Söyleşiler6 dk okuma

“Ya Ölmüş Ya da Hapiste Olmalıydım”: Eba Sadık Tarafından Birleşik Krallık Sokaklarından Kurtarıldı

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Birleşik Krallık'tan sorunlu bir genç olan Jahmeel Musa, suç, iç mücadele ve manevi karmaşa dolu bir hayattan kurtulduktan sonra Eba Sadık'ın topluluğu sayesinde inanç, amaç ve dönüşüm bulur.

Yazan Ardijan Demirovic

Kütüphanem
Bir güvenlik görevlisi, sonbahar ağaçları ve bayraklarla çevrili, kapılı bir evin önünde bir SUV'un yanında kollarını kavuşturmuş duruyor. Parlak güneş ışığı gölgeler düşürüyor.

Gloster'den Birleşik Krallık vatandaşı Jahmeel Musa, Crewe'da Abdullah Haşim Eba Sadık'ın etrafındaki topluluğun bir üyesidir. Ancak hikâyesi, bugün durduğu yerden çok uzakta başlar. İki kültür arasında yetişen ve Birleşik Krallık sokaklarındaki tehlikeli bir hayatla çevrili olan Jahmeel'in hayatı, berraklığa, inanca ve uğrunda çabalamaya değer bir amaca kavuşmadan önce beklenmedik dönemeçlerden geçti.

Bize biraz kendinizden bahseder misiniz?

Adım Jahmeel, 32 yaşındayım ve bu davetten The Arrivals günlerinden, yani 2011-12 civarından beri haberdarım. Yaklaşık 8 yıldır Eba Sadık'ın yanındayım.

Karışık bir kökenden geliyorum; yarı Asyalı, yarı Jamaikalıyım. Babam bir Rasta, annem ise Şii bir Müslümandı. Çocukluğumun büyük bölümünde annem tarafından tek ebeveynli bir evde büyütüldüm ve Müslüman olarak yetiştik, ancak bir İngiltere Kilisesi okuluna gittim.

Davetten önce hayatınız nasıldı?

Çoğunlukla belediye konutlarında ve belediye sitelerinde büyüdüm; sokak hayatı bana kolay geldi. Baba tarafımdaki arkadaşlarımın ve ailemin çoğu suça karışmıştı ve ben, hiç de iyi olmayan sebeplerle tanınan bir aileden geliyordum. Satış ve sigortacılık gibi düzgün mesai işlerim olmasına rağmen suç benden pek uzakta değildi ve birkaç kez tutuklanmıştım. Neyse ki hiç mahkûm olmadım. Birleşik Krallık'ta benim gibi, suç ve uyuşturucuyla çevrili büyüyen çok sayıda genç erkek var. Bu, vakit geçirmenin doğal yolu gibi görünüyor. Hapis yatmış birkaç eski arkadaşım ve aile üyem var.

Hayatım çoğunlukla futbol oynamak, çalışmak ve ailemin yanında olmak etrafında dönüyordu; tabii bir de mahalleden genç erkeklerin eğlenmek için yaptığı diğer bütün şeyler; bunların çoğu dinimle bağdaşmıyordu, diyelim.

Hayatım ve dinime gelince, her zaman Allah'a inandım, peygamberlere ve elçilere inandım; ama hiçbir zaman bir İslami okula ya da medreseye gitmedim ve genellikle yalnızca ailemin arkasında namaz kılardım, ki bu da ben büyürken pek sık olmazdı. Muharrem'de meclis düzenler, Ramazan'da oruç tutardık; ama hepsi bu kadardı.

Küçük yaştan itibaren polis ve hükümet/monarşi gibi sistemlerin bizim gibi insanlara, benimkine benzer geçmişe sahip olanlara yardım etmek için var olmadığını zaten biliyorduk. Gerçekten bir İmama uymuyorduk, hükümete inanmıyorduk ve pek bir rehberlik de yoktu.

