Söyleşiler4 dk okuma

Eba Sadık Beni Ötanaziden Nasıl Kurtardı

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

Isabel, Eba Sadık'a imanın hayatları değiştirebileceğinin, hatta kurtarabileceğinin yaşayan bir kanıtıdır. Kronik hastalığı nedeniyle doktorları ona hayatına son vermesini tavsiye etmişti ve o da bu tavsiyeye uymayı düşünmüştü. Ta ki Eba Sadık kollarını açıp onu kendi topluluğunda kendisiyle birlikte yaşamaya davet edene kadar.

Yazan Kevin Omar Rodriguez Ponce

Kütüphanem

İçerik uyarısı: Bu hikâye kronik hastalığa ve intihar düşüncelerine değinmektedir.

Bu makale Isabel hakkındadır. O, Eba Sadık'a imanın hayatları değiştirebileceğinin, hatta kurtarabileceğinin yaşayan bir kanıtıdır. Kronik hastalığı nedeniyle doktorları ona hayatına son vermesini tavsiye etmişti ve o da bu tavsiyeye uymayı düşünmüştü. Ta ki Eba Sadık kollarını açıp onu kendi topluluğunda kendisiyle birlikte yaşamaya davet edene kadar.

Zor Bir Başlangıç

Isabel Porto Riko'da doğdu ve istikrarlı bir aileden yoksun olarak büyüdü. Şöyle anlatıyor: “Kendi ailem, özellikle de annem tarafından hastanede terk edildim. Yalnız büyümek, ailem tarafından terk edilmek, onlar tarafından, babam, annem, kız ve erkek kardeşlerim tarafından nefret edilmek çok zor ve acı vericiydi.”

Bir genç ve genç bir yetişkin olarak, Pennsylvania'da çalışıp okurken evsizlikle karşılaştı: “Ev neydi bilmiyordum… Kaldırımda uyudum. Çalıştım ve okudum. Sokaklarda yaşarken hamile kaldım. Bir köprünün altında, soğukta ve korku içinde yaşadım; çok korkunçtu.”

O zaman bile Isabel hizmete yöneldi. Ebe yardımcısı olarak eğitim aldı ve gençlerin sokaklara düşmesini önlemeye yardımcı olmak için sosyal hizmet eğitimi gördü: “Benim yaşadıklarımı yaşamasınlar diye gençlere yardım etmek için okumak istedim.”

Yıllar sonra Isabel, Amazon'da doğumlara yardım ederek yaklaşık on yıl geçirdi: “Büyülü bir şey gördüm: Acı çekmeden ve bağırmadan ikiz doğuran bir kadın… doğumlar o kadar hızlıydı ki bebekleri çabucak tutmamız gerekiyordu. Şaşırmıştık. Bu deneyim bana kadınların sandıklarından daha güçlü olduğunu öğretti. Fedakârlıkla da olsa dünyaya hayat getiriyoruz.”

“Zamanımın Dolduğunu Düşündüm”

Yıllarca süren yoksulluk ve stres Isabel'in sağlığına ciddi zarar verdi. ABD'de doktorlar ona iyileşmesinin pek olası olmadığını söyledi. “Bir doktor bana muhtemelen altı ay ile bir yıl arası ömrüm kaldığını söyledi,” diye hatırlıyor. Ardından bir psikolog ötanazi seçeneğini gündeme getirdi: “Bana yardımlı ölümü düşünebileceğimi ve çok acı çektiğim için ‘Tanrı'nın affedeceğini’ söyledi.”

Bir grup oturumuna katıldı: “Yöntemleri anlattılar: haplar, iğne, gazlı yatak. ‘Burada ne yapıyorum?’ diye düşündüm. Ama acı, kafa karışıklığından daha güçlüydü.”

Bir sonraki kritik adımı atmadan önce Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin Davet ekibiyle iletişime geçti: “İspanyolca Davet ekibindeki irtibat kişilerim Kevin, Verónica, Ismael… ve Dr. Yasmine'i aramam gerekiyordu. Bana Baba'nın kızının bunu yapmasını istemediğini söylediler.”

Kısa süre sonra beklenmedik bir davet aldı: “Baba (Eba Sadık) beni ziyaretine gelmemi istedi. Yedi gün kalacağımı söyledim ama kalbimde bu sonsuza dekti; burasının evim olduğunu hissettim.”

