Din nedir?
Bu soruyu cevaplamak için insanlığın hikâyesinin nasıl başladığına geri dönüp bakmamız gerekir.
Her şeyden önce, insanlık tarihinin ve din tarihinin aynı anda başladığını anlamak önemlidir. Allah olmadan insanlık yoktur ve Allah ile insanlık arasında bir bağ olmadan din yoktur.
Kutsal Kitap'a ve Kur'an'a geri döndüğümüzde, Allah Adem'i (aleyhisselam) yarattıktan sonra onu yeryüzü üzerinde bir otorite olarak (Kutsal Kitap ve Kur'an ayeti), Halifesi, Vekili, Temsilcisi olarak atadığını görürüz.
“ Ben yeryüzünde birbirini izleyen ˹insan˺ bir otorite yerleştireceğim.”
Kur'an 2:30
“Sonra Tanrı şöyle dedi: “İnsanı kendi suretimizde, kendimize benzer biçimde yapalım; denizdeki balıklara, gökteki kuşlara, evcil hayvanlara, bütün yabani hayvanlara ve yerde sürünen bütün canlılara hükmetsinler.”
Yaratılış Bölüm 1, Ayet 26
Demek ki Din bir İnsanla başladı: Allah tarafından yeryüzüne bir Otorite olarak, atanmış bir Vekil ve Temsilci olarak yerleştirilen Adem (aleyhisselam). Ona itaat farzdı ve müminler ile Allah arasındaki bağı, Ahdi, kurtuluş yolunu oluşturuyordu… tek kelimeyle: Din'i.
Elbette Din, Adem (aleyhisselam) öldüğünde sona ermedi. Adem (aleyhisselam) vefat ettikten sonra, Allah'ın aracılığıyla konuşacağı ve yol göstereceği başka birine, Allah'ı temsil eden başka birine, Allah tarafından atanmış başka birine itaat edilmesi gerekiyordu. Bu kişi Adem'in (aleyhisselam) oğlu Şit'ti (aleyhisselam).
O zamandan beri din, Allah'ın atadığı ve Ruhu ile ilham verdiği uzun bir Halefler ve Vekiller silsilesi içinde bugüne kadar devam etti.
Dolayısıyla Din'in tam merkezinde olan ve Allah'ın Dini'ni canlı tutan şey, Allah tarafından atanmış bir insan aracılığıyla Allah ile insanlık arasında kurulan bu bağdır.
Bu bilgi ve hakikat ışığında, aslında sürekli güncellenen ve yeniden canlandırılan yalnızca Tek bir din olduğunu kabul etmekten ve idrak etmekten başka bir şey yapamayız. Mezhepler ve Allah'ın Gerçek Mesajı'na ve Dini'ne dair yorum ve anlayış çeşitliliği ise ancak sapkınlığın ve helakin delilidir. Bugün var olan farklı dinler, sapkın ve saptırıcı âlimlerin yanlış kavrayışlarından ibarettir. İnsan yapımı inanç sistemleri ve çarpıtılıp değiştirilmiş, Allah'tan gelmeyen ibadet biçimlerinin bütünüdür.
Din; keşişlere, âlimlere ya da dinî okullarda okumuş din adamlarına ait değildir. Din, Allah'ın bir insanı atamasıyla başladı ve Din, Allah'ın her gün ve her çağda atadığı insan sayesinde canlı ve hak olarak kalır. Din yalnızca Allah'a aittir. Allah adına konuşma yetkisine sahip olan tek kişi de Allah tarafından atanmış olan kişidir.
“...Allah ruhunu Adem'e üflediğinden beri bizi hiç terk etmedi. O'nun Ruhu her zaman yeryüzünde aramızda kaldı. Adem ölür ama Allah yaşar, çünkü O'nun ruhu Şit'e geçer. Nuh ölür ama Allah yaşar, çünkü Nuh'ta olan Allah'ın Ruhu Sam'a geçti. İbrahim ölür ama Allah yaşar, çünkü İbrahim'de olan Allah'ın Ruhu İshak'a geçti. Musa ölür ama Allah yaşar, çünkü Musa'da olan Allah'ın Ruhu Yeşu'ya geçti. İsa ölür ama Allah yaşar, çünkü İsa'da olan Allah'ın Ruhu Petrus'a geçti. Muhammed ölür ama Allah yaşar, çünkü Muhammed'de olan Allah'ın Ruhu Ali'ye geçti.”
