Cezayir Onu İnancı Yüzünden Hapsetti, Şimdi İspanya'da Yaşıyor
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Cezayir'de zulüm ve hapis yaşadıktan sonra Cherif, AROPL'ün zulme uğrayan bir üyesi olarak İspanya'da mülteci statüsü aldı.
Yazan Yasmine Guissi



Süregelen tebliğ ve topluluk geliştirme programının bir parçası olarak Ahmedi Barış ve Nur Dini, çok çeşitli inanç ve koşullardan gelen ve her biri kendine özgü kişisel bir yolculuk yapmış olan dünyanın dört bir yanındaki inananlarla bir dizi röportaj yayımlıyor.
Bu Ramazan özel sayısında, bugün Abdullah Haşim'in kararlı bir inananı ve takipçisi olan ve İspanya'da yaşayan Cezayirli Mohamed Ali Cherif (28) ile özel bir röportaj yer alıyor. Cezayir'de zulüm ve hapis yaşadıktan sonra Cherif, Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin zulme uğrayan bir üyesi olarak İspanya'da mülteci statüsü aldı. Artık güvenlik içinde, korkusuzca, kamuya açık misyonerlik çalışması yürütüyor. Barselona sokaklarındaki çalışmaları, birkaç yeni İspanyol inananın bu inanca ilgi duymasına vesile oldu.
Sharif kardeş, Cezayir'deki kişisel dinî geçmişiniz ve yetiştirilme tarzınız nasıldı?
Biraz kapalı bir zihniyete sahip, sade ve yoksul bir ailede büyüdüm. Bu ortamda farklı düşünen bir insan olarak gelişmeye başladığımda, ilk inanç sistemime karşı daha şüpheci hâle geldim. Çocukluğumda, Cezayir'in hâkim dini olan İslami bir geçmişten geldiğim için devlet okullarında okudum. Annem ve babam oruç tutar, namaz kılar ve İslam'ın tüm temel ilke ve görevlerini yerine getirirdi. Ancak büyüdükçe, kendi düşünce dünyamda, özellikle okuldaki İslam din eğitimi dersinde pek çok soruyla yüzleşmeye başladım. Aklıma birçok soru gelirdi; çok meraklı bir çocuktum ve sürekli sorularımla öğretmenlerimi bıktırırdım.
Gençliğimin ilk yıllarından beri hakikati arıyordum ve bu araştırma bana birçok sorun yarattı, özellikle de babamla aramda giderek büyüyen bir çatışmaya yol açtı. Zamanla, dinî öğretiler uygulanmadığı için hâkim İslam dinini ve geleneklerini reddetmeye başladım. Cuma hutbesi sırasında namaz kılardım, ama ne yazık ki insanlar bunu çoğunlukla sadece bir alışkanlık olarak yapıyor ve gündelik hayatlarında hiçbir şeyi uygulamıyorlardı. Bunu görünce 16 yaşında dinsiz olmayı seçmem ve hayata genel bakış açımı değiştirmem şaşırtıcı değildi.
Böylece kısa sürede gitar ve çeşitli müzikler çalan bir müzisyen oldum; bu benim için özel bir sevinç kaynağı hâline geldi. İkinci hobim medya ve programlama oldu, ama bildiğiniz gibi üçüncü dünya ülkelerinde herhangi bir başarı elde etmek çok zordur.
AROPL inancını nasıl buldunuz ve ona nasıl inandınız?
Hayatımdaki eksikliğe gelince, arayışımın ve ruhumun her gün daha da güçlendiğini hissediyorum. Küçüklüğümden beri çevremdeki insanların bana kâfir demesine alışmıştım. Allah'ın huzurunda özgür olduğumu ve sorular sormam gerektiğini hissediyor, hakikati tanımak için çok zaman ayırıyordum. 16 yaşımdan beri ateist olduğum için bu uzun zaman aldı.
2021'de Khireddine Ahmane adında bir arkadaşım vardı ve birlikte sanat ve fotoğrafçılık hakkında konuşurduk. Bana şöyle dedi: “Vallahi Cherif, seninle birçok ortak noktamız var, ama paylaşmadığımız tek bir şey var, o da inanç.” Bunu söylediğinde cevabım kendiliğinden geldi: “Eğer bu inanç doğruysa, ona uyarım.” Khireddine bana kurtarıcının, yani Mehdi'nin zuhur ettiğini söyledi. Önümde yeni bir kapının açıldığını hissettim. Khireddine bana bu büyük insanın, Eba Sadık'ın dininin delillerinden bahsetti. Sanki hafızam yeniden geri gelmiş gibi tuhaf bir manevi his duydum. Onu dinlemek için gece gündüz Khireddine ile buluşurdum. Bu mesele, Eba Sadık'ın doğru sözlü ve hak iddia sahibi olduğundan emin olana dek düşüncelerimin bir parçası oldu; sonunda onun fotoğrafını gördüğümde emin oldum. O fotoğrafın yıllar önce hafızamdan geçtiğini hissettim.
Cezayir'de AROPL inancıyla durumunuz nasıl gelişti?
Bir topluluk içinde birlikte yaşamak ve hayatı diğer inananlarla paylaşmak, Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin temel bir parçasıdır. Biz, Cezayir'deki Allah'ın ve Resulü'nün yardımcıları, bu örneği izlemeye karar verdik ve tek bir evde birlikte yaşamaya gittik. Bu dünya hayatına dair her şeyi bıraktık; aynı yemeği yedik, aynı içecekleri içtik ve aynı tür kıyafetleri giydik.
