Halifeyi Tanıma Kanunu

Tarihte İlahi Atama Örnekleri

Özgün başlık: Examples in History of Divine Appointment

Allah elçilerini nasıl atadı? Çeşitli kutsal metinleri inceliyor ve O'nun halifelerinin atanmasını öğreniyoruz.

4.672 kelime · 23 dk okuma20 alıntıHalife · Resul · Halifeyi tanıma kanunu · Allah

Metin Türkçe okunuyor

Kütüphanem

Allah'ın hüccetini tanımanın yolu, hâlihazırda yerleşik olan, uygulanabilir olan ve iddia ettiği makamı, yani Allah'ın elçiliği makamını taşıyan diğer herkes tarafından kullanılmış olan bir şey olmalıydı.

Ve gerçekten de İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), bu yasanın uygulanabilir olduğunu ve Adem (aleyhisselam) zamanından bugüne kadar uygulanageldiğini göstermiştir.

İmam Ahmed El-Hasan (minhusselam), Allah'ın hüccetini tanıma yasasına göre, Allah tarafından gönderildiğini iddia eden kişinin ilahi olarak atanmış olmasıyla ve adının kendisini atayan kişinin vasiyetinde açıkça anılmasıyla bilindiğini söylemiştir.

Böylece Adem (aleyhisselam) örneğinde, o Allah tarafından atanmıştır ve Adem'in halefi de ya Allah ya da Adem tarafından atanmıştır.

Kutsal metinlerde, peygamberlerin haleflerini atadığı pek çok ilahi atama örneği görürüz:

Adem Atanıyor

“Şüphesiz ben yeryüzünde bir halife kılacağım.”

Kur'an-ı Kerim, 2. Sure (Bakara), 30. Ayet

Sonra Tanrı, “İnsanı kendi suretimizde, kendimize benzer biçimde yapalım; denizdeki balıklara, gökteki kuşlara, evcil hayvanlara ve bütün yabani hayvanlara ve yerde sürünen bütün canlılara egemen olsun” dedi.

Kutsal Kitap, Yaratılış Kitabı, 1. Bölüm, 26. Ayet

Ve Adem'e isimlerin hepsini öğretti.

Kur'an-ı Kerim, 2. Sure (Bakara), 31. Ayet

Saul/Talut Atanıyor

Samuel yaşlanınca oğullarını İsrail'e önder atadı. İlk oğlunun adı Yoel, ikincisinin adı Aviya idi; Beer-Şeva'da hizmet ediyorlardı. Ama oğulları onun yolunu izlemedi. Haksız kazanca saptılar, rüşvet aldılar ve adaleti çarpıttılar. Bunun üzerine İsrail'in bütün ileri gelenleri toplanıp Rama'da Samuel'in yanına geldiler. Ona, “Sen yaşlandın, oğulların da senin yolunu izlemiyor; şimdi bütün öteki uluslarda olduğu gibi bize önderlik edecek bir kral ata” dediler. Ama “Bize önderlik edecek bir kral ver” dediklerinde bu Samuel'in hoşuna gitmedi; bu yüzden Rab'be dua etti. Rab de ona şöyle dedi: “Halkın sana söylediği her şeyi dinle; reddettikleri sen değilsin, kendilerine kral olarak beni reddettiler. Onları Mısır'dan çıkardığım günden bu güne dek yaptıkları gibi, beni bırakıp başka ilahlara kulluk ettikleri gibi, sana da öyle yapıyorlar. Şimdi onları dinle; ama onları ciddi biçimde uyar ve üzerlerinde krallık edecek kralın hak olarak neleri talep edeceğini onlara bildir.” Samuel, kendisinden kral isteyen halka Rab'bin bütün sözlerini aktardı. Şöyle dedi: “Üzerinizde krallık edecek kralın hak olarak talep edecekleri şunlardır: Oğullarınızı alıp savaş arabalarında ve atlarında hizmet ettirecek, onlar da arabalarının önünde koşacaklar. Bazılarını binbaşı ve elli başı yapacak, bazılarını toprağını sürmek ve ekinini biçmek, bazılarını da savaş silahları ve arabaları için donanım yapmak üzere görevlendirecek. Kızlarınızı da kokucu, aşçı ve fırıncı olarak alacak. Tarlalarınızın, bağlarınızın ve zeytinliklerinizin en iyisini alıp hizmetkârlarına verecek. Tahılınızın ve bağ ürününüzün onda birini alıp görevlilerine ve hizmetkârlarına verecek. Erkek ve kadın hizmetkârlarınızı, sığırlarınızın ve eşeklerinizin en iyisini kendi işi için alacak. Davarlarınızın onda birini alacak, siz de onun köleleri olacaksınız. O gün geldiğinde, seçtiğiniz kraldan kurtulmak için feryat edeceksiniz, ama o gün Rab size yanıt vermeyecek.” Ama halk Samuel'i dinlemeyi reddetti. “Hayır!” dediler. “Üzerimizde bir kral istiyoruz. O zaman biz de bütün öteki uluslar gibi oluruz; bize önderlik edecek, önümüzden gidecek ve savaşlarımızı yapacak bir kralımız olur.” Samuel halkın söylediklerinin hepsini duyunca bunları Rab'bin önünde yineledi. Rab, “Onları dinle ve onlara bir kral ver” diye yanıt verdi.

Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, 8. Bölüm, 1-22. Ayetler

Saul gelmeden bir gün önce Rab Samuel'e şunu açıklamıştı: “Yarın bu saatlerde sana Benyamin topraklarından bir adam göndereceğim. Onu halkım İsrail'in üzerine önder olarak meshet; o, onları Filistliler'in elinden kurtaracak. Halkıma baktım, çünkü feryatları bana ulaştı.” Samuel Saul'u görünce Rab ona, “İşte sana sözünü ettiğim adam budur; halkımı o yönetecek” dedi.

Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, 9. Bölüm, 15-17. Ayetler

Sonra Samuel İsrailoğulları'na, “Herkes kendi kentine dönsün” dedi. Samuel İsrail halkını Mitspa'da Rab'bin huzuruna çağırdı ve onlara şöyle dedi: “İsrail'in Tanrısı Rab şöyle diyor: ‘İsrail'i Mısır'dan çıkaran benim; sizi Mısır'ın gücünden ve size zulmeden bütün krallıklardan kurtardım.’ Ama siz şimdi sizi bütün felaketlerinizden ve sıkıntılarınızdan kurtaran Tanrınızı reddettiniz. Ve ‘Hayır, üzerimize bir kral ata’ dediniz. Öyleyse şimdi oymaklarınıza ve boylarınıza göre Rab'bin huzuruna çıkın.” Samuel bütün İsrail'i oymak oymak öne çıkardığında kura Benyamin oymağına düştü. Sonra Benyamin oymağını boy boy öne çıkardı ve kura Matri boyuna düştü. Sonunda kura Kiş oğlu Saul'a düştü. Ama onu aradıklarında bulamadılar. Bunun üzerine Rab'be yeniden danıştılar: “Adam buraya geldi mi?” Rab de, “Evet, eşyaların arasına saklandı” dedi. Koşup onu oradan çıkardılar; halkın arasında durduğunda öbürlerinin hepsinden bir baş uzundu. Samuel bütün halka, “Rab'bin seçtiği adamı görüyor musunuz? Bütün halk arasında onun gibisi yok” dedi. Bunun üzerine halk, “Yaşasın kral!” diye haykırdı.

Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, 10. Bölüm, 10-24. Ayetler

Musa, Tevrat'ta Yeşu'yu atadı:

"Musa da Rab'bin kendisine buyurduğu gibi yaptı; Yeşu'yu alıp kâhin Elazar'ın ve bütün topluluğun önünde durdurdu, ellerini onun üzerine koydu ve Rab'bin Musa aracılığıyla bildirdiği gibi onu görevlendirdi".

Kutsal Kitap, Çölde Sayım Kitabı, 27. Bölüm, 22-23. Ayet

Bu, Musa'nın (aleyhisselam) vefat ettiği gece yazdığı Vasiyetidir; bu Vasiyette Nun oğlu Yeşu'yu (aleyhisselam) halefi olarak atar ve ona, Şeytan'ın artık var olmayacağı İlahi Adil Devlet kurulana dek İsrail'in başına gelecek her şeyi bildirir.

Musa'nın Vasiyeti; yani ömrünün yüz yirminci yılında, dünyanın yaratılışından itibaren iki bin beş yüzüncü yılda buyurduğu şeyler: [Ama doğu hesabına göre iki bin yedi yüzüncü yılda ve Fenike'den ayrılıştan sonraki dört yüzüncü yılda], halk Musa'nın gerçekleştirdiği Çıkış'tan sonra Ürdün'ün ötesindeki Amman'a çıktığında, Musa'nın Tesniye kitabında yaptığı peygamberlikte: Ve Rab'bin onayladığı bir adam olan Nun oğlu Yeşu'yu yanına çağırdı ki halkın ve tanıklık çadırının bütün kutsal eşyalarıyla birlikte hizmetkârı olsun ve halkı atalarına verilen topraklara götürsün; böylece o topraklar, Rab'bin çadırda Yeşu aracılığıyla vermek üzere söylediği antlaşmaya ve yemine göre onlara verilsin: Yeşu'ya şu sözleri söyleyerek: '(Güçlü) ve yürekli ol ki buyurulan her şeyi bütün gücünle yapasın ve Tanrı'nın önünde kusursuz olasın.' Dünyanın Rabbi böyle diyor. Çünkü O, dünyayı kendi halkı için yarattı. Ama yaratılışın bu amacını dünyanın kuruluşundan beri açığa vurmayı uygun görmedi; ta ki uluslar bununla mahkûm olsunlar, evet, kendi aşağılanmalarına (kendi) savlarıyla birbirlerini mahkûm etsinler. Bu nedenle O beni tasarladı ve düşündü ve beni dünyanın kuruluşundan önce hazırladı ki O'nun antlaşmasının aracısı olayım. Ve şimdi sana bildiriyorum ki ömrümün yıllarının vakti doldu ve bütün halkın gözü önünde atalarımla birlikte uyumak üzere göçüp gidiyorum. Ve bu yazıyı al ki sana teslim edeceğim kitapları nasıl koruyacağını bilesin: bunları düzene koyacak, sedir yağıyla meshedecek ve dünyanın yaratılışının başlangıcından beri O'nun yaptığı yerde toprak kaplar içine kaldıracaksın ki, Rab'bin günlerin sonunun tamamlanışında onları ziyaret edeceği ziyarette, tövbe gününe dek O'nun adı anılsın.

Ve şimdi onlar senin aracılığınla, O'nun atalarına vermeyi belirlediği ve vaat ettiği topraklara gidecekler; orada onları kutsayacak, her birine payını verecek, bende olan miraslarını onlara pekiştirecek ve onlar için krallığı kuracaksın; ve Rablerinin hoşnutluğuna göre, adalet ve doğrulukla yargılamak üzere onlara yerel yargıçlar atayacaksın. Ve topraklara girdikten beş yıl sonra, bundan sonra on sekiz yıl boyunca önderler ve krallar tarafından yönetilecekler ve on dokuz yıl boyunca on oymak ayrılıp kopacak. Ve on iki oymak inecek ve tanıklık çadırını taşıyacak. Sonra göğün Tanrısı çadırının avlusunu ve kutsal yerinin kulesini yapacak ve iki kutsal oymak (orada) yerleşecek: ama on oymak kendi kurallarına göre kendilerine krallıklar kuracak. Ve yirmi yıl boyunca kurbanlar sunacaklar: yedisi surları tahkim edecek, dokuzunu ben koruyacağım, ama dördü Rab'bin antlaşmasını çiğneyecek ve Rab'bin onlarla yaptığı yemine saygısızlık edecek. Ve oğullarını yabancı ilahlara kurban edecekler, kutsal yerde putlar dikecekler ki onlara tapsınlar. Ve Rab'bin evinde dinsizlik edecekler ve her türlü hayvan biçimini, hatta pek çok iğrençliği oyup işleyecekler.

