Allah'ın Hâkimiyeti: İlahi Otorite mi, İnsan İsyanı mı
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Dünyanın liderlik sistemleri Allah'ın iradesiyle uyumlu mu, yoksa insanlar farkında olmadan şeytani bir sistemin doğmasına mı yol açtı?
Yazan Joseph Dean McGowen

İlahi otorite ve insanın başkaldırısına dair anlatılar kadar insanı büyüleyen anlatı azdır. Çağlar boyunca ve çeşitli dinî geleneklerde, Allah'ın yüce otoritesi ve insanlığın O'nun ilahi iradesini tekrar tekrar reddetmesi temasıyla karşılaşırız. Tevrat, Kutsal Kitap ve Kur'an gibi İbrahimî dinlerin kutsal metinlerindeki kıssalar — insan arzusunu ilahi emre tercih etmenin derin sonuçlarını bize hatırlatır.
İlahi otoriteye karşı isyanın en eski ve en çarpıcı örneklerinden biri, İslam geleneğindeki İblis ya da Şeytan kıssasıdır. Bu kıssa Şeytan'ı, muazzam bir bilgiye ve ibadete sahip olan, Allah katında en yüksek mertebelere ulaşmış, ancak kibri ve büyüklenmesi yüzünden Adem'e secde etme yönündeki doğrudan bir emri reddetmiş bir varlık olarak tasvir eder.
Allah şöyle buyurdu: “Hani Rabbin meleklere, ‘Şüphesiz Ben yeryüzünde bir Halife kılacağım’ demişti [ey Muhammed, bunu an]. Onlar, ‘Biz Seni hamd ile tesbih edip Seni takdis ederken, orada bozgunculuk yapacak ve kan dökecek birini mi kılacaksın?’ dediler. O [Allah], ‘Şüphesiz Ben sizin bilmediğinizi bilirim’ dedi.”Kur'an, Sure 2 (Bakara), Ayet 30
Şeytan'ın reddi, onun kibrini ve Allah'ın atadığı hükümdar Adem'e karşı başkaldırısını açığa vurdu. “Ben ondan daha hayırlıyım. Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın” (Kur'an 7:12) sözü, onun kibrini ve Adem'den üstün olduğuna dair inancını ve daha da önemlisi, Allah'ın İradesine ve O'nun yeryüzü üzerine atadığı hükümdara karşı muhalefetini ve reddini vurgular.
Basitçe söylemek gerekirse, İblis kendisini daha güçlü ve hükmetmeye daha layık bir varlık olarak görüyordu. İtaatsizliğinin sonucu olarak Şeytan cennetten kovuldu ve Kıyamet Günü'ne kadar, daha özel olarak “Yevmü'l-Kıyame” ya da “Kıyam Günü”ne, Kalkış Günü'ne kadar lanetlendi. Ehl-i Beyt bunu, son zamanlarda geri dönecek olan, Muhammed Ailesi'nden Kaim olarak bilinen mesihî şahsiyet “Kaim'in Günü” anlamında yorumladı.
Şeytan'ın kovuluşu, ilahi emir ile yaratılmış irade arasındaki kozmik bir çatışmanın başlangıcını işaret eder ve Allah'ın yüce otoritesine başkaldırmanın ağır sonuçlarını gözler önüne serer; böylece Kabil'in oğulları ile Adem'in oğulları arasındaki savaş başladı.
Kenanlılar ile Ademoğulları Arasındaki Soy Savaşı

İlahi otoriteye karşı isyan teması Kabil ile Habil kıssasında daha da belirginleşir. Tevrat'ta, Kutsal Kitap'ta ve Kur'an'da Kabil'in kardeşi Habil'i öldürmesi, Allah'ın iradesine karşı ilk insani başkaldırı eylemi olarak geçer. Babası Şeytan gibi Kabil'in kıskançlığı ve Allah'ın Habil'in kurbanını tercih etmesini kabul etmeyi reddetmesi, sonunda onu ilk cinayeti işlemeye götürdü.
Bu eylem, ilahi hükümlere karşı insan isyanı için bir emsal oluşturdu ve Kenanlılar olarak bilinen Kabil'in soyu ile Ademoğulları olarak anılan Adem'in soyu arasında bir soy savaşı başlattı.
Tarih boyunca bu soy savaşı, ilahi otoriteyi reddedenler ile onu savunanlar arasındaki süregelen çatışmayı simgeler.
