sevgiyle, sabırla ve barışla. Tarih göz önüne alındığında bu beklenmedik değildi. İlahi mesajlar çoğu zaman en çok takipçiyi ancak kurucuları artık insanlar arasında olmadığında kazanır; üzücü ama gerçek bir durum. İnsanlar ölmüş peygamberlerini severler, ama hayattayken onlara karşı savaşırlar; ne kendi saflarındaki ne de dışarıdaki kayıpları umursamadan. Bu, kaçılması çok zor bir delilik biçimidir. Zamanla, onlara ders vermek istemediğinizi, onlara dürüstlük ve sevgiyle yaklaştığınızı hissettiklerinde pek çok kalbin açıldığını fark ettim. Benim için gerçek yol budur.

Bugün kendini kaybolmuş hisseden ya da hakikati arayan insanlara ne söylerdiniz?

Şunu söylerdim: Arayışı bırakmayın. Allah'la içtenlikle konuşun. O sizi duyar. O sizi görür. Kalbinizin derinliklerine gömseniz bile saklanacak hiçbir şey yoktur. O size rehberlik edecektir; belki hemen değil, ama kalbinizin anlayacağı bir şekilde. Göndermek istediği nura kendinizi açın. Allah uzak değildir; O, düşündüğünüzden daha yakındır. O, size şah damarınızdan daha yakındır. Boğuştuğunuz korkuları biliyorum: her türlü kayıp korkusu, maddi varlıklar, sevdikleriniz ya da hatta sözde kendi kimliğiniz. Bilinmeyenden korku mu? Her gün belirsizlik içinde başlar. O hâlde bu korkularla savaşın, çünkü bunu zaten her gün yapıyorsunuz. O zaman sizi gerçek özgürlük bekler: nefisten özgürlük.

Beni bu yola yönlendirdiği için Allah'a şükrediyorum. Almanya'daki hayatım, köklerim, sınavlarım; hepsi O'na giden bir yolculuğun parçasıydı. Bugün biliyorum: Barış, Allah'ın nuru dokunduğunda kalpte başlar. Dünyanın neresinde olursanız olun, hangi durumda bulunursanız bulunun, Allah'ın nurunun size dokunmasına izin verin. O hiç kimseyi geride bırakmaz.

O hâlde hiç kimse geride bırakılmasın. Birbirinizle birleşin. Allah bir olduğu gibi, biz de bir olmalıyız. Savaşa, yoksulluğa ve zulme karşı sağlam durun. Hemcinslerinize yardım edin, size de yardım edilecektir. Her şey kaynağına döner. Yeryüzünde cenneti yaratmak ve ona yalnız girmemek için birlikte çalışalım. Çünkü içinde kimse olmasa cennetin ne değeri olurdu?

En çok sevdiğiniz kişiyi düşünün. Gözlerinizi kapatın ve onu canlı bir şekilde görün. O bakışla diğer herkese bakın.