Eba Sadık (minhusselam), Yedinci Ahde Davet Hutbesi
Örneğin Yahudiler, kendi Mesih'leri olan İsa Mesih'i (aleyhisselam) reddettikleri anda Allah'ın dininden çıktılar ve “Yahudilik” diyebileceğimiz şeyi oluşturdular.
Hristiyanlar için de benzer şekilde, ilk Hristiyanların dinlerine Hristiyanlık değil “yol” dediklerini biliyor muydunuz? “Hristiyanlık”, Teselli Edici'yi, yani Peygamber Muhammed'i (O'na ve Ailesine Selam Olsun) reddettikleri anda yalıtılmış bir din olarak oluşturuldu ve artık zamanın canlı Dini değildi.
Bir müminler topluluğu, inandığı peygamberden sonra Allah tarafından gönderilen insanı her tanımadığında, dinini Allah'ın tek, ezelî ve ebedî Dini'nden yalıtmış olur ve esasen kâfir olur.
Yolda dururlar, kendilerini ayırırlar ve başka bir yöne giderler; kendi ibadet biçimlerini oluştururlar ve Allah'ı değil kendilerini hoşnut eden bir Allah'la ilişki kurma yolu icat ederler.
İşte bu yüzden, örneğin Yahudiler, İsa çarmıha gerildiğinden beri aralarında bir peygamber görmemişlerdir. Çünkü Din onlarsız devam etti; ya da daha doğrusu, Allah tarafından atanmış gerçek halefi kabul etmeyerek Allah'ın gerçek Dini'ni izlemeyi bıraktılar.
Din adamları, rahipler, hahamlar, keşişler ve âlimler Kitab'a ve dinî uygulamalara sarılmaya ve dini bunlarla sınırlamaya alışkındır. Oysa hiçbir kutsal kitap hiçbir zaman tek başına gelmemiş, gökten düşmemiş ya da müminlerin ellerinde sihirli bir şekilde belirmemiştir. Allah tarafından gönderilen insan kitabı getirdi, yasaları getirdi, ritüelleri ve uygulamaları getirdi, ahlakı ve âdabı getirdi. Dolayısıyla onu getiren peygamber öldüğünde, onu yorumlayabilecek, açıklayabilecek, sürdürebilecek ve ondan ilahi hikmeti ve ilmi çıkarabilecek, Allah'ın ruhunu taşıyan başka bir insan, onun halefi olmadıkça, onun öğretisi ve kitabı da bir bakıma onunla birlikte ölür.
Din her zaman bir olmuştur ve onu bir kılan şey kitaplar, yasalar, namaz kılma biçimi ya da inanç sistemi değil, tek ve yalnızca tek bir şeydir: Allah tarafından atanan insanların silsilesi, ya da Allah'ın Ruhu'nun kesintisiz olarak bir vekilden diğerine geçmesi.
Allah'ın Adem'e (aleyhisselam) üflediği, hiç ölmeyen ve yeryüzünü hiç terk etmeyen, bütün peygamberlerde ve elçilerde yaşayan, onlara ilham veren, onlar aracılığıyla konuşan ve insanlığı Allah'ın hâkimiyetine çağıran o Ruh.
Her gün ve her çağda Allah'ın ruhunun içinde yaşadığı o insan, DİN'dir. Din kelimesinin etimolojisinin de söylediği gibi, o insan insanlık ile Allah arasındaki bağdır: Latince ‘religare’, yani bağlamak kelimesinden. O insan bağdır, ama aynı zamanda kapıdır, Allah'ın ipidir.
“İsa Kutsal Kitap'ta, “Ben bu dünyanın ışığıyım” der. İsa (aleyhisselam) Kutsal Kitap'ta, “Yol benim, hakikat benim ve hayat benim. Benim aracılığım olmadan kimse Baba'ya gelemez” der.
