Önce AROPL İçin Geldiler
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Farklı bir yaşam biçimi seçmek sizi hedef hâline getirdiğinde ne olur? Özgürlüğünüzü savunmak beyninizin yıkandığının kanıtı sayıldığında, sesinizin önemli olup olmadığına kim karar verir? Bugün AROPL için geldiler. Yarın sıra size gelebilir.
Yazan Taymour Elalfy
Önce AROPL'u Almaya Geldiler
Yaşam tercihimiz anlaşılmadığında özgür olmak ne anlama gelir? Bu belgesel, Crewe'daki Ahmedi Barış ve Nur Dini'nin (AROPL) gündelik yaşamı üzerinden topluluk hayatını, dayanışmayı ve bir aileye ait olmanın temel ihtiyacını inceliyor.
Taymour Elalfy'nin The Divine Just State'te yayımlanan “First They Came for AROPL” başlıklı makalesinden uyarlanan film, yazarın Ahmedi Barış ve Nur topluluğuna bakışını beyaz perdeye taşıyor: paylaşılan sorumluluklar, kurulan bağlar ve 29 Nisan 2026 polis operasyonunun ardından yaşanan altüst oluşlar.
Topluluk görüntülerini, anlatımı ve ses atmosferlerini bir araya getiren film, etiketlerin ardındaki insanları keşfetmeye ve vicdan özgürlüğü, insan onuru ve başka bir yaşam biçimini seçme hakkı üzerine düşünmeye davet ediyor.
Dinlemeye, anlamaya ve önyargıların ötesine bakmaya bir davet.
Fransızca ve İngilizce olarak, altyazılı şekilde mevcuttur. İzlerken dili değiştirmek için videonun altındaki düğmeleri kullanın.
Farklı bir yaşam biçimi bulduk. İnsanların çağlar önce bulması gereken bir şey. Peygamberlerin ve bilgelerin zamanın başlangıcından beri bize öğretmeye çalıştığı bir şey. Karıncaların ve arıların bile çözdüğü bir şey.
Bir topluluk olarak birlikte yaşamak.

Hepimizin geldiği dünya, herkesin kendi başının çaresine bakmaya, kendi kendini idare etmeye, çoğu zaman acımasız ve kalpsiz hissettirebilen bir sisteme karşı mücadele edip hayatta kalmaya terk edildiği bir dünyadır.
İster tesadüfen ister kasıtlı olarak olsun, bireysel kendi kendine yeterliliğe yönelik modern saplantı, hayatı yorucu bir hayatta kalma mücadelesine dönüştürmüştür.
Sanırım Aynanın İçinden'de Alice'e, bulunduğu yerde sadece aynı noktada kalabilmek için bile bütün gücüyle koşması gerektiği söylenmişti. Modern hayatın bundan daha iyi bir tarifini hiç bulamadım.
Her insanın yemek yapması, temizlik yapması, çalışması, araba kullanması, bütçe yapması, en iyi diyeti, en iyi egzersizleri bulması, çöpü çıkarması, dekorasyon yapması, plan yapması, tamir etmesi, koruması, geçimi sağlaması ve bir şekilde koca bir küçük evreni tek başına ayakta tutması beklenir.
Allah korusun, hastalanırlarsa, yaralanırlarsa, işlerini kaybederlerse ya da beklenmedik bir talihsizlik yaşarlarsa, bütün dünyaları bir gecede çökebilir.
Ve bu şekilde yaşamanın bedeli yalnızca maddi değildir.
Psikolojiktir. Duygusaldır. Bedenlerimizin ta kendisinde hissedilir.
Kendi hayatta kalmanızdan tamamen siz sorumlu olduğunuzda, kaçırılan tek bir ödeme, tek bir hastalık, beklenmedik tek bir felaket bütün hayatınızı yerle bir edebilecekken, nasıl gerçekten dinlenebilirsiniz?
Arka planda sürekli bir kaygı uğultusuyla yaşarsınız.
Zihniniz sürekli hesap yapar, endişelenir, bir sonraki sorunu öngörmeye çalışır. Bedeniniz, sanki her köşede bir tehlike bekliyormuş gibi tetikte kalır.
Savaş ya da kaç.
Sinir sisteminin bizi tehlikeden korumak için tasarlanmış kadim hayatta kalma tepkisi, belirsizliğin ve amansız baskının hâkim olduğu bir hayatta tanıdık bir yol arkadaşına dönüşebilir.
Ve yeterince uzun süre böyle yaşadıktan sonra, huzurun nasıl bir his olduğunu neredeyse unutursunuz.
Sürekli gerginliği normallik sanırsınız. Tükenmişliği sorumluluk sanırsınız. Hayatta kalmayı yaşamak sanırsınız.
Ama insanlar dünyanın yükünü asla tek başlarına taşımak için yaratılmadı.
Herkes, evlerini temizlemesi, çocuklarına özel ders vermesi, diyetlerini planlaması, yemeklerini pişirmesi, arabalarını kullanması, mülklerinin bakımını yapması ve ailelerini koruması için birilerine para ödeyebilen en zengin yüzde bir gibi yaşayacak kadar şanslı değildir.
Peki ya birlikte çalışmanın faydalarından yararlanmak için zengin olmamız gerekmeseydi?
Peki ya çözüm, bize hizmet edecek bir insan ordusu tutacak kadar zengin olmak değil de, birbirimize hizmet edebilecek kadar büyük bir aile olmak olsaydı?
Biz Ahmedi Barış ve Nur Dini'nde, dünyanın pek çok dinî topluluğunun gözden kaçırdığı büyük bir sır öğrendik. Gerçi aslında bu hiç de bir sır değil.
Kutsal Kitaplar boyunca yazılmış ve vurgulanmıştır.
İsa, “Komşunu kendin gibi sev” dedi.
Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), kendimiz için sevdiğimizi kardeşlerimiz için de sevmedikçe hiçbirimizin gerçekten iman etmiş olmayacağını öğretti.
Ve Elçilerin İşleri kitabında İsa'nın havarileri bize ortak yaşamın güzel bir ilk örneğini sunar. İnananlar bir araya geldi, mallarını paylaştı ve kaynaklarını her bir kişinin ihtiyacına göre dağıttı.

