Eski Bir NATO Personeli Eba Sadık'ın Topluluğuna Katıldı
Metin Türkçe okunuyor
Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun
Beyda Kassem, Almanya'dan eski bir NATO personelidir. Webb House'ta Eba Sadık'ın etrafındaki topluluğa katılmak için NATO'dan ayrıldı — ve bu onun hikâyesidir.
Yazan James Pollard

Mesleki Profiller dizimizin bir parçası olarak, başarılı kariyerlere ve uzmanlığa sahip AROPL üyelerini öne çıkarıyor, mesleki yollarının onları Abdullah Haşim'in topluluğuna katılmaya nasıl yönelttiğini gösteriyoruz.
Beyda Kassem, Almanya'dan eski bir NATO personelidir. Webb House'ta Eba Sadık'ın etrafındaki topluluğa katılmak için NATO'dan ayrıldı — ve bu onun hikâyesidir.
Lütfen bize yetiştiğiniz ortamı ve kim olduğunuzu anlatın.
Ben Beyda, 40 yaşındayım, Almanya'da doğup büyüdüm, köklerim Türkiye'nin Denizli şehrine dayanıyor. Hayatım en başından beri iki dünya arasında bir denge kurma çabası oldu: bir yanda Alman kültürünün disiplini ve netliği, diğer yanda Türk mirasımın sıcaklığı ve duygusal derinliği. Bugün ikisini de içimde taşıdığımı söyleyebilirim: Alman bir omurga ve Türk bir yürek.
Hiçbir zaman akıntıya kendini bırakan biri olmadım. Hep soru sordum, hep aradım – adaleti, anlamı, insanları ayıran değil birleştiren şeyi. Bu arayış beni pek çok farklı bölümden geçirdi – mültecilere yardımdan Alman ordusunda görev yapmaya ve nihayetinde derin bir manevi yola kadar.
Hayatımı tek bir cümleyle özetlemem gerekseydi, şöyle derdim: İyiliğe – insanlara ve daha büyük bir şeye – inanmaktan hiç vazgeçmemiş biriyim. Önce insanlık – ve kalbimde Allah.

Derin bir içsel arayıştan söz ettiniz – adalet, anlam, daha yüce bir şey arayışı. Bu sizin için ne zaman başladı? Bunu tetikleyen belirli bir an var mıydı?
Açıkçası oldukça erken başladı. Ben daha çocukken annemle babam boşandı. O zamanlar, özellikle Türk toplumunda, bu neredeyse duyulmamış bir şeydi – bir tür tabu. Birden her taraftan bir baskı oluştu. İnsanlar bunu yüksek sesle söylemiyordu ama hissedebiliyordunuz: Dağılmış bir ailenin çocuklarından ne hayır gelir? Kız sokağa düşer, oğlan hapse girer – ortalıkta dolaşan anlatı buydu.
Bu beklentinin gölgesinde büyüdüm – ve bunun tam tersini kanıtlamak istedim. O döngüyü kırmak istedim. İnsanların yargılamayı bırakıp, özellikle zor zamanlarda birbirlerine destek olmaya başlamalarını istedim. Ama yaşadığım bu değildi – ne kültürel ne de toplumsal olarak. Arayışım da işte asıl o zaman başladı: sizi yıkmak yerine ayakta tutan bir topluluk arayışı. Dışlamayan bir inanç arayışı. Rol yapmak zorunda olmadığınız – sadece insan olmanıza izin verilen bir alan arayışı.
Alman ordusunda çalışmaya başlamanızın nedeni neydi ve oradaki göreviniz neydi?

Daha önce özel sektörde çalışmıştım – ve açıkçası bu bana uygun gelmemişti. Yaptığım işte iyiydim ama günün sonunda bir yöneticinin daha fazla para kazanmasına yardım ediyordum – topluma yardım etmeyen, hayatları değiştirmeyen, hiçbir anlam taşımayan bir para. Daha büyük bir amacı olan bir şey yapmak istiyordum. En azından kâğıt üzerinde insanları korumayı amaçlayan bir şeyin parçası olmak istiyordum.
Beni Bundeswehr'e çeken buydu. Resmî görev açıktı: savunma, koruma, hizmet. Bu beni büyüledi. İçinde bir anlam varmış gibi geliyordu. Orada beni gerçekten etkileyen bir şey de buldum: yoldaşlık, birlik duygusu, takım çalışması, ortak sorumluluk. Birçok açıdan bana daha sonra manevi topluluğumda bulduğum şeyi hatırlatıyordu – ama elbette misyon farklıydı.