Yani İsa aleyhimusselam ışığın kendisi olduğunu söylüyor. Ve aynı zamanda, ona, bu ışığa iman etmedikçe hiç kimsenin hak üzere ölüp cennete giremeyeceğini söylüyor. Hristiyanlar bunu bütün zamanlar için geçerli olarak anlama eğilimindedir. Eğer İsa'ya iman etmezseniz ve İsa'yı kabul etmezseniz, cehennem ateşine gideceksiniz. Ve elbette bu doğrudur. Ancak İsa Kutsal Kitap'ın başka bir yerinde çok önemli bir şey söyler. Şöyle der: “Bu dünyada olduğum sürece, bu dünyanın ışığıyım.”
Yani İsa fiilen şunu söylüyor: Hayatta olduğum sürece bu dünyanın ışığıyım. Öldüğümde artık bu dünyanın ışığı değilim. Çünkü bunu bir şarta bağlıyor. Şöyle diyor: “Bu dünyada olduğum sürece, dünyanın ışığıyım.” Bütün zamanlar boyunca dünyanın ışığıyım demedi; yalnızca dünyada olduğu sürece, yalnızca hayatta olduğu sürece.
Bu da iki şeyden biri anlamına gelir: Dünyadan ayrıldığında, vefat ettiğinde, ya dünyada hiçbir ışık yoktur ya da başka biri dünyanın ışığıdır. Dolayısıyla İsa fiilen şunu söylüyor: Bu dünyada olduğum sürece bu dünyanın İmamıyım. Ve kim bana biat etmeden ölürse cahiliye ölümüyle ölmüştür. Ama ben bu dünyadan gittiğimde yeni bir ışık, yeni bir İmam olacaktır ve mümin olan ve Allah'a inanan herkesin, dünyanın o ışığını bulması ve ona iman etmesi farzdır.”
Eba Sadık (minhusselam)
Burada İsa'nın (aleyhisselam) vurguladığı iki önemli nokta vardır: Dini canlı tutan, Din'i ve Allah'ı temsil eden, zamanın Allah'ın vekili.
İkincisi ise müminin kurtuluşu ancak onun aracılığıyla ve yalnızca onun aracılığıyla bulabileceği ve Baba'ya gidebileceğidir.
Doğu ve Batı Dinlerinde Din Bir İnsandır
Çoğu zaman çarpıtılmış ve biraz farklı anlaşılmış olsa da, ister Hristiyan, Pisagorcu, Maniheist, Mitraist ya da Hermetik kökenli Gnostikler olsun, ister Sufiler, Hindu mistikler ya da Zen Budistler olsun, her mistik ve ezoterik çevrede de, Allah'a ulaşmanın bir üstat, aydınlanmış biri aracılığıyla olmaktan başka bir yolu olmadığını hepsinin bildiğini görürsünüz.
Bugün bütün bu düşünce okullarının ve ezoterik grupların sorunu, üstatlarının ya ölmüş olması ya da şimdiki üstatlarının Allah tarafından atanmamış olmasıdır.
Hinduizm'in temel kutsal kitabı Bhagavad Gita'nın 12. bölümünün 6. ve 7. ayetlerinde Krişna şöyle der:
‘Bütün faaliyetlerini Bana bırakarak Bana ibadet edenler, sapmadan Bana bağlananlar, adanmışlık hizmetine koyulup daima Beni tefekkür edenler, zihinlerini Bana sabitlemiş olanlar, ey Pṛthā'nın oğlu, onlar için Ben doğum ve ölüm okyanusundan hızla kurtaranım.’
Buda'nın (aleyhisselam), öğrencilerine Allah'ın insanın içinde bulunması gerektiğini gösteren öğretmenin ta kendisi olduğunu biliyorsak, ona yine de itaat gerekiyordu ve her Budistin çok iyi bildiği gibi o bir halef atamıştı: Dharma'nın Muhafızı Ananda (aleyhisselam).
Sokrates'in (aleyhisselam) sözlerini kaleme alan Eflatun'un (aleyhisselam) onun doğrudan halefi olduğuna kimse itiraz edemez. Devlet kitabı ise dinin ne olması gerektiğinin en kesin ve en açık tezahürlerinden biridir. Allah tarafından atanan insan, yani Filozof Kral, Allah'a götüren ve insanlığın adalet ve barış içinde yaşaması için toplumu düzenleyen kişidir.