Bunu, tek bir adam herkesin emeğiyle semirsin diye yapmadılar.
Bunu, aralarında hiç kimse yoksunluk içinde kalmasın diye yaptılar.
Böylece birinin gücü herkesin gücü oldu.
Böylece birinin talihsizliği herkesin sorumluluğu oldu.
Böylece gerçekten tek bir aile olarak yaşayabildiler.
Bugün bu şekilde yaşamamızı engelleyen nedir?
Belki de yoksulluk korkusudur. Biriktirdiklerimizi kaybetme korkusu. Birbirimize güvenme korkusu.
İşin ironik yanı, bu yaşam biçiminin tek başına paranın asla satın alamayacağı türden bir zenginliğin sırrını barındırmasıdır.
Herkesin değeri sterlin ya da dolarla ölçülemez.
Deneyim, uzmanlık, bilgi, ustalık, yaratıcılık, sabır, şefkat, hikmet ve sevgi vardır.
Bir gülümseme ve güzel ahlak bile karşılaşanlar için birer armağandır.
Peygamber Muhammed bize gülümsemenin sadaka olduğunu öğretmedi mi?
Ve böylece bir araya geldik.
Sahip olduklarımızı paylaştık. Yalnızca paramızı değil, becerilerimizi, uzmanlığımızı, emeğimizi, yeteneklerimizi, zamanımızı ve sevgimizi.
Herkesin hem kendi hayatını hem de etrafındakilerin hayatını zenginleştirmeye katkıda bulunabileceği bir topluluk kurduk.
Arabalara tutkuyla bağlı olanlar araçlarla ilgilendi. En iyi modelleri araştırdılar, motorların bakımını yaptılar, arabaların güvenli ve güvenilir olmasını sağladılar ve kardeşlerine ulaşım sağlamaktan gurur duydular.
Yemek yapmayı sevenler kendilerini inananları doyurmaya adadı. Tarifler geliştirdiler, besleyici yemekler hazırladılar ve ailelerinin sofranın etrafında toplanıp yemeği, kahkahayı ve sohbeti paylaşmasını izlemekten sevinç duydular.


Bir şeyler inşa etme ve tamir etme konusunda yetenekli olanlar kendilerini evimizin bakımına ve iyileştirilmesine verdi. Bozulanı onardılar, araziye baktılar ve bahçeler çiçek açtığında ya da soğuk bir kış gecesinde kalorifer herkesi sıcak tuttuğunda gurur duydular.

Ve bir de sanatçılarımız vardı.
Boş bir duvarı boş bir alan olarak değil, hayat bulmayı bekleyen bir tuval olarak gören ressamlarımız, dekoratörlerimiz, tasarımcılarımız ve yaratıcı ruhlarımız.
Sıradan odaları alıp güzellik mekânlarına dönüştürdüler. Renkler seçtiler, duvarları boyadılar, ortak alanları süslediler ve paylaştığımız binalara sıcaklık ve karakter kattılar.
Sade bir koridor olabilecek yer, davetkâr bir yere dönüştü. İhmal edilmiş bir oda olabilecek yer, insanların toplanmayı sevdiği bir mekân oldu.
Onların sanatı, ayrıcalıklı birkaç kişinin keyif aldığı, zengin bir koleksiyoncunun özel malikânesinde asılmak için yaratılmadı. Herkes için yaratıldı.
Koridorda yürüyen bir çocuk ondan keyif alabilirdi. Sessizce oturan yaşlı bir inanan ondan keyif alabilirdi. Yemek için toplanan bir aile ondan keyif alabilirdi.
Güzellik, yalnızca zenginlerin karşılayabileceği bir şey olmaktan çıkıp paylaştığımız bir şey hâline geldi.

Koruyucu bir yapıya sahip olanlar, topluluk uyurken onu gözettiler, nöbet tuttular ve ailelerinin kendilerini güvende hissetmesini sağladılar.

Rakamlar ve finans konusunda yetenekli olanlar daha iyi fırsatlar aradılar, indirimler için pazarlık yaptılar, toplu alımlar düzenlediler ve ortak kaynaklarımızı daha verimli kullanmanın yollarını aradılar.
Medya konusunda yetenekli olanlar, mesajımızı dünyayla paylaşmak ve bizim gibi yaşamak isteyenleri aramıza katılmaya davet etmek için tüm kalpleri ve ruhlarıyla çalıştılar.

Siyah ya da beyaz, gey ya da heteroseksüel, Yahudi, Hindu, Müslüman, Arap, Amerikalı, zengin ya da yoksul; her kesimden insan, mesajımıza inanıyor ve hayatımızı paylaşmak istiyorsa aramızda bir yer bulabilirdi.