Ve o günlerde doğudan bir kral üzerlerine gelecek ve süvarileri topraklarını kaplayacak. Ve onların yerleşim yerini Rab'bin kutsal tapınağıyla birlikte ateşe verecek ve bütün kutsal kapları alıp götürecek. Ve bütün halkı sürüp çıkaracak ve onları doğduğu topraklara götürecek, evet, iki oymağı da yanında götürecek. Sonra iki oymak on oymağa seslenecek ve aç ve susuz olarak tozlu ovalarda bir dişi aslan gibi yürüyecekler. Ve yüksek sesle haykıracaklar: 'Rab adildir ve kutsaldır; çünkü siz günah işlediğiniz için biz de aynı biçimde çocuklarımızla birlikte sizinle beraber sürgüne götürüldük.' O zaman on oymak, iki oymağın sitemlerini duyunca yas tutacak ve şöyle diyecekler: 'Size ne yaptık, kardeşler? Bu sıkıntı bütün İsrail evinin başına gelmedi mi?' Ve bütün oymaklar yas tutacak, göğe feryat ederek şöyle diyecekler: 'İbrahim'in Tanrısı, İshak'ın Tanrısı ve Yakup'un Tanrısı, onlarla yaptığın antlaşmayı ve onların soyunun, onlara verdiğin topraklardan asla eksik olmayacağına dair kendi adınla onlara ettiğin yemini hatırla.' O zaman o gün oymak oymağa ve her adam komşusuna şöyle diyerek beni hatırlayacaklar: 'Bu, Mısır'da, Kızıldeniz'de ve kırk yıl boyunca çölde pek çok şeye katlanan Musa'nın o zaman peygamberliklerle bize bildirdiği şey değil mi? O, O'nun buyruklarını çiğnemeyelim diye göğü ve yeri bize karşı kesinlikle tanık tuttu; o buyruklarda bize aracı olan oydu. İşte bunlar onun ölümünden sonra, onun bildirdiği gibi, o zaman bize bildirdiği gibi başımıza geldi; evet, işte bunlar doğu ülkesine tutsak olarak götürülmemize dek gerçekleşti.' Onlar da yaklaşık yetmiş yedi yıl esaret içinde olacaklar.

Sonra üzerlerinde olan biri içeri girecek, ellerini açacak, dizleri üzerine çökecek ve onlar adına dua ederek şöyle diyecek: 'Ey her şeyin Rabbi, yüce tahttaki Kral, dünyayı yöneten ve bu halkın senin seçilmiş halkın olmasını dileyen; (gerçekten) atalarıyla yaptığın antlaşmaya göre onların Tanrısı olarak anılmayı dileyen sen değil misin? 3 Ve yine de onlar eşleri ve çocuklarıyla birlikte başka bir ülkede, yabancı halkların kapıları çevresinde ve büyük bir boşluğun bulunduğu yerde esarete gittiler. Onlara bak ve onlara merhamet et, ey göğün Rabbi.' O zaman Tanrı, atalarıyla yaptığı antlaşma nedeniyle onları hatırlayacak ve o zamanlarda da merhametini gösterecek. Ve bir kralın aklına onlara merhamet etmeyi koyacak; o da onları topraklarına ve ülkelerine geri gönderecek. Sonra oymakların bazı kısımları yukarı çıkacak ve kendilerine belirlenen yere gelecekler ve yeri yeniden surlarla çevirecekler. Ve iki oymak, atalarının Rabbine kurban sunamayacakları için üzgün ve ağıt yakarak kendilerine buyrulan imanda devam edecek. Ve on oymak esaretleri süresince uluslar arasında çoğalıp artacak.

Ve cezalandırma vakitleri yaklaştığında ve onların suçuna ortak olan krallar aracılığıyla intikam kalkıp onları cezalandırdığında, kendileri de hakikat konusunda bölünecekler. Bu nedenle şöyle denmiştir: 'Doğruluktan sapıp kötülüğe yaklaşacaklar ve tapınma evlerini pisliklerle kirletecekler' ve [çünkü] 'yabancı ilahlarla fahişelik edecekler.' Çünkü Tanrı'nın hakikatini izlemeyecekler; bazıları sunağı Rab'be sundukları (bizzat) armağanlarla kirletecekler; bunlar kâhin değil, köle ve köle oğullarıdır. Ve o zamanlarda birçoğu gözde kişilere itibar edecek, armağanlar kabul edecek ve [hediyeler alarak] yargıyı çarpıtacak. Ve bu nedenle yerleşim yerleri ve oturdukları yerin sınırları yasasız işlerle ve kötülüklerle dolacak: Rab'den kötülükle ayrılanlar yargıç olacaklar: herkesin dilediği gibi para karşılığında yargılamaya hazır olacaklar.

Sonra onlar için hüküm süren krallar çıkarılacak ve kendilerine Yüce Tanrı'nın kâhinleri diyecekler: kutsalların kutsalında kesinlikle kötülük işleyecekler. Ve onların yerine kâhinler soyundan olmayan küstah bir kral geçecek; cüretkâr ve utanmaz bir adam; ve onları hak ettikleri gibi yargılayacak. Ve önde gelen adamlarını kılıçla kesip atacak ve onları gizli yerlerde yok edecek ki hiç kimse bedenlerinin nerede olduğunu bilmesin. Yaşlıları da gençleri de öldürecek ve esirgemeyecek. O zaman ondan duydukları korku kendi topraklarında onlara acı gelecek. Ve otuz dört yıl boyunca Mısırlıların onlara uyguladığı gibi onlara hükümler uygulayacak ve onları cezalandıracak. Ve çocukları olacak; (onlar) onun yerine geçip daha kısa süreler hüküm sürecekler. Onların bölgelerine birlikler ve batıdan güçlü bir kral gelecek; o, onları fethedecek: onları tutsak alacak, tapınaklarının bir bölümünü ateşe verecek, (ve) bazılarını yerleşim yerlerinin çevresinde çarmıha gerecek.