Lao Tzu (aleyhisselam) Tao Te Ching adlı kitabında bu gerçek konusunda da çok açıktır. Yalnızca gerçek bir insan ya da Tao ile uyum içinde olan, yani Allah ile bir olan, Allah'ın iradesini tezahür ettiren kişi yönetmelidir. Tao her yerde, biçimsiz ve ezelî olsa da, herkesin uyum içinde, Allah'ın insanlığın yaşamasını istediği şekilde yaşaması için onu bedenleştirecek ve insanlığa ona göre yol gösterecek bir insana ihtiyaç duyar.
Ve Lao Tzu (aleyhisselam), peygamberlerin çoğu gibi hüküm süremedi ve bir danışman ve münzevi konumuna itildi. Yine de mesajını bıraktı ve bir halef bıraktı: Zhuangzi.
İsa (aleyhisselam) da artık dünyada olmayacağı an için birini belirledi; böylece Allah'ın topluluğunun ilahi bir önderi olacaktı ve bu kişi Simun Petrus'tu (aleyhisselam). İsa'nın (aleyhisselam) kendisi de Vaftizci Yahya (aleyhisselam) tarafından atanmıştı. Musa (aleyhisselam) Nun oğlu Yeşu'yu (aleyhisselam) atadı. İbrahim (aleyhisselam) İshak'ı (aleyhisselam) atadı. Davut (aleyhisselam) Süleyman'ı (aleyhisselam) atadı.
Güneş gibi açıktır: Din'in bir insan aracılığıyla canlı olması ve bir halefler silsilesi aracılığıyla canlı tutulması her yerde bulunabilir ve Din'in ta kendisinin özüdür.
Peygamber Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Sonraki Halefler
Müslümanların çoğu, özellikle Sünni düşünce okulundan olanlar, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halefleri olduğunun doğru olmadığını öne sürer. Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dini Kur'an ile tamamladığına inanırlar.
Gerçekten de Kur'an'ın tahrife karşı korunduğunu, kendi başına bir nur olduğunu ve rehberlik olarak yeterli olduğunu duymak yaygındır. Ayrıca Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) son peygamber olduğuna ve dolayısıyla ondan sonra hiç kimsenin Allah tarafından gönderilmediğine inanılır. Halef yok. Elçi yok. Allah adamı yok. Vahiy kapısı Kıyamet Günü'ne kadar kapanmış ve kilitlenmiştir. İslam mükemmel ve tamdır. Sonsuza dek. Ve bunu Kur'an ayetleri ve Peygamber'in rivayetleriyle desteklerler.
Buradaki Müslümanların çoğu, Peygamber'in zamanında fikir önderlerinin yaptığı gibi, Kur'an bize yeter! diyecektir. Ya da Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) bize Kur'an'ı ve Sünnetini bıraktığını söyleyecektir.
Ve bu biraz tefekkür gerektirir. Bir an duralım ve bu iddiayı daha derinlemesine inceleyelim.
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurduğu kaydedilmiştir:
İbn Abbas rivayet etti: Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) vefat zamanı yaklaştığında evde bazı adamlar vardı ve aralarında Ömer bin el-Hattab da bulunuyordu. Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: “Yaklaşın, size bir yazı yazayım ki ondan sonra asla yoldan sapmayasınız.” Ömer şöyle dedi: “Peygamber'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hastalığı ağırdır, sizin elinizde Kur'an var; Allah'ın Kitabı bize yeter.” Evdekiler ihtilafa düştü ve tartıştılar. Bazıları, “Yaklaşın ki Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) size bir yazı yazsın da ondan sonra yoldan sapmayasınız” derken, bazıları da Ömer'in söylediğini söyledi. Peygamber'in huzurunda çok gürültü yapıp büyük bir ihtilafa düşünce, onlara şöyle buyurdu: “Gidin ve beni bırakın.” İbn Abbas şöyle derdi: “Onların ihtilafı ve gürültüsünün, Allah'ın Elçisi'nin (O'na ve Ailesine Selam Olsun) onlar için o yazıyı yazmasına engel olması büyük bir felaketti (büyük bir musibetti).
Sahih Muslim 1637a
Ve bu, onun ölüm döşeğindeydi. Peki bir peygamber ölüm döşeğinde ne yapar?
Bir vasiyet yazar, halefini atar.