Peki bütün bu emeğin karşılığı neydi?
Karşılığı, herkesin bundan faydalanmasıydı.
Aynı yemeği yedik. Aynı çatı altında yaşadık. Aynı konforu paylaştık. Aynı kaynaklardan giyindik. Çocuklarımız aynı oyuncaklarla birlikte oynadı.
Ve biri hastalandığında, yaslanabileceği biri her zaman vardı.
Biri yaralandığında, acısıyla tek başına yüzleşmek zorunda kalmadı. Ona bakacak, yemek getirecek, ihtiyaçlarıyla ilgilenecek, iyileşmesine yardım edecek insanlar vardı.
Biri tükendiğinde, başkaları yükü taşıyabilirdi. Biri duygusal olarak zorlandığında, onu tanıyan, seven ve mutlu ya da üzgün olmasını önemseyen insanlarla çevriliydi.
Biri artık eskisi gibi katkıda bulunamaz hâle geldiğinde, ailedeki yeri ortadan kalkmadı.
Çünkü değeri hiçbir zaman yalnızca üretebildikleriyle belirlenmedi.
Yaşlı bir insan, hastalıktan muzdarip biri, engelli olarak yaşayan bir kişi ya da sadece sevgiye, bakıma ve korunmaya ihtiyaç duyan bir çocuk—her biri ailemizin değerli bir üyesiydi.
Değerleri hiçbir zaman üretkenlikleriyle ölçülmedi.

Bakılma hakkını kazanmak zorunda değildik. Birbirimize aittik.
Ve dikkat çekici bir şey oldu.
Çok uzun zamandır ilk kez birçoğumuz gerçekten dinlenebildiğimizi hissettik.
Hayatın sorunları ortadan kalktığı için değil, artık onlarla tek başımıza yüzleşmek zorunda olmadığımız için.
Bir şey bozulursa biri onu tamir edebilirdi. Hastalanırsak biri bize bakabilirdi. Bunaldığımızda yükü paylaşacak başkaları vardı.
Beklenmedik tek bir talihsizliğin her şeyi yok etmesi korkusu pençesini gevşetmeye başladı.
Ve yavaş yavaş içimizde bir şey değişti.
Omuzlarımız gevşedi. Zihinlerimiz sakinleşti. Bizi seven ve bizi kollayacak insanlarla çevrili olduğumuzu bilerek uyuyabiliyorduk.
Tek başına hayatta kalmanın amansız kaygısına bu kadar alışmış olan sinir sistemlerimiz nihayet yatışmaya başlayabildi.
Artık sürekli bir sonraki felakete karşı kendimizi hazırlamıyorduk.
Bir ölçüde huzur bulmuştuk.
Artık sadece hayatta kalmıyorduk. Nihayet yaşamak için alanımız vardı.
Bu da zenginliğimizin bir parçasıydı.
Aidiyetten gelen gönül rahatlığı.
Yalnız olmadığınızı bilmekten gelen güvende olma hissi.
Her şeyin yarın dağılabileceği korkusunu sürekli yaşamadan nefes alma, yaratma, ibadet etme, sevme ve hayattan keyif alma özgürlüğü.
Güçlülere pahalı lezzetler sunan bir sofra ve işçilere artıklar sunan başka bir sofra yoktu.
Herkes sefalet içinde uyurken ayrıcalıklı bir yönetici sınıfa ayrılmış lüks yatak odaları yoktu.
Yemekleri pişirenler o yemekleri yedi. Binaları onaranlar o binalarda yaşadı. Arabaların bakımını yapanlar o arabalarla yolculuk etti. Duvarları boyayanlar yarattıkları güzellikten keyif aldı.
Başka birinin cennetini inşa etmiyorduk.
Kendi cennetimizi, birlikte inşa ediyorduk.
Ve her nasılsa, bu kölelik olarak tanımlandı.
Bu kelime hakkında konuşalım.
Kölelik.

İnsanlık tarihinin en korkunç kurumlarından biridir. İnsanlara mülk gibi davranmak, emeklerini sömürmek, özgürlüklerini reddetmek ve onları kendi hayatları üzerindeki denetimden yoksun bırakmak demektir.
Ciddiye alınmayı hak eden bir kelimedir.
Ve bu suçlamayı Britanya'da duymanın acı bir tarihî ironisi vardır.
Burası, imparatorluğu bir zamanlar dünyanın geniş bölgelerinde insanların köleleştirilmesinden, sömürülmesinden ve mülksüzleştirilmesinden muazzam kazanç sağlamış bir ülkedir.
İngiliz gemileri köleleştirilmiş Afrikalıları Atlantik'in öbür yakasına taşıdı. İngiliz serveti kısmen, reddetme özgürlüğü, ayrılma hakkı ve kendi emeklerinin meyveleri üzerinde hiçbir hak iddiası olmayan insanların emeği üzerine inşa edildi.
Ve bugün bile İngiliz Kraliyeti, Pencap'ın fethinden sonra alınan ve İngiliz yönetimi altında on yaşındaki Mihrace Duleep Singh tarafından teslim edilen Koh-i-Noor elmasını hâlâ elinde tutuyor.