Allah'ın yasalarına başkaldıranları temsil eden Kenanlılar, damarlarında Şeytan'ın kanı aktığı için her zaman sayıca ve silahça, inşaat ve diğer zanaatlardaki bilgice çok daha güçlü olmuştur.
Kenanlılar, sayıca çok daha az olan ve Allah'ın ilahi iradesinin ve otoritesinin sadık takipçilerini simgeleyen, her zamanda Allah'ın atadığı Elçi'ye çoğunlukla gizlice teslim olan ve onu destekleyen Ademoğullarıyla her zaman çatışmıştır.
Ebu Abdullah şöyle dedi: “Şüphesiz Kabil, Şit'e yaklaştı ve ona dedi ki: ‘Babam sahip olduğu bilgiden sana verdi; oysa ben senden büyüktüm ve bu bilgiye senden daha çok hak sahibiydim, ama oğlunu öldürdüğüm için bana öfkelendi ve bu bilgide seni bana tercih etti. Allah'a yemin ederim ki, eğer babandan miras aldığın bilgiden herhangi bir şeyi bana karşı gösteriş yapmak ve senin daha üstün olduğunu göstermek için anarsan, kardeşini öldürdüğüm gibi seni de öldürürüm.’”Biharu'l-Envar, Allame Meclisi, Cilt 11, s. 241
Bu rivayetler aracılığıyla, kibrin, hasedin ve güç ya da hükümranlık sevgisinin Kabil'in damarlarında nasıl aktığını görebilirsiniz; çünkü o, babası şeytanla aynı kana ve özelliklere sahipti. Ve bu kan nesilden nesile aktı; Kenanlılar Şeytan'ın arzularını yerine getirmeye, yeryüzünü zulüm ve haksızlıkla doldurmaya devam etti.
Bu bir masal ya da tarih dersi değildir; Kenanlılar ile Ademoğulları bugün hâlâ savaş hâlindedir. Kabil'in oğulları, aklınıza gelebilecek her güç alanında; askeriye, hükümet, ekonomi, teknoloji, eğitim, altyapı, sağlık ve dinde, yeryüzünün dört bir yanında güç mevkileri kurmuştur. İblis'in bu hükümdarları ve uşakları, bugün yeryüzünde halkın hükümranlığını ve hâkimiyetini kurmaya yardım edenlerdir; bu ise aslında İblis'in ya da Şeytan'ın hükümranlığı ve hâkimiyetidir. Onlar yeryüzünde Allah'ın tahtını tam anlamıyla gasp etmişlerdir.
Hükümdarı İnsan DEĞİL, Allah Atar
Allah, insanları Allah'ın Hâkimiyeti'ne geri yönlendirmeye yardımcı olmak ve Elçisi'ne yeryüzünde Allah'ın hükümranlığını ve Krallığı'nı kurmasında yardım etmek için her zamanda bir elçi ve hüccet atar; işte bu yüzden Ehl-i Beyt, “Zamanının İmamı'nı tanımadan ölen, cahiliye ölümüyle ölmüştür” demiştir. Bir kişinin o zamanda Allah'ın atadığı hükümdara biatı yoksa, görünürdeki namazlarının ve amellerinin hiçbiri onun için bir değer taşımaz. Allah, insanların bu hücceti ya da elçiyi, ya bir önceki peygamberin dilinde anılan ya da yazılı bir vasiyet aracılığıyla belirlenen halefiyet zinciri yoluyla tanıyabilmesini her zaman sağlar.
Örneğin, Sayılar 27:18-20'de Yeşu'nun Musa tarafından atanması:
“Bunun üzerine Rab Musa'ya, ‘İçinde önderlik ruhu bulunan bir adam olan Nun oğlu Yeşu'yu al ve elini onun üzerine koy. Onu kâhin Elazar'ın ve bütün topluluğun önünde durdur ve onların huzurunda onu görevlendir. Bütün İsrail topluluğu ona itaat etsin diye yetkinden bir kısmını ona ver’ dedi.”Kutsal Kitap, Sayılar Kitabı, Bölüm 27, Ayet 18-20
En ünlü örneklerden biri, peygamber Muhammed'in o zamanki amcası oğlu ve damadı Ali ibn Ebi Talib'in elini kaldırıp şöyle dediği Gadir Hum'dur:
“Ben kimin Mevlası (efendisi, önderi) isem, Ali de onun Mevlasıdır. Allah'ım, onu dost edinene dost ol ve ona karşı çıkana düşman ol.”Mu'cemu'l-Kebir, Taberani, Cilt 5, s. 165
Ancak her zamanın insanları, çeşitli arzuları nedeniyle zamanlarının Elçisi'ni ya da İmamı'nı reddeder ve onunla savaşır; çünkü onlar Kabil'in oğullarıdır ve tıpkı babaları şeytan gibi kendilerinin daha iyi, daha bilgili, daha güçlü ve hükümranlığa daha uygun olduğuna inanırlar. Halkın ya da şeytanın hükümranlığını ve hâkimiyetini, Allah'ın hükümranlığına ve hâkimiyetine tercih ederler.