Yazdığı bu beyanda ya da vasiyette şöyle der:
“Ey Ebu'l-Hasan, bana bir kalem ve bir kâğıt getir’; bunun üzerine Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyetini yazdırdı, ta ki şöyle dediği yere gelinceye kadar: ‘Ey Ali, benden sonra on iki İmam ve onlardan sonra on iki Mehdi olacaktır… Ey Ali, sen on iki İmam'ın ilkisin…”
Ghaybat Al-Toosi, Cilt 1, s. 174; Bihar Al-Anwar, Al Allamah Al-Majlisi, Cilt 53, s. 148
Ve rivayet, Mehdi'nin adını verinceye kadar devam eder.
Dolayısıyla bu belgede, kendisinden sonra gelecek olan ve hepsi kendi ailesinden gelen haleflerin listesinden söz eder. Ve ona sımsıkı sarılmak, müminlerin yoldan sapmasını önleyecektir!
İşte burada, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gerçekten bir halef atadığını, üstelik yalnızca doğrudan halefini değil, vaat edilen Mehdi'ye kadar kendisinden sonraki bütün halefleri atadığını gösteren ilk unsur var. Ve Peygamber bu vasiyetin sapkınlığa karşı koruduğunu söyledi. Neden? Çünkü Allah'ın ruhunun bir insandan diğerine geçmesi ve Allah ile insanlık arasındaki bağ olması DİN'İN TA KENDİSİDİR ve HİDAYETİN TA KENDİSİDİR. Ve Allah'ın ruhunun ardından konuşup yol göstereceği perde olacak insanların kimler olduğunu isimleriyle bilmek, sapkınlığa karşı bir korumadır.
Ancak bu belge, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gerçekten bir halef atadığını ve bu halefin gerçekten Ali (minhusselam) olduğunu kanıtlayan tek bilgi kaynağı değildir.
Bu konuda derlenmiş çok sayıda rivayet vardır ve bunların en meşhuru Gadir Hum olayına dair rivayettir:
El-Bera ibn Azib rivayet etti:
“Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile birlikte yolculuk ediyorduk; sonra Gadir Hum'da konakladık ve namaza çağrıldık. Allah'ın Elçisi (O'na ve Ailesine Selam Olsun) iki ağacın altına oturdu, sonra öğle namazını kıldı ve Ali'nin (minhusselam) elini tutup şöyle buyurdu: “Ben müminler üzerinde onların kendi nefislerinden daha fazla hak sahibi değil miyim?” “Evet” dediler. “Ben her mümin üzerinde onun kendi nefsinden daha fazla hak sahibi değil miyim?” buyurdu. “Evet” dediler. Şöyle buyurdu: “Ben kimin mevlası (efendisi) isem, Ali (minhusselam) de onun mevlasıdır. Allah'ım, onu dost edinenleri dost edin, onu düşman edinenleri düşman edin.” Bunun üzerine Ömer bundan sonra onun yanına gitti ve ona şöyle dedi: “Tebrikler ey Ebu Talib'in oğlu, her mümin erkeğin ve kadının ‘Mevla’sı oldun.”
Musnad Ahmad, Ahmad ibn Hanbal, Cilt 4, s. 28 (Arapça Versiyon)
Dolayısıyla Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) çok açık bir şekilde Ali'yi (minhusselam) halefi olarak atadı. Ve ona ve ondan sonraki imamlara uymanın Hidayetin kaynağı olduğunu söyledi; çünkü Allah onları dost edinenleri dost edinir. Bu da dinin bir insan olduğunu teyit eder. Ve haleflik Din'in özündedir ve Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ile sona ermemiştir.
Peki ya insanlar, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) bize uymamızı emrettiği tek şeyin Kur'an ve Sünnet olduğunu söylerse?
Peygamber'in ümmetinin Kur'an'a ve Sünnet'e sımsıkı sarılması gerektiğini söylediğine dair bu efsanenin artık kesin olarak açıklığa kavuşturulması gerekir.
Bu rivayetle ilgili ilginç olan şey şudur: Allah tarafından değil insanlar tarafından icat edilmiş kendi hadis ilimlerine göre, bu rivayetin ta kendisi zayıftır ve Kur'an ile, aslında Peygamber'in ümmetine bıraktığı şeyin şu olduğunu söyleyen çok sayıda başka sahih rivayetle çelişmektedir: Kur'an ve ailesi.