Ve bu yapıldığında vakitler sona erecek, bir anda (ikinci) dönem (sona erecek), dört saat gelecek. Zorlanacaklar. . . . Ve bunların zamanında, adil olduklarını söyleyen yıkıcı ve dinsiz adamlar hüküm sürecek. Ve bunlar, hain adamlar, kendilerini hoşnut etmeye düşkün, bütün işlerinde ikiyüzlü ve günün her saatinde ziyafet düşkünü olarak akıllarının zehrini kışkırtacaklar. obur, pisboğaz.... (Yoksulların) mallarını yiyip bitirenler; bunu adaletleri gereği yaptıklarını söyleyen, ama gerçekte onları yok etmek için yapanlar; şikâyetçi, aldatıcı, tanınmamak için kendilerini gizleyen, dinsiz, gün doğumundan gün batımına dek yasasızlık ve kötülükle dolu olanlar: şöyle diyenler: 'Ziyafetlerimiz ve lüksümüz olacak, yiyip içeceğiz ve kendimizi prensler sayacağız.' Ve elleri ve akılları murdar şeylere dokunsa da ağızları büyük şeyler söyleyecek ve üstelik şöyle diyecekler: '(Durduğum) yerde beni kirletmeyesin diye bana dokunma' . . .

Ve başlangıçtan o zamana dek başlarına gelmemiş olan ikinci bir ziyaret ve gazap üzerlerine gelecek; bu ziyarette O, onlara karşı yeryüzü krallarının kralını ve büyük bir güçle hüküm süren birini kışkırtacak; o kişi sünnetliliklerini itiraf edenleri çarmıha gerecek: (bunu) gizleyenlere ise işkence edecek ve onları bağlanıp zindana götürülmek üzere teslim edecek. Ve eşleri uluslar arasındaki ilahlara verilecek ve küçük oğulları, sünnet derilerini öne çekmek için hekimler tarafından ameliyat edilecek. Ve aralarından başkaları işkenceler, ateş ve kılıçla cezalandırılacak ve putlarını, onları tutanlar gibi kirlenmiş olarak, alenen taşımaya zorlanacaklar. Ve aynı biçimde kendilerine işkence edenler tarafından en iç kutsal yerlerine girmeye zorlanacaklar ve üvendirelerle sözü küstahça küfretmeye zorlanacaklar; nihayet bunlardan sonra yasaları ve sunaklarının üzerinde bulunanları.

O zaman o gün Levi oymağından adı Takso olacak bir adam bulunacak; onun yedi oğlu olacak ve onlara öğüt vererek şöyle diyecek: 'Bakın oğullarım, işte halkın üzerine ikinci bir acımasız (ve) murdar ziyaret geldi ve birincisini çok aşan merhametsiz bir ceza. Çünkü Rab'be karşı dinsiz olan, pek çok iğrençlik yapmış olan hangi ulus, hangi bölge ya da hangi halk, bizim başımıza gelenler kadar büyük felaketlere uğradı? Şimdi, bu nedenle, oğullarım, beni dinleyin: çünkü bakın ve bilin ki ne atalar ne de onların ataları, O'nun buyruklarını çiğneyecek biçimde Tanrı'yı denediler. Ve bilirsiniz ki gücümüz budur ve böyle yapacağız. Üç gün oruç tutalım ve dördüncü gün tarladaki bir mağaraya girelim ve Rabler Rabbinin, atalarımızın Tanrısının buyruklarını çiğnemektense ölelim. Çünkü bunu yapar ve ölürsek kanımızın öcü Rab'bin önünde alınacaktır.

Ve o zaman O'nun krallığı bütün yaratılışında görünecek,

Ve o zaman Şeytan artık olmayacak,

Ve keder de onunla birlikte gidecek.

O zaman meleğin elleri doldurulacak,

Baş olarak atanmış olan meleğin,

Ve o, onların öcünü düşmanlarından hemen alacak.

Çünkü Göksel Olan krallık tahtından kalkacak,

Ve kutsal meskeninden çıkacak,

Oğulları yüzünden öfke ve gazapla.

Ve yer titreyecek: sınırlarına dek sarsılacak:

Ve yüksek dağlar alçaltılacak

Ve tepeler sarsılıp yıkılacak.

Ve güneşin boynuzları kırılacak ve karanlığa dönüşecek;

Ve ay ışığını vermeyecek ve bütünüyle kana dönüşecek.

Ve yıldızların çemberi bozulacak.

Ve deniz uçuruma çekilecek,

Ve su kaynakları kesilecek,

Ve ırmaklar kuruyacak.

Çünkü Yüce Olan kalkacak, tek başına Ebedi Tanrı,

Ve ulusları cezalandırmak için görünecek,

Ve onların bütün putlarını yok edecek.

O zaman sen, ey İsrail, mutlu olacaksın,

Ve kartalın boyunlarına ve kanatlarına bineceksin,

Ve onlar sona erecek.

Ve Tanrı seni yüceltecek,

Ve seni yıldızların göğüne yaklaştıracak,

Onların meskeninin bulunduğu yerde.

Ve yukarıdan bakacak ve düşmanlarını Ge(henna)'da göreceksin,

Ve onları tanıyıp sevineceksin,

Ve şükredecek ve Yaratıcını ikrar edeceksin.

Ve sen, Nun (oğlu) Yeşu, bu sözleri ve bu kitabı koru; Çünkü benim ölümümden [göğe alınışımdan] O'nun gelişine dek 250 devir [= yıl-haftası = 1750 yıl] olacak. Ve bu, tamamlanıncaya dek izleyecekleri vakitlerin seyridir. Ve ben atalarımla birlikte uyumaya gideceğim. Bu nedenle, Nun (oğlu) Yeşu, (güçlü ve) yürekli ol; (çünkü) Tanrı (seni) aynı antlaşmada hizmetkâr olmak üzere seçti.