Dört ay sonra Cezayir hükümeti topluluk evimize baskın düzenledi. Bizi bastırmak istiyorlardı ve hiç utanmadılar; kişisel eşyalarımızı ve kıyafetlerimizi ararken bizi her türlü utanca maruz bıraktılar. Bizi şüpheli, hatta hüküm giymiş suçlularmışız gibi sorgulamaya başladılar. Toplulukta travma yaşayan, hatta soruşturma altına alınan birçok çocuk da vardı. Soruşturmanın ardından savcılığın emriyle üçümüzü tutukladılar. Ben de tutuklananlardan biriydim. Bizi, Cezayir anayasasına göre suç olmaktan çok uzak olan, Davet'i sosyal medya sayfamızda yayımlamakla suçladılar. Soruşturma, ilgili hepimiz için psikolojik olarak son derece yıpratıcıydı ve grubun daha savunmasız yaşlı üyelerinin sağlığını tüketti.
Cezayir makamları size nasıl davrandı?
Hüküm giymiş katiller ve suçlularla birlikte "İslam'ı aşağılamak" suçlamasıyla hapsedildik. Bizi cesur ve güçlü kılan tek şey Eba Sadık'a olan imanımızdı. Hapisteyken, eşimin ben hapsedildikten bir hafta sonra hamile olduğunu öğrendiğini duydum. Eşimin ilk hamileliğini bensiz geçirmek zorunda kalacağını bilmek benim için çok zordu. Bugüne kadar hakkımızda hâlâ bir karar verilmiş değil.
Gözaltının ilk gününde bana fiziksel şiddet uyguladılar, ama psikolojik şiddet daha büyük ve sürekliydi. Hücre dardı; düzgün nefes alacak, hatta oturacak yerimiz bile yoktu. Yemeklerin kalitesi iğrençti. Bizi sapkın sayan yetkililerden pek çok sözlü hakarete maruz kaldık. Örneğin şöyle dediler: “Allah seni kahretsin, sen kâfirsin. Hapiste öleceksin.” Yine de hapiste Allah'tan bereketler aldık ve orada birkaç rüya gördük. Abdullah Haşim'in bizimle olduğunu, her adımda bizi desteklediğini hissettik. Manevi enerji ve Allah'ın bereketleri olmasaydı o aşamayı geçemezdik.
AROPL topluluğu ve Eba Sadık, özgürlük mücadelenizi desteklemek için nasıl karşılık verdi ve sonuç ne oldu?
Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin üyeleri hızla harekete geçti, insani yardım kuruluşlarıyla iletişime geçti ve meseleyi insan hakları kanalları aracılığıyla ilerletti. Fotoğraflarımız sosyal medyada geniş çapta paylaşıldı; bu, kurtuluşumuzda büyük bir rol oynadı, çünkü hâkim başlangıçta bize tam bir yıl hapis ve para cezası vermişti. Hadil kardeş ve Yasmine kardeşin insani yardım kuruluşlarıyla iletişime geçme çabaları sayesinde beş ay içinde serbest bırakıldık. Uluslararası Af Örgütü grubumuzu destekleyen bir açıklama yayımladı.

Cezayir'deki yardımcılar dinlerini ve Abdullah Haşim'e tabi olduklarını ilan ederlerse büyük tehlikeyle karşı karşıya kalırlar. Bir dizi zulme ve asılsız suçlamaya katlandım ve Fas'a gitmeye karar verdim; orada dört ay kaldım, ardından dört ay daha Türkiye'de kaldım. Mevcut koşullar ne olursa olsun görevde başarılı olacağıma büyük bir inancım vardı. İspanya'ya sığınma başvurusunda bulundum ve bunu elde etmem bir yılımı aldı. İspanya hükümetine teşekkür ederim. Sığınma başvurusu başarıyla kabul edilene kadar bize sıcak bir barınak, yiyecek, giyecek ve tedavi sağladılar. Bugün Eba Sadık'ın mesajını İspanya halkına özgürce yayabiliyorum.
Bugün AROPL davetindeki mevcut durumunuzu ve geleceğinizi nasıl görüyorsunuz?
Plan yapmıyorum; Abdullah Haşim'in toplumunda yararlı bir unsur olmaya ve her şeyden önce hakikati ve onun davetini yaymaya çalışıyorum. İdeal olarak, diğer sadık üyeler gibi, Muhammed ailesinin önderinin yakınında yaşamak, ondan öğrenmek ve onunla birlikte olmak istiyorum. O, bugün dünyadaki ‘büyük insan’dır. Bugün hayatlarında hakikati ve Allah'ı arayan insanlara ne tavsiye edersiniz?
Hakikati arayın ve durmayın. Mücevherleri çıkarmak çoğu zaman kazmayı ve tozu elemeyi gerektirir. Allah sizi özgür yarattı, öyleyse düşüncenizde özgür olmaya çalışın. Hakikati tüm kalbinizle arayın ve amacınızı bilin — bu yeryüzünde ne için yaratıldığınızı. Düşünün, arayın ve hakikati bulma ve ona yardım etme hedefine ulaşmakta hiçbir bedel karşısında durmayın.