Tarihi fetihten, baskıdan ve emperyal yağmadan ayrılamaz olan bir mücevher, hâlâ kraliyet gücünün simgeleri arasında yer alıyor.
Ve şimdi, yüzyıllar sonra, kaynaklarımızı gönüllü olarak bir araya getirmenin ve emeğimizin faydalarını paylaşmanın neden kölelikle aynı şey olmadığını açıklamak zorunda kalıyoruz.
Kendinizi zenginleştirmek için başkalarından almak ile herkesi zenginleştirmek için kendinizden vermek arasında temel bir fark vardır.
Biri sömürüdür.
Diğeri iş birliğidir.
Bugün yemek pişiren kişi yarın bir yere arabayla götürülüyorsa, çatıyı onaran kişi başka birinin hazırladığı yemeği yiyorsa, sanatçı kendi çocuklarının yaşadığı evi güzelleştiriyorsa, tam olarak kim köle, kim efendi?
Her katkının amacı bütünün refahı olduğunda, kim kimin sırtından zenginleşiyor?
Bu, yüzlerce insanın kazançlarını tek bir kişinin cebine akıttığı, böylece tek bir bireyin lüks içinde yaşarken herkesin acı çektiği bir sistem değildir.
Bu, herkesin tek başına ulaşabileceğimizden daha iyi bir yaşam standardının tadını çıkarabilmesi için kaynaklarımızı bir araya getirdiğimiz bir sistemdir.
Eşitliğimiz sadece bir slogan değildir. Gündelik hayatımızın en sıradan ayrıntılarında uygulamaya çalıştığımız bir şeydir.
Ne yediğimizde. Nerede yaşadığımızda. Ne giydiğimizde. Çocuklarımıza nasıl baktığımızda. Hem yükleri hem de nimetleri paylaşma biçimimizde.
Bu yaşam biçimini biz seçtik.
Ona inanıyoruz.
Onun arkasında duruyoruz.
Ve başkaları aynı şeyi seçmeyi hayal bile edemiyor diye zekâmızın ya da bağımsızlığımızın sorgulanmasını reddediyoruz.
29 Nisan 2026'da hayatlarımız alt üst oldu.
500'den fazla polis memuru, Webb House'taki evimiz de dâhil olmak üzere Crewe'da topluluğumuzla bağlantılı mülklerde düzenlenen bir operasyona katıldı.
Beş yüz polis memuru.
Bu sayıyı bir düşünün.

Yaşadığınız, çocuklarınızın uyuduğu, hayatınızı kurduğunuz yerde uyandığınızı ve orayı bu büyüklükte bir polis operasyonunun kuşattığını gördüğünüzü hayal edin.
Çocuklarımızın dehşetini hayal edin.
Ailenizin üyelerinin tutuklanıp götürüldüğünü, evinizin arandığını ve gündelik hayatınızın huzurlu ritminin tek bir sabahta paramparça olduğunu izlediğinizi hayal edin.
Operasyon, aramızda geçirdiği süreye ilişkin bildiklerimize göre topluluğumuzda yalnızca kısa bir süre kalmış olan bir kadının iddiaları üzerine gerçekleştirildi.
Polis onu bir üye olarak tanımladı. Ancak bizim bakış açımızdan, kısa bir süre kalmak, hayatlarını burada kurmuş olan bizler için topluluğu tanımlayan yıllarca süren ortak yaşam, bağlılık ve gündelik sorumluluklardan çok farklı bir deneyimdir.
Bu iddiaları kesinlikle reddediyorum.
Bunların asılsız olduğuna inanıyorum.
Ve bu iddialardan olağanüstü büyüklükte bir operasyon, tutuklamalar, kısıtlamalar, yerinden edilme ve topluluğumuz için aylarca süren acılar doğdu.
Polis defalarca bunun dinimize yönelik bir soruşturma olmadığını söyledi.
Ama durduğum yerden, tanık olduklarımdan, evimizin, ailelerimizin ve yaşam biçimimizin başına gelenlerden bakınca, bu daha çok dinimize yönelik bir saldırı gibi hissettiriyor.
İnsanlara inançlarının hedef alınmadığını söyleyip bu sözlerin yaşadıklarını silmesini bekleyemezsiniz.
Dinî bir topluluğun olağan hayatına bu kadar sert bir şekilde müdahale edip sonra üyelerinin, inançlarının ve yaşam tarzlarının kendilerine yapılan muameleyi etkileyip etkilemediğini sorgulamamasını bekleyemezsiniz.
Bu deneyimin nasıl hissettirdiğini bana siz söyleyemezsiniz.
Ben oradaydım.
Evimizin başına ne geldiğini biliyorum.
Çocuklarımızın başına ne geldiğini biliyorum.
Sevdiğiniz insanların götürülüşünü izlemenin ve sonrasında aylarca bunun sonuçlarıyla yaşamanın nasıl bir şey olduğunu biliyorum.
Neredeyse altı ay geçti.
Bildiğim kadarıyla, cinsel suçlar, zorla evlendirme ya da modern kölelik gibi asıl iddialarla ilgili olarak üyelerimize karşı hiçbir suçlama yöneltilmedi.
Baskının kendisinin yarattığı kaostan kaynaklanan kamu düzeni suçlamaları oldu. Bunlar asıl iddialardan ayrıdır. Bu davalardan on altısı daha sonra düşürüldü.
O sabahın olayları nedeniyle zaten travma yaşamış olan insanlar, o davalarda sonunda düşürülen suçlamalara karşı kendilerini savunmak zorunda bırakıldı.
Ve hâlâ topluluğumuz asıl iddiaların gölgesinde yaşıyor.
Topluluğumuzun muazzam bir adaletsizliğe maruz kaldığına inanıyoruz ve çözüme kavuşmadan geçen her ay bu hissi derinleştiriyor.
Ama belki de bütün bunların en acımasız kısmı, çocuklarımızın başına gelenlerdir.
29 Nisan'dan bu yana Webb House'taki evimize dönemedik.
Neredeyse altı ay.
Çocuklarımızın tanıdıkları evden, keyif aldıkları olanaklardan, ibadethanelerinden ve onları sevgi ve özenle kuşatan topluluktan ayrı kaldığı neredeyse altı ay.