Ve Yeşu, Musa'nın yazısında böylece yazılmış olan sözlerini, daha önce söylemiş olduğu her şeyi duyunca, giysilerini yırttı ve kendini Musa'nın ayaklarına attı. Musa da onu teselli etti ve onunla birlikte ağladı. Yeşu ona yanıt verip şöyle dedi: 'Beni neden teselli ediyorsun, (efendim) Musa? Ağzından çıkan, gözyaşı ve ağıtla dolu söylediğin o acı söz karşısında, bu halktan ayrılıp gidecek olman karşısında nasıl teselli bulayım? (Ama şimdi) seni hangi yer kabul edecek? Ya da (senin) mezarını belirleyen işaret ne olacak? Ya da kim bedenini sıradan bir insanınki gibi oradan yerden yere taşımaya cüret edecek? Çünkü bütün insanlar öldüklerinde yaşlarına göre yeryüzünde mezarlara sahip olurlar; ama senin mezarın güneşin doğuşundan batışına, güneyden kuzeyin sınırlarına kadardır: bütün dünya senin mezarındır. Efendim, gidiyorsun; bu halkı kim doyuracak? Ya da onlara merhamet edecek kim var ve yolda onlara kim rehber olacak? Ya da ben onları atalarının topraklarına götürebileyim diye tek bir günü bile atlamadan onlar için kim dua edecek? O halde bu halkı, bir babanın (kendi) biricik oğlunu, ya da bir hanımın kızını, saygı duyacağı kocaya verilmek üzere hazırlanan bir bakireyi beslediği gibi nasıl besleyeyim? O kız ki bedenini güneşten korur ve yerde koşarken ayaklarının çıplak kalmamasına (özen gösterir). (Ve) onlara iradelerinin dilediğince nasıl yiyecek ve içecek sağlayayım? Çünkü onlardan 600.000 (adam) olacak; çünkü bunlar senin dualarınla bu dereceye kadar çoğaldılar, (efendim) Musa. Ve (Rab'bin) evinde yargıda bulunmam ya da sözle yanıt vermem için bende ne bilgelik ya da anlayış var? Ve Amorlular'ın kralları da onlara saldırdığımızı duyduklarında, artık aralarında Rab'be layık olan kutsal ruhun bulunmadığına inanarak, o çok yönlü ve kavranamaz olanın, sözün efendisinin, her şeyde sadık olanın, yeryüzünün dört bir yanında Tanrı'nın baş peygamberinin, dünyadaki en kusursuz öğretmenin, [artık aralarında olmadığına inanarak] şöyle diyecekler: "Onların üzerine gidelim. Düşman bir kez bile Rablerine karşı dinsizce davranmışsa, onlar adına Rab'be dualar sunacak bir savunucuları yoktur; her saat gece gündüz dizlerini yere koyarak dua eden, bütün dünyayı merhamet ve doğrulukla yöneten O'ndan yardım bekleyen, O'na ataların antlaşmasını hatırlatan ve yeminle Rab'bi hoşnut eden büyük elçi Musa gibi biri yoktur." Çünkü şöyle diyecekler: "O onlarla değil: öyleyse gidelim ve onları yeryüzünden yok edelim." O zaman bu halkın hâli ne olacak, efendim Musa?'

Ve Yeşu (bu) sözleri bitirince kendini yeniden Musa'nın ayaklarına attı. Musa da onun elini tuttu ve onu kaldırıp önündeki koltuğa oturttu, ona yanıt verip şöyle dedi: Yeşu, kendini küçümseme; aklını rahat tut ve sözlerimi dinle. Tanrı yeryüzündeki bütün ulusları ve bizi yarattı; onları ve bizi yeryüzünün yaratılışının başlangıcından çağın sonuna dek önceden gördü ve en küçük şeye varıncaya dek hiçbir şey O'nun tarafından ihmal edilmedi; bilakis her şeyi önceden gördü ve her şeyi ortaya çıkardı. (Evet) bu yeryüzünde olacak her şeyi Rab önceden gördü ve işte, onlar (ışığa) çıkarılıyorlar. . . . (Rab,) onlar adına beni, günahları için (dua etmek) ve onlar için (aracılık etmek) üzere atadı. Çünkü O'nun merhameti ve sabrı, benim herhangi bir erdemim ya da gücüm sayesinde değil, O'nun hoşnutluğu sayesinde payıma düştü. Çünkü sana diyorum ki, Yeşu: ulusları kökünden söküp atacak olman bu halkın dindarlığı yüzünden değildir. Göğün ışıkları, yerin temelleri Tanrı tarafından yapılmış ve onaylanmıştır ve O'nun sağ elinin mühür yüzüğü altındadır. Bu nedenle Tanrı'nın buyruklarını yapanlar ve yerine getirenler çoğalacak ve bereketlenecekler: ama günah işleyenler ve buyrukları hiçe sayanlar daha önce sözü edilen bereketlerden yoksun kalacaklar ve uluslar tarafından pek çok eziyetle cezalandırılacaklar. Ama onları bütünüyle kökünden söküp yok etmeye izin verilmez. Çünkü her şeyi ebediyen önceden görmüş olan Tanrı çıkıp gelecek ve O'nun antlaşması kurulmuştur ve yeminle ki . . .