İsa Mesih de kötü Ferisiler ve hahamlardan aynı muhalefetle karşılaştı ve onları şöyle diyerek azarladı:
“Siz babanız İblis'tensiniz ve babanızın arzularını yerine getirmek istiyorsunuz. O başlangıçtan beri katildi, gerçeğe bağlı kalmadı, çünkü onda gerçek yoktur. Yalan söylediğinde kendi öz dilini konuşur, çünkü o yalancıdır ve yalanın babasıdır.”Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, Bölüm 8, Ayet 44
Bu mücadele, Allah'ın hâkimiyetine teslimiyet ile insanın kendi kendini yönetme arzusu arasındaki sürekli savaşı vurgular.
Bir gün Ehl-i Beyt'ten vaat edilen Yemani İmam Ahmed El-Hasan'a, “İnsanların çoğunluğu neden batılın peşinden gider?” diye soruldu.
İmam şöyle yanıt verdi: “Çünkü batılı severler ve çünkü o, arzularına uygundur ve çünkü çoğu hakikatten nefret eder.”
İsrailoğullarının İlahi Otoriteyi Reddi
Tevrat'ta anlatıldığı üzere İsrailoğullarının bir kral talep etmesi, ilahi otoritenin reddine dair bir başka örnek sunar. Peygamber Samuel'in oğullarının önderliğinden memnun olmayan İsrailoğulları, diğer milletler gibi olmak isteyerek üzerlerinde hüküm sürecek bir kral talep etti. 1. Samuel 8:1-22'de, Samuel'in böyle bir talebin tehlikeleri hakkındaki uyarılarına rağmen İsrailoğulları Peygamber Samuel'e ısrar etti. Allah onların bir krala sahip olmasına izin verdi, ancak ardından gelecek ağır sonuçlar konusunda uyardı. İsrailoğullarının seçimi, şu sözlerle belirtildiği gibi, Allah'ın krallığının reddi olarak tasvir edilir:
“Onlar seni reddetmediler, Ben'i üzerlerinde kral olmaktan reddettiler.”Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, Bölüm 8, Ayet 7
Samuel'in dünyevi kralların tehlikeleri hakkındaki vahim uyarılarına rağmen İsrailoğulları taleplerinde kararlıydı. Kral olarak Saul'u seçtiler; bu karar önemli sonuçlara yol açtı. Başlangıçta önder olarak seçilen Saul, sonunda yozlaştı ve Allah'ın gerçek meshettiği Peygamber Davut'a karşı kıskançlıkla doldu. Saul'un deliliğe sürüklenmesi, büyük bir iblis tarafından tam anlamıyla ele geçirilmesi ve Allah'ın atamasına boyun eğmeye isteksizliği, sonunda Davut'u öldürmeye çalıştığı acımasız seferine yol açtı.
Bu anlatı, ilahi otoritenin reddine sıklıkla eşlik eden felaket sonuçları gözler önüne serer. Aynı zamanda insanların yanılabilir olduğunu ve üzerlerinde hüküm sürecek salih bir kralı seçme yeteneğine sahip olmadıklarını kanıtlar; işte bu yüzden hükümdarı halkın değil, Allah'ın ataması insanlık için zorunludur.
İnsan İsyanının Sonuçları: Demokrasi İsa Mesih'i Ölüme Mahkûm Etti
Yeni Ahit, Pontius Pilatus ve İsa Mesih kıssası aracılığıyla ilahi otoritenin reddine dair bir başka örnek daha sunar. Romalı vali Pilatus, İsa'nın masumiyetini fark ederek onu serbest bırakmaya çalıştı. Ancak başkâhinler ve ihtiyarlar tarafından yönlendirilen kalabalık, Yahudiler için vaat edilen Mesih olan İsa Mesih yerine azılı bir suçlu ve katil olan Barabba'yı serbest bırakmayı seçti.