“…Rabbimden bir elçinin (ölüm meleğinin) gelmesi üzereyim ve Allah'ın davetine icabet edeceğim (size veda edeceğim); fakat aranızda iki ağır şey bırakıyorum: Birincisi, içinde hidayet ve nur bulunan Allah'ın Kitabı'dır; Allah'ın Kitabı'na sımsıkı sarılın ve ona bağlı kalın’. (Bizi) Allah'ın Kitabı'na (sımsıkı sarılmaya) teşvik etti ve sonra şöyle buyurdu: ‘İkincisi de ev halkımdır (Ehl-i Beyt). Ev halkım hakkında size (görevlerinizi) hatırlatırım’ (Bunu üç kez tekrarladı)”...
Sahih Muslim (Abi Al-Hussein Muslim ibn Al-Hajjaj ibn Muslim, 2. bs., Kitap 44: Sahabenin Faziletleri Kitabı, s. 782, hadis 2408a)
Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) burada açıkça şunu söyledi: Size sizi asla yoldan saptırmayacak iki şey bırakıyorum: Kur'an ve ailem.
Peki Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) neden “ Size ailemi bırakıyorum” diyor?
İyi insanlar oldukları için mi? Yoksa Allah'ın İslam aracılığıyla dini artık kabileye dayalı ve monarşik bir din olmaya mı mahkûm?
Elbette hayır.
Ailesini muhafızı olarak, sımsıkı tutunulacak bir ip olarak bırakıyor; çünkü ondan sonraki 12 imamın isimlerini sayan çok sayıda hadisin ve Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ölümünden önce yazdığı Kutsal Vasiyetin teyit ettiği gibi, halefleri onun ailesinden gelecektir: Benden sonra 12 imam ve 12 mehdi olacaktır. Ve bu halefler gerçekten onun ailesindendir.
Dolayısıyla iki ağır şeyden biri yeterli değildir. Tek başına Kur'an yeterli değildir. İkinci ağır şey ise sünnet değil, hepsi onun ailesinden gelen Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halefleridir.
Böylece artık Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dinin sonu olmadığı ve halefliğin devam ettiği çok açık görünmektedir. Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) gerçekten Allah tarafından gönderilen peygamberlerin sonuncusudur, ama Allah'ın vekillerinin sonuncusu değildir.
Kur'an'da Allah gerçekten şöyle buyurur:
Bugün sizin için dininizi kemale erdirdim, size nimetimi tamamladım ve size din olarak İslam'ı seçtim
Maide Suresi Ayet 3
Genel kamuoyu tarafından kabul gören ve tanınmış Sünni âlim İbn Kesir tarafından yapılan bir tefsiri okuyalım. Şöyle demiştir:
‘… (o) büyük Hac gününde (Arefe günü, Zilhicce'nin dokuzuncu günü) indirildiğinde Ömer ağladı. Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun), ‘Seni ağlatan nedir?’ buyurdu. O şöyle dedi: ‘Beni ağlatan, dinimizin bizim için kemale erdirilmesidir. Şimdi o kemale erdi; hiçbir şey kemale ermez ki ardından bozulmaya yüz tutmasın.’ Peygamber (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: “Doğru söyledin.” Bu Hadisin anlamını destekleyen şey ise şu sahih Hadistir:
(İslam garip olarak başladı ve yeniden garip olarak dönecektir. Öyleyse ne mutlu, Tuba gariplere.)
Dolayısıyla bu ayet, burada bu tefsirde belirtildiği gibi, daha önce sözünü ettiğimiz Hac'daki Gadir Hum olayından sonra indirilmiştir.
Gadir Hum, Ali'nin (minhusselam) Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halefi olarak atanmasıdır. Ve bu atama, halefliğin bu şekilde ilan edilmesi dini kemale erdirdi; çünkü bu, dinin özü ve cevheridir, onu var eden ve canlı tutan şeydir.
Dolayısıyla İslam, Ali (minhusselam) atandığında tamamlandı. Yani haleflik güvence altına alındığında.