Bütün dünyanın yozlaşmış olduğu ve dışarıda size yardım edecek pek bir şey olmadığı hissine kapılıyordunuz; bu da sizi çaresiz ya da onu değiştirmek için yapabileceğiniz hiçbir şey yokmuş gibi hissettirebiliyordu. Mesele yalnızca her şeyi olduğu gibi kabul edip elden gelenin en iyisini yapmaktı.

16 ya da 17 yaşındayken The Arrivals'ı izledim ve o noktada noktaları gerçekten birleştirdi ve bize hepsinin aynı yapbozun parçası olduğunu gösterdi: dinler, ayrılık, iyi ve kötü, gizli cemiyetler. Bu tabloyu gerçekten çizdi. Onu asıl inceleyen annemdi ve özünde Eba Sadık bizim İmamımız oldu. Dini bilgimizi ve rehberliğimizi oradan aldık.

Davetten nasıl haberdar oldunuz ve ona nasıl inandınız?

The Arrivals'ı annem ve ailemle birlikte izledim. Ondan sonra annem tabiri caizse tavşan deliğinin derinliklerine daldı ve Eba Sadık'la ilgili her şeyi izledi. Çok erken bir dönemde onun takipçisi oldu.

Oradan itibaren annem beni bilgilendirir ve Eba Sadık'tan karşılaştığı her şeyi bana anlatırdı; bir bakıma o zamandan itibaren o bizim İmamımız oldu. Yavaş ama emin adımlarla araştırma ve öğrenme günlük hayatımla birlikte devam etti ve sonunda, 2014'te biraz iç muhasebe yaptıktan sonra bu inanca olan imanımı resmîleştirdim.

Arka planda kaldım; özellikle geçmişim ve içinde bulunduğum işler göz önüne alındığında söyleyecek ya da yapacak pek bir şeyim yoktu. Örneğin Paltalk'ta pek sık mikrofonu almazdım, aldığımda da sadece bir şey okurdum; çünkü yani, ben kimim ki birine tavsiye vermeye ya da rehberlik etmeye çalışayım, değil mi? Sadece elimden geldiğince bağış yaptım ve kalbimden inandım.

Sekiz yıl önce Mehdi'nin topluluğunun bir parçası olmak için yeni bir sayfa açtınız. Bu karar hayatınızı nasıl değiştirdi?

Hayatım adım adım değişti. İlk olarak, okulu bitirdikten sonra dinimi daha fazla araştırmaya başladım ve Kerbela kıssasını ve Şii olmanın ne anlama geldiğini öğrendim. Birkaç yıl sonra The Arrivals'ı izledikten sonra şok oldum ama her şey anlam kazandı: gizli cemiyetlerin, dinin, medyanın, iyi ile kötünün ve bütün sembolizmin nasıl aynı hikâyenin ya da savaşın parçası olduğu. Bu, etrafımdaki dünyaya gözlerimi açtı ve onu daha çok gerçekte olduğu gibi görebildim; ancak ondan asla kopamadım. Bir ayağım içerideydi, diğeri dışarıda.

2014'te bir tür sinir krizi geçirdim; bu süre zarfında birkaç ay inzivaya çekildim ve dini inceledim, Şehadetimi getirdim ve Ahmed El-Hasan'ın dinine iman ettim. Benim için çok karanlık bir dönemdi; bütün güvenimi Allah'a bağladım ve annemin yardımıyla ondan daha iyi bir insan ve bir mümin olarak çıktım.

2015'te Birleşik Krallık'tan diğer müminlerle tanışmak benim için pek çok şeyi pekiştirmeye yardımcı oldu. Aynı inançlara sahip benim gibi başka insanların da olduğunu fark ettim ve bu bana neyin mümkün olduğunu ve hayatın nasıl olabileceğini bir an için gösterdi.