Görevim, NATO ile bağlantılı bir birimde yönetici sekreterlikti. Yüksek rütbeli subaylarla yakın çalıştım, hassas belgeleri yönettim, uluslararası iletişimi koordine ettim ve orduyu ayakta tutan örgütsel omurganın bir parçasıydım. Zorlu, yapılandırılmış ve küresel siyasetle derinden bağlantılı bir işti – bu onu büyüleyici kılıyordu ama aynı zamanda farklı bir şekilde zorlayıcıydı.
Pek çok hayat yaşadınız – aktivist, insani yardım çalışanı, NATO sekreteri, siyasete katılan bir kadın. Peki bütün bunları birbirine bağlayan şey ne? Bütün bu evreler ve zorluklar boyunca sizi ileriye iten neydi?
Sanırım beni her zaman ileriye iten şey derin bir anlam ihtiyacıydı – kitaplarda okuduğunuz türden değil, eylem yoluyla yaşadığınız türden. Hiçbir zaman oturup sorunları sadece analiz eden biri olmadım. Her zaman sahada olmak, bir şeyler yapmak, insanların hayatında gerçek bir fark yaratmak istedim. İster mültecilere destek oluyor, ister askerî bir yapının içinde çalışıyor, ister siyasetle uğraşıyor olayım – beni hep aynı soru yönlendirdi: Bütün bunların içinde hakikat nerede? Sadece olgulardaki hakikat değil, değerlerdeki hakikat. Amaçtaki. İnsanlıktaki.
Geriye dönüp baktığımda, sistemlerin size görevler verebileceğini ama gerçek cevaplar vermediğini fark ediyorum. Bu daha sonra geldi – manevi bir düzeyde. Ama ondan önceki her şey beni buna hazırlıyordu. Her zorluk, her çelişki, kendimi yersiz hissettiğim her an – hepsi bugünkü beni şekillendirdi. Ve bu kişi, hakikat sonunda ortaya çıktığında onu tanımaya hazırdı.
Parçası olduğunuz bütün projeler arasında sizin için gerçekten öne çıkan bir tanesi var mı?

Evet – hiç şüphesiz. “Yün ve Şişlerle Teröre Karşı” projesinin kalbimde her zaman özel bir yeri olacak. Bu proje benim iki yanımı bir araya getirdi: merhametle hareket etmek isteyen yanımı ve toplumsal normlara meydan okumaktan korkmayan yanımı.
Bir yandan Irak, Türkiye ve başka yerlerdeki mülteci kamplarına el yapımı kışlıklar – atkılar, bereler, battaniyeler – gönderiyorduk. Öte yandan Almanya'da inanılmaz bir şey oldu: insanlar bir araya geldi. Birden ülke genelinde binden fazla gönüllümüz oldu – örüyor, bağışta bulunuyor, malzeme taşıyorlardı. Medya bunu fark etti. “Yün ordusu” olarak tanınır olduk.
Ama proje sadece sıcaklıkla ilgili değildi. Siyasi bir hâl aldı – kasıtlı olarak değil, tepkiler yüzünden. Yardımın büyük kısmı IŞİD'den kaçan Kürt ve Ezidi ailelere gitti. Bu da herkesin hoşuna gitmedi. İnternette – hatta kendi ailemin içinden bile – şöyle yorumlar aldığımı hatırlıyorum: “Neden Kürtlere yardım ediyorsun? Artık sen de onlardan mısın?” Saçmaydı ve acı vericiydi. Ama aynı zamanda tutumumu da netleştirdi: İnsanlara kimliklerine göre yardım etmem. Yardım ederim çünkü onlar insandır.
Üç yıl sonra Almanya'daki hava da değişti. Mültecilerle ilk baştaki dayanışma solmaya başladı. İnsanlar “Önce kendimize yardım etmeliyiz” gibi şeyler söylemeye başladı ve siyasi anlatılar değişmeye başladı. Almanya'da aşırı sağ harekete dönüşecek olan şeyin ilk yükselişini hissedebiliyordunuz. Dört yıl sonra projeyi resmî olarak sonlandırma kararı aldım – ama ondan doğan örgü gruplarının çoğu hâlâ var. Şimdi yerel hastanelere, barınaklara ve evsizlere destek oluyorlar. Yani proje artık bir kuruluş olarak var olmasa da – ruhu yaşamaya devam ediyor.
Daha önce gerçek cevapların sistemlerden gelmediğini – daha sonra, manevi bir düzeyde geldiğini söylediniz. Bize o dönüm noktasından bahseder misiniz? Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni nasıl keşfettiniz ve size “Aradığım hakikat bu” dedirten neydi?
Abdullah Haşim'le ilk kez 2008'de, The Arrivals döneminde karşılaştım. O zamanlar henüz genç bir kadındım – ama hayatımda güçlü bir dönemdi. Biz 11 Eylül'ü televizyonda canlı izleyen nesildik. Bu bizi şekillendirdi. Ondan sonra dünyanın nasıl değiştiğine tanık olduk – siyasi, manevi ve toplumsal olarak.