Vasiyetin sonu…


Musa öldüğünde, gökten bir ses, uzunluğu on iki mil ve genişliği on iki mil olan İsrail ordugâhının her yanında yankılandı ve şöyle dedi: "Vay! Musa öldü. Vay! Musa öldü." Musa'nın vefatından önceki otuz gün boyunca yaklaşan ölümü için ağlamış olan bütün İsrail, şimdi onun için üç aylık bir yas dönemi düzenledi. Ama Musa için yas tutanlar yalnızca İsrail değildi; bizzat Tanrı da Musa için ağladı ve şöyle dedi: "Kötülük yapanlara karşı Benim için kim kalkacak? Kötülük işleyenlere karşı Benim için kim ayağa kalkacak?" Metatron Tanrı'nın önüne çıktı ve şöyle dedi: "Musa yaşarken Senindi, ölümünde de Senindir." Tanrı şöyle yanıt verdi: "Musa'nın hatırı için ağlamıyorum, İsrail'in onun ölümüyle uğradığı kayıp için ağlıyorum. Kaç kez Beni öfkelendirdiler, ama o onlar için dua etti ve gazabımı yatıştırdı." Melekler Tanrı ile birlikte ağladılar ve şöyle dediler: "Ama bilgelik nerede bulunacak?" Gökler ağıt yaktı: "Dindar adam yeryüzünden yok oldu." Yer ağladı: "Ve insanlar arasında dürüst kimse yok." Yıldızlar, gezegenler, güneş ve ay feryat etti: "Doğru kişi yok oluyor ve kimse bunu yüreğine almıyor" ve Tanrı Musa'nın üstünlüğünü şu sözlerle övdü: "Sen Benim için, 'Rab, O Tanrı'dır: başkası yoktur' dedin; bu nedenle Ben de senin için, 'Ve İsrail'de Musa gibi bir peygamber çıkmadı' diyeceğim."

Ölümlüler arasında Musa'nın ölümüne özellikle derinden yas tutanlar, annesi Yokebed ve öğrencisi Yeşu oldu. Musa'nın ölüp ölmediğinden gerçekten emin değillerdi; bu yüzden onu her yerde aradılar. Yokebed önce Mısır'a gitti ve o ülkeye şöyle dedi: "Mısrayim, Mısrayim, acaba Musa'yı gördün mü?" Ama Mısrayim şöyle yanıt verdi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, Yokebed, buradaki bütün ilk doğanları öldürdüğü günden beri onu görmedim." Yokebed sonra Nil'e gitti ve şöyle dedi: "Nil, Nil, acaba Musa'yı gördün mü?" Ama Nil şöyle yanıt verdi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, Yokebed, suyumu kana çevirdiği günden beri Musa'yı görmedim." Sonra Yokebed denize gitti ve şöyle dedi: "Deniz, deniz, acaba Musa'yı gördün mü?" Deniz şöyle yanıt verdi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, Yokebed, on iki oymağı içimden geçirdiği günden beri onu görmedim." Bunun üzerine Yokebed çöle gitti ve şöyle dedi: "Çöl, çöl, acaba Musa'yı gördün mü?" Çöl şöyle yanıt verdi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, Yokebed, üzerime man yağdırdığı günden beri onu görmedim." Sonra Yokebed Sina'ya gitti ve şöyle dedi: "Sina, Sina, acaba Musa'yı gördün mü?" Sina şöyle dedi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, Yokebed, yasanın iki levhasıyla benden indiği günden beri onu görmedim." Yokebed sonunda kayaya gitti ve şöyle dedi: "Kaya, kaya, acaba Musa'yı gördün mü?" Kaya şöyle yanıt verdi: "Yaşadığın kadar gerçektir ki, asasıyla bana iki kez vurduğu günden beri onu görmedim."

Yeşu da öğretmeni Musa'yı boşuna aradı ve Musa'nın ortadan kayboluşuna duyduğu kederle giysilerini yırttı ve yüksek sesle ağlayarak durmadan seslendi: "'Babam, babam, İsrail'in savaş arabası ve atlıları!' 'Ama bilgelik nerede bulunacak?'" Ama Tanrı Yeşu'ya şöyle dedi: "Musa'yı boşuna aramayı ne zamana dek sürdüreceksin? O öldü, ama gerçekte onu kaybeden sen değil, Benim."

Musa'nın Vasiyeti

Musa, İsa'yı (aleyhisselam) ve Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) atadı

Bazı peygamberler haleflerini, onları önceden haber vererek dolaylı biçimde atadılar:

"Ve Tanrı adamı Musa'nın ölümünden önce İsrailoğulları'nı kutsadığı kutsama şudur. Şöyle dedi: Rab Sina'dan geldi ve Seir'den onlara doğdu; Paran dağından parladı ve on binlerce kutsalla geldi: sağ elinden onlar için ateşli bir yasa çıktı. Evet, halkı sevdi; bütün kutsalları senin elindedir: ve ayaklarının dibine oturdular; her biri senin sözlerinden alacak."

Kutsal Kitap, Tesniye Kitabı, 33. Bölüm, 1-5. Ayetler

Ve “Seir'den onlara doğdu” sözleri İsa'ya (aleyhisselam) işaret etmektedir. Ve İsa'dan (aleyhisselam) önce ya da sonra hiç kimse Seir topraklarından gelmedi. Bu nedenle metin İsa'dan (aleyhisselam) başka birine işaret edemez.

Ve İsa (aleyhisselam) Kutsal Kitap'ta şöyle der:

"Kutsal yazıları araştırın; çünkü onlarda sonsuz yaşamınız olduğunu sanıyorsunuz: ve benim hakkımda tanıklık edenler onlardır. Ama yaşama kavuşmak için bana gelmek istemiyorsunuz. Ben insanlardan onur kabul etmem. Ama sizi bilirim, içinizde Tanrı sevgisi yoktur. Ben Babamın adıyla geldim, ama beni kabul etmiyorsunuz: başka biri kendi adıyla gelirse, onu kabul edeceksiniz. Birbirinizden onur kabul eden ve yalnızca Tanrı'dan gelen onuru aramayan sizler nasıl iman edebilirsiniz? Sizi Baba'nın önünde suçlayacağımı sanmayın: sizi suçlayan biri var, güvendiğiniz Musa. Çünkü Musa'ya iman etmiş olsaydınız, bana da iman ederdiniz; çünkü o benim hakkımda yazdı. Ama onun yazdıklarına iman etmiyorsanız, benim sözlerime nasıl iman edeceksiniz?"

Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 5. Bölüm, 39-47. Ayet

Ve “Paran dağından parladı” sözleri Peygamber Muhammed'e (O'na ve Ailesine Selam Olsun) işaret etmektedir. Ve bu vasiyet ondan önce ya da sonra gelen hiç kimseye işaret edemez. Ve Muhammed, onun Ailesi, İmamlar ve Mehdiler (Selam Onlardandır) bu Vasiyeti ve bu metni doğruluklarının delili olarak gösterirler.

Yüce Allah Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurdu:

Ve hani Meryem oğlu İsa, “Ey İsrailoğulları, gerçekten ben size Allah'ın elçisiyim; benden önce gelen Tevrat'ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir elçiyi müjdeleyiciyim” demişti. Fakat o (Ahmed) onlara apaçık delillerle gelince, “Bu apaçık bir büyüdür” dediler.

Kur'an-ı Kerim, 61. Sure (Saf), 6. Ayet

"Onlar ki, yanlarındaki Tevrat'ta ve İncil'de yazılı buldukları o Elçi'ye, ümmi peygambere uyarlar; o, onlara iyiliği emreder, onları kötülükten men eder, onlara temiz şeyleri helal kılar, kötü şeyleri haram kılar ve onların üzerindeki ağır yükü ve zincirleri kaldırır. Ona iman edenler, ona saygı gösterenler, ona destek olanlar ve onunla birlikte indirilen nura uyanlar, işte kurtuluşa erenler onlardır."

Kur'an-ı Kerim, 7. Sure (Araf), 157. Ayet

Samuel Davut'u Meshediyor

Rab Samuel'e, “Saul'u İsrail'in üzerine kral olmaktan reddettiğime göre, onun için ne zamana dek yas tutacaksın? Boynuzunu yağla doldur ve yola çık; seni Beytlehemli İşay'a gönderiyorum. Onun oğullarından birini kral olarak seçtim” dedi. Ama Samuel, “Nasıl gidebilirim? Saul bunu duyarsa beni öldürür” dedi. Rab, “Yanına bir düve al ve ‘Rab'be kurban sunmaya geldim’ de. İşay'ı kurbana çağır, ben de sana ne yapacağını göstereceğim. Benim için, sana göstereceğim kişiyi meshedeceksin” dedi. Samuel Rab'bin söylediğini yaptı. Beytlehem'e vardığında kentin ileri gelenleri onu karşılarken titrediler. “Esenlikle mi geldin?” diye sordular. Samuel, “Evet, esenlikle; Rab'be kurban sunmaya geldim. Kendinizi kutsayın ve benimle birlikte kurbana gelin” diye yanıt verdi. Sonra İşay'ı ve oğullarını kutsadı ve onları kurbana çağırdı. Onlar geldiğinde Samuel Eliav'ı gördü ve “Rab'bin meshedeceği kişi kuşkusuz burada, Rab'bin önünde duruyor” diye düşündü. Ama Rab Samuel'e, “Onun görünüşüne ya da boyuna bakma, çünkü onu reddettim. Rab insanların baktığı şeylere bakmaz. İnsanlar dış görünüşe bakar, ama Rab yüreğe bakar” dedi. Sonra İşay Avinadav'ı çağırıp Samuel'in önünden geçirdi. Ama Samuel, “Rab bunu da seçmedi” dedi. İşay sonra Şamma'yı geçirdi, ama Samuel, “Rab bunu da seçmedi” dedi. İşay oğullarından yedisini Samuel'in önünden geçirdi, ama Samuel ona, “Rab bunları seçmedi” dedi. Bunun üzerine İşay'a, “Bütün oğulların bunlar mı?” diye sordu. İşay, “Daha en küçüğü var” diye yanıt verdi. “Koyunları güdüyor.” Samuel, “Onu çağırt; o gelene dek oturmayacağız” dedi. Bunun üzerine onu çağırtıp getirtti. Sağlıkla parlıyordu, güzel bir görünüşü ve yakışıklı yüz hatları vardı. Sonra Rab, “Kalk ve onu meshet; işte budur” dedi. Böylece Samuel yağ boynuzunu alıp onu kardeşlerinin önünde meshetti ve o günden sonra Rab'bin Ruhu Davut'un üzerine güçlü biçimde geldi. Samuel sonra Rama'ya gitti.

Kutsal Kitap, 1. Samuel Kitabı, 16. Bölüm, 1-13. Ayetler

Davut Süleyman'ı Kral Yapıyor

Sonra Kral Davut, “Bat-Şeva'yı çağırın” dedi. O da kralın huzuruna gelip önünde durdu. Kral bunun üzerine ant içti: “Beni her sıkıntıdan kurtaran yaşayan Rab'bin adıyla, İsrail'in Tanrısı Rab adına sana ant içtiğim şeyi bugün kesinlikle yerine getireceğim: Oğlun Süleyman benden sonra kral olacak ve benim yerime tahtıma o oturacak.”

Kutsal Kitap, 1. Krallar Kitabı, 1. Bölüm, 28-30. Ayetler

Vaftizci Yahya, Kutsal Kitap'ta İsa'yı atadı:

Sonra Yahya şöyle dedi: “Kutsal Ruh'un gökten bir güvercin gibi İsa'nın üzerine indiğini gördüm. Kutsal Ruh O'nun üzerinde kaldı. O zaman O'nu tanımıyordum. Ama Tanrı beni suyla vaftiz etmek için gönderdi. Tanrı bana şöyle dedi: ‘Kutsal Ruh inip O'nun üzerinde kalacak. Kutsal Ruh'la vaftiz eden O'dur’.