Matta 27:21-23 ve Markos 15:9-11'de anlatıldığı üzere kalabalığın seçimi, insan arzularının ve kalabalık yönetiminin ilahi iradeyi nasıl gölgede bırakabileceğini gösterir.
“Vali yine onlara, ‘İkisinden hangisini size serbest bırakmamı istiyorsunuz?’ dedi. Onlar da, ‘Barabba'yı’ dediler. Pilatus onlara, ‘Öyleyse Mesih denen İsa'ya ne yapayım?’ dedi. Hepsi, ‘Çarmıha gerilsin!’ dediler. O da, ‘Neden, ne kötülük yaptı?’ dedi. Ama onlar daha da çok bağırdılar: ‘Çarmıha gerilsin!’”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 27, Ayet 21-23
“O da onlara, ‘Yahudilerin Kralı'nı size serbest bırakmamı istiyor musunuz?’ diye karşılık verdi. Çünkü başkâhinlerin onu kıskançlıktan teslim ettiklerini anlamıştı. Ama başkâhinler, onun yerine Barabba'yı kendilerine serbest bırakması için kalabalığı kışkırttılar.”Kutsal Kitap, Markos Kitabı, Bölüm 15, Ayet 9-11
Barabba'yı İsa'ya tercih ederek serbest bırakma kararı, duygularla hareket eden ve önderler tarafından etkilenen halkın iradesinin, zulmün adalete galip gelmesine yol açtığı, kayda geçmiş en eski demokrasi örneklerinden biridir. Kalabalığın, Mesihleri ve Kralları olarak meshedilmiş ve peygamber İşaya'nın vasiyetiyle bir atamayla gelmiş olan İsa'yı reddetmesi, insan yönetimini ilahi yönetime tercih etmenin tehlikelerini örnekler. İsa'nın onların kralı olarak hüküm sürmesi gerekiyordu - “Mesih” budur, Allah'ın meshedilmiş bir hükümdarı ve kralı - ama İsa'ya ihanet edilmesi ve Ferisilerin Yahudiler üzerindeki güçlerini elde tutmak istemeleri ve kendilerini hükmetmeye daha layık görmeleri nedeniyle seferi duraksadı.
Demokrasi: Kalabalığın Yönetimi ve İlahi Yönetim
İlahi otoritenin süregelen reddini anlamak için insan yönetimini şekillendirmiş felsefeleri incelemeliyiz. Platon ve Sokrates gibi Antik Yunan filozoflarından modern siyaset kuramcılarına kadar, demokrasinin erdemleri ve tehlikeleri hakkında uzun süredir devam eden bir tartışma vardır. Platon, “Devlet” adlı eserinde demokrasiyi, tutkunun aklın önüne geçtiği ve çoğunluğun ya da “kalabalığın” sesinin hakikat ve adalet arayışını bastırabildiği bir sistem, tiranlığın habercisi olarak tasvir etti.
Platon ve Sokrates felsefi diyaloglarında, çoğunluğun arzularının hakikati gölgede bıraktığı bir sistemin tehlikeleri konusunda uyardılar. Sokrates, duygular ve anlık arzularla hareket eden kitlelerin toplum için neyin en iyi olduğunu gerçekten ayırt edip edemeyeceğini sorguladı. Platon'un demokrasiyi tiranlığın yeşerdiği bir zemin olarak tasviri, çoğunluğun sıklıkla ilahi rehberlik yerine kendi yolunu seçtiği ve toplumsal kaosa ve ahlaki çöküşe yol açtığı Kutsal Kitap ve Kur'an anlatılarıyla örtüşür.
Bu fikir, kalabalığın Barabba'yı İsa'ya tercih etmesinde, yani kalabalık zihniyetinin yönlendirdiği ve ilahi hakikati reddeden önderlerin etkilediği bir kararda gözler önüne serilir. Antik filozofların demokrasi hakkındaki uyarıları, insan arzularının ve duygularının ilahi iradenin reddine yol açtığı İsa'nın yargılanması olaylarında yankı bulur.