Bugün İslam ümmetlerinin durumuna bir bütün olarak bakarsak: bölünmüş, acı çeken; dünya, dünyevi cazibeler, cehalet, zulüm, zorbalar ve terörle anılan, birbiriyle savaşan ve Allah tarafından atanmış bir önderi olmayan ümmetler. Onların İslam'ı gerçekten bir insan değildir. Ve Allah'ın ruhu onların dinî önderlerinin hiçbirinde ikamet etmez.
Peygamber vefat ettikten sonra dinden geriye kalan şey, ancak Ümmet iki ağır şeye sımsıkı sarılmış olsaydı tahrife ve bozulmaya karşı korunabilirdi. Ancak Ümmet bir bütün olarak kendi seçtiği önderlere itaat etmeyi ve Kur'an'ı kendisi toplayıp kendi versiyonlarını oluşturmayı tercih etti.
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) ümmeti Peygamberine ihanet etti ve Din'i tamamen terk etti. Ve bu, onun ölümünden sonra Peygamber'in Ailesi'ne uygulanan süregelen zulümden, Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) bütün gerçek haleflerinin, Allah tarafından atanan bütün insanların öldürülmesinden söz etmeksizin böyledir.
Gerçekten de Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu:
Sizden öncekilerin yürüdüğü yolu karış karış, adım adım izleyeceksiniz; öyle ki onlar bir kertenkele deliğine girmiş olsalar, bunda da onların ardından gideceksiniz. Dedik ki: Ey Allah'ın Elçisi, “sizden öncekiler” (sözünle) Yahudileri ve Hristiyanları mı kastediyorsun? Şöyle buyurdu: (Bu iki dinî topluluktan) başka kim olabilir?
Sahih Muslim 2669a, kitap 47 hadis 7
İslam ümmeti, Yahudilerin ve Hristiyanların yaptığı gibi, gerçekten Allah ile olan ahdini bozdu ve Allah'ın dininden çıktı. Bağ koptu ve Allah'ın ipi kesildi.
Ve bu, Allah tarafından atanan insanı ihmal etmenin ve ona uymamanın ne kadar tehlikeli olduğunu gösterir.
Peygamber'in merhameti o kadar büyüktü ki, ümmetinin yoldan sapacağını bildiği halde, kutsal Vasiyetine ve Ali'yi (minhusselam) halefi olarak herkesin önünde ilan etmesine ek olarak onlara bir iz, bir anahtar bırakarak yine de onları kurtarmaya çalıştı:
Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu: “Kim zamanının İmamına biat etmeden ölürse cahiliye ölümüyle ölmüştür.”
Al-Aql wa Al-Jahl fi Al-Kitab wa Al-Sunnah, Mohammed Al-Reyshahri, s. 275
Başka bir rivayette:
Allah'ın Elçisi Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) şöyle buyurdu:
“Kim elini itaatten çekerse Kıyamet Günü Allah'ın huzurunda hiçbir delili olmaz. Kim boynunda bir biat olmaksızın ölürse cahiliye, yani cehalet ölümüyle ölür.”
Sahih Muslim Kitap 33, Hadis 90
“....Peygamber Muhammed, zamanınızın İmamını bilmeniz gerektiği, zamanın bir İmamına biat etmeniz gerektiği şartını koydu. Peki zamanın İmamının ne olduğunu, zamanın İmamının kim olduğunu nasıl bileceğiz?
İşte bu, her bir müminin üzerine düşen görevdir ve gerçek dinin aslında bununla, zamanın canlı Elçisini bulmakla ilgili olduğunu söylüyoruz. Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve âlihi) bu hadiste her zamanda bir imam olduğunu ve bir müminin her şeyden önce bu insanı bulmasının imanın ön şartı olduğunu söylediğini belirtiyoruz; çünkü insanların ihtilafa düştüğü bütün meseleleri çözüme kavuşturacak ve insanlara gerçek dini gösterecek olan bu insan, yani zamanın İmamıdır.”
Abdullah Haşim Eba Sadık (minhusselam)
Parantez içinde belirtelim, Sünniler ve Şiiler tarafından büyük ölçüde kabul edilen bu iki rivayetle, indirildiği haliyle İslam'ın dinin sonu olmasının ya da Allah tarafından atanan insanların halefliğinin sona ermesinin söz konusu olmadığı açıkça ortaya çıkar.
İslam'ın kuralın bir istisnası olmadığını görüyoruz. Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) dini, Din'in bir insan olduğu hakikatine çok açık bir şekilde işaret eder.