Bütün bunlardan sonra bile hâlâ eski alışkanlıklarıma geri döndüm. Değişmek ve daha iyi olmak istesem de hayat bana fazlasıyla kolay geliyordu. Dünya ve onun cazibeleri bana sanki altın tepside sunuluyordu. Ondan uzaklaşmaya çalıştıkça işler daha da kolaylaşıyordu. Sanki ben bu dünyanın peşinden koşmayı bıraktığımda o benim peşimden koşmaya başlamıştı ve dürüst olmak gerekirse kendime pek hâkim olamıyordum.

Kalbimin en derininde, kurtulmamın tek yolunun Eba Sadık'ın etrafındaki topluluğa katılma fırsatı verilmesi olduğunu biliyordum; ama aynı zamanda hem kendimi hem de ailemi geri tutanın da ben olduğunu biliyordum. Sonunda ise nihayet davet edildik; ben de her şeyi bırakıp koştum. O zamandan beri bir kez bile geriye bakmadım.

Din ve davet beni gerçekten kurtardı. Topluluğa katılmamış olsaydım ya ölmüş ya da hapiste olurdum; hayatım tam olarak oraya doğru gidiyor gibiydi. Etrafımda daha fazla şiddet vardı ve eski hayatımı bırakmadan kısa süre önce tutuklandım bile. Bu bana, çevremin bir ürünü değil, olmak istediğim kişi olmak için taze bir şans ve yeni bir başlangıç verdi. Dinini kaybeden mahalleden bir çocukken Kaim'in yakın yoldaşlarından biri oldum.

Dışarıdaki insanlara, özellikle de sizinkine benzer bir geçmişten gelenlere bir tavsiyeniz var mı?

Dünyada özünde iyi olan insanlar var; ama ne yazık ki ellerine verilen kartlar onları yaptıkları şeyleri yapmaya zorladı ve çoğu zaman bu, bu soğuk dünyada hayatta kalmak içindi. Seçenekleri olsaydı, imkânları olsaydı, onu değiştirecek cesaretleri ve inançları olsaydı değiştirirlerdi; ama dünya o kadar karardı ki neredeyse tamamen pes ettiler.

O karanlıktan buraya gelmiş biri olarak şunu söyleyebilirim: Bir yol var ve bu kesinlikle Nuh'un gemisidir; karanlığa hapsolmuş iyi insanların beklediği şey de budur: uçurumdan çıkaran o ip. Dışarıdaki herkese, içtenlikle kalplerine bakmalarını ve gerçekte ne istediklerini görmelerini tavsiye ederim.

Hakikat, gerçekler ve deliller orada; ama içtenlikle aramıyor ya da istemiyorsanız, o sıçrayışı ya da o atılımı asla yapamazsınız. Ne kadar delil okursanız okuyun, onlara göre asla amel etmezsiniz; çünkü derinlerde istediğiniz şey bu değildir.

Allah günahkârlar için geldi; bu yüzden asla yeterince iyi olmadığınızı ya da Allah'ın kapısının size açık olmayacağını düşünmeyin. Bu, gerçeklikten daha uzak olamazdı. Burada amaç, aidiyet ve aile bulacaksınız.

Kararınızı verdiğinizde ve kendinizden daha büyük bir şey için yaşamak istediğinizde, Allah'a bu davet hakkında sorma ve O'nun size rehberlik etmesine izin verme zamanı gelmiştir. Allah'a doğru bir adım atarsanız, O size doğru yetmiş adım atar.

Jahmeel'in hikâyesi, kim olursanız olun ya da geçmişiniz nasıl görünürse görünsün, dönüşümün her zaman mümkün olduğunun kanıtıdır. Suç dolu bir hayattan adanmışlık dolu bir hayata uzanan yolculuğu, samimiyetin ve değişim arzusunun gücünü gösterir. Amaç, aidiyet ya da karanlıktan bir çıkış yolu arayan herkes için Jahmeel'in hayatı bir şahitlik olarak durmaktadır: Allah'a doğru atılan samimi bir adım her şeyi değiştirebilir.