Özen, Disiplin ve Bir Dönüm Noktası

Isabella, Crewe'daki Webb House'un kapılarından içeri giriyor

Geldiğinde topluluktan sevgi ve özen gördü. Bazilikanın kapılarından girdiğinde yüzlerce açık kol ona sarıldı. Isabella birdenbire artık yalnız değildi. Onun ve sağlığının derdine düşen yüzlerce kız kardeşi, erkek kardeşi, annesi ve kızı vardı.

Gördüğü yalnızca sevgi değildi, sağlık desteği de aldı. Deneyimli bir hekim onu sıkı bir programa aldı: “İlk başta bu diyetin çok ağır olduğunu düşündüm; günde bir kez yalnızca salata ve bir protein. Dayanabilir miyim diye merak ettim. Şimdi yaklaşık 14–15 gün oldu ve işe yarıyor.”

Değişiklikler hızla geldi: “İnsanlar yüzümün daha aydınlık göründüğünü, beni daha mutlu ve daha enerjik gördüklerini söylediler.”

Mehdi ile yaşadığı ve umudunu güçlendiren özel bir anı anlatıyor: “Bir bardak soğuk suyla geldi. Onu içtiğimde vücudumun içinde bir akım hissettim… ve sonra bütün ağrılar geçti; karaciğerim, bacaklarım. Çok güzeldi.”

Bugün sadece şunu söylüyor: “Kendimi bir bebek gibi hissediyorum; yeniden doğmuş gibi hissediyorum.”

Tıp ve Hastaların İhtiyaç Duydukları Üzerine

Isabel, ABD sistemiyle ilgili deneyimi konusunda açık sözlü: “Doktorlar en iyi ekipmana sahip olabilir ama dinlemiyorlar. Hızlıca reçete yazıyorlar. Birçok hastanın daha fazla ilaca ihtiyacı yok; sevgiye ve anlayışa… ve doğal tedavilere ihtiyaçları var.”

Klinisyenlere çağrısı açık: “Hastalarınızı dinleyin. Kararlarda acele etmeyin. Hastalara zehir vermemeye çalışın. Pek çoğunun ihtiyacı olan şey sevgi, sabır ve doğadan gelen çarelerdir.”

“Kendilerine umut olmadığı söylendiği için yardımlı intiharı düşünenlere şöyle diyor: “Yapmayın. Çözüm Allah'ı aramaktır… Hayatı veren tek Zat, onu alabilecek olandır.”

Topluluk hayatı iyileşmesinin bir parçası oldu: “Her şey değişti; içten dışa. Kendimi daha korunmuş ve beslenmiş hissediyorum… topluluk üyeleri ben istemeden, bana yardım etmek için diyet yemeğimi benimle birlikte yemeyi bile seçiyorlar.”

Isabel şimdi hizmet etmek istiyor: “Görevim mesajı taşımak… çalışmak, kardeşlerimize yardım etmek ve Baba'yı korumaya yardımcı olmak.”

Isabel'in ruh halinde, zihin berraklığında ve enerjisinde bazı iyileşmelerin ne kadar hızlı ortaya çıktığına gerçekten şaşırdık. Önünde uzun bir yol olduğunu da biliyoruz: tıbbi takip, süreklilik ve günlük disiplin. Bizim için Isabel, topluluğumuzun koruması gereken kişinin ta kendisidir: savunmasız ama dirençli, yaralı ama hizmete hazır.

Onun hikâyesi aynı zamanda birbirimize neyi borçlu olduğumuzu da açıklığa kavuşturuyor. İlahi Adil Devlet bir slogan değildir; her müminin hem bakım gördüğü hem de başkalarına bakmakla sorumlu olduğu bir sistemdir. Bazılarımız doğal olarak beslemeye, iyileştirmeye, öğretmeye, yemek pişirmeye, araç kullanmaya, temizlemeye, inşa etmeye veya düzenlemeye yatkındır; bu görevler bu kardeşlerimize emanet edilmelidir. Hepimiz, özen bir kültür hâline gelene kadar, sessizce, istikrarla, gün be gün birbirimizin yükünü kaldırmaya istekli olmalıyız.

Isabel'in ilk adımları bizi cesaretlendiriyor ve önümüzdeki çalışma konusunda gerçekçiyiz. Topluluğumuzun bir anlamı varsa, o da şu olmalıdır: Kimse geride bırakılmaz ve bakım verebilen herkes bakım verir. Adil bir devlet işte böyle başlar: her seferinde bir ortak yemek, bir klinik ziyareti, bir sabırlı sohbetle. Ve Eba Sadık'ın inşa ettiği toplulukta işler işte böyledir.