Bu çocuklar bunların hiçbirini seçmedi.
Bir evleri vardı. Bir aileleri vardı. Ait oldukları bir yer vardı. Onlara bakan insanlar, tanıdık yüzler, tanıdık odalar, tanıdık rutinler ve kendilerini güvende hissettikleri bir topluluk vardı.
Ve sonra, tek bir sabahta, dünyaları alt üst oldu.
Şimdi acı çekiyorlar.
Evlerini özlüyorlar. Oynadıkları, öğrendikleri, ibadet ettikleri ve büyüdükleri yeri özlüyorlar. Çoğu insanın kanıksadığı sıradan şeyleri özlüyorlar.
Ve ebeveynleri, tam olarak neye ihtiyaç duyduklarını bildikleri hâlde bunu onlara veremeden acı çekmelerini izlemek zorunda kalıyor.
Evimize dönmek istiyoruz.
Çocuklarımız evlerine dönmek istiyor.
Bunu daha ne kadar basit ifade edebiliriz?
Lüks istemiyoruz. Özel ayrıcalıklar istemiyoruz. Ailelerimizin yaşadığı, çocuklarımızın büyüdüğü, ibadet ettiğimiz, çalıştığımız ve birbirimize baktığımız yere dönmeyi istiyoruz.
Ve yine de, baskından neredeyse altı ay sonra, bildiğim kadarıyla, bu olağanüstü müdahaleyi haklı çıkarmak için kullanılan ciddi suçlarla hiç kimse itham edilmedi.
Aylarca süren ayrılık. Aylarca süren düzensizlik. Aylarca acı çeken çocuklar. Aylarca belirsizlikte bırakılan hayatlar.
Ve hâlâ evimize dönemiyoruz.
İddiaların asılsız olduğuna inanıyorum. Topluluğumuzun muazzam bir adaletsizliğe maruz kaldığına inanıyorum. Ve bu kadar çok aileye yaşatılan acının, seslerimiz görünürde hiçbir ağırlık taşımadan nasıl devam edebildiğini kavrayamıyorum.
Çocuklarımızın esenliğine yönelik kaygı nerede?
Onların istikrarını yeniden sağlamaya yönelik aciliyet nerede?
Evlerini kaybeden ailelere yönelik merhamet nerede?
Bu müdahalelerin amacı savunmasız insanları korumaksa, o zaman bu müdahaleler yüzünden acı çeken çocukları kim dinliyor?
Ebeveynlerini kim dinliyor?
Bizi kim dinliyor?
Bir şekilde kendimiz adına konuşamayacağımız iddiasını bu kadar derinden rahatsız edici kılan şey budur.
Çünkü beynimizin yıkandığına bir kez karar verdiğinizde, artık acımızı ciddiye almak zorunda kalmazsınız.
Evimize dönmek istediğimizi söylediğimizde, isteklerimiz beyin yıkamanın ürünü olarak geçiştirilebilir.
Çocuklarımızın acı çektiğini söylediğimizde, tanıklığımıza şüpheyle yaklaşılabilir.
Topluluğumuzu sevdiğimizi söylediğimizde, sevgimizin kendisi bir şeylerin yanlış olduğunun kanıtı olarak yorumlanabilir.
Ve birden, esenliğinin korunduğu iddia edilen insanlar, seslerinin en az önemsendiği insanlar hâline gelir.
Biz bir polis soruşturmasındaki istatistikler değiliz. Başka birinin dinî topluluklar hakkındaki teorisinin karakterleri değiliz, kötü bir tarikat hakkındaki bir Netflix belgeselinin kötü adamları da değiliz. Biz insanız ve çocuklarımız gerçek acı yaşayan gerçek çocuklardır.
Dinimiz hakkında kim ne düşünürse düşünsün, ortak yaşam hakkında ne gibi şüpheleri olursa olsun, hakkımızda hangi görüşlere sahip olursa olsun, çocukların acısı hepimizin kabul edebileceği bir şey olmalıdır.
Bu baskın muazzam bir insani acıya neden oldu.
Ve bizim bakış açımızdan, bu acı bütün bir topluluğa, asılsız olduğunu bildiğimiz iddialar yüzünden, altta yatan ciddi suçlarla ilgili olarak henüz kimsenin itham edilmediği iddialar yüzünden yaşatıldı.
Çocuklarımızın hayatlarından değerli aylar kaybettik. Geri verilemeyecek aylar. Kendi evlerinde, sevdikleri insanların arasında kendilerini güvende hissederek geçirmeleri gereken aylar.
29 Nisan'da olanları geri alamayız.
Ama acının devam etmesi gerekmiyor.
Evimizi geri istiyoruz. Çocuklarımızın hayatlarını geri istiyoruz. Topluluğumuzu geri istiyoruz.
Ve her şeyden önce, duyulmak istiyoruz.
Koyunlar olarak değil.
Sözde doğruyu yanlıştan ayıramayan çaresiz insanlar olarak değil.
Ebeveynler olarak, aileler olarak, inananlar olarak ve kendi hayatlarını bilen insanlar olarak.
Ve çok uzun zamandır ilk kez kendimizi yoksul hissediyoruz.
Banka hesaplarımız boş olduğu için değil. Pahalı eşyalarımızı ya da dünyevi lükslerimizi kaybettiğimiz için değil.
Bizi zengin kılan şeylerin pek çoğu elimizden alındığı için.
Evimiz. Rutinlerimiz. Ortak yemeklerimiz. İbadet yerlerimiz. Yarın ne olursa olsun onunla birlikte yüzleşeceğimizi bilmenin verdiği rahatlık.
Paranın satın alamayacağı bir zenginlik keşfetmiştik.
Yorulduğumuzda yaslanabileceğimiz, hastalandığımızda bize bakacak, mutluluğumuzu, yüklerimizi, çocuklarımızın kahkahalarını ve gündelik hayatlarımızı paylaşacak insanlarımız vardı.
Zengindik, çünkü birbirimize sahiptik.
Ve şimdi, yıllardır ilk kez, geride bırakmayı seçtiğimiz dünyanın ta kendisi bize hatırlatılıyor. Ailelerin yalnızlık içinde mücadele ettiği, her hanenin kendi başının çaresine bakmak zorunda olduğu, bir zamanlar bizi çevreleyen desteğin artık yalnızca bir oda ya da bir koridor ötede olmadığı bir dünya.
Ve yeniden yaşamak zorunda bırakıldığımız başka bir yoksulluk türü daha var.
Huzur yoksulluğu.
Bir araya gelmeden önce, birçoğumuz sürekli bir kaygı hâlinde yaşamanın ne demek olduğunu biliyordu. Endişeyle uyanmanın, endişeyle uyumanın, her şeyi kaybetmekten her zaman tek bir felaket uzakta olduğumuzu hissetmenin.
Topluluğumuz bize değerli bir şey vermişti: kendimizi güvende hissedebilme yeteneği.
Sinir sistemlerimizin nihayet dinlenmesine izin verilmişti.
Nefes alabiliyorduk.
Uyuyabiliyorduk.
Yaklaşan bir felaketin o sürekli hissi olmadan yaşayabiliyorduk, çünkü karşımıza hangi zorluk çıkarsa çıksın, onunla birlikte yüzleşeceğimizi biliyorduk.
Ama baskından bu yana o huzur paramparça oldu.
Geride bıraktığımızı düşündüğümüz bir duruma geri döndük.
Belirsizlik. Korku. Uykusuz geceler. Her an korkunç bir şey olabileceğine dair sürekli his.
Bedenlerimiz yeniden tetikte.
Savaş ya da kaç.
Çocukları için endişelenen ebeveynler. Evleri için endişelenen aileler. Yarının ne getireceğini, kendilerini güvende hissettikleri yere bir gün dönüp dönemeyeceklerini, birlikte kurdukları hayatların bir gün yeniden kurulup kurulamayacağını merak eden insanlar.