İsa'nın İncillerdeki öğretileri, hakikatin ve ilahi rehberliğin dar yolunu daha da vurgular. Matta'da İsa şöyle der:
“Dar kapıdan girin. Çünkü yıkıma götüren kapı geniş ve yol enlidir; ondan girenler çoktur. Ama hayata götüren kapı küçük ve yol dardır; onu bulanlar azdır.”Kutsal Kitap, Matta Kitabı, Bölüm 7, Ayet 13-14
Bu pasaj, insan arzularının ve kalabalık yönetiminin hâkim olduğu bir dünyada ilahi hakikati izlemenin zorluğunu vurgular. Salihliğe ve ilahi otoriteye giden yol çoğu zaman yalnız ve zorludur ve onu izlemeyi yalnızca az sayıda kişi seçer.
“Eğer yeryüzündekilerin çoğuna itaat edersen, seni Allah'ın yolundan saptırırlar. Onlar zandan başka bir şeye uymazlar ve onlar ancak yalan uyduranlardır.”Kur'an, Sure 6 (En'am), Ayet 116
Kalabalığın Deccalî Yönetimi
İster dinî metinlerde ister felsefi yazılarda olsun, ilahi otoriteye karşı isyan anlatıları ortak bir uyarıyı yankılar: insan yönetimini ilahi yönetime tercih etmenin tehlikeleri. Günümüz dünyasında demokrasi ve bireycilik çoğu zaman nihai idealler olarak görülür, ama bu sistemler ilahi otoriteye karşı isyan ruhunu da yansıtabilir. Peygamberler, insan yönetiminin ilahi hükmü gölgede bıraktığı ve toplumu hakikatten uzaklaştırdığı bir “Deccal sistemi” konusunda uyardılar.
Ehl-i Beyt'ten vaat edilen Yemani Ahmed El-Hasan şöyle dedi:
“Allah'ın Hâkimiyeti'ne hizmet edenler ve şeytanın hâkimiyetine hizmet edenler vardır ve aradaki herkes dilsiz şeytanlardan başka bir şey değildir.”
Birçok açıdan ilahi otoritenin reddi, Deccal sisteminin—Allah'ın ve O'nun atadığı önderlerin hâkimiyetine karşı çıkan bir sistemin—bir tezahürü olarak görülebilir. Bugün buna, siyasi sistemlerden insan arzularını ilahi emirlerin önüne koyan kültürel normlara kadar çeşitli biçimlerde tanık oluyoruz. “Ne istersen onu yap”, merhum satanist Aleister Crowley'nin söylediği kötü şöhretli sözlerdir. Bu eğilim, insan arzularının ilahi iradenin önüne geçtiği Şeytan, Saul ve İsa'nın çarmıha gerilmesi kıssalarında görülen aynı isyan ruhunu yansıtır.
Burada zor bir soruyla yüzleşmeliyiz: Biz de insanın yönetimini Allah'ın yönetimine tercih etmekle suçlu muyuz? Demokrasi, ne kadar soylu görünse de, ilahi hâkimiyetin örtülü bir reddi midir?
Bu kıssalar bize ilahi otoriteyi reddetmenin sonuçlarının ağır ve geniş kapsamlı olduğunu, çoğu zaman kaosa, tiranlığa ve ahlaki çöküşe yol açtığını hatırlatır. Dahası, eğer daha sonra dünyaya çıkıp kan döken ve yeryüzünü fesada uğratan tiranların seçim sürecine katılırsak—ki melekler, en başta Adem'e yeryüzünde Halife olarak secde etme emri verildikten sonra Allah'a bunu sormuştu—o zaman biz de onların işlediği aynı suçlardan suçluyuz; çünkü o tiranları seçmekten ve iktidara getirmekten biz sorumluyduk.
Bugün dünya bir yol ayrımında duruyor. Kıtalar boyunca insanlık önderlik, rehberlik, hakikat ve aslında - bir dünya kurtarıcısı arıyor. Ancak bu arayışta ilahi hâkimiyetin özünü unuttuk mu? İnsanların çoğu “Allah'ın Hâkimiyeti”nin ne anlama geldiğini bile biliyor mu?
Kutsal metinler bize önderini seçmenin insana değil, onu atamanın Allah'a ait olduğunu hatırlatır. Peki bugün aramızdan kim bu çağrıya kulak veriyor?
