Haberler5 dk okuma

Halkımı Salıver: Abdullah Haşim'in Orta Doğu Üzerine Tarihî Konuşması

Metin Türkçe okunuyor

Özgün makaleyi The Divine Just State sitesinde okuyun

8 Mayıs 2025'te Eba Sadık Kutsal Bazilika'da ayağa kalktı ve bölünmüş bir dünyanın ruhunu sarsan bir mesaj verdi.

Yazan Waqar Shah

Kütüphanem
Eba Sadık Abdullah Haşim, Crewe'daki bir konuşması sırasında elini kaldırıyor

8 Mayıs 2025'te Eba Sadık'ın sesi, çağlar boyunca yankılanan hüzünlü bir çağrı gibi yükseldi; çocuklarını kaybetmiş anne babaların gözyaşlarını, yorgunların umutlarını ve müminlerin gömülü hayallerini açığa çıkardı. Kutsal Bazilika'dan yaptığı ateşli konuşmasında Yahudilere ve Araplara, İbrahim, İshak ve İsmail'deki ortak köklerini hatırlattı ve üç bin yılı aşkın bir süre önce Firavun'un karşısında dururken Musa'nın dudaklarından alev alev yükselen aynı ateşli aciliyetle konuştu.

Bu, Eba Sadık'ın Konuşması'nda duygusal bir yolculuktur. Gömülü mezarların ve bozulmuş ahitlerin, ihanete uğramış peygamber ailelerinin ve kibir ile güç uğruna kanı dökülen çocukların hikâyesidir. Bir çocuk acı çektiğinde hepimizin acı çektiğini ve bir can kaybolduğunda bütün insan ailesinin titrediğini çarpıcı biçimde hatırlatır.

Eba Sadık sözlerine bizi İbrahim, İshak ve İsmail'in yan yana yattığı Makpela Mağarası'na götürerek başladı. “Hepsi aynı Allah'a iman ediyordu ve aynı İbrahimî ahdin parçasıydı” dedi. Ne var ki bugün, diye yakındı, onların torunları olan Yahudiler ve Araplar, her damla bir ataya sunulan bir haraçmış gibi birbirlerinin kanını döküyor.

Şunu sordu: İbrahim'in, İshak'ın ve İsmail'in yüzüne nasıl bakacaklar? O kadim akrabalık bağlarını lekeleyen bir şiddet döngüsünü sürdürürken yüzlerini nasıl bir utanç kaplıyor?

Eba Sadık iki tarafı da esirgemedi. Yahudilere, peygamberleri reddetmelerinin, İsa'yı çarmıha germelerinin, Vaftizci Yahya'nın başını kesmelerinin, kendilerine gönderilen peygamberleri öldürmelerinin kendi tarihlerini hatırlattı. Öyleyse başkalarına nasıl merhametli olabilirlerdi?

Müslümanlara da kendi ihanetlerini hatırlattı: Fatıma'nın evinin yakılmasını, İmam Ali'nin Ramazan ayında öldürülmesini, Hasan'ın zehirlenmesini, Hüseyin'in başının kesilmesini ve başının bir mızrağın ucunda dolaştırılmasını.

Bunların yalnızca siyasi darbeler ya da hanedan mücadeleleri olmadığını savundu; bunlar İslam'ın bizzat bedeninde açılmış yaralardı, o günden beri Müslüman dünyasının peşini bırakmayan lanetlerdi. Muhammed'in meşru varislerini bir kenara ittiler, onların yerine kötü zorbaları ve gaspçıları seçtiler; şimdi ise çocuklarının, atalarının geçmişte Muhammed'in Ailesi'ne reva gördüğü aynı şiddet döngülerinin kurbanı olmasını çaresizce izliyorlar.

Konuşmasının en şefkatli anlarından birinde Eba Sadık herkese şunu hatırlattı: “O küçük çocuklardan tek birinin hayatı, Yahudi olsun Arap olsun, tapınağınızdan, mescidinizden ve toprağınızdan daha kutsaldır. Kibrinizden ise kesinlikle daha kutsaldır.”

Eba Sadık her insan hayatının kutsallığını, din ve iktidarın en büyük kurumlarının üzerine yerleştirdi. Kadim türbelerin ve kraliyet saraylarının masumların katledilmesini haklı çıkarmasına izin vermedi; böylece insanlığın ihtiyaçlarını her dinin önünde tuttu.

Bozulan Bir Ahit, Lanetlenen Bir Ümmet

Eba Sadık, Muhammed'in ailesinin sözlerini aktardı: Allah, haklı bir sebep olmaksızın at ve zırh hazırlayan ümmeti lanetlemiştir. Aile şöyle demiştir: “Onlara asla başarı verilmedi ve Hüseyin'in intikamını alacak olan kıyam edene dek onlara asla başarı verilmeyecek.”

Şunu aktardı: “Müslümanlar için bayram yoktur… Muhammed'in ailesine yeni bir hüzün gelir”, çünkü onlar meşru makamlarını düşmanlarının elinde görürler. Bu hüznün on dört asırdır Müslüman ruhunu şekillendirdiğini söyledi.

Bu bize, Eba Sadık'ın konuşmasının ilerleyen bölümünde bizzat değindiği Musa'nın hikâyesini hatırlatır. Musa'nın halkı da Mısır'da hüznü tatmıştı. Kuşaklar boyunca angarya altında feryat ettiler; bu, Peygamber'in ailesinin hüznünden hiç de daha az derin olmayan bir hüzündü. Ama Musa hüzne boyun eğmedi, Allah'a yöneldi ve adalet talep etti. Firavun'un ahde riayet etmesinde ısrar etti: halkı salıver ya da sonuçlarına katlan.