Ve bunda özel bir zalimlik var.
Modern dünyanın korkusunun ve yalnızlığının büyük kısmından bizi kurtaran bir yaşam biçimi bulmuştuk.
Nihayet yüklerimizi bırakabileceğimiz bir yer inşa etmiştik.
Ve şimdi kendimizi o yükleri yeniden taşırken buluyoruz.
Ayrılmayı seçtiğimiz için değil.
Topluluğumuz bizi yüzüstü bıraktığı için değil.
Hayatlarımız, denetimimizin çok ötesindeki güçler tarafından altüst edildiği için.
Ve buna özgürlük mü diyorlar?
Neyden özgürlük?
Bizi seven insanlardan mı? Seçtiğimiz topluluktan mı? Kendi ellerimizle kurduğumuz evden mi?
Sevdiğimiz bir hayattan kurtarılmayı istemedik.
Özgürlüğün bu versiyonunu istemiyoruz.
Çocuklarımızı evleri için ağlatan, bizi bağlı olduğumuz insanlardan ayıran, bizi gerçekten önemli olan her bakımdan daha yoksul kılan bir özgürlük.

Hiçbir zaman birbirimizden özgür olmayı istemedik. Birlikte yaşamakta özgür olmayı istedik.
O zaman seçimimiz buydu.
Şimdi de seçimimiz bu.
Ve bu seçimin ve onu yapan insanların nihayet duyulmasını istiyoruz.
Çünkü söylediklerine hiç eğilmek zorunda kalmadan bir insanın tanıklığını yok etmek için kullanılabilecek bir kelime var.
Beyni yıkanmış.

Ne kadar da işe yarar bir kelime.
Kanaati yetersizliğe dönüştürebilen bir kelime.
Bağlılığı sanrıya dönüştürebilen bir kelime.
Bir insanın özgürce ifade ettiği seçimleri, onun hiç özgürlüğü olmadığının sözde kanıtına dönüştürebilen bir kelime.
Peki beyin yıkama tam olarak nedir?
İnsanların, başka birinin inanmalarını istediği her şeye inanacak şekilde programlanabildiği bilimsel olarak kanıtlanmış bir süreç midir?
Yoksa kanıtların haklı çıkardığından çok daha fazla otorite verilmiş bir etiket midir?
Bir din sosyoloğu ve Yeni Dinler Araştırmaları Merkezi'nin kurucusu olan Massimo Introvigne, bu soruyu Why "Cults" (and "Brainwashing") Do Not Exist başlıklı bir makalesinde ele aldı.
Argümanı çarpıcıdır.