Dinî önderlerin ve siyasi sistemlerin çoğu zaman insan arzularını ilahi emirlerin önüne koyduğu bir dünyada, Allah'ın hâkimiyetine yönelik çağrı yok olmuştur ve bu çağrı her zamanda yalnızca peygamberlerin ve elçilerin dillerinde anılmıştır.
Bu gerçeği aldatıcı biçimde gizleyen yalnızca bugünün siyasi sistemi değil, özellikle de dinî önderlerdir; Papalardan Şeyhlere kadar barıştan, adaletten ve hakkaniyetten söz ederler, ama kaçı gerçekten Allah'ın hâkimiyetini savunur?
Kaim'in Kıyamı
Kehanetlerin bir araya geldiği ve birbiri ardına gerçekleştiği bu Son zamanlarda, yüzyıllardır duyulmamış bir mesajı ilan eden bir adam ortaya çıkıyor. Kaim Eba Sadık Abdullah Haşim, gerçek Allah'ın Hâkimiyeti'ne dönüşe çağırıyor ve şu anda gezegende ona çağıran tek insan odur. “Biat Allah'adır” sancağını yükseltmiştir.
Bu, Ehl-i Beyt tarafından önceden bildirilmiş bir kehanetti:
“Şüphesiz biz Ehl-i Beyt'in bir sancağı vardır; kim onun önüne geçerse dinden çıkmıştır, kim ondan geri kalırsa helak olmuştur ve kim ona uyarsa [bize] uymuştur; onun üzerinde şu yazılıdır: ‘Biat Allah'adır!’”İmam Mehdi'nin Zuhuruna Kadar 250 Alamet, Muhammed Ali Tabatabai, s. 15
Bu Mehdi'nin bir alametidir; o, ilahi otoriteyi ve Allah'ın elçisine biat etme ve Allah'ın İradesine teslim olma gerekliliğini hatırlatan biri olarak durur. Kaim'in ortaya çıkışı, Hicaz Kralı Abdullah'ın önceden bildirilen ölümünden sonra zuhur etmesi ve Allah'a biat çağrısı da dahil olmak üzere birçok kehaneti gerçekleştirir.
Peygamber Muhammed, Kral Abdullah'ın ölümünden sonra Kaim'in dünyaya zuhur edeceğini garanti etti.
“Abdullah'ın (Hicaz Kralı) ölümünü garanti edene İmam Kaim'i garanti etmeye hazırım; çünkü Abdullah'ın ölümünden sonra Müslümanlar hiçbir kişi üzerinde uzlaşamayacak ve bu iş ancak sizin İmamınızla sona erecektir. Allah dilerse, yıllarca süren krallık sona erecek ve günler ve aylarla süren krallık başlayacaktır.” Ravi sordu: “Bu iş uzayacak mı?” O, “Kesinlikle hayır” diye yanıt verdi.Gaybetü't-Tusi, Şeyh Tusi, Cilt 1, s. 467
Ve Kaim Eba Sadık Abdullah Haşim, Hicaz Kralı Abdullah'ın ölümünden sonra 2015'te, 32 yaşında “Biat Allah'adır” sancağını yükselterek zuhur etti ve ayrıca “Abdullah” adının Peygamber Muhammed'in Kutsal Vasiyeti'nde anıldığını beyan etti. Bunlar büyük deliller ve gerçekleşen kehanetlerdir.
Kitabu'l-Gaybe adlı kitapta:
“O, 32 yaşında başarılı bir genç suretinde zuhur eder.”Kitabu'l-Gaybe, Numani, Cilt 1, s. 193
Ve Mehdi'yi böyle tanırsınız; Ehl-i Beyt buna “Hücceti Tanıma Kanunu” demiştir ve bu üç şeyden oluşur: Vasiyet, İlahi İlim ve “Biat Allah'adır” Sancağı. Ehl-i Beyt, bu üç ölçütün yalnızca tek bir insanda toplanabileceğini önceden bildirdi: onların Kaimi, zamanın Hücceti, İlahi Adil Devlet'i kurmak için gelen ve “yeryüzünü bir zamanlar zulüm ve haksızlıkla dolduğu gibi adalet ve hakkaniyetle dolduracak” olan.

Kaim Eba Sadık Abdullah Haşim'den başka hiçbir insan bu üç ölçütle ortaya çıkmamıştır. Hicaz Kralı Abdullah'ın ölümünden sonra “Ben Kaim'im” diyerek zuhur eden başka hiçbir insan yoktur.