Kutsal Kitap, Yuhanna Kitabı, 1. Bölüm, 32-33. Ayet

İsa Atanıyor

İsa Ruh'un gücüyle Celile'ye döndü ve onunla ilgili haberler bütün çevreye yayıldı. Onların sinagoglarında öğretiyordu ve herkes onu övüyordu. Büyüdüğü yer olan Nasıra'ya gitti ve Şabat günü, alışkanlığı olduğu üzere sinagoga girdi. Okumak için ayağa kalktı ve ona peygamber Yeşaya'nın tomarı verildi. Tomarı açınca şunun yazılı olduğu yeri buldu: “Rab'bin Ruhu üzerimdedir, çünkü yoksullara müjdeyi duyurmak için beni meshetti. Tutsaklara özgürlüğü, körlere gözlerinin açılacağını ilan etmek, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak, Rab'bin lütuf yılını ilan etmek için beni gönderdi.” Sonra tomarı dürdü, görevliye geri verdi ve oturdu. Sinagogdaki herkesin gözü ona dikilmişti. Onlara şöyle diyerek başladı: “Bugün bu yazı siz dinlerken yerine geldi.”

Kutsal Kitap, Luka Kitabı, 4. Bölüm, 14-21. Ayetler

Yeşaya (aleyhisselam), İsa'yı halefi olarak önceden haber verdi ve İsa'nın, "Teselli Edici" diye adlandırılan kurtarıcının müjdesini veren kişi olarak geleceğini açıkladı. Onun metninin iki anlamı vardır: Yeşaya bu metinde hem İsa'nın müjdesini hem de Teselli Edici'nin müjdesini verir; öç gününde Peygamberleri ve Elçileri (ki onlara "yas tutanlar" der) teselli eden Teselli Edici'nin müjdesini.

Şöyle der:

"Rab Tanrı'nın Ruhu üzerimdedir; çünkü Rab yumuşak huylulara müjde vermek için beni meshetti; yüreği kırık olanları sarmak, tutsaklara özgürlüğü ve bağlı olanlara zindanın açılmasını ilan etmek için beni gönderdi; Rab'bin kabul yılını ve Tanrımızın öç gününü ilan etmek için; yas tutan herkesi teselli etmek için."

Kutsal Kitap, Yeşaya Kitabı, 61. Bölüm, 1-2. Ayet

Bu nedenle İsa (aleyhisselam), mesajının doğruluğunu göstermek için yalnızca yukarıdaki Kutsal Kitap bölümünü kullanır. O, yalnızca kendi göreviyle bağlantılı olan kısmı aktarır ve Teselli Edici'nin peygamberliğine işaret eden kısmı bir kenara bırakır:

"Ve büyüdüğü yer olan Nasıra'ya geldi: ve alışkanlığı olduğu üzere Şabat günü sinagoga girdi ve okumak için ayağa kalktı. Ve ona peygamber Yeşaya'nın kitabı verildi. Ve kitabı açtığında şunun yazılı olduğu yeri buldu: Rab'bin Ruhu üzerimdedir, çünkü yoksullara müjdeyi vaaz etmek için beni meshetti; yüreği kırık olanları iyileştirmek, tutsaklara kurtuluşu ve körlere gözlerinin açılacağını vaaz etmek, ezilmiş olanları özgürlüğe kavuşturmak, Rab'bin kabul yılını vaaz etmek için beni gönderdi. Ve kitabı kapadı, onu yeniden görevliye verdi ve oturdu. Ve sinagogda bulunan herkesin gözleri ona dikildi. Ve onlara şöyle demeye başladı: Bugün bu yazı sizin kulaklarınızda yerine geldi."

Luka Kitabı, 4:16-21

İsa (aleyhisselam) “Rab'bin kabul yılını vaaz etmek” sözleriyle bitirir, sonra kitabı kapatarak şu ayeti geçer: “Ve Tanrımızın öç gününü; yas tutan herkesi teselli etmek için”, çünkü bu kısım Son Zamanlarda zuhur edecek olan Teselli Edici hakkındadır. İsa cümleyi okusa da onu doğruluğunun delili olarak aktarmaz. Evet, mesajının bu son günlerinde İsa, Teselli Edici'nin müjdesini duyurdu, yaklaşan öç günü konusunda uyardı ve bunun ancak kendisi giderse gerçekleşeceğini açıkladı: “...Çünkü ben gitmezsem Teselli Edici size gelmez; ama gidersem onu size göndereceğim”.

Böylece “Ve Tanrımızın öç gününü; yas tutan herkesi teselli etmek için” sözlerinin İsa'nın (aleyhisselam) kendisinden söz etmediği kanıtlanmış olur.

Simun Petrus Atanıyor

İsa Filipus Sezariyesi bölgesine geldiğinde öğrencilerine, “İnsanlar İnsanoğlu'nun kim olduğunu söylüyor?” diye sordu.

Onlar şöyle yanıt verdiler: “Kimileri Vaftizci Yahya diyor; kimileri İlyas; kimileri de Yeremya ya da peygamberlerden biri.”

“Ya siz?” diye sordu. “Siz benim kim olduğumu söylüyorsunuz?”

Simun Petrus, “Sen Mesih'sin, yaşayan Tanrı'nın Oğlu” diye yanıt verdi.

İsa şöyle yanıt verdi: “Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun, çünkü bunu sana açıklayan et ve kan değil, göklerdeki Babamdır. Ve sana şunu söylüyorum: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım ve ölüler diyarının kapıları ona üstün gelmeyecek. Göklerin krallığının anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde neyi bağlarsan gökte de bağlanmış olacak ve yeryüzünde neyi çözersen gökte de çözülmüş olacak.” Sonra öğrencilerine, kendisinin Mesih olduğunu kimseye söylememelerini buyurdu.

Kutsal Kitap, Matta Kitabı, 16. Bölüm, 13-20. Ayetler

Muhammed Atanıyor

“Ve hani Meryem oğlu İsa, “Ey İsrailoğulları, gerçekten ben size Allah'ın elçisiyim; benden önce gelen Tevrat'ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir elçiyi müjdeleyiciyim” demişti. Fakat o (Ahmed) onlara apaçık delillerle gelince, “Bu apaçık bir büyüdür” dediler.”

Kur'an-ı Kerim, 61. Sure (Saf), 6. Ayet

Yakın konular hakkında