Tarikat karşıtı hareketlerin yaygın olarak sunduğu şekliyle beyin yıkama fikri, dinî grupların başka bir kişinin zihnini kolayca ele geçirebildiği yerleşik bilimsel bir mekanizma değildir.
Beyin yıkama teorilerine eleştirel yaklaşan akademisyenlerin sözde bilimsel olarak itiraz ettiği ve sevilmeyen dinî azınlıkları damgalamak için kullanılabilen bir kavramdır.
Bunun ne anlama geldiğini bir düşünün.
Bir insan derinden dindar, içtenlikle bağlı, mallarını feda etmeye istekli ve çoğunluğun anlamadığı bir yaşam biçimine kendini adamış olabilir.
Ve bu kişinin gerçek bir seçim yapmış olabileceğini kabul etmek yerine, biri onun beyninin yıkandığını kolayca ilan edebilir.
Birden tanıklığı şüpheli hâle gelir.
Mutluluğu şüpheli hâle gelir.
Sadakati şüpheli hâle gelir.
Özgürce hareket ettiği yönündeki ısrarı bile şüpheli hâle gelir.
Peki kendilerini savunmak için hangi kanıtı sunabilirler ki?
Dinleriyle hemfikirlerse, bu hemfikirlik beyin yıkamanın kanıtı olarak görülür.
Topluluklarını savunurlarsa, savunmaları beyin yıkamanın kanıtı olarak görülür.
Mutlu olduklarını söylerlerse, mutlulukları beyin yıkamanın kanıtı olarak görülür.
Suçlamayı çürütmek imkânsız hâle gelir, çünkü her inkâr bir doğrulama olarak yorumlanır.
Bu kanıt değildir.
Bu döngüsel bir akıl yürütmedir.
Ve böyle bir akıl yürütme dinî azınlıkların seslerini geçiştirmek için kullanıldığında, vicdan özgürlüğü için derin bir tehdit hâline gelir.
Birinin tehdit edildiğini, aldatıldığını, korkutulduğunu ya da özgürlüğünden yoksun bırakıldığını kanıtlamak ile inançlarının zihnine yerleştirilmiş olması gerektiğini basitçe ilan etmek arasında muazzam bir fark vardır.
Biri kanıt gerektirir.
Diğeri ondan kaçmanın bir yoluna dönüşebilir.
Sizden dinî inançlarımı kabul etmenizi istemiyorum.
Sizden, onlara sahip olabilecek yetenekte olduğumu kabul etmenizi istiyorum.
Ben bir koyun değilim.
Ben boş bir kap değilim.
Ben, iplerini perdenin arkasına saklanan birinin çektiği bir kukla değilim.
Gözlerim açık.
Zihnim bana ait.
Yetilerime, muhakememe ve kanaatlerime tamamen sahibim.
Bu topluluğun dışında yaşadım. Geldiğimiz dünyayı biliyorum. Tek başına çalışmanın, mücadele etmenin ve hayatta kalmanın ne demek olduğunu biliyorum.
Ve burada ne bulduğumu biliyorum.
Bir aile buldum.
Bir amaç buldum.
Zayıf olduğumda yanımda duracak, mutlu olduğumda benimle sevinecek, hasta olduğumda bana bakacak ve kendilerine gelen her nimeti benimle paylaşacak insanlar buldum.
Bana mantıklı gelen bir yaşam biçimi buldum.
Biri düşünme yeteneğimi elimden aldığı için değil.
Bunu düşündüğüm, yaşadığım, deneyimlediğim ve seçtiğim için.

Seçimime katılmayabilirsiniz.
Ama seçme yeteneğimi ona bir ad vererek öylece yok edemezsiniz.
Ve özgürlüğün benim için ne anlama geldiğini size anlattığımda dinlemeyi reddederken özgürlüğümü koruduğunuzu iddia edemezsiniz.
İşte bu yüzden, benim için bu bir medeni haklar meselesi hâline geldi.
Artık yalnızca bir soruşturmayla ilgili değil.
Farklı yaşayan insanların duyulma hakkıyla ilgili.
Dinî azınlıkların, kanaatlerinin otomatik olarak manipülasyonun kanıtı olarak görülmeme hakkı.
Yetkin yetişkinlerin, başkalarının anlamadığı seçimler yapma hakkı.
Ve tanıklığımızın, başka birinin varsayımlarına uymadığı için bir kenara atılmak yerine kendi değeri üzerinden değerlendirilme hakkı.
Polis dinimizi soruşturmadığını söylüyor.
Bu sözleri duyuyorum.
Ama bu ayrımın, dini uygulayan insanlara yapılan muameleye de yansıtılmasını istiyorum.
Ortak yaşamımızın ta kendisini oluşturan özelliklere—ortak finansmanımıza, ortak sorumluluklarımıza, bağlılığımıza, birbirimiz için fedakârlık yapmaya istekli oluşumuza—şüpheyle bakıldığında, dinimizin ve yaşam biçimimizin olup bitenlerle ilgisi olmadığına nasıl inanmamız bekleniyor?
Bu büyüklükte bir baskının sonuçlarıyla yaşamaya terk edildiğimizde, kendimizi hedef alınmış değil de korunmuş hissetmemiz nasıl bekleniyor?
Ve koşullarımızı anlayamayacak kadar inançlarımıza bağlı görüldüğümüz için kendi hayatlarımıza dair anlatımlarımızın geçiştirileceğinden korktuğumuzda, bu, seslerimize verilen değer hakkında ne söylüyor?
Koruma, insanları iradelerinden yoksun bırakmanın gerekçesi asla olmamalıdır.
Bir insan başkalarına bağımlı olmayı seçerek özerkliğini kaybetmez.
Bir kadın dinî bir toplulukta yaşamayı seçerek zekâsını kaybetmez.
Bir adam kazancını paylaşarak bağımsızlığını kaybetmez.
Bir inanan imana sahip olarak akıl yürütme kapasitesini kaybetmez.
Ve bir topluluk, sırf üyeleri hayatlarını paylaşacak kadar birbirlerini sevdiği için bir hapishaneye dönüşmez.