“Biat Allah'adır” sancağını yükselterek ortaya çıkan başka hiçbir insan yoktur. “Ben Peygamber Muhammed'in Vasiyeti'nde anılan Abdullah'ım” diyerek ortaya çıkan başka hiçbir insan yoktur.
Eba Sadık Abdullah Haşim'inki gibi, İbrahimî dinlerin âlimlerinden hiçbirinin karşısında herhangi bir yanıtı olmadığı olağanüstü ilahi ilimle ortaya çıkan başka hiçbir insan yoktur.
Ve daha da önemlisi, Muhammed ve Âl-i Muhammed, hiçbir insanın bu işi yalan yere iddia edemeyeceğini, aksi takdirde ömrünün kısa kesileceğini vaat etti; Kaim Eba Sadık Abdullah Haşim ise 2015'ten beri, neredeyse 10 yıldır bu işe çağırmaktadır. Ve şimdi 2024'te - daveti ve hareketi daha da güçlüdür; dünya genelinde binlerce mümin bu delilleri ve onun haklarını tanımış, Kaim'e biat etmiş ve bugün onu desteklemektedir.
Ve Allah'ın biz müminlerden, bu zamanda Allah'ın Halifesi'ne teslim olmak isteyen Ademoğulları olarak bizden emrettiği şey budur:
“Mehdi zuhur ettiğinde, buzun üzerinde emeklemek zorunda kalsanız bile ona biat edin; çünkü o Allah'ın Halifesi Mehdi'dir.”Kitabu'l-Fiten, İbn Mace, Hadis 4084
Nasıl bir Tanrı, hakikati arayan binlerce samimi insanın sahte bir iddiacının kurbanı olmasına izin verir?
Nasıl bir Tanrı, önceki Elçilerinin ve İmamlarının, Peygamber Muhammed'in Vasiyeti'ni iddia eden ve “Biat Allah'adır” yazan bir sancak yükselten bir adamın geleceğini önceden bildirmesine izin verir? Allah'ın Hâkimiyeti'ne inananlar olarak, bu adamı açık delil ve kanıtlarla tanıdığımızda, ona teslim olmamız ve biat etmemiz, ardından da sahte bir iddiacı tarafından saptırılmamız mı beklenir?
Bu kesinlikle mümkün değil. Ve unutmayın, Allah samimi kullarını saptırmaz.
Deccal Sisteminin Sonu
Kaim Eba Sadık Abdullah Haşim'in kıyamı, uzun zamandır bu dünyayı yöneten şeytani sistemlere meydan okuyarak ilahi otoriteye dönüşü simgeler. Kaim'in mesajı açıktır: “Allah'ın Hâkimiyeti, Allah'a biattir”; yani Allah'ın seçtiği Halife'ye ve atanmış hükümdara teslim olmaktır.
Eba Sadık son ahitle, Yedinci Ahit'le gelir ve hayatın tüm alanlarında yeryüzünde Allah'ın hâkimiyetinin yeniden tesisine çağırır. Daha da önemlisi, o İmam Mehdi'den Müslümanlara gönderilen elçidir, İsa'dan Hristiyanlara gönderilen elçidir ve İlyas'tan Yahudilere gönderilen elçidir. O Kaim Eba Sadık'tır ve İmam Mehdi'ye vereceğiniz biatlarınızı almak için buradadır.
İdeolojilerle bölünmüş bir dünyada, Kaim'in “Allah'a Biat” sancağı altında birliğe çağrısı, ilahi otoriteye teslimiyet gerekliliğinin güçlü bir hatırlatıcısıdır. Onun mesajı dinî ve kültürel sınırları aşar; yalnızca Allah'a itaate ve Şeytan'ın ve Allah'ın tahtını gasp etmiş olan sahte kralları ve hükümdarlarının hâkimiyetinin reddine çağırır.
Kaim'in ortaya çıkışı bir umut işareti ve eyleme çağrıdır; insanlığı Allah'ın hâkimiyetini tanımaya, O'nun iradesine teslim olmaya ve İlahi Adil Devlet'i ve Allah'ın Krallığı'nı gökte olduğu gibi yeryüzünde de kurmasında ona yardım etmeye davet eder.
Kaim'in kıyamı Deccal sisteminin sonunu haber verir.