Eba Sadık da Musa gibi ilahi adalete yöneldi. Yalnızca dünyevi zorbalara karşı isyana değil, Allah'ın ve Peygamber'in gerçek varislerinin yüce otoritesine teslimiyete çağırdı. Bir tayin mektubu sundu; kendisini dinledikleri takdirde halkını barışa ve refaha götürmek üzere kendisine verilmiş görevi.

Konuşmasının son bölümünde Eba Sadık kehanetten ve vaatten söz etti. Müslümanlara, Muhammed'in Beni Haşim'den yeryüzünü adaletle dolduracak, Beytü'l-Makdis'i (Kudüs mabedini) yeniden inşa edecek ve müminleri birleştirecek bir halifeyi önceden haber verdiğini hatırlattı. Yahudilerin ve Müslümanların yan yana ibadet edeceği, Süleyman'ı ve Davud'u, Mesih'i ve Mehdi'yi birlikte onurlandıracakları ortak bir tapınak çağrısında bulundu.

Yeniden inşa edilmiş, ortak bir Kudüs'e dair bu vizyon, Musa'nın Vaat Edilmiş Topraklar vizyonunu yansıtır: bolluğun aktığı, bütün kabilelerin Allah'ın yasası altında uyum içinde yaşayacağı bir yer. Musa'nın İsrailoğulları'nı esaretten Kenan'a doğru çıkardığı gibi, Eba Sadık da İbrahim'in çocuklarını karşılıklı nefretin esaretinden, adalet ve barışla yenilenmiş bir toprağa doğru çağırdı.

Eba Sadık herkese, Tapınak Tepesi'ndeki mescitlerin Muhammed'in ve ailesinin düşmanları tarafından inşa edildiğini, gerçek “Mescid-i Aksa”nın başka bir yerde olabileceğini hatırlattı. Halkın kendisi Allah'ın o topraklarda tayin ettiği halefi onurlandırmayı reddediyorsa, herhangi bir siyasi ya da dinî anıt gibi bu mekânın da pek bir anlam taşımadığını savundu.

“Halkımı Salıver” Çağrısı

Musa'nın belki de en doğrudan yankısı, Eba Sadık'ın İsraillilere isimle hitap ettiği anda geldi: “Benjamin Netanyahu, halkımı salıver.” Gazze'deki iki milyon insanın, tıpkı İsrailoğulları'nın Firavun'un altında feryat ettiği gibi, kuşatma altında feryat ettiğini söyledi. Her iki taraftaki şiddeti kınadı, ama zalimin silahlarını bırakmasını ve mazlumu özgür bırakmasını da talep etti.

Musa Firavun'un karşısına belalarla, uyarılarla, bizzat yarılan denizle çıkmıştı. Yine de nihai talebi basit kaldı: esirleri salıver. Eba Sadık da talebini keskin ifadelerle dile getirdi: beni reddederseniz Allah da sizi reddeder. Ama beni dinlerseniz Allah her ikinizin de yanında olur; Yahudilerin de Müslümanların da.

Konuşmasının kapanış anlarında Eba Sadık kurtuluş vaat etti: kimsenin aç ya da susuz kalmayacağı, her çocuğun en iyi eğitimi ve sağlık hizmetini alacağı bir rahatlık ve refah çağı. Şu anda hüküm süren zorbalardan müminlere taşan zenginliklerden ve Muhammed'in ailesi tarafından yönetilen adil bir devletten söz etti.

Eba Sadık'ın konuşması aynı anda hem yıkıcı bir azar hem de şefkatli bir çağrıydı. İki topluluğun da günahlarını yüzlerine vurdu, yine de ortak miraslarını asla gözden kaçırmadı. Onlara Davud ile Süleyman'ın, İbrahim ile İsmail'in, Muhammed ile İsa'nın hepsinin tek bir Allah'tan, tek bir ahitten söz ettiğini hatırlattı.

Şimdi Eba Sadık, Yahudilere ve Müslümanlara aynı seçimin önlerinde durduğunu hatırlattı: şiddete devam edip İbrahim'in çocuklarının lanetini taşımak ya da barış içinde birleşip o kadim ahdin vaadini yerine getirmek.

Musa'nın zamanında İsrail halkı bir bulut ve ateş sütununun altında Kızıldeniz'i geçti. Firavun'un zulmünü geride bırakıp Allah'ın dağına doğru ilerlediler. Yol boyunca tökezlediler; geri döndüler; çölde söylendiler. Yine de Allah'ın eli onlarla birlikteydi ve onları Vaat Edilmiş Topraklar'a doğru yönlendiriyordu.

Bugün Eba Sadık, Yahudilere ve Müslümanlara gönderilmiş yeni bir elçi olarak duruyor; İshak'ın ve İsmail'in çocuklarına nefret çöllerini geçip barış diyarına girmeleri için sesleniyor.

Eba Sadık'ın konuşması ile Musa'nın konuşması yüzyıllar boyunca birbirini yansıtır: her ikisi de gücün adalete, kibrin merhamete boyun eğmesini, masumların ahit uğruna esirgenmesini talep eder. Her ikisi de Allah'ın halkının onur ve barış içinde yaşadığı yeni bir toplum vizyonu sunar.

İshak'ın ve İsmail'in oğulları bir dinleseler, belki o zaman Makpela'da gömülü olanların torunları yeniden birlikte duracak; çocukları zeytin ağaçlarının yanında oynayacak, anneler ortak bir dilde ninniler söyleyecek, babalar yan yana evler inşa edecek. Belki de nihayet İbrahim'in çocukları atalarının hayalini onurlandıracak ve dünya, bu zamanın Musa'sının sesi sonunda duyulduğunda gerçek barışın neye benzeyebileceğini görecek.