The Arrivals gözlerimi açtı. O zamanlar çok dindar değildim ama hep arayış içindeydim. Dizi beni yıllarca aklımdan çıkmayan fikirlerle tanıştırdı – bazılarını da kendi hayatımda sınamış oldum. Hepsi kolay değildi. Ama evet, yaşadığımız dünya gerçekten de Matrix gibi bir şeye benziyor.
Sonra uzun yıllar geçti. Abdullah Haşim'in izini kaybettim ve kendi yolculuğuma odaklandım. Manevi olarak örgütlü dinden çok uzaklaştım. Karma, reenkarnasyon, enerji, frekanslar, Kutsal Ruh, hatta kuantum fiziği gibi kavramlara inanmaya başladım. Benim için Allah her zaman iyiydi – ve insanlık her zaman her türlü dinî etiketten önce gelirdi. Sonra bir gün, aslında eniştem – bir zamanlar The Arrivals'ı gösterdiğim aynı kişi – bana geri döndü ve “Bunu görmen lazım” dedi. Ona sordum: “Peki, eğer o gerçekten Mehdi ise – mesajı nedir?” Şöyle dedi: “Önce İnsanlık.” Bu beni çok etkiledi. Çünkü bu sadece bir slogan değildi – yıllardır yaşadığım bir şeydi. Ama orada durmadım. Derinlere indim. Ahmedi Barış ve Nur Dini'ni ayrıntılı olarak araştırmaya başladım. Hutbeleri izledim, yazıları okudum, bulabildiğim her kaynağı kontrol ettim. Beni en çok şaşırtan da, bunun ne kadar büyük bir kısmının yıllarca süren çalışma ve deneyimle kendi başıma inanmaya başladığım şeyleri yansıtmasıydı. Üstelik daha fazlası da vardı – içgörüler, bilgi, benim için başka hiçbir dinin hiçbir zaman sahip olmadığı şekilde manevi açıdan anlam taşıyan bir yapı. Bu kör bir inanç değildi. Bir keşifti. Ve bir tanıma.
Hakikati kabul ettikten sonra ne oldu? Bu sizin iç dünyanızı – amaç duygunuzu, huzurunuzu ya da hayattaki yönünüzü – nasıl etkiledi?
O zamanlar hâlâ Alman Bundeswehr'inde çalışıyordum. Ve açıkçası – hakikati keşfetmek mideme yumruk yemiş gibi hissettirdi. Acıttığı için değil, artık görmezden gelemeyeceğim bir şeyi ortaya çıkardığı için. Barışı savunduğunu iddia eden bir sistemin parçası olduğumu, ama gerçekte kararların – çok farklı güdülerle alındığını fark ettim.
Sonra Eba Sadık'ı – ve onun etrafındaki topluluğu ziyarete gittim. Bu her şeyi değiştirdi. İlk kez bütün hayatım boyunca aradığım şeyi gördüm: Nazik insanlar. Yargılamayan. Barış içinde yaşayan. Ego olmadan paylaşan. Bu gerçekti. Vardı. Ve o anda bir seçim yaptım. Yıllarımı bir NATO generaline destek vererek geçirmiştim. Artık manevi bir generali izlemeye hazırdım. Silahlarla değil, nurla savaşan birini. Misyonu savaş değil; hakikat, adalet ve birlik olan birini. Bu benim gerçek hizmetimin başlangıcıydı. Ve eve dönmek gibi hissettirdi.
Bundeswehr'deki işinizden ayrılmak zor oldu mu?

Bazı açılardan hiç zor olmadı – çünkü daha büyük bir şey bulmuştum. Eba Sadık'ın inşa ettiği şey bana net ve güçlü bir alternatif sundu. Sadece başka bir inanç sistemi değildi – insanlığı ve ilahi amacı merkeze koyan bambaşka bir zihniyetti.
Ama elbette bunun bir de öteki yüzü vardı. İstikrarlı bir işi, belirli bir kariyer yolunu bırakıyor ve tamamen bilinmeyen bir şeye adım atıyordum. Hiçbir garanti yoktu. Sözleşme yoktu. Yol haritası yoktu. Sadece iman vardı.
Ama Allah'a güvendim – ve dünyevi bir generali İlahi Olan'ın atadığı kişiyle değiştirmeye bilinçli olarak karar verdim. Ve hayal kırıklığına uğramadım.
Şimdi ulusal sınırların çok ötesine geçen bir şeyin parçasıyım. Sivil toplum kuruluşları, insani ortaklıklar, hatta BM düzeyindeki çalışmalar aracılığıyla projelere destek verebiliyorum – sadece Almanya'daki insanlara yardım etmekle kalmayıp dünyanın her yerindeki topluluklara ulaşan işler.