Kendi hayatınıza dair anlayışınız değersizmiş gibi muamele görmekte korkutucu bir şey var.
Yabancıların, yaptığınızı söylediğiniz seçimleri tanımayı reddederken sizin özgürlüğünüzü tartışmasında son derece aşağılayıcı bir şey var.
Muazzam güce sahip kurumların evinize müdahale etmesini, sevdiğiniz insanları ayırmasını ve sonra sizi sesinizi duyurmak için mücadele eder hâlde bırakmasını izlemekte dehşet verici bir şey var.
Bizim için bu deneyim, azınlıklar insanlıktan çıkarıldığında, inançları şüpheli görüldüğünde ve kendi sesleri önemsenmez olduğunda neler olduğuna dair acı tarihî korkuları uyandırdı.
Holokost da dâhil olmak üzere tarihin korkunç derslerini ve herhangi bir insan grubunun bireyler olarak tanınmak yerine etiketlere indirgenmesine izin vermenin tehlikesini düşünüyorum.
Başımıza gelenin Holokost olduğunu iddia etmiyorum. Tarihin bize, hangi biçimde olursa olsun insanlıktan çıkarmanın ilk işaretlerini ciddiye almayı öğrettiğini söylüyorum.
Ve bizim için, kendi adımıza konuşamıyormuşuz gibi muamele görmek insanlıktan çıkarıcıdır.
Özel haklar istemiyoruz.
Diğer her insanın beklediği hakların aynısını istiyoruz.
İnanmak.
Seçmek.
Bir araya gelmek.
Birlikte yaşamak.
Duyulmak.
Kendi hayatlarımızı anlayabilecek yetenekte olduğumuz kabul edilerek muamele görmek.
Ve yabancı olana karşı önyargıyla değil, kanıtlarla yargılanmak.
Çünkü bugün bu AROPL.
Yarın Allah'a bağlılığı fazla aşırı görülen bir Müslüman olabilir.
Bir manastırda yaşamak için mallarından vazgeçen bir Hristiyan.
Dinî gereklilikleri gündelik hayatının her parçasını şekillendiren bir Yahudi.
Kendini manevi hizmete adayan bir Hindu.
Ya da sadece modern bireyciliğin yalnız ve yorucu mücadelesinin istedikleri hayat olmadığına karar veren bir grup insan.
Toplum, derinden benimsenmiş kanaatleri insanların kendi başlarına düşünemediklerinin kanıtı olarak görmeye başlarsa, din özgürlüğü nerede kalır?
Vicdan yalnızca çoğunlukla hemfikir olduğunda saygı görüyorsa, vicdan özgürlüğü nedir?
Kolektif olarak yaşamayı seçmek başlı başına sömürünün kanıtı olarak görülüyorsa, örgütlenme özgürlüğü nedir?
Ve bir insan karşınızda durup gözünüzün içine bakarak neye inandığını ve neyi seçtiğini size söyleyebiliyor, ama yine de sözlerinin hiçbir değeri yokmuş gibi muamele görüyorsa, insan onuru nedir?
Birlikte bir şey inşa ettik.
Bize tek başımıza mücadele etmemiz gerektiğini söyleyen bir dünyada farklı bir yaşam biçimi bulduk.
Servetimizi, emeğimizi, becerilerimizi, yaratıcılığımızı, zorluklarımızı ve mutluluğumuzu paylaştık.
Çocuklarımızı birlikte büyüttük.
Birlikte yemek yedik.
Birlikte çalıştık.
Birlikte güldük.
Hastalandığımızda birbirimize baktık ve zayıf düştüğümüzde birbirimize destek olduk.
Birlikte bir ev kurduk.
Hiç kimsenin değerinin yalnızca parasıyla, üretkenliğiyle ya da tek başına hayatta kalma yeteneğiyle ölçülmediği bir ev.
Birinin gücünün herkesin gücü olabildiği bir ev.
Ve o ev, o aile, o yaşam biçimi temellerinden sarsıldı.
Öfkeliyiz.
İncindik.
Haklarımızı koruması gereken kurumlar tarafından ihanete uğramış hissediyoruz.
Ama sesimiz kısılmış değil.
Ve inancımızdan vazgeçmeyi reddetmemizin bir şekilde düşünemeyecek durumda olduğumuzu kanıtladığı fikrini kabul etmeyeceğiz.
Kim olduğumu biliyorum.
Neye inandığımı biliyorum.
Neyi seçtiğimi biliyorum.
Ve hiç kimsenin kanaatimi kendime ait bir aklım olmadığının kanıtına dönüştürmesine izin vermeyeceğim.
Bu, AROPL'dan daha fazlasıyla ilgili.
Özgürlüğe değer verdiğini iddia eden bir toplumun, bu özgürlük seçimlerini anlamadığı insanlar tarafından kullanıldığında ona gerçekten inanıp inanmadığıyla ilgili.
Azınlıklar sevilmeyen, alışılmadık ya da yanlış anlaşılan kişiler olduğunda azınlık haklarının bir anlam ifade edip etmediğiyle ilgili.
Konuşan kişi, güçlü kurumların ona şüpheyle bakmaya zaten karar vermiş olduğunu hissettiğinde insan sesinin hâlâ önemli olup olmadığıyla ilgili.
Bugün sizden dinlemenizi istiyorum.
Dinimizi paylaştığınız için değil.
Yaşam biçimimize katıldığınız için değil.
Ama insan olduğumuz için.
Evimize dönmek istediğimiz için.
Ve özgürlüğü savunduğunu iddia eden bir toplum, özgürlüğü tehlikede olanların seslerini duymaya istekli olmak zorunda olduğu için.
İnsanların hakları, çoğunluğun onların inançlarını onaylayıp onaylamamasına bağlıysa, o zaman bu haklar hiç kimse için güvence altında değildir.
Önce AROPL için geldiler.
Yarın sıra size gelebilir.