Peygamber Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun) hatta şöyle buyurdu:
“Allah bu Ümmete her asrın başında dinini yenileyecek olanı gönderecektir.”
Selselet Al-Ahadith Al Sahiha (Mohammad Nasser El-Din Al-Albany) cilt 2, sayfa 148, hadis no. 599
Eğer din mükemmel ve tam olsaydı ve Peygamber Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sonra hiçbir halefe ihtiyaç duymasaydı, nasıl yenilenebilir ya da yeniden canlandırılabilirdi?
Bu basit rivayetin büyük sonuçları vardır. Bu şu anlama gelir: Eğer vekillerin silsilesi hiç durmuyorsa ve Allah, Muhammed'den (O'na ve Ailesine Selam Olsun) sonrası da dahil olmak üzere her gün ve her çağda dini yenileyecek ve yeniden canlandıracak birini göndermeyi vaat ettiyse, o halde müminin görevi Allah tarafından atanan bu insanı, o imamı, Allah'ın o vekilini bulmak ve ona biat etmektir.
Ve eğer bu insanın Allah'a açılan tek kapı olduğunu ve kurtuluşa ancak bu kapıdan geçerek ulaşılabileceğini gerçekten anlıyorsanız, şimdi kalbinizde ve zihninizde kaynaması gereken soru şudur: ‘Bu insanı nasıl bulabiliriz?’ Bugün o insan nerede?
Bu insanın, ondan önceki Allah'ın bütün vekilleri gibi Allah tarafından atanmış olması gerektiğini söyledik.
Nuh (aleyhisselam), İbrahim (aleyhisselam), Musa (aleyhisselam), kral Davut (aleyhisselam), Eflatun (aleyhisselam), Buda (aleyhisselam), Krişna (aleyhisselam), İsa (aleyhisselam), Muhammed (O'na ve Ailesine Selam Olsun), hepsi.
Hepsi, Adem'e (aleyhisselam) ve Allah'a kadar uzanan uzun bir halefler silsilesinden, kendilerinden öncekinin dilinde sözü edilen kişi olduklarını iddia ettiler. Hepsi ilahi ilmi yaydı ve hepsi Allah'ın hâkimiyetine çağırdı; yani Allah tarafından gönderilenden başka hiç kimse Allah'a götüremez ve ondan başka hiç kimsenin yeryüzünde otoritesi ya da hüküm sürme hakkı yoktur.
Bu insan, Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) halefleri silsilesinde bir halef olmalıdır. Bu halefler silsilesini nasıl bulabiliriz? Nerededir? Bugünkünden önceki Allah'ın vekili kimdi?
Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Vasiyetinden söz ettiğimizi hatırlıyor musunuz? Halefi orada bulacaksınız; çünkü o, aslında bugün yeryüzünde Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) haleflerinden söz eden mevcut tek kaynaktır. Ve bugün bu Vasiyete uyan insanlardan başka hiç kimse Allah'ın ruhunun nerede olduğunu, Allah'ın Ruhu'nun hangi insanda ikamet ettiğini bilmez.
Ve bugün Allah'ın hâkimiyetine çağıran yalnızca tek bir insan vardır; Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) Kutsal Vasiyetindeki Abdullah (minhusselam) olduğunu iddia eden yalnızca tek bir insan; bu vasiyet sapkınlığa karşı korur ve sahte bir iddiacı tarafından sahiplenilemez, aksi takdirde artık sapkınlığa karşı bir koruma olmaz.
Dinin bütününü uzlaştıran ve açıklığa kavuşturan ilmi yayan ve Adem'e (aleyhisselam) verilen ilmin ta kendisiyle, yani ruhun ilmiyle gelen yalnızca tek bir insan. Peygamber Muhammed'in (O'na ve Ailesine Selam Olsun) meşru varisi, Kutsal Kitap'ta sözü edilen vaat edilmiş Tanrı'nın kuzusu, Kaim, kıyam edecek ve yeryüzünde barışı ve adaleti tesis edecek olan. O insan bugünün dinidir.
Allah'ın Ruhu'nu perdeleyen o insan. Allah tarafından atanmış o hükümdar, İmam, Kral, bulmamız gereken insandır.