Kadınların, çocukların, mazlumların, yerinden edilmişlerin, zulme uğrayanların – sesi susturulmuş herkesin – hakları için çalışıyorum. Uluslararası düzeyde yer almayı seviyorum – BM, Uluslararası Af Örgütü ve bu dünyayı gerçekten daha adil, daha insani, daha merhametli kılmaya çalışan diğer kuruluşlarla iş birliği yapmayı.
Ait olduğumu hissettiğim yer orası – ve en iyi hizmet edebileceğim yer de orası.
Bazı insanlar bu tür manevi yolları – özellikle yeni ya da alternatif dinler söz konusu olduğunda – sadece zayıf, saf ya da yolunu kaybetmiş kişilerin izlediğine inanıyor. Gerçek dünya deneyimine sahip eğitimli bir kadın olarak onlara ne söylersiniz?

Şunu söylerdim: Gerçek gücün neye benzediğini açıkça bilmiyorsunuz. Ana akımı takip etmek kolaydır. Neye inanacağınızın, nasıl yaşayacağınızın ve hakikatin ne olduğunun size söylendiği sistemlerde kalmak kolaydır – ruhunuza uygun gelmese bile. Zor olan onu sorgulamaktır. Ondan uzaklaşmaktır. Size öğretileni unutmak ve gerçek bir şeyi aramaya – gerçekten aramaya – çıkmaktır.
Bu yolu kafa karışıklığından ya da zayıflıktan dolayı seçmedim. Seçtim çünkü dünyanın gözünün içine bakıp şunu söyleyecek gücüm vardı: Bu yeterli değil. Hakikate ihtiyacım var. Askerî sistemlerde çalıştım. Siyasetin içinde bulundum. Perde arkasında işlerin nasıl yürüdüğünü gördüm. İmana “düşmedim” – ona doğru savaşarak yol aldım.
Bu yol sizden her şeyi ister: dürüstlük, disiplin, netlik. Ve size dünyanın veremeyeceği bir şey verir: huzur, hakikat ve uğruna yaşamaya ve ölmeye değer bir yön. Yani hayır – bu yol zayıflar için değil. Yeniden başlayacak kadar güçlü olanlar için.
Bu inanç şimdi size günlük hayatınızda – bir kadın olarak, bir anne olarak, dünyayı değiştirmeye hâlâ inanan biri olarak – ne veriyor?
Beyda: Bana huzur veriyor – gerçek huzur. Her şey yolundaymış gibi davranarak elde ettiğiniz türden değil, kim olduğunuzu, neden burada olduğunuzu ve nereye gittiğinizi bilmekten gelen türden. Bir anne olarak bana netlik veriyor. Çocuklarımı artık kafa karışıklığı ya da korkuyla yetiştirmiyorum. Onları bir amaçla yetiştiriyorum. Hangi değerleri aktarmak istediğimi biliyorum. Onlara sadece hayatta kalmayı öğretmiyorum – dürüstlükle, cesaretle, merhametle yaşamayı öğretiyorum.
Bir kadın olarak bana güç veriyor. Dünya kadınları rollerle, görünüşle, sınırlamalarla tanımlamaya çalışıyor. Ama bu inançta özgürlüğü buldum. Hiçbir şey kanıtlamam gerekmiyor. Durduğum yerde duruyorum çünkü Allah beni buraya koydu – ve bu yolda onurla ve yönümü bilerek yürüyorum.
Ve dünyanın değişebileceğine hâlâ inanan biri olarak – bu inanç bana bir plan verdi. Adaleti, hakikati ve insanlığı her şeyin üstünde tutan gerçek, pratik, manevi bir sistem. Yıllarımı dünyayı dışarıdan düzeltmeye çalışarak geçirdim. Şimdi biliyorum: gerçek değişim içeriden başlar. Ve bu yol bana devam etmek için hem araçları – hem de yüreği verdi.
Okuyuculara tek bir mesaj – keşfettiğiniz tek bir hakikat – bırakabilseydiniz, bu ne olurdu?
Her şeyi sorgulamaktan korkmayın – size asla dokunmamanız öğretilen şeyleri bile. Hakikat sorulardan korkmaz. Sistemler korkar. Bir şey gerçekse, şüphelerinize dayanır. Dürüstlüğünüz sayesinde daha da güçlenir. İmanın kurallara uymakla ilgili olmadığını öğrendim. Mesele hakikati tanımaktır – beklenmedik yerlerden gelse bile. Size rahatınıza, ilişkilerinize ya da kesinliğinize mal olsa bile.
Mükemmel, saf ya da hazır olmanıza gerek yok. Sadece samimi olmanız gerekiyor. Ve hakikati gerçekten ararsanız – alçakgönüllülükle, cesaretle – Allah onu size gösterecektir. O